چپتر 441: همکاریِ دیوبانو
چپتر 441: همکاریِ دیوبانو
«اهریمن مونث فاجعه...» ژنا هرگز این عبارت را از فرانکا نشنیده بود. «این اسمِ یه ردهست؟»
لومیان چیزی را پنهان نکرد.
«آره، یه فرشتهٔ ردهٔ ۲. هه هه، کلمهٔ فرشته و دیوبانو همیشه کنارِ هم عجیب به نظر میرسن.»
فرشته... ژنا تصورِ روشنی از افرادِ این سطح نداشت.
با اینکه بارها از لومیان و فرانکا دربارهٔ وحشت و قدرتِ نیمهخدایان شنیده بود، این موضوع برایش در حدِ حرف باقی مانده بود. نمیدانست آنها واقعاً چقدر سهمگین یا قدرتمندند.
ژنا با خود زمزمه کرد: «کریسمونا... مگه اون از بین نرفته؟ پس چرا هنوز صدای آه کشیدنش رو میشنوم؟ باید صدای اون باشه، مگه نه؟»
لومیان به ژنا نگاه کرد و با لحنی جدی گفت: «برای چنین شخصیتِ قدرتمندی، حتی اگه کاملاً از بین بره، باز هم بقایایی از ذهنش باقی میمونه که محو نمیشه. مثل اینه که حتی بعد از تبدیل شدن به جنازه هم بدنش خشک نشه.
«تو آینده، اگه با میراثِ یه شخصیتِ برجستهٔ مشابه برخورد کردی، باید خیلی خیلی مراقب باشی.»
ژنا غافلگیر و گوشبهزنگ شد. نگاهی به لبهٔ میدانِ قربانیگاه انداخت و با نگرانی پرسید: «حالا چیکار کنیم؟»
لومیان تکخندهای کرد.
«چیکار میتونیم بکنیم؟ جز اینکه منتظر بمونیم تا آه بکشه کارِ دیگهای هم میشه کرد؟ نکنه تو فکرِ دلداری دادن بهشی؟
«نگران نباش. اون تو زندانِ مرگ گرفتار شده و آبِ چشمه هم مهارش کرده. نمیتونه از طبقهٔ چهارم و سومِ دخمهها بیرون بیاد. تا وقتی تو این مکان کاوش نکنی، لازم نیست نگرانِ چیزی باشی.
«چطور بود؟ دیوبانوی نخستین تأثیری روت گذاشت؟»
تازه آن موقع بود که لومیان، در حالی که شمعِ سفید را در دست داشت، ظاهرِ ژنا را برانداز کرد.
پوستش که به دلیلِ پیشینه و تجربیاتِ گذشتهاش چندان لطیف نبود، گویی دوباره متولد شده بود. اجزای صورتش مثلِ همیشه به نظر میرسید، اما جزئیاتش ظریفتر شده بود، چنانکه گویی درخششی در آنها جریان داشت. در مجموع، جذابیتی فریبنده از خود ساطع میکرد و حتی زنانهتر شده بود.
حتی لومیان با آن همه تجربهاش، بیاختیار در دل شگفتزده شد.
ژنا نیز داشت خودش را برانداز میکرد. حس کرد قدش کمی بلندتر شده و تناسبِ اعضای بدنش که پیشتر از آنها ناراضی بود، به کمال نزدیک شده است.
ژنا در حالی که آینهای را که از قبل آماده کرده بود بیرون میآورد، به یاد آورد و گفت: «حس کردم یه مارِ پیتونِ عجیب ظاهر شد، اما واقعاً بهم نزدیک نشد. خیلی زود ناپدید شد...» رو به شعلهٔ زردِ شمعِ در دستِ لومیان، تصویرِ خودش را برانداز کرد و بیاختیار لبخند زد.
زیباییدوستی در میانِ بیشترِ مردم امری رایج بود و ژنا نیز از این قاعده مستثنا نبود. دیدنِ اینکه چقدر زیبا و دلربا شده است، او را بسیار خوشحال کرد. حتی حس میکرد مسحورِ خودش شده است.
با بیمیلی آینه را کنار گذاشت و تغییراتش را از زوایای مختلف بررسی کرد.
