چپتر 437: نقد کردن
چپتر 437: نقد کردن
ژنا در بخشِ ابتداییِ موعظه بیتفاوت ماند. به نظرش شبیهِ کتابِ مقدسِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی میرسید.
اما وقتی ابله درخواست کرد بهجای ضمیرِ ایزدیِ «وی»، او را با ضمیرِ عادیِ «او» خطاب کنند، توجهش جلب شد. این تغییرِ اندک در حالتِ چهرهاش، نشان از تمرکزِ فزایندهٔ او داشت.
با ادامهٔ موعظه، تعجبِ ژنا آشکار شد و چهرهاش آمیزهای از بهت و کنجکاوی را نشان داد.
یعنی گرمان اسپاروی ماجراجو واقعاً به کلیسای ابله ربط داره؟
نکنه فرشتهای پیامآوره که پیامِ رستگاریِ ابله رو میاره؟
ژنا در میانِ بهتش با خود فکر کرد. تسلیان، اسقفِ نیمهغول، دربارهٔ ایمانش به ابله به او فشاری نیاورد و در عوض توجهش را به نیایشگری معطوف کرد که غرق در دعا بود.
نیایشگر شبیهِ ملوانی در اوجِ جوانی به نظر میرسید که از دریا آمده بود. پوستی برنزه داشت و چهرهاش نشانههای آشکاری از آبوهوای خشن را بر خود داشت. موهای آبیِ تیرهاش ژولیده بود و چون سرش را در نیایش خم کرده بود، ژنا نمیتوانست اجزای چهرهاش را ببیند.
او همان پیراهنِ کتان، کتِ قهوهای و شلوارِ گشاد و تیرهای را به تن داشت که محبوبِ ملوانان و دزدانِ دریایی بود. همچنین کمربندِ منحصربهفردی بسته بود که با خنجر، دوربینِ چشمی و ابزارهای مختلفی تزئین شده بود.
احتمالاً کاپیتانه. خیلی باوقار به نظر میاد... لومیان نگاهش را گرفت و به ژنا چشم دوخت.
ژنا که هنوز داشت این حقایق را هضم میکرد، گیجومنگ برخاست و از کلیسای جامع بیرون رفت. بیهدف در حاشیهٔ محلهٔ بندر پرسه زد.
لومیان با دستهای در جیب به دنبالش رفت و از متقاعد کردنِ فوریِ او خودداری کرد.
پس از حدود ده دقیقه پیادهروی، ژنا قدمهایش را کند کرد و زیرِ لب گفت: «بیدلیل نیست که میگی مؤمنِ سطحیِ خدایی.»
منظور از خدا، خورشیدِ فروزانِ ابدی بود.
لومیان با پوزخندی جواب داد: «تو هم میتونی مؤمنِ سطحیِ آقای ابله باشی. اون به اینجور چیزا کاری نداره.»
ژنا که باورهایش با آن موعظهٔ نامتعارف متزلزل شده بود، جواب داد: «من... بهش فکر میکنم.» نه اینکه کتابِ مقدس خوب نوشته شده باشد؛ بلکه ادعاهای ابله و رویکردِ کلیسای ابله با آموزههای پیشینِ او تفاوتِ چشمگیری داشت. حالا مردد شده بود و با ایمانش دستوپنجه نرم میکرد.
لومیان نگاهی به او انداخت و دیگر اصراری نکرد.
در چنین موقعیتهایی، خیلی مهم بود بداند کِی دست نگه دارد، زیرا تلاشِ بیش از حد میتوانست به مقاومت و دافعه بینجامد.
تقریباً همزمان، لومیان در دل آهی کشید.
همونطور که انتظار میرفت، موعظه کردن کارِ حرفهایهاست...
با توجه به رفاقتم با ژنا، اصلاً تو رد کردنِ پیشنهادِ تغییرِ دینم تردید نکرد. اما موعظهٔ اسقف یه چیزی رو تو وجودش بیدار کرده و باعث شده تو موضعش تجدیدنظر کنه...
