چپتر 44: فالگوش ایستادن
چپتر 44: فالگوش ایستادن
لومیان باید تحقیق میکرد، اما نمیتوانست هیچیک از ناهنجاریها را فعال کند و باعث شود چرخه پیش از موعد از نو آغاز شود. باید بررسیِ مشکلاتِ حاشیهای را در نظر میگرفت و قدمبهقدم به مرکز نزدیک میشد.
ایدهٔ اولیهاش این بود که همان روزِ بعدازظهر معشوقههای کشیش را پیدا کند و با فالگوش ایستادن و روشهای دیگر ببیند چیزی میدانند یا نه. اگر چیزی دستگیرش نمیشد یا فعلاً فرصتش را پیدا نمیکرد، به کلیسای جامع میرفت تا شاید کشیش را ببیند و با او دربارهٔ زندگیِ روزمره در دهکده گپ بزند.
اولین هدفِ لومیان سیبِل بری بود؛ معشوقهٔ کشیش گیوم بنه و خواهرِ چوپان، پییر بری. او با هر دو چهرهٔ ناهنجار رابطهٔ نزدیکی داشت، پس شاید چیزی میدانست.
دوستِ لومیان، گیومِ کوچک یعنی گیوم بری، پسرعموی دورِ پییر بری بود. حتی رنگِ مویش هم با او فرق داشت و با هم زندگی نمیکردند.
سیبِل بری بیستوچهار سال داشت و با ژان موری، مردی میانسال در اواخرِ دههٔ چهلِ زندگیاش، ازدواج کرده بود.
ژان بیش از سی سال مجرد مانده بود. تنها دلیلِ اینکه توانست با سیبِل بری ازدواج کند این بود که هیچ شرطی برای جهیزیه نداشت.
لومیان شک داشت که دلیلِ ازدواجِ سیبل با ژان، آن هم تنها با اندکی دارایی، این بوده که در آن زمان پیشتر معشوقهٔ کشیش شده بود و به شوهری نیاز داشت تا پدرِ پسرِ نامشروعش باشد. کشیش در خفا قولهایی داده بود.
هرچند اینتیس کشوری روشنفکر بود و داشتنِ فرزندِ نامشروع رواج داشت، اما هنوز هم بسیاری از شوهران یا همسران پس از فهمیدنِ ماجرا، با وجودِ خشمگین شدن، حاضر بودند فرزندِ نامشروعِ همسرشان را زیرِ پروبالِ خود بگیرند. گذشته از اینها، این کار در آینده معادلِ داشتنِ یک خدمتکارِ مرد یا زنِ رایگانِ اضافی بود. علاوه بر این، آنها حقِ ارث بردن از هیچ داراییای را نداشتند. با این حال، روحانیانِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی اجازهٔ ازدواج و بچهدار شدن نداشتند. آنها اغلب برای فرزندانِ نامشروعشان پدرانی پیدا میکردند.
لومیان به خانهٔ ژان موری رسید؛ خانهای کوتاه و خاکستریسفید در حاشیهٔ کوردو که فقط یک طبقه داشت. پشتِ آشپزخانه اتاقخواب بود و سمتِ دیگر به زیرزمینی راه داشت که بهعنوانِ اتاقِ نشیمن و غذاخوری استفاده میشد.
دستشوییای در کار نبود؛ فقط آلونکی در پشتِ خانه ساخته بودند.
لومیان بدونِ در زدن وارد شد، بیسروصدا به کنارِ خانه رفت و زیرِ پنجرهٔ اتاقخواب چمباتمه زد.
در آن لحظه، کسی داخل نشسته بود. لومیان میتوانست صدای نفسکشیدنش را بشنود و قدِ تقریبیاش را تخمین بزند.
کمی بعد، صدای قدمهای سبکی از آشپزخانه بهسمتِ اتاقخواب آمد.
نیازی به محاسبه نبود. لومیان بهعنوانِ یک شکارچی، بهطورِ طبیعی وزنِ تقریبیِ صاحبِ قدمها را در ذهنش داشت.
بهاحتمالِ زیاد زنی بود، شاید هم خودِ سیبِل بری.
تصورِ لومیان از سیبِل بری زنی بود با موهای سیاهِ نرم و لطیف که برخلافِ زنانِ دیگر دوست نداشت آنها را ببندد. موهایش را باز میگذاشت یا دماسبی میبست و این حس را القا میکرد که هنوز دختری جوان و مجرد است.
اجزای چهرهاش چندان برجسته نبود، اما نرم و گرد و بسیار گوشتالو مینمود.
در این لحظه، ژان موری که در سکوت در اتاقخواب نشسته بود، با لحنی گرفته گفت:
«امروز بعدازظهر کشیش اومده بود؟»
صدایش درست مثلِ خودش، کمی خفه بود. از آن دست آدمهایی بود که معمولاً زیرِ درختِ نارون در میدانِ دهکده گپ میزدند و از هر چهارپنج جمله، فقط به یکی جواب میداد. علاوه بر این، اغلب آنقدر تنبل بود که موهای سیاهش را شانه نمیکرد. چشمانِ قهوهایاش بیروح بود و ریشش را تمیز نمیتراشید. ظاهری عبوس و دلگیر داشت.
سیبِل بری با صدایی که هنوز کمی دخترانه بود، گفت: «اینجا بود.»
ذاتاً همینطور بود.
ژان موری لحظهای ساکت شد و بعد پرسید: «کارِتون رو کردید؟»
سیبل با صراحت جواب داد: «آره.»
ژان موری دوباره ساکت شد. وقتی سیبل بهسمتِ آشپزخانه رفت، گفت: «دربارهٔ کشیش حرفِ زیادی ندارم، ولی حواست به مردای دیگه باشه، مخصوصاً پاتو راسل.»
پاتو راسل شوهرِ مدونا بنه بود. همسرِ او نیز معشوقهٔ کشیش بود.
لومیان که بیرونِ پنجره بود، در دل زبانش بند آمد.
عجب روابطِ شیرتوشیری!
نظرش نسبت به کشیش مساعدتر شد. بعدازظهر پیشِ سیبِل بری آمده بود و شب با مادام پوآلیس قرار داشت. میشد گفت در زمینهٔ خیانت، کارمندی نمونه است.
اگر میتوانست بخشی از این انرژی را صرفِ امورِ کلیسا کند و آن را با دسیسهها و نقشههایش درآمیزد، خیلی وقت پیش در مراتبِ کلیسایی ارتقا یافته و یک فرابشر شده بود.
مراتبِ کلیسایی، رتبهبندیِ روحانیانِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی بود. از رتبهٔ اول شروع میشد: دربان، قاری، سرودخوان، خادم، معاونِ دستیارِ کشیش، دستیارِ کشیش — که به نامِ کشیش یا پدر نیز شناخته میشد — اسقف، سراسقف و کاردینال. پاپ در میانِ مراتبِ روحانیان قرار نداشت.
از میانِ آنها، رتبهٔ ششم و بالاتر جزوِ روحانیانِ ارشد به حساب میآمدند. بهگفتهٔ اورور، این احتمال وجود داشت که آنها قدرتهای ویژهای داشته باشند. سه رتبهٔ پایینتر عمدتاً به کارهای روزمرهٔ کلیسای جامع و پشتیبانیِ آیینها میپرداختند. در چند قرنِ گذشته، اینها تنها القابی پرطمطراق بودند و بهعنوانِ روحانیانِ واقعی در نظر گرفته نمیشدند. خادمانِ رتبهٔ چهارم معمولاً دانشجویانی بودند که تازه از مدرسهٔ علومِ دینی فارغالتحصیل شده بودند. معاونانِ دستیارِ کشیشِ رتبهٔ پنجم میتوانستند بهعنوانِ نمایندهٔ یک کشیشِ واقعی، ادارهٔ کلیسایی را در یک منطقهٔ روستایی بر عهده بگیرند.
وضعیت در کوردو نیز به همین منوال بود. یک معاونِ دستیارِ کشیشِ رتبهٔ پنجم نقشِ کشیش را داشت، یک خادمِ رتبهٔ چهارم معاونِ کشیش بود و چند خدمتکار نیز در اختیارشان قرار داشت.
گیوم بنه فقط باید یک رتبهٔ دیگر بالا میرفت تا به کشیشی واقعی تبدیل شود.
سیبِل بری در پاسخ به توصیههای شوهرش بهسادگی گفت: «فهمیدم.»
ژان موری موضوع را عوض کرد:
«برادرت پییر از چوپانی برگشته؟»
سیبِل با بیقیدی توضیح داد: «آره، یه آیینِ مهم هست که به کمکش نیاز داره.»
یه آیین؟
با شنیدنِ این حرف، پلکهای لومیان پرید.
ژان موری پرسید: «جشنِ بهار؟»
سیبِل با بیحوصلگی جواب داد: «نه، آیینِ خداست. خیلی سؤال نپرس. وقتش که برسه خودت میفهمی.»
ژان موری بهاختصار تأیید کرد و گفت: «ستایش بر خورشید!»
سیبِل جوابی نداد و اتاقِ خواب را ترک کرد تا به آشپزخانه برود.
لومیان بیدرنگ نتیجهگیری کرد.
سیبِل از معاملاتِ پنهانیِ کشیش و چوپان پییر بری درکِ مشخصی داشت، اما شوهرش، ژان موری، کاملاً بیخبر بود!
آیینی که از آن حرف میزد، «مراسمِ قربانیِ» جشن نبود. احتمالاً به شبِ دوازدهم ربط داشت!
لومیان که چیزی دستگیرش شده بود، خانهٔ موری را ترک کرد و شتابان بهسوی ساختمانِ دوطبقهای رفت که پاتو راسل و مادونا بنه در آن زندگی میکردند.
برخلافِ سیبِل، مادونا بنه با سهمالارثِ خودش خانه بخت رفته بود. پاتو راسل نیز سهمش را از خانهٔ پدریاش گرفته بود، بنابراین توانسته بودند خانهای آبرومند بسازند و بیش از ۲۰ گوسفند را برای چرا به چوپانها بسپارند.
لومیان نمیدانست مادونا کِی معشوقهٔ کشیش شده است. فقط میدانست که در سالِ گذشته، پیش از آنکه کشیش با مادام پوآلیس روی هم بریزد، اغلب به دیدنِ مادونا میرفت. شاید تابوی هویتش نوعی شعله را برافروخته بود.
در این لحظه، پاتو راسل که ریشی شبیهِ نجیبزادگان داشت، در آشپزخانه قدم میزد. او از مادونا که مشغولِ دستور دادن به خدمتکارِ زن بود، پرسید: «کِی دوباره کشیش رو بهعنوانِ مهمان دعوت میکنی؟»
چهرهاش مشتاق بود و امید داشت به کسی که قدرتِ واقعی را در کوردو در دست داشت، چنگ بیندازد.
مادونا نگاهی به دخترِ نامشروعِ پدرِ پاتو که همان خدمتکارِ آشپز بود انداخت و با لحنی ظریف گفت: «نمیدونم. بستگی به حالوحوصلهش داره.»
و لابد وضعیتِ جسمیش؟
لومیان که بیرون فالگوش ایستاده بود، در دل زمزمه کرد.
پاتو راسل دستبردار نبود: «مگه این اواخر زیاد برای نیایش به کلیسای جامع نمیری؟ همون موقع میتونی ازش بپرسی.»
...
زیاد میره کلیسای جامع؟
لومیان اخم کرد.
دارودستهٔ کشیش دارن تو کلیسای جامع مخفیانه نقشهای میکشن؟
واقعاً پشیزی برای خورشیدِ فروزانِ ابدی و سنت سیت ارزش قائل نیست...