الان میتونم از شعلههای سیاهی استفاده کنم که پیکرِ روح و نیروی روحی رو خاکستر میکنه. برکتِ سرما رو به دست آوردم. تو انواعِ جادوی سیاه مهارت پیدا کردم. با موادِ آماده، میتونم مستقیماً نامرئی بشم و طلسمهای کمیاب اجرا کنم. علاوه بر این، میتونم هدفها رو از طریقِ خون و واسطههای دیگه نفرین کنم. درِ جادوی آینه به روم باز شده و الان تواناییِ ضدغیببینی و ساختِ جایگزین رو دارم. تو استفاده از عصا مهارت دارم و میتونم ازشون به عنوانِ جایگزین هم استفاده کنم...
ساحرهها در مقایسه با آدمکشان و فتنهانگیزان، تحولی کیفی یافته بودند. آنها از تواناییهای جامع و قدرتِ قابلتوجهی برخوردار بودند و در بقا مهارتِ بالایی داشتند. تازه آن موقع بود که ژنا واقعاً حس کرد عضوی از دنیای علومِ غریبه است و کنترلکنندهٔ قدرتهای فرابشری.
ناگهان هوس کرد تواناییهای مختلفِ یک ساحره را روی یک هدف آزمایش کند.
اما با نگاهی به لومیان، از این فکر منصرف شد.
حس میکرد هنوز فاصلهٔ چشمگیری میانشان وجود دارد. حتی فرانکای ردهٔ ۶ هم احتمالاً حریفِ سیِل نمیشد. البته اگر فرانکا واقعاً قصدِ ترورِ لومیان را داشت، شانسش برای از میان برداشتنِ او کم نبود. بیشترِ فرابشرانِ زیرِ ردهٔ ۴ نسبتاً ضعیف بودند. اگر مرتکبِ اشتباهی میشدند، چهبسا به اعماقِ جهنم سقوط میکردند.
لومیان شمعِ سفیدِ روشنی را به سمتِ ژنا انداخت و به کیفِ سیاهش اشاره کرد.
«تو این کیف یه کم لوازمِ آرایش هست. خودت رو کمتر جذاب درست کن تا اون دلرباییِ چشمگیرت پنهان بشه. اینطوری، اعضای پنهانِ فرقهٔ دیوبانو با یه نگاه نمیفهمن که ساحرهای.»
به همین منظور، مجموعهای از لوازمِ آرایشِ زنانه با خود آورده بود.
ژنا نوچی کرد.
«حتی از قبل به همچین جزئیاتی هم فکر کردی...»
لومیان در حالی که برمیگشت گفت: «تو دنیای فرابشری، محتاط و دقیق بودن شانسِ زنده موندن رو به طرزِ مؤثری بالا میبره. بیا بریم یه جای دیگه تغییرِ قیافه بدیم. موندنِ زیاد تو اینجا کارِ درستی نیست.»
ژنا پیش از آنکه لبخند بزند، زیرِ لب زمزمه کرد: «پس چرا حس میکنم بیشترِ وقتا بیفکر و یه کم دیوونهای...» و ادامه داد: «تو هم فکر میکنی الان خوشگلتر شدم؟»
هیچ آرایشی نداشت، اما چشمانِ آبیاش که به اطراف میچرخید، گویی نورِ ستارگان را در خود جای داده بود.
لومیان پوزخند زد.
«من به تأثیراتِ معجون احترام میذارم و به اثرِ ویژگیهای فرابشری باور دارم.»
با این حرف، در حالی که شمع در دستش بود برگشت و به سمتِ پلههای سنگیِ پهنی که به بالا میرفتند به راه افتاد.
تو حاضرجوابی عمراً کم بیاری! ژنا زیرِ لب ناسزایی گفت، سریع وسایلش را جمع کرد و به دنبالش راه افتاد.
پیش از آنکه ژنا بتواند راهی برای ادامهٔ سربهسر گذاشتن با لومیان و ابرازِ قدردانیاش پیدا کند، صدای او را شنید که آرام به جلو قدم برمیداشت و با بیخیالی میگفت: «راستی، فردا باید برام کار کنی.»
ژنا بیاختیار گفت: «لعنتی!»
...
در محلهٔ کتابخانه، خیابانِ تراس.
این خیابان به خاطرِ تراسهای متنوعش که پاتوقِ گردشگران بود، شهرت داشت.
لومیان در تراسِ کافهای که با سایههای سبز و سفید تزئین شده بود ایستاد و از گوشهٔ چشم به ساختمانِ شمارهٔ ۲۰، محلِ زندگیِ بیوهٔ گیوم بنه، یعنی زیبای ادویهفروش پاