چپتر 433: رازِ گذشته
چپتر 433: رازِ گذشته
لومیان تمامِ جزئیاتِ اتفاقاتی را که از لحظهٔ ورودش به قصرِ قویِ سرخ رخ داده بود، بادقت نوشت. او گفتگوها را خلاصه کرد و بر نکاتِ کلیدی تمرکز کرد.
حسِ قویای به او میگفت که هزارتوی زیرزمینیِ خاندانِ سورون رازِ مهمی را پنهان کرده است. از آنجا که میترسید دانشِ کافی نداشته باشد و بخشهای مشکلدار را عادی بپندارد و ناخواسته چیزی را از قلم بیندازد، تصمیم گرفت همهچیز را بنویسد تا خانمِ شعبدهباز خودش آنها را بسنجد.
نوشتنِ نامه نیم ساعت از لومیان وقت گرفت.
سپس پردهها را کشید و با اجرای آیینی، نامهرسانِ «عروسکی» را احضار کرد.
پس از حدود بیست دقیقه، نامهرسان با دو کاغذِ نامهنگاریِ تاشده و مربعشکل بازگشت.
واقعاً دو صفحهست. معلومه حسابی به این موضوع اهمیت میده...
لومیان لحظهای درنگ کرد و سپس در سکوت کاغذها را باز کرد.
گاردنر مارتن درست میگوید. آن سازندهٔ مجسمههای مومی و عنکبوتِ سیاهِ جهشیافته، در واقع بهترتیب یک ابوالهولِ ارتقایافته و یک عنکبوتِ شکارچیِ سیاهاند. آنها حاویِ ویژگیهای فرابشریِ ردههای پیشین هستند. چیزی که او نگفت این است که استفاده از آن قلب، نهتنها بر ارتقای شما تأثیر میگذارد، بلکه به آیینِ خاصی پیوند خورده است که باعث میشود فرابشرانی که از آن استفاده میکنند، با بخشی از خونِ خاندانِ سورون درآمیزند و چهبسا گرفتارِ نفرین شوند. با این حال، جای هیچ نگرانی برای شما نیست. شما پیش از این در بازیِ پایِ شاه نقشِ امپراتور را بر عهده گرفتهاید. دیگر چه ترسی از این دارید؟
آن ردِّ ناچیز از خونِ خاندانِ سورون ممکن است روزی اهمیتی ناشناخته پیدا کند.
اهمیتِ ناشناخته... یعنی خانمِ شعبدهباز داره به چیزی که تو ستارهبینیش دیده اشاره میکنه؟ اگه واقعاً از اون قلبِ خشکیده برای ساختنِ معجون استفاده کنم، نهتنها رگهای از هالهٔ امپراتورِ خون رو میگیرم، بلکه یه ذره از خونِ خاندانِ سورون هم تو رگهام میره. این دیگه چه ترکیبِ کوفتیایه؟!
لومیان بیرحمانه خودش را مسخره کرد.
اگر خونِ آینهورن را هم به دست میآورد، لومیان حتی جرئت نمیکرد تصور کند که در مسیرِ شکارچی یک نابغه به حساب میآید یا صرفاً آدمی معمولی.
پس از این خودتمسخری، لومیان به خواندن ادامه داد.
شما از این ماجراجویی دستاوردِ بزرگی داشتهاید. با کنار هم گذاشتنِ تجربههایتان، آنچه دیدهاید، آنچه شنیدهاید و آنچه در دو بازیِ پایِ شاهِ پیشین با آن روبهرو شدهاید، ارزیابیِ اولیهٔ من این است که فرشتهٔ سهمگین، ورموندا شامپانی سورون از دویست سال پیش، هنوز زنده است. وی جایی در زیرِ زمین در آن تالار اقامت دارد، محبوس در تابوتی برنزی و در محاصرهٔ شمعهای سفید، حلقههای سیاهِ آهنی، آبِ چشمهٔ خونرنگ و قلبهایی که از طریقِ آیینی بیهمتا از اعضای اصلیِ خاندانِ سورون بیرون کشیده شدهاند. حتی کلِ هزارتوی زیرزمینی نیز به یک شیءِ مهرشدهٔ خطرناک متصل است که طراحی شده تا حرکاتِ ورموندا سورون را تا حدِ امکان محدود کند.
وی نخستین قربانیِ نفرینِ خاندانِ سورون است. چرا وی ناگهان ناپدید شد، چرا به زیرِ زمین رفت و چرا هنوز زنده مانده است؟ این موضوع تأثیرِ عمیقی بر نسلهای قصرِ قویِ سرخ و خاندانِ سورون گذاشته و آنها را تا مرزِ جنون کشانده است. این مسئلهٔ بسیار مهمی است که به شفافسازیِ بیشتری نیاز دارد. این همان علتِ واقعیِ افولِ خاندانِ سورون است.
این کار برای شما بیش از حد خطرناک است. در ردهٔ فعلیتان، تحقیق در این باره بسیار دشوار خواهد بود. همانطور که تجربه کردهاید، حتی شنیدنِ صدای ورموندا سورون نیز باعثِ سرگشتگیِ موقت میشود، شما را در گیجی فرو میبرد و سازندهٔ مجسمههای مومی شما را از نو میسازد. این امر مانع از آن میشود که به تابوتِ برنزی و مهرومومِ روی آن نزدیک شوید.
البته، زمانی که رگهای از خونِ خاندانِ سورون را به دست آورید و بر آیینِ خاصی که پوفر سورون زمانی از سر گذراند مسلط شوید، شاید شانسی برای ورود به آن تالار پیدا کنید. اما در مجموع، توصیه میکنم تا زمانی که برای ارتقا به ردهٔ ۴ و نزدیک شدن به آستانهٔ الوهیت آماده نشدهاید، این خطر را نپذیرید. اگر گاردنر مارتن در آینده مأموریتِ مشابهی به شما محول کرد، فقط آن را سرسری و برای رفعِ تکلیف انجام دهید.
با در نظر گرفتنِ خدماتتان، دفعهٔ بعد که به فرمولِ معجون یا موادِ خاصی نیاز داشتید، راحت باشید و مستقیماً با من تماس بگیرید. تخفیفِ قابلتوجهی دریافت خواهید کرد.
فرشته؟
پلکهای لومیان پرید.
ورموندا، اون جدِّ مرموز و گمشدهٔ خاندانِ سورون، در واقع یه فرشتهٔ سهمگین بوده!
صدایی که تو یه چشمبههمزدن هوش از سرش پروند و چیزی نمونده بود باعث بشه غش کنه، متعلق به یه موجودِ اساطیریِ واقعی بود!
تازه، این فرشته تو حالتِ جنونِ کامل مونده بود و باید مهروموم میشد.
لومیان با آمیزهای از ترسِ باقیمانده و اشتیاق زمزمه کرد: «هزارتوی زیرزمینیِ خاندانِ سورون واقعاً جای خطرناکیه، اما یه عالمه "گنج" رو هم تو خودش پنهان کرده...»
در واقع، حتی بدونِ توصیهٔ خانمِ شعبدهباز هم هیچ تمایلی نداشت برای نزدیک شدن به تالاری که تابوتِ برنزی در آن بود، خطر کند.
اگه دفعهٔ بعد پوفر سورون اونجا منتظرش باشه و آخرش مهارش رو از دست بده و کشته بشه چی؟
ظاهراً مأموریتِ تحقیق دربارهٔ علتِ افولِ خاندانِ سورون تنها زمانی میتوانست پیش برود که او قویتر میشد.
البته، گاردنر مارتن میتوانست خودش به این موضوع رسیدگی کند یا از نایبرئیسهای سازمانِ صلیبِ آهنوخون کمک بگیرد.
پس از هضمِ این بندها، لومیان نفسش را بیرون داد و به خواندنِ بخشِ آخرِ نامه ادامه داد.