آن دو ده بیست مترِ دیگر را در سکوت طی کردند. لومیان گهگاه نگاهی دزدانه به بندرِ پرهیاهو و خیابانهای خلوتِ اطراف میانداخت. با لحنی عادی پرسید: «جمع کردنِ موادِ معجونِ ساحره به کجا رسید؟»
ژنا از این سؤال غافلگیر شد.
«من تازه دو روز پیش معجونِ فتنهانگیز رو هضم کردم. چطور میتونستم به این زودی مادهٔ اصلیِ معجونِ ساحره رو گیر بیارم؟»
شاید از تأثیراتِ باقیماندهٔ کلیسای جامع بود، اما میلِ ژنا به ناسزا گفتن مثلِ همیشه شدید نبود.
لومیان بمبی خبری منفجر کرد: «خب، من دیروز معجونِ آتشافروز رو هضم کردم و همون روز تونستم هم مادهٔ اصلی و هم موادِ مکملِ معجونِ دسیسهگر رو به دست بیارم.»
ژنا بیاختیار فریاد زد: «لعنتی! ما چطور میتونیم مثلِ هم باشیم؟ منم یه شکارگاهِ مخصوص برای شکار و هضم میخوام!»
فرانکا پیش از این ماجرای برخوردِ لومیان در قصرِ قویِ سرخ را به او گفته بود، البته بدونِ اشاره به واکنشِ خانمِ شعبدهباز.
به نظرِ ژنا همهچیز غیرواقعی میرسید.
همین دیشب، آنها بهترتیب در ردهٔ ۸ و ردهٔ ۷ بودند و فاصلهٔ چندانی با هم نداشتند. پس چرا تجربیاتشان اینقدر متفاوت بود، گویی در دو دنیای جداگانه سیر میکردند؟
یکی از آنها هنوز در حاشیهٔ علومِ غریبه پرسه میزد و گهگاه با عجایبِ هولناک روبهرو میشد. دیگری در اعماقِ رازها فرو رفته بود و در محاصرهٔ پنهانکاری و خطر قرار داشت.
ژنا پس از بیرون ریختنِ سرخوردگیاش، فاش کرد: «از پالایندگان پرسیدم، ظاهراً خیلی از ارتقای من به ساحره حمایت نمیکنن. حاضر نیستن پولِ موادِ اصلی رو پیشاپیش بهم بدن. ادعا کردن که فعلاً نیازِ مبرمی به تحقیقاتِ من ندارن. با این حال، قول دادن اگه بتونم پولش رو جور کنم، موادِ اصلی و اون موادِ مکملِ کمیابتر رو با تخفیف بهم بفروشن. فقط پولِ موادِ اصلی بهتنهایی ۱۶۰۰۰ ورلدور میشه.»
با تخفیف... تازه، این قول یعنی پالایندگان همهٔ موادِ اصلیِ معجونِ ساحره رو دارن؟ فکر میکردم فقط ویژگیهای فرابشریِ همگراشده رو دارن. هرچی باشه، روششون برای به دست آوردنِ اقلامِ مربوط به ساحره باید شاملِ شکار باشه... یعنی کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی راهی داره که ویژگیهای فرابشری رو دوباره به مادهٔ اصلی برگردونه؟ لومیان درست متوجه نمیشد.
لومیان نگاهش را به جاده دوخت، کمی فکر کرد و پرسید: «الان ۶۰۰۰۰ ورلدور به فرانکا بدهکاری؟»
ژنا با یادآوریِ این موضوع غصه خورد: «آره، بدهکارم. خدا میدونه کِی بتونم پسش بدم.»
لومیان خندید.
«در این صورت، دلت میخواد یکم بیشتر بدهکار بشی؟»
افکارِ ژنا از حرکت ایستاد: «ها؟»
لومیان با دستهایی که هنوز در جیب بود، پوزخندی زد.
«۳۵۰۰۰ ورلدور به من بدهکار شو، منم کمکت میکنم همهٔ موادِ معجونِ ساحره رو جمع کنی.»
