چپتر 43: شبِ دوازدهم
چپتر 43: شبِ دوازدهم
«همونطور که انتظار میرفت، چرخه تکرار شده...» لومیان از شنیدنِ جوابِ اورور غافلگیر نشد.
این سومین چرخهای بود که به یاد میآورد. با در نظر گرفتنِ تجربههای خودش و راهنماییهای بانوی مرموز، به نتیجهگیریِ اولیهای رسیده بود:
مهلتِ زمانیِ چرخه تا شبِ دوازدهم بود.
محدودهٔ مکانیِ چرخه دهکدهٔ کوردو و اطرافِ آن را در بر میگرفت.
شخصیتهای درونِ چرخه از کشتنِ کشیش منع شده بودند.
این سه نکتهٔ کلیدیِ چرخهست...
با این فکر، لومیان به اورور نگاه کرد و متفکرانه پرسید: «خواهر بزرگه، اگه یه رمان دربارهٔ چرخهٔ زمان مینوشتی، کلیدِ باطل کردنش رو کجا میذاشتی؟»
اورور با گیجی سرتاپای لومیان را برانداز کرد و گفت: «یهو همچین سؤالی میپرسی و تازه اینقدر حرفگوشکن صدام میکنی خواهر بزرگه... نکنه یه داستانِ جدید برای گول زدنِ بقیه سر هم کردی؟»
لومیان صادقانه جواب داد: «فکر کنم آره.»
اورور اخم کرد و کمی به فکر فرورفت و بعد گفت: «از دیدِ یه رماننویس، یا بهتره بگم از دیدِ منطقِ عادی، حیاتیترین بخشِ چرخه قطعاً صحنهٔ آخره. چون هم پایانِ این چرخهست و هم آغازِ چرخهٔ بعدی. دکمهایه که پایان و آغاز رو به هم وصل میکنه. بدونِ اون، هیچ راهی نیست که بشه جریانِ خطیِ زمان رو به یه حلقهٔ بسته تبدیل کرد.
«بهش فکر کن. چرخه برمیگرده عقب، پس همیشه یه بارِ اولی وجود داره. حتماً تو لحظهٔ آخر اتفاقی افتاده که باعث شده زمان دوباره از نو شروع بشه.»
شبِ دوازدهم؟ لومیان با حدسِ خواهرش دربارهٔ شبِ دوازدهم موافق بود. سر تکان داد و پرسید: «پس چرا حیاتیترین بخش نمیتونه روزِ اولِ چرخه باشه؟ نباید بپرسیم چرا چرخه درست تو این لحظه شروع میشه؟»
اورور خندید و گفت: «سر هم کردنِ یه داستانِ کوتاه برای اینکه چند نفر رو موقتاً گول بزنی تخصصِ توئه، ولی وقتی پای همچین محتوایی در میون باشه که منطقِ سفتوسخت و دانشِ غنی میخواد، از پسش برنمیای.
«دلیلِ اینکه روزِ اولِ چرخه همون روزِ اوله، احتمالاً به نیرو یا توانی برمیگرده که چرخه رو به وجود آورده. گذشتن از روزِ آخر در نهایت باعث میشه روی این روز همپوشانی پیدا کنه. مثلِ این میمونه که چرا یه چرخه احتمالاً کلِ جهان رو در بر نمیگیره و فقط یه منطقهٔ محدود رو شامل میشه. اینطور نیست که نخواد، بلکه توانش رو نداره.»
لومیان در واقع این احتمال را در نظر گرفته بود. فقط امید داشت خواهرِ مطلعش جوابِ متفاوتی بدهد.
اورور لحظهای فکر کرد و افزود: «اگه چرخه یه حلقهٔ کاملاً بسته نباشه و هنوز تعاملی بینِ افرادِ درون و بیرونِ چرخه وجود داشته باشه—مثلاً بشه اطلاعات رو از داخل به بیرون فرستاد، و آدمای بیرون بتونن وارد بشن ولی نتونن خارج بشن—روزِ اولِ چرخه ممکنه از روزی شروع بشه که غریبهها تصادفاً وارد میشن، تا وقتی چرخه تکرار میشه، اونا "جایگاهی" نداشته باشن. البته، میتونه غریبهها رو مجبور کنه تو همون روزِ اول که در اصل هیچ اتفاقی توش نیفتاده، کاری رو بکنن که بعداً قراره انجام بدن. راههای خیلی زیادی برای ساختنِ داستانهای مشابه هست.»