آلبوس مدیچی آنقدرها هم که به نظر میرسد ساده نیست—او فقط یکی از اعضای سازمانِ صلیبِ آهنوخون نیست. نامِ خانوادگیِ او گویای همهچیز است.
«در دورانِ باستان، پیش از آنکه امپراتور خون آلیستا تودور به کاهنِ سرخ تبدیل شود، خدای جنگ نامِ دیگری داشت. وی یکی از هشت شاهِ فرشتگان بود که زمانی به خدای خورشیدِ باستان خدمت میکردند و به فرشتهٔ سرخ یا فرشتهٔ جنگ مدیچی معروف بود.
«یکی از وظایفِ وی مراقبت و آموزشِ آمون بود.»
شاهِ فرشتگان... چه فرقی با فرشتههای عادی دارن؟ تأثیرِ خدای خورشیدِ باستان رو آینده خیلی عظیم بوده. همونی که سازمانِ سپیدهدم میپرستدش، بعضی از هفت خدای رسمی، آمون و خدای جنگِ قبلی، یعنی مدیچی... لومیان در فکر فرو رفت. فهمید بسیاری از مسائلِ عصرِ کنونی چهبسا به رویدادهای دو تا سه هزار سالِ پیش و سقوطِ خدای خورشیدِ باستان برگردد.
کنجکاویاش برانگیخته شد و بقیهٔ متن را با تمرکزی بیشتر از قبل خواند.
«فرشتهٔ سرخ مدیچی، خانواده سورون و باستانیترین نیای خاندانِ آینهورن همگی همزمان با تلاشهای مشترکِ آلیستا تودور و اشراف از بین رفتند و کاهنِ سرخ را به وجود آوردند. با این حال، پس از مرگِ امپراتور خون، خانواده سورون و خاندانِ آینهورن ویژگیهای فراتر خود را پس گرفتند.
«یک شاهِ فرشتگان به این سادگی به پایانِ راهِ خود نمیرسد. به دلیلی، فرشتهٔ سرخ، سورون و آینهورن در یک روحِ پلیدِ قدرتمند ادغام شدند؛ تلفیقی از بدخواهی. همین چند سالِ پیش، این روحِ پلید راهی برای رهایی از محدودیتهای جغرافیایی یافت و بیهیچ ردی از خاستگاهش ناپدید شد.
«فرشتهٔ سرخ مدیچی نوادگانِ پرشماری از خود به جا گذاشت و تبارِ فرشتهایِ پنهانی پایهگذاری کرد که بسیاری از آنها در بندرِ بنسی ساکن بودند. بله، همان بندرِ بنسی که پیشتر اشاره کردم؛ جایی که بهشدت فاسد شد و کلیسای توفان مستقیماً نابودش کرد. با این حال، در طولِ یک تا دو هزار سالِ گذشته، اعضای خاندانِ مدیچی بهتدریج جزیره را ترک کرده و به قاره شمالی بازگشتهاند. آلبوس مدیچی باید از نوادگانِ مستقیمِ یکی از همین افراد باشد.
«منطقی است که شک کنیم آلبوس پیش از این با این روحِ پلید روبهرو شده باشد. رفعِ نفرینِ خانواده سورون میتواند بخشی از برنامههای روحِ پلید باشد و آن بخش که به فرشتهٔ سرخ مدیچی مربوط است، احتمالاً خواهانِ داراییهای احتکارشدهٔ خانواده سورون است. آنها همچنین در پیِ کشفِ این هستند که ورموندا سورون چه چیزی را تجربه کرده است.
«در موردِ حضورِ آلبوس در صومعهٔ قلبِ مقدس، ممکن است به دلیلِ راهنماییِ روحِ پلید باشد یا اینکه سازمانِ صلیبِ آهنوخون ناهنجاریای حس کرده و او را فرستاده تا با راهبان ارتباط برقرار کند و اطلاعات به دست آورد.
«نگران نباش، خانمِ عدالت و سوزی بهدقت مراقبِ اوضاع خواهند بود.»