لومیان پس از مدتی گوش دادن، از خانهٔ راسل بهسوی کلیسای جامع در حاشیهٔ میدانِ دهکده به راه افتاد، به این امید که گفتگویی رودررو با کشیش داشته باشد.
اما وقتی به کلیسای جامع رسید، گیوم بنه دیگر آنجا نبود. تنها معاونِ کشیش، میشل گاریگ، جلوی محراب ایستاده بود.
این غریبهٔ اهلِ داریژ از مدرسهٔ علومِ دینیِ بیگُر فارغالتحصیل شده بود. سالِ گذشته، به دستورِ اسقف به کوردو فرستاده شده بود تا معاونِ گیوم بنه باشد. معمولاً او را طرد میکردند و تنها مسئولِ ثبتِ خاکسپاریها، ازدواجها و نوزادان بود.
در چرخهٔ پیشین، لومیان به کلیسای جامع رسیده و تصادفاً با کشیش که در حالِ رفتن بود، روبهرو شده بود. کشیش از او خواسته بود فردا برای نیایش بیاید و به میشل فرصت نداده بود تا به نیایشها و اعترافاتِ مؤمنان گوش دهد.
میشل از لومیان بلندتر بود. (لومیان حس میکرد پس از خوردنِ معجونِ شکارچی دو تا سه سانتیمتر قد کشیده است. قدش تقریباً ۱/۸ متر بود.) او جوانی با موهای قهوهایِ مجعد بود.
لومیان با نگاه به میشل گاریگ که ردایی سپید با رگههای طلایی بر تن داشت، دستانش را گشود:
«ستایش بر خورشید!»
پس از تعظیم، به میشل خیره شد؛ میخواست ببیند این معاونِ کشیش چه واکنشی به آدابِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی نشان میدهد.
...
اگر اندکی تردید در کار بود، لومیان میتوانست تشخیص دهد که او نیز با دارودستهٔ کشیش همدست است.
اما میشل گاریگ بیدرنگ با همان حالت پاسخ داد:
«ستایش بر خورشید!»
هیچ تردیدی نکرد. چشمانِ قهوهایاش لبریز از شادی و انتظار بود.
با توجه به حرفهای مادونا بنه، دارودستهٔ کشیش اغلب در اینجا دربارهٔ مسائل بحث میکردند. میشل بهعنوانِ معاونِ کشیش باید متوجهِ چیزی شده باشد، نه؟ لومیان مستقیم نپرسید. نگاهی به اطراف انداخت و پرسید: «کشیش اینجا نیست؟»
میشل جواب داد: «مدتیه که رفته. حدودِ ۱۵ دقیقه پیش سه تا غریبه اومدن اینجا، ولی بیفایده بود.»
چشمانِ معاونِ کشیش پرشور بود، گویی میپرسید آیا لومیان حالا که اینجاست اعتراف میکند یا نه.
لومیان با در نظر گرفتنِ این احتمال که کشیش شاید مسیرش را کج کرده و دوباره در کلیسای جامع پنهان شده باشد تا مادام پوآلیس شام را بیاورد و حالا دارد به گفتگوی او با میشل گوش میدهد، عمداً آهی کشید:
«پس بیخیال. فردا دوباره برای نیایش میام.»
چشمانِ میشل درخششِ خود را از دست داد.
لومیان چرخید و کلیسای جامع را ترک کرد. قصد داشت وقتی شب از نیمه گذشت، مخفیانه به اقامتگاهِ میشل برود تا ببیند میتواند اطلاعاتِ مفیدی به دست آورد یا نه.
با دیدنِ اینکه خورشید در حالِ غروب بود، به خانه بازگشت و از اورور پرسید: «چیزی پیدا کردی؟»
اورور بهآرامی سر تکان داد:
«علاوه بر چیزای عجیبی که گفتی، فهمیدم که معاونِ کشیش، میشل گاریگ هم یه مشکلی داره.»
لومیان تعجبش را پنهان نکرد: «ها؟»