چپتر 436: ایمانِ گشوده و فراگیر
چپتر 436: ایمانِ گشوده و فراگیر
لومیان پیشتر کشتیِ بادبانیِ سهدکلیِ مشابهی را در تصویرسازیهای مجموعهٔ «ماجراجو» دیده بود. این کشتی در میانِ اسکلههای پرهیاهوی لاوینی، در تضادی آشکار با کشتیهای بخارِ درونمرزی خودنمایی میکرد و توجهِ رهگذران را به خود میخواند.
همزمان، لومیان گرمایی در کفِ دستِ راستش حس کرد که اندکی بعد فروکش کرد.
چه خبره؟ یعنی هالهٔ باقیمونده از امپراتورِ خون بر اثرِ یه محرک تغییر کرده؟ این... این انگار یه جور همآواییه...
لومیان با تعجب و سردرگمی در این باره اندیشید.
ممکنه بینِ این کشتیِ بادبانیِ سهدکلیِ باستانی و امپراتورِ خون، آلیستا تودور، ارتباطی باشه؟
همانطور که لومیان به کشتیِ بادبانی خیره مانده بود، ژنا از کالسکه پیاده شد و با لحنی شوخطبعانه گفت: «منو نیاوردی اینجا که فقط این کشتیِ دزدانِ دریاییِ قدیمی رو نشونم بدی، مگه نه؟»
او دو جلدِ اولِ مجموعهٔ «ماجراجو» را که بهصورتِ پاورقی در روزنامهها چاپ میشد، خوانده بود. کتاب در خانوادهٔ آنها همیشه کالایی گرانقیمت محسوب میشد و وقتی غرامتِ کاریِ پدرش پس از مرگِ ناگوارِ او به دستشان نرسید، فرصتهایش برای مطالعه بسیار کمیاب شد. گهگاه روزنامههای کهنهای را که برای پوشاندنِ دیوار یا کارهای دیگر استفاده میشد پیدا میکرد و تا غروبِ آفتاب مشغولِ خواندنشان میشد.
با وجودِ آوازخوانانِ دورهگرد و قصههای پیش از خوابِ مادرش، روحیهاش هرگز رنگِ یأس و ویرانی به خود نگرفت.
از زمانی که به محلهٔ بازار آمده و به خوانندهای زیرزمینی تبدیل شده بود، راهی برای کسبِ درآمدِ قابلتوجه یافته بود. حتی آنقدر پول پسانداز کرده بود که نسخهای غیرمجاز از مجموعهٔ «ماجراجو» را از یک کتابفروشِ زیرزمینی بخرد تا سرانجام بتواند از تماشای تصویرسازیهای پرجزئیاتش لذت ببرد. این کار اغلب باعث میشد در قبالِ مادام فورس وال احساسِ گناه کند. قصد داشت بهمحضِ تسویه کردنِ تمامِ بدهیهایش، یک مجموعهٔ اصلی بخرد.
اما در کمالِ تعجب، بدهیهایش فقط روی هم تلنبار میشد.
لومیان نگاهش را گرفت و با پوزخندی شیطنتآمیز جواب داد: «اینو یه پاداش در نظر بگیر.»
آن دو در کنارِ بندر ایستادند و دربارهٔ تفاوتهای کشتیِ بادبانیِ باستانی و تصویرسازیهای مجموعهٔ «ماجراجو» به گفتگو پرداختند.
مدتی بعد، لومیان ژنا را بهسوی کلیسای جامع و بیتکلفِ ابله راهنمایی کرد.
ژنا به برجِ ناقوس و منارهٔ مخروطیِ بالای ساختمانِ چهارطبقه چشم دوخت و نمادِ نقرهای را که از چشمی بیمردمک و ناقص و بخشی از خطوطِ درهمپیچیده تشکیل شده بود، برانداز کرد. با گیجی پرسید: «این کلیسای جامعه؟»
مگه کلیساهای جامع نباید باشکوهتر باشن؟
کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ ابدی در محلهٔ بازار و محلهٔ باغِ گیاهشناسی در مقایسه با این یکی، بسیار باشکوهتر و مقدستر بود.
لومیان راه را به داخل نشان داد و تأیید کرد: «آره.»