صومعهٔ قلبِ مقدس یه مشکلی داره... لومیان پیشبینی نمیکرد بزرگترین صومعهٔ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی در تریر مشکلی داشته باشد، اما حرفهای خانمِ شعبدهباز بیهیچ شکی این وضعیت را روشن کرده بود.
پیش از این، وقتی دربارهٔ هدفِ آلبوس در صومعهٔ قلبِ مقدس گمانهزنی میکرد، تحلیلهای گستردهای انجام داده بود، اما به وجودِ مشکل در خودِ صومعه فکر نکرده بود. او فقط فرض را بر این گذاشته بود که گاردنر مارتن به دنبالِ فهمیدنِ مسائلِ خاصی در آنجاست تا تمایلات و نگرشهای جناحهای مختلفِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی را بسنجد.
با در نظر گرفتنِ گفتهٔ خانمِ شعبدهباز مبنی بر اینکه کسی از انجمنِ تاروت در حالِ نظارت بر یک سرنخِ احتمالی است، لومیان اکنون شک داشت که مشکلِ صومعهٔ قلبِ مقدس ممکن است به پرستشِ یک خدای پلید ربط داشته باشد!
یه بحرانِ بزرگ داره شکل میگیره... حسِ اضطرار در لومیان اوج گرفت.
در پایانِ نامه، خانمِ شعبدهباز نوشته بود:
«شاید تواناییِ گاردنر مارتن برای ‹دیدنِ› چیزی در هزارتوی زیرزمینی به قرار گرفتنش در معرضِ فسادِ بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۳ ربط داشته باشد. همچنین ممکن است به دلیلِ شیئی باشد که از طریقِ موش قاچاق شده است. دقیقاً نمیدانم چیست.
«هرچه زودتر معجون را بخور و به ردهٔ ۶ ارتقا پیدا کن. اگر در آینده جلوگیری از فاجعه با شکست روبهرو شد، همراه با دو جام و دوستانت از تریر تلپورت کن، یا در کلیسای جامعِ آقای ابله پناه بگیر.»
لومیان پاسخ را خواند و لحظهای به آن اندیشید. سپس در سکوت تماشا کرد که شعلههای سرخ نامه را میبلعند.
...
خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳، آپارتمانِ ۶۰۱.
فرانکا، با پیراهنی نخی و شلواری روشن، از دیدنِ لومیان پشتِ در جا خورد.
«مگه ضیافتِ پوفر سورون تازه شروع نشده؟»
چرا اینقدر ناگهانی برگشت؟
لومیان لبخندی زد، واردِ اتاق شد و در را بست. «امروز بعدازظهر رفتم تو هزارتوی زیرزمینیِ قصرِ قویِ سرخ و چیزای زیادی گیرم اومد. الان به کمکت نیاز دارم.»
فرانکا با چهرهای که آمیزهای از کنجکاوی و گیجی بود، پرسید: «چی گیرت اومد؟ من چطور میتونم کمک کنم؟»
لومیان تصمیم گرفت به سؤالِ دوم جواب دهد.
«یه چیزی رو برام نگه دار. اگه بعد از اینکه معجون رو خوردم اوضاع خراب شد، فوراً بازش کن.»
فرانکا جا خورد. «معجون رو بخوری؟ مگه هضمِ معجونِ آتشافروزت تموم شده؟»
لومیان با لبخند تأیید کرد: «هضمش کامل شد.»
فرانکا بیاختیار پرسید: «همهٔ موادِ معجونِ توطئهگر رو جمع کردی؟»
لومیان با نیشخندی جواب داد: «آره.»
«...» فرانکا بیاختیار زیرِ لب گفت: «فقط یه بعدازظهر بیرون بودی، اما انگار دو سه هفتهست که رفتی...»
نه تنها معجونِ آتشافروز کاملاً هضم شده بود، بلکه بیشترِ موادِ معجونِ بعدی را هم به دست آورده بود!
لومیان با صداقتی غیرعادی توضیح داد: «همهٔ اینا به لطفِ طبیعته... نه، به لطفِ پوفر سورونه.»