چپتر 440: آهِ موهوم
چپتر 440: آهِ موهوم
مردِ آویخته با درخواستِ لومیان موافقت کرد و به او گفت که از طریقِ شعبدهباز با او تماس بگیرد.
لومیان و فرانکا پس از ابرازِ سپاسگزاری، کابینِ کاپیتان را ترک کردند و از روی تختههای چوبیِ غژغژکنی که فقط بهاندازهٔ راه رفتنِ سهنفر کنارِ هم پهنا داشتند، گذشتند. در نورِ کمسوی مشعل، به عرشه بازگشتند.
آنها متوجه شدند که آلجر در کشتیِ ارواح، یعنی انتقامجوی آبی، تنها نیست. دهها ملوان در اطراف پراکنده بودند، در سایهها پنهان شده و هیچ تلاشی برای نزدیک شدن نمیکردند.
ناگهان، لومیان و فرانکا ستارهٔ درخشانی را دیدند که در برابرشان آویزان بود. ستاره با نوری آبی و وهمآور میدرخشید، گویی از قلمروی دیگری پدیدار شده بود.
ستاره بهسرعت بزرگ شد، انگار در یک چشمبههمزدن به زمین فرود آمده باشد. درخششِ تابناکِ آن همهچیز را در مجاورتش در بر گرفت.
لومیان و فرانکا پلک زدند و لحظهای از نورِ ستاره کور شدند. وقتی بیناییشان به حالتِ عادی برگشت، دیدند که به اتاقِ ۲۰۷ در مسافرخانهٔ خروسِ زرین بازگشتهاند.
فرانکا در حالی که چهرهاش لبریز از اشتیاق بود، با هیجان گفت: «فـ-فوقالعادهست!»
او از این واقعیت که تنها گزینهاش برای تغییرِ مسیر تبدیل شدن به یک شکارچی بود، افسوس میخورد و نمیتوانست زندگیِ بیدغدغهٔ یک شاگرد را تجربه کند. فقط میتوانست امیدوار باشد که در آینده شیءِ مهرشدهای با تواناییهای مشابه به دست آورد.
لومیان که غرق در فکر بود، با تحسینِ فرانکا همراهی نکرد.
فرانکا با دیدنِ حالتِ متفکرانهٔ او، بیاختیار نگرانیهایش را به زبان آورد: «به نظرت این وضعیت یکم عجیب نیست؟
«جمع کردنِ ۱۰۰,۰۰۰ ورلدور طلا برای شکارچیِ گنجِ قدرتمندی مثلِ یه شاهِ دزدانِ دریایی باید مثلِ آب خوردن باشه. پیدا کردنِ اون سه تا سؤال هم نباید زیاد طول بکشه، با این حال آقای مردِ آویخته تازه بعد از اینهمه روز اومد سراغت تا سایهٔ زرهپوش رو احضار کنی، اون هم بعد از اینکه به تریر رسید.
«تازه، خانمِ شعبدهباز میتونست بهراحتی ما رو به دریا و انتقامجوی آبی ببره و بعد برگردونه. پس چرا باید صبر میکرد تا آقای مردِ آویخته به تریر برسه تا این کار رو بکنه؟»
لومیان لبخند زد و دقتِ نظرِ فرانکا را تحسین کرد.
«این بار خیلی تیزبین شدی. انگار کار کشیدن از مغزت فایدههایی هم داره. بیکاری میتونه این تصور رو به وجود بیاره که هوشِ کافی نداری.»
فرانکا در حالی که ابروهایش را در هم کشیده بود، جواب داد: «لعنتی، داری ازم تعریف میکنی یا بهم توهین میکنی؟ یا آقای مردِ آویخته تو وضعیتِ خاصی بوده که نمیذاشته کسی مکانِ دقیقش رو پیدا کنه، یا اینکه انگیزههای دیگهای برای اومدن به تریر داشته...»
در این لحظه، لومیان و فرانکا هر دو فاجعهٔ قریبالوقوع را به یاد آوردند و فشارِ شومِ توفانی را که به شهر نزدیک میشد، احساس کردند.