ژنا از نزدیک به دنبالش رفت و هر لحظه از سادگیِ کلیسای جامع بیشتر تعجب میکرد.
پنجرههای شیشهرنگی کمیاب بودند و هیچ اثری از طلاکاریهای پرنقشونگار به چشم نمیخورد. کلیسای جامع فاقدِ ماشینآلاتِ پیچیده بود. تنها نشانهٔ مذهب در دیوارنگارههای عظیمی نهفته بود که ظاهراً رنگهای ملایم و نورِ مات را ترجیح میدادند.
چشمگیرترین ویژگیِ کلیسای جامع، پنجرههای بزرگ و پرشمارش بود. حتی در طبقهٔ همکف نیز فضای داخلی غرق در نورِ طبیعی بود.
نگاهِ ژنا روی دیوارنگارهها چرخید و ناخودآگاه حس کرد که آنها نمادِ هدایت و رستگاریاند.
کمی از ۱۰ صبح گذشته بود و حاضرانِ در کلیسای جامع اندک بودند. همهجا غرق در سکوت بود و حسِ آرامشی به فضا میبخشید.
لومیان ژنا را به ردیفِ سومِ نیمکتهای روبهروی محراب راهنمایی کرد.
او نگاهی به اطراف انداخت و چشمانش روی نشانِ مقدسِ ابله در پیشِ رویش ثابت ماند. با لحنی جدی فاش کرد:
«باید بدونی که من و فرانکا داریم چیزی رو ازت پنهون میکنیم. رازهایی هست که هنوز بهت نگفتیم.»
ژنا بهآرامی سر تکان داد و در انتظارِ توضیحِ لومیان ماند: «آره.»
لومیان ادامه داد: «همونطور که میتونی حدس بزنی، من و فرانکا هیچ نسبتِ فامیلیای نداریم. اون و خواهرم اورور دوستای صمیمیای هستن که علایقِ مشترکی دارن. لوکی و «من کسی را میشناسم» که قبلاً باهاشون درگیر شدیم هم عضوِ همین گروهن، اما به بقیه خیانت کردن و باعثِ فاجعهٔ کوردو شدن که به قیمتِ جونِ خواهرم تموم شد.»
ژنا که پیشتر از کنجکاویِ بیشازحد خودداری کرده بود اما درکِ مبهمی از ماجرا داشت، جواب داد: «که اینطور...»
نگاهِ لومیان همچنان روی محرابِ آقای ابله ثابت مانده بود.
«یه ارتباطِ دیگه هم بینِ من و فرانکا هست. ما به خورشیدِ فروزانِ ابدی یا خدای بخار و ماشین اعتقاد نداریم...»
ژنا بیاختیار خندید.
«خودم حدس زده بودم. شماها کِی تا حالا پاتون به کلیسا باز شده؟ معمولاً هم نمیبینم تو ساعتهای مشخص دعا کنید!
«تو حداقل میدونی کلیسای سنت روبر تو کدوم خیابونه. فرانکا که شاید حتی ندونه درِ کلیسای جامع رو به کدوم طرف باز میشه.»
اما خودش دستکم هفتهای یک بار دعا میخواند، به موعظهها گوش میداد و در مراسمِ عشای ربانی شرکت میکرد. این کار هم نمایشی از پارسایی برای پالایندگان بود و هم عادتی ایمانی که از سالها پیش برایش مانده بود.
تنها مشکل این بود که اغلب تا نیمهشب در تالارِ رقصِ نسیم آواز میخواند و بعد برای خوابیدن به خیابانِ روپوشسفیدها برمیگشت. نمیتوانست برای خوشامدگویی به خورشیدِ صبحگاهی و سپیدهدم بیدار شود، بنابراین فقط میتوانست زمانِ دعایش را برای ظهر تنظیم کند.
لومیان با لبخند جواب داد: «نه، من به این خاطر نمیرم که یه مجرمِ تحتِ تعقیبم. بهزور میشه منو مؤمن به خورشیدِ فروزانِ ابدی حساب کرد.» سپس با لحنی موقر ادامه داد: «من و فرانکا به این خدای رسمی باور داریم، آقای ابلهِ بزرگ.»