با شنیدنِ این حرف، چشمانِ لومیان برق زد. دلش میخواست خواهرش را با صدای بلند تحسین کند.
گمان میکرد ورودِ لیا، رایان و والانتن باعث شده چرخه در بعدازظهرِ ۲۹ مارس آغاز شود.
اگر چنین بود، شبِ دوازدهم شاید تا الان به شبِ دهم یا نهم تبدیل شده بود. البته، این احتمال هم وجود داشت که در اصل شبِ سیزدهم بوده و به خاطرِ «رخنهٔ» غریبهها به شبِ دوازدهم تغییر یافته.
همهٔ اینها احتمالاتی بود که لومیان باید خودش صحتشان را میسنجید.
با استنتاجِ خواهرش کاملاً موافق بود. باور داشت حتماً در شبِ دوازدهم اتفاقی افتاده که چرخه را رقم زده است. تنها با فهمیدنِ ماجرای آن زمان میتوانست کلیدِ باطل کردنِ چرخه را بیابد.
از این رو، لومیان تصمیم گرفت در این چرخه هیچ ناهنجاریای را تحریک نکند. همچنین بهانهای تراشید تا به دستهٔ مراسم نپیوندد و تا شبِ دوازدهم بماند.
اما نمیتوانست دست روی دست بگذارد. زمان اجازه نمیداد.
مگر اینکه لومیان پس از تجربهٔ شبِ دوازدهم از چرخه بیرون میزد، وگرنه باید برای چرخهٔ بعدی به بهترین شکل از زمان بهره میبرد.
یک چرخهٔ کامل دوازده روز طول میکشید. پس از آن، احتمالِ اینکه دنیای بیرون متوجهِ ناهنجاریهای کوردو شود، بهشدت بالا میرفت. لومیان در بهترین حالت یک چرخهٔ کامل یا کمتر فرصت داشت تا مشکل را حل کند.
اگر میخواست ناهنجاری را در یک چرخه متوقف کند، باید اطلاعاتِ کافی و درکِ کاملی از کلِ دهکده به دست میآورد.
لومیان بیاختیار خودش را مسخره کرد. نهتنها باید حواسم باشه ناهنجاری رو تحریک نکنم، بلکه باید مشکل رو هم بررسی کنم.
این کار چه فرقی با دلقکی داره که لبهٔ صخره رو طناب راه میره؟
خواستنِ جفتش چیزِ خوبی نیست.
اورور دید که او چند ثانیه حرفی نزد و ظاهراً مشغولِ سر هم کردنِ داستانی است. دستش را تکان داد و گفت: «نزدیک بود درست کردنِ شام رو فراموش کنم!»
لومیان با چهرهای جدی گفت: «یه لحظه صبر کن.»
اورور بیدرنگ نوچ کرد و گفت: «بوی شیطنت به مشامم میرسه.»
لومیان بیپرده گفت: «اورور، یعنی، خواهر بزرگه، راستش ما همین الانش هم افتادیم تو یه چرخه.»
اورور که هم عصبانی بود و هم خندهاش گرفته بود، گفت: «هه، تازه ترفندش رو یاد گرفتی و همون اول رو خودم پیادهش میکنی؟»
انگار آدما بعضی وقتا باید قابلاعتماد باشن... لومیان در دل آه کشید.
«حداقل میتونی اول به داستانی که ساختم گوش بدی؟ حالا که بحثش شد چرا بهم نمره نمیدی؟»
اورور به آسمانِ روشنِ بیرون نگاه کرد.
«اینم میشه.»
لومیان از زمانِ ملاقاتش با لیا و دیگر غریبهها شروع کرد. طوری حرف میزد که گویی طرحِ کلیِ ماجرا را در ذهن دارد؛ ادعا کرد که هوشیاریاش را در رؤیا حفظ کرده و واردِ ویرانهای بیهمتا شده است. از طریقِ شکارِ هیولاها، ویژگیِ فرابشری به دست آورده و به یک شکارچی تبدیل شده بود.
ماجرای نقشِ حلقهٔ خارداری را که روی سینهاش مهر شده بود پنهان نکرد، چون چهبسا کلیدِ چرخهٔ زمان به آن مربوط میشد. همان نشان را روی بدنِ کشیش دیده بود و کشتنِ کشیش باعث شده بود زمان دوباره از نو آغاز شود.