فرانکا گمانهزنی کرد: «ممکنه انجمنِ تاروت اعضای بیشتری از آرکانای اعظم رو به تریر بفرسته؟ شاید برای اینکه اگه نتونستیم جلوی فاجعه رو بگیریم، تا جای ممکن از شهروندها محافظت کنن؟»
لومیان متفکرانه سر تکان داد و از بحث کردن خودداری کرد.
پس از لحظهای سکوت، فرانکا با اشتیاق موضوع را عوض کرد و گفت: «میخوام یه نیمهخدا بشم. میخوام طلا جمع کنم!»
فرانکا با دیدنِ چهرهٔ پرسشگرِ لومیان، از روی امیالش ادامه داد: «اینطوری میتونم ازت بخوام سایهٔ زرهپوش رو احضار کنی تا سؤالهایی رو بپرسم که خیلی وقته دلم میخواد بپرسم. دیگه نیازی نیست به محافظتِ اعضای آرکانای اعظم تکیه کنم!»
لومیان با طعنه گفت: «پس تمامِ تلاشت رو بکن، دوشیزه لذت.»
...
روزِ بعد، درست پیش از ظهر، لومیان از خیابانِ فوارهها بازگشت. او ژنا را به زیرِ زمین و طبقهٔ سومِ دخمهها برد و به میدانِ کوچکی با دو ستونِ قربانی رسیدند.
ژنا با گیجی پرسید: «چرا منو آوردی اینجا؟»
اگر لومیان را آنقدر خوب نمیشناخت که شخصیتش را درک کند، چهبسا شک میکرد که دوستش ناگهان نیتهای شومی پیدا کرده است.
لومیان که کیفِ کوچکیِ سیاه را کج روی شانهاش انداخته بود، با اعتمادبهنفس ایستاد و دستهایش را در جیبش فرو برد. لبخند زد و توضیح داد: «دارم امنترین محیط رو برای ارتقات فراهم میکنم.»
لومیان با شنیدنِ روایتِ فرانکا و حرفهای خانمِ شعبدهباز، دلیلِ کافی داشت تا باور کند که ردهٔ ۰ مسیرِ قاتل، یعنی الههٔ راستینی که فرقهٔ دیوبانو میپرستید، احتمالاً زنی بوده که از مرد به زن تبدیل شده و سرشتِ وی بهشدت پیچیده و تباه است.
میگفتند که این دیوبانوی نخستین با درد و میلی برای تکرارِ تجربههای وی در طولِ نسلها پیش میرفت. در نتیجه، وی از زنانِ عادی که به ساحره تبدیل میشدند نفرت داشت. حتی فرقهٔ دیوبانو هم قاتلهای زن، محرکهای زن و ساحرههای واقعی را شکار میکرد.
با توجه به این شرایط، ممکن بود مصرفِ معجونِ ساحره توسطِ ژنا تحتِ تأثیر قرار بگیرد. هرچه باشد، حتی حکیمِ پنهان که در حالِ حاضر ردهٔ ۰ را در اختیار داشت، میتوانست در حینِ مصرفِ معجون برای ارتقا، بهطور نامحسوسی روی هر فرابشرِ مسیرِ کاوشگرِ راز تأثیر بگذارد. وی با آنها نجوا میکرد و دانشی را به آنها انتقال میداد. هیچ دلیلی وجود نداشت که الههٔ شریرِ راستین، یعنی دیوبانوی نخستین، نتواند تأثیرِ چشمگیری روی ساحرهها بگذارد.
در ردههای پایین، این تأثیر نباید خیلی قوی میبود—حتی اورور هم زیرِ نجواهای مداومِ حکیمِ پنهان به ردهٔ ۷ ارتقا یافته و جادوگر شده بود. با این حال، بهتر بود محتاط باشند. از آنجا که راهی برای کاهش یا تضعیفِ این تأثیرات وجود داشت، منطقی بود که این کار را انجام دهند.