لومیان دستش را روی سینهاش گذاشت و با احترام زمزمه کرد: «ستایش بر ابله!»
ابله... به نظرِ ژنا نامِ این ایزد عجیب میآمد.
پس از لحظهای تفکر پرسید: «همون ابلهِ تو کارتهای تاروت؟»
لومیان تأیید کرد: «آره، درست حدس زدی.»
ژنا پیکری بلندقامت را دید که بارانیِ سیاه و کلاهِ سیلندریِ کوتاهی بر تن داشت و به محراب نزدیک میشد. ناخودآگاه سرش را پایین انداخت و با رگهای از غرور گفت:
«من نزدیک ده دست کارتِ تاروت پیشِ فرانکا دیدم، اونم در حالی که معمولاً برای غیببینی ازشون استفاده نمیکنه.»
این دختره... نکنه با خودش گفته بعد از کشتنِ هدف، انداختنِ کارتِ دو جام روی جنازه خیلی جلوه داره و برای همین از قبل آمادهشون کرده؟ لومیان هرچه بیشتر به این موضوع فکر میکرد، بیشتر به نظرش میرسید که این دقیقاً سبکِ فرانکا بود.
ژنا لحظهای مکث کرد و پرسید: «شرکتِ داروسازیِ ابله هم مالِ کلیسای ابلهه؟»
لومیان که لحظهای غافلگیر شده بود، گفت: «آه...»
زیاد به این موضوع فکر نکرده بود. در ابتدا گمان میکرد نامِ شرکتِ داروسازی از کارتهای تاروت گرفته شده.
اما حالا به نظر میرسید ابلهِ کارتهای تاروت همان آقای ابله بود!
لومیان پیش از پاسخ دادن کمی تردید کرد: «شاید.»
کاملاً مطمئن نبود که شرکتِ داروسازیِ ابله وابسته به کلیسای ابله است یا صرفاً کسبوکارِ یکی از اعضای انجمنِ تاروت.
ژنا با تیزبینی پرسید: «تو منو آوردی اینجا نه فقط به این خاطر که جای امنی برای حرف زدن دربارهٔ ایمانتونه، بلکه میخواستی نشون بدی کلیسای ابله یه کلیسای شناختهشده و رسمیه که میتونه تو تریر کلیسای جامع بسازه.»
لومیان سرش را برگرداند و لبخند زد: «اونقدرها هم که به نظر میرسی سادهلوح نیستی. هدفِ سومم اینه که بپرسم آیا به تغییرِ دین و ایمان آوردن به آقای ابله فکر میکنی؟»
ژنا در حالی که ذهنش آشفته بود گفت: «تغییرِ دین...»
لومیان با لحنی متقاعدکننده گفت: «این هیچ تداخلی با قراردادت با پالایندگان نداره. آقای ابله یه خدای رسمیه که همهٔ کلیساها قبولش دارن. با این حال، ترویجِ این دین بیشتر تو جزایرِ دریایی و بعضی مناطقِ قارهٔ جنوبی متمرکزه. بیشترِ مردم تو قارهٔ شمالی ازش بیخبرن.»
ژنا مکثی کرد و گفت: «اما... من هیچوقت به تغییرِ دینم فکر نکردم...»
ایمانش به خورشیدِ فروزانِ ابدی را نمیشد پرهیزگارانه یا متعصبانه خواند، اما عادتی بود که از کودکی با آن بزرگ شده بود. بیشترِ آموزهها را هم پذیرفته بود. تا به امروز، فکرِ تغییرِ دین هرگز به ذهنش خطور نکرده بود. نه میلِ شدیدی به تغییرِ ایمانش حس میکرد و نه نارضایتیِ عمیقی از کلیسا داشت.
تنها مواقعی که لب به شکایت گشوده بود، در سختترین سالهای زندگیِ خانوادهاش و بهویژه پس از مرگِ مادرش بود. در آن روزها، گهگاه از خورشیدِ فروزانِ ابدی گله میکرد و حس میکرد وی از مؤمنانِ راستین محافظت نمیکند. با این حال، این نارضایتیهای گذرا برای ترغیبِ او به تغییرِ دین اصلاً کافی نبود.
لومیان نگاهی به چهرهٔ ژنا انداخت و لبخندی اطمینانبخش زد.