در ابتدا، اورور هنوز لبخند بر لب داشت و فکر میکرد برادرش داستانی خلاقانه سر هم کرده است. اما هرچه بیشتر گوش میداد، چهرهاش جدیتر میشد. در حرفهایش دانشِ بسیاری بود که لومیان نباید از آنها خبر میداشت.
وقتی لومیان گفت به یک فرابشر تبدیل شده، اورور دستِ راستش را بالا آورد و شقیقههایش را مالید.
چشمانِ آبیِ روشنش در دم ژرف شد، اما هیچ تصویری در آنها بازتاب نمییافت.
مدتی به لومیان نگاه کرد و به نرمی سر تکان داد.
«بدن اثیریت خیلی تغییر کرده. نیروی حیات و وضعیتِ جسمانیت خیلی قویتر از آدمای عادیه. فرافکنی اختریت هم تا حدودی عوض شده، اما نه خیلی... همونطور که از یه شکارچی انتظار میره که تو مبارزهٔ تنبهتن بهتر از طلسمخوندنه... نمیتونم نماد و تغییراتِ مربوط بهش رو ببینم، و جرئت نمیکنم عمیقتر نگاه کنم...»
اورور لب برچید و با گیجی پرسید: «نگو که عمداً همچین داستانِ مسخرهای سر هم کردی تا کاری کنی فرابشر شدنت رو بپذیرم؟»
این رفتار، شگردِ همیشگیِ لومیان بود.
لومیان توضیحی نداد و مستقیم دربارهٔ دانشِ علومِ غریبهای حرف زد که آن بانو به او آموخته بود.
البته تنها اشارهٔ کوتاهی به نام کرد و واردِ جزئیات نشد.
دلیلش این نبود که بسیار اخلاقمدار و پایبند به اصول بود و نمیخواست پیش از کسبِ اجازه از آن بانو چیزی به خواهرش بگوید. بلکه طرفِ مقابل بهوضوح بسیار قدرتمند بود. اگر دانشِ ارزشمندی را فاش میکرد و او را خشمگین میساخت، چهبسا چرخهٔ زمان میشکست، اما خودشان میمردند.
اورور مبهوت گفت: «قانونِ فناناپذیری... قانونِ همگرایی... روشِ ایفای نقش...»
اورور حیرتزده بود که برادرِ بیسوادِ علومِ غریبهاش چنین دانشِ بینهایت ارزشمندی را فراگرفته است.
بیش از پنج سال از فرابشر شدنش میگذشت. در ابتدا، با تکیه بر دفترِ خاطراتِ روزل به آن سازمان پیوسته بود. مسیرِ او نمادی از دانش در حوزهٔ علومِ غریبه بود. گهگاه دانش در پیاش میآمد و به او اجازه میداد بر روشِ ایفای نقش، قانونِ فناناپذیریِ ویژگیهای فرابشری و قانونِ بقای ویژگیهای فرابشری که سه سنگبنای دنیای فرابشران بودند، مسلط شود. از این رو، خود را فرابشری با تجربهٔ ناکافی اما دانشِ کافی میدانست که فرسنگها از بیشترِ همتایانش جلوتر است.
اما حالا برادرش که هرگز با علومِ غریبه سروکاری نداشت، چنین اصطلاحاتی را به زبان میآورد. افزون بر این، از قانونِ همگراییِ ویژگیهای فرابشری خبر داشت که خودِ او چیزی از آن نمیدانست!
همین امر احتمالِ اینکه لومیان یواشکی دفترچهٔ جادوگریِ او را خوانده باشد، از بین میبرد.
اورور، بهعنوانِ فرابشری از مسیرِ رازکاو، میلِ خود را برای دانستنِ جزئیاتِ قانونِ همگرایی سرکوب کرد و به برادرش چشم دوخت. با گیجی، تعجب و نگرانی پرسید: «چه بهایی دادی تا اون بانو این دانش رو بهت یاد بده؟»
تازه فرمولِ معجون را هم مجانی گرفته بود!
دوباره لومیان را برانداز کرد، از سر تا پا و از پا تا سر، تا ببیند چه چیزی از او کم شده است.
لومیان با خندهای تلخ گفت: «هیچی. برای همینه که ترسناکه. حتی نمیدونم در آینده چه بهایی باید بپردازم. آره، گمونم ربطی به نمادِ روی سینهام و ویرانههای رؤیا داشته باشه. اون بانو احتمالاً ازم میخواد رازِ مربوط بهش رو کشف کنم.»
اورور به کوتاهی تأیید کرد: «ادامه بده.»
با چهرهای جدی منتظرِ بقیهٔ «داستان» ماند.
لومیان از جغد، اتفاقاتِ عجیبِ جشنِ بهار و تجربیاتشان در چرخهٔ دوم حرف زد. همچنین گفت که چطور به محضِ تلاش برای ترکِ کوردو، چرخه دوباره از نو آغاز میشد.
اورور با دقت گوش داد و با ناباوری زیرِ لب گفت: «یا تو منو هیپنوتیزم کردی و همهچیز رو بهت گفتم، یا زمان واقعاً افتاده تو یه چرخه...»
کمکم داشت حرفهای لومیان را باور میکرد، چون خودش نامِ «سنجاق سینه یکپارچگی» را انتخاب کرده بود و این نام در هیچکجا ثبت نشده بود. محال بود لومیان این را بداند مگر اینکه خودش به او گفته باشد، و اصلاً یادش نمیآمد چنین کاری کرده باشد.
لومیان تا تنور داغ بود نان را چسباند.
«تازه میتونم پیشگویی کنم که اون سه تا خارجی شب تو میخانهٔ کهنه پیداشون میشه. میتونم پیشگویی کنم که کشیش امشب با مادام پوآلیس سروسرّی داره. میتونم پیشگویی کنم که اون چوپان، پییر بری، به دهکده برگشته و یه ریگی به کفشِ اون سه تا گوسفندی که با خودش آورده هست...»
اورور هرچه بیشتر گوش میداد، چهرهاش جدیتر میشد. پس از مدتی گفت: «اون سه تا خارجی بعدازظهر وقتی داشتیم مبارزه تمرین میکردیم واردِ دهکده شدن. بعدش هم استراحت کردیم و اصلاً بیرون نرفتیم. آره، تو کلاسِ مبارزهٔ بعدازظهر، تو هنوز یه آدمِ عادی بودی...»
او نظریهٔ چرخهٔ زمانِ لومیان را پذیرفت.
اگر هر کسِ دیگری بود، لومیان میخندید و میگفت: «باورت شد! ها! همچین داستانِ مسخرهای رو باور کردی.» اما در برابرِ اورور، خویشتنداری به خرج میداد.
سپس پیشنهاد داد: «من الان میرم تو دهکده چرخی بزنم تا ببینم میتونم اطلاعاتِ بیشتری جمع کنم یا نه.»
اورور سر تکان داد.
«منم از "چشمهام" استفاده میکنم تا اطراف رو بپام، اما محدودیتهای بزرگی داره و خیلی هم خطرناکه. مطمئن نیستم چیزی دستگیرم بشه.»
لومیان دست تکان داد تا نشان دهد فهمیده است، و از در بیرون رفت.
چند قدم که دور شد، برگشت و به قامتِ اورور که در آشپزخانه ایستاده بود نگاه کرد. بیدرنگ به یادِ صحنهای افتاد که اورور او را در میانِ خیلِ نامیرایان به جای امنی هل داده بود و دردِ وصفناپذیری از جدایی در وجودش پیچید.
بیاختیار پرسید: «خواهرِ بزرگ، اصلاً چرا از همون اول منو به سرپرستی گرفتی؟»
اورور با بدخلقی جواب داد: «منم دلم نمیخواست!
«فقط از روی دلسوزی یکم غذا بهت دادم، اما تو همش دنبالم راه افتادی. نمیتونستم دَکِت کنم، تازه حرفگوشکن هم بودی و تو هر کاری کمکم میکردی. یه لحظه دلم برات نرم شد و... کی میدونست که قراره اینشکلی بشی!
«میدونی برای یه دخترِ جوون چقدر سخت بود که بچهای مثلِ تو رو بزرگ کنه؟»
لومیان میخواست از او تشکر کند و ستایشش کند، اما کلمات در دهانش گیر کرده بودند، گویی میخواستند به چشمها و بینیاش هجوم ببرند.
سرش را برگرداند و بهسوی دهکده راه افتاد.