ساحرهها نخستین دگرگونیِ کیفیِ مسیرِ قاتل و چهبسا حتی جوهرهٔ اصلیِ دیوبانو را نشان میدادند. دیوبانوی نخستین که به دنبالِ تبدیلِ مردان به زنان بود، احتمالاً به ارتقای این ردهٔ خاص توجهِ بیشتری نشان میداد. نه فرانکا و نه لومیان نمیخواستند ژنا خطرهای غیرضروری را به جان بخرد.
البته، خانمِ شعبدهباز گاهی اشاره کرده بود که این الههٔ پلید در وضعیتِ پایداری نیست.
ژنا به اطراف نگاه کرد، هنوز کاملاً قانع نشده بود و پرسید: «امنترین؟»
محیط در تاریکی فرو رفته بود و جنازهها به هر سو پراکنده بودند. کجای این امن به نظر میرسید؟
فقط دو ستونِ سنگیِ فرسوده بهطرز عجیبی گرم و آرامبخش به نظر میرسیدند.
لومیان طبیعتِ بیهمتای میدانِ قربانیگاه را کوتاه توضیح داد و در پایان گفت: «در اوجِ مسیرِ قاتل یه الههٔ پلید هست. هیچکس نمیدونه که آیا ممکنه یهو عقلشو از دست بده یا نه. ایزدانِ یه مسیر میتونن وقتی فرابشران برای ارتقا معجون میخورن، روشون تأثیر بذارن. این، خب، تجلیِ الهی، اوضاع رو پیچیده میکنه.»
«اینجا میتونه اون ارتباط رو بهشدت ضعیف کنه.»
ژنا با دقت گوش داد و به ستونِ سنگیِ منقوش به نشانِ مقدسِ خورشید نزدیک شد. دستانش را کمی از هم باز کرد و به نیایش پرداخت.
لومیان که متوجه شد او از فرانکا نپرسیده چرا قبلاً تحتِ تأثیرِ این موضوع قرار نگرفته است، دستِ راستش را بالا آورد، چانهاش را مالید و نوچ کرد.
ژنا در پایانِ نیایش با احترام خورشیدِ فروزانِ ابدی را ستود: «ستایش بر خورشید!»
لومیان ساکت ماند و ویژگیِ فرابشریِ ساحره، فلسهای مارمولکِ سایه و دیگر مواد را از کیفِ سیاه بیرون آورد و به ژنا داد.
او با استفاده از ۱۰,۰۰۰ ورلدورِ ژنا این چیزها را از گاردنر مارتن گرفته بود.
ژنا «جواهر»ی شبیه به چشمی عمودی و آبیِ تیره و نقشونگارهای نخی و پیچیدهٔ روی سطحش را وارسی کرد. روی یک زانو نشست و روی زمینِ بهطرز عجیبی تمیزِ میدان، شروع به ساختنِ معجون کرد.
طولی نکشید که معجونی سرخِ تیره با سایههای پنهان در دست داشت.
ژنا به خودش مسلط شد. حس میکرد رویدادهای گوناگونِ چند ماهِ گذشته او را به جلو راندهاند. حالا دیگر نمیتوانست متوقف شود.
شاید سرنوشتِ من اینه... ستایش بر خورشید! ژنا چشمانش را بست و در دل بیصدا افزود: ستایش بر ابله!
در این لحظهٔ حساس، در تکاپویش برای ارتقای بیدردسر و زندهماندن، ایمانش ناخواسته چرخید.
بخشی از این به آن دلیل بود که فرانکا و لومیان دربارهٔ خوردنِ معجونها و ارتقای ردههایشان نسبتاً آسودهخاطر به نظر میرسیدند. دستکم هر دوی آنها به آقای ابله باور داشتند.
ژنا بیدرنگ معجون را سر کشید و این تصور را که وقتی اوگ آرتوآ را ترور کرده مرده است، کاملاً پذیرفت.
معجون یخی و وهمآلود بود، مثلِ برفکی در حالِ ذوبشدن. خیلی زود احساسِ خارش و دردی در تمامِ بدنِ ژنا پخش شد.
افکارش تار شد و حس کرد انگار دارد آرامآرام در آب فرو میرود.
ناگهان دردِ جانکاهی در سراسرِ بدنش پیچید و ژنا را به هوشیاریِ کامل بازگرداند. به خودش که آمد، دید در محاصرهٔ شعلههای سیاه و بیصدایی است که آرامآرام او را میبلعند.
بالای سرش، لایهای نیمهشفاف از یخِ پوشیده از برفک، همچون آینه، راهِ گریزِ ژنا را از شعلههای سیاه بسته بود.
در لحظهٔ بعد، چهره و پیکری روی یخ پدیدار شد.
چهره شباهتِ غریبی به چهرهٔ خودِ ژنا داشت!
پیکر متعلق به ژنای دیگری بود، اما دستِ غالبش جای خود را به دستِ چپ داده بود!
ژنای بالای یخ با اشتیاق و انتظار به پیکری که در شعلههای سیاه غرق شده بود، خیره ماند.
ژنا که در نبرد پخته بود، با وجودِ شگفتی و وحشت بهسرعت واکنش نشان داد. تمامِ توانش را جمع کرد و مشتِ محکمی به سمتِ بالا کوبید.
یخ بیصدا خُرد شد و ژنای «تباهشده» در شعلههای سیاه فرو افتاد.
در دوردست، شیءِ سیاهی شبیه به مارِ پیتون بهآرامی تاب میخورد که چشمی عمودی و آبیِ تیره بر نوکش داشت.
«پیتونِ» عجیب در یک چشمبههمزدن ناپدید شد و به آن محدوده وارد نشد. در عوض، در سایهای سیاه فرو رفت.
تقریباً همزمان، ژنا آهی طولانی و دردمندانه شنید.
انگار آن آهِ اثیری از فاصلهای بسیار نزدیک به او برمیخاست، گویی سرچشمهاش حوالیِ میدانِ قربانیگاه و جنازههای اطراف بود.
سایهٔ سیاهی که مارِ عجیب انداخته بود، دیوانهوار گسترش یافت و بزرگتر و کمرنگتر شد.
ژنا و پیکرِ شریر را در بر گرفت و به درونِ بدنشان رخنه کرد.
ژنا حاضر نبود تسلیم شود. با تحملِ درد و سرگیجه، از مغاکِ شعلههای سیاه بیرون خزید و روی یخِ مجاور رفت. سایهٔ سیاه ضعیف شد و از تعقیب دست کشید. تنها توانست ژنای شریر را به درونِ مغاکی ژرف بکشاند.
صحنه در دم در هم شکست و دیدِ ژنا به حالتِ عادی بازگشت. ستونِ سنگیِ لکهداری را دید که نشانِ مقدسِ خورشید رویش حک شده بود.
چهرهاش در هم رفت، اما دردِ بدنش رفتهرفته فروکش کرد.
لومیان تماشا کرد که چطور شعلههای سیاه روی بدنِ ژنا بهسرعت کوچک و محو شدند و برفکِ اطراف ذوب شد. فهمید همراهش با موفقیت به ردهٔ ۷ ارتقا یافته و به یک ساحره تبدیل شده است.
تازه آن زمان بود که نگاهش را به لبهٔ میدانِ قربانیگاه دوخت، جایی که مقبره و جنازههای اطرافش در تاریکی آرمیده بودند.
چندی پس از آنکه ژنا معجون را خورد، ناهنجاریای در آن سمت حس کرده بود. با این حال، هیچچیز به میدانِ تمیز با دو ستونِ قربانیگاه وارد نشد.
وقتی سرانجام حالتِ غیرعادیِ ژنا فروکش کرد، روی پا ایستاد و متوجه شد لومیان به دوردست خیره شده است. گیج و سردرگم پرسید: «بعد از خوردنِ معجون، فکر کردم از اونجا صدای آه شنیدم.»
لومیان آرام سر تکان داد و پاسخ داد: «توی این طبقه از دخمهها، یه ستونِ شبِ کریسمونا هست. اون نمادِ یه اهریمن مونث فاجعه است که یه زمانی اینجا به پایانِ راهش رسیده.»