«اگه نمیخوای دینت رو عوض کنی کاملاً درک میکنم. من فقط پیشنهاد دادم. نگرانیِ اصلیِ من اینه که مطمئن بشم اگه تو بلای پیشِ رو از ما جدا افتادی، بدونی اینجا یه پناهگاهه. نگران نباش، حتی اگه مؤمن به خورشیدِ فروزانِ ابدی باشی، کلیسای آقای ابله ازت استقبال میکنه و بهت پناه میده.»
ژنا که گیج به نظر میرسید پرسید: «پس چرا نمیتونم برم کلیسای سنت روبر؟»
لومیان افکارش را جمعوجور کرد و توضیح داد: «من و فرانکا ایمانِ مشترکی داریم و برای یه سازمانِ سرّی کار میکنیم. دو روز پیش، اطلاعاتی از سازمان به دستمون رسید.
«مشکلی تو صومعهٔ قلبِ مقدسِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی پیش اومده، شبیه همون مشکلاتی که تو صومعهٔ درهٔ عمیقِ کلیسای خدای بخار و ماشین اتفاق افتاد.
«تو همچین وضعیتی، بعضی از کلیساهای جامع ممکنه قابلِ اعتماد نباشن و شاید نتونی فرقِ بینِ اونایی که قابلِ اعتمادن و اونایی که نیستن رو تشخیص بدی. پس بهتره جاهایی رو انتخاب کنی که میدونی قطعاً امن هستن.»
ژنا شخصاً دردسرهای صومعهٔ درهٔ عمیق را تجربه کرده بود، بنابراین اهمیتِ مشکلاتِ احتمالی در صومعهٔ قلبِ مقدس را درک میکرد.
زیرِ لب با خودش زمزمه کرد: «ممکنه فاجعه از درونِ خودِ کلیساها شروع بشه؟»
لومیان که نمیتوانست پاسخِ قطعی بدهد، جواب داد: «شاید.»
در همان لحظه، پیکری بلندقامت با پالتوی سیاه و سفارشیدوز و کلاهِ سیلندریِ کوتاه، به لومیان و ژنا نزدیک شد. با موها و چشمانی طلایی، قدش به ۲.۵۶ متر میرسید.
او به ژنا نگاه کرد و با لبخندی گرم پرسید: «خواهر، این اولین باریه که به کلیسای جامعِ سرورِ من میای؟»
ژنا جواب داد: «بله، اما با دوستم اومدم.» او که ناخودآگاه در برابرِ ایدهٔ تغییرِ دین مقاومت میکرد، پرسید: «شما کی هستید؟»
نیمهغول با لبخندی مطمئن خودش را معرفی کرد: «من اسقفِ اینجام، تسلیان.»
ژنا لباسش را برانداز کرد؛ ظاهرش هیچ شباهتی به پوششِ رایجِ روحانیان نداشت.
تسلیان نگاهش را به لومیان دوخت و ادامه داد: «مایلید من فانوس و منجیمون، آقای ابلهِ بزرگ رو بهتون معرفی کنم؟
«نگران نباشید. سرورِ ما کسی رو مجبور به تغییرِ دین نمیکنه و براش مهم نیست که در کنارِ خدایانِ دیگه به او هم ایمان داشته باشن. در عوض، ایمان به او هم میتونه با بقیهٔ باورها همزیستی داشته باشه.»
ژنا با لکنت پرسید: «میشه... میشه همچین کاری کرد؟»
این کاملاً فراتر از درکِ او بود!
کدام ایزد به پیروانش اجازه میداد باورهای ناخالص یا چندگانه داشته باشند؟
تازه، چرا برای اشاره به این ایزد از ضمیرِ «او» بهجای «وی» استفاده میکرد؟ ضمیرِ دوم مختصِ خدایان بود! چرا این ایزد را «آقای» خطاب میکرد؟
ذهنِ ژنا پر از سؤال و افکارش سخت آشفته بود.
اسقف که دید ژنا و لومیان مخالفتی ندارند، جواب داد: «بله، آقای ابله به شفقت و مهربانی معروفه.» سپس کتابِ مقدسِ سیاه با نقشونگارهای نقرهای را گشود و به موعظه پرداخت.