ژنا که کنجکاو شده بود، پرسید: «تـ... تو واقعاً میدونی از کجا میشه پیداشون کرد؟»
لومیان خندید.
«کاملاً مطمئن نیستم، اما احتمالِ زیادی داره.»
به فکرش رسیده بود که آن را از سازمانِ صلیبِ آهنوخون مبادله کند.
دیروز، او برای ماجراجوییاش در هزارتوی زیرزمینیِ قصرِ قویِ سرخ، تأییدِ گاردنر مارتن را گرفته بود و این سهم میتوانست فوراً نقد شود یا برای معجونهای ردهٔ بالاتر انباشته شود. لومیان هنوز تصمیم نگرفته بود چطور از آن استفاده کند، اما حالا تصمیم گرفت آن را برای گرفتنِ همهٔ موادِ معجونِ ساحرهٔ ژنا به کار بگیرد.
شاید لازم میشد کمی پول هم روی آن بگذارد، اما فاجعه هر لحظه ممکن بود رخ بدهد. چهبسا در آینده در سازمانِ صلیبِ آهنوخون نمیماند. تبدیلِ سهمش به پاداشی ملموس منطقی بود.
علاوه بر این، اشیایی که از طریقِ این سهمها به دست میآمدند، در مقایسه با کمکِ یک ساحرهٔ زنده و مشتاق، ارزشِ کمتری داشتند.
وقتی زمانش میرسید، با همکاریِ توطئهگر لومیان، دیوبانوی لذت فرانکا و ساحره ژنا، میتوانستند حتی در میانِ جناحهای رسمی و تفتیشِ عقاید هم گروهی قدرتمند تشکیل دهند. با ترکیبِ اشیاءِ رازآلودِ مناسب، میتوانستند از پسِ بیشترِ فرابشرانِ زیرِ سطحِ نیمهخدا بربیایند. تازه، یک عضوِ غیررسمی هم داشتند: روانپزشک آنتونی رید.
لومیان باور داشت که گاردنر مارتن احتمالاً موادِ لازم برای معجونِ ساحره را دارد. هر چه باشد، سازمانِ صلیبِ آهنوخون عمدتاً مسیرِ شکارچی را دنبال میکرد که ارتباطِ نزدیکی با مسیرِ آدمکش داشت. در طولِ سالها، بعید بود هیچ اثرِ همگراییای رخ نداده باشد.
در صورتِ نیاز، لومیان میتوانست از آقای کِی و خانمِ شعبدهباز هم کمک بخواهد.
ژنا ساکت شد و نتوانست فوراً جوابی بدهد.
لومیان دوباره خندید و گفت:
«بدهکار بودن به من چیزِ خوبی نیست. علاوه بر پرداختِ اصلِ پول، باید سودش رو هم بدی، که یعنی کمک کردن به من تو بعضی کارها. خوشبختانه، بهزودی فرصتش رو پیدا میکنی.»
ژنا لبهایش را به هم فشرد و نفسش را آرام بیرون داد.
«باشه، اول ۱۰,۰۰۰ ورلدور بهت میدم، اینطوری فقط ۲۵,۰۰۰ تا بهت بدهکار میشم.»
لومیان بیتفاوت موافقت کرد: «مشکلی نیست.»
وقتی دید ژنا میخواهد چیزی بگوید، خندید و گفت: «نیازی به تشکر نیست...»
سپس صدایش را پایین آورد و با لحنی زنانه گفت: «هر چی باشه ما با هم دوستیم!»
«...» ژنا سعی کرد کلماتی پیدا کند. «لعنتی!»
لومیان فقط خندید و چیزی نگفت.
از طرفِ دیگر، ژنا در سکوت دنبالش از خیابان گذشت و به سمتِ چند کالسکهٔ کرایهای که آنجا پارک شده بودند، رفت.
وقتی سوارِ کالسکه میشدند، ژنا ناگهان زیرِ لب گفت: «ممنون.»
لومیان انگار در دنیای خودش بود، روی صندلیِ کالسکه نشست و به ظاهرش اهمیتی نداد.
...
بعدازظهر، در خیابانِ فوارهها، پلاکِ ۱۱.
لومیان گاردنر مارتن را دید که پیراهن و پُلیوِر پوشیده بود.
لومیان مستقیم سرِ اصلِ مطلب رفت و گفت: «رئیس، میخوام سهمم رو با معجونِ ساحره یا همهٔ موادِ مربوط به اون مبادله کنم.»
گاردنر مارتن بیآنکه تعجبی نشان دهد، با لبخند به لومیان نگاه کرد و پرسید: «معجونِ ساحره برای کیه؟»
لومیان رُکوراست جواب داد: «برای ژناست.»
گاردنر مارتن انگار گوش میداد و با اشاره از لومیان خواست ادامه دهد.
لومیان صادقانه گفت: «دنبالِ یه متحدِ قابلاعتماد با قدرتِ قابلتوجه میگردم.»
در این لحظه، لبخند زد. «علاوه بر این، میخوام لذتِ واقعی رو تجربه کنم.»
گاردنر مارتن زد زیرِ خنده.
«بد نیست. این همون چیزیه که یه شکارچیِ جاهطلب باید هدفش باشه.
«مشکلی نیست. فردا صبح بیا تا ویژگیهای فرابشری و موادِ مکمل رو بگیری. آه، و مابهالتفاوتش رو با ۱۰,۰۰۰ ورلدورِ دیگه جبران کن.»
گاردنر مارتن میفهمید که لومیان و ژنا رابطهٔ نزدیک و اعتمادِ متقابلی دارند. علاوه بر این، همکاریِ لومیان و فرانکا شاملِ لذتجویی نمیشد.
لومیان با لبخند جواب داد: «ممنون، افسرِ فرمانده.»
پس از ترکِ خیابانِ فوارهها و بازگشت به تالارِ رقصِ نسیم، لومیان سرانجام بعد از یک روزِ طولانی فعالیت، کمی وقتِ آزاد پیدا کرد.
عصر، در حالی که به ژنا گوش میداد که با لباسِ دیوای پرزرقوبرق با شوروحال میخواند تا پول دربیاورد، از نوشیدنِ پری سبز لذت برد. ذهنش پر کشید.
یه خوانندهٔ محلی چقدر میتونه درآمد داشته باشه؟ فقط چند هزار ورلدور در سال...
بازم بهتره که سازمانِ صلیبِ آهنوخون رو سرکیسه کنیم و بدعتگذارها رو شکار کنیم... وقتی ژنا ساحره بشه، قدرتِ شرکت تو نبردهای این سطح رو پیدا میکنه...
راستی، قبلاً که مجموعهٔ ماجراجو رو میخوندم زیاد بهش فکر نمیکردم. الان که بهش فکر میکنم، مگه گرمان اسپارو بیشترِ وقتش رو صرفِ شکارِ دزدانِ دریایی با ویژگیهای فرابشری نمیکنه؟ چطور ممکنه بدونِ ویژگیهای فرابشری تبدیل به یه دزدِ دریاییِ معروف یا بزرگ بشه؟
آره، هرچند نبردهای مربوطهاش مبهم و اغراقآمیزن و فقط نکاتِ اصلی رو برجسته میکنن، اما معلومه که نویسنده درکِ خاصی از نبردهای فرابشری داره. یعنی خانم فورس وال هم یه فرابشره؟
لومیان که تا نزدیکِ نیمهشب استراحت میکرد، به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگشت.
بهمحضِ اینکه درِ اتاقِ ۲۰۷ را باز کرد، نامهای مربعشکل را روی میز زیرِ نورِ سرخِ ماه دید.
نامهٔ خانمِ شعبدهباز... لومیان چراغِ کاربیدی را روشن کرد و نامه را گشود.
آقای مردِ آویخته امیدوار است که تو و دوِ جام بتوانید بهزودی دوباره سایهٔ زرهپوش را احضار کنید. او مسئولِ تأمینِ طلا خواهد بود.
وقتی زمانش را قطعی کردی، به من خبر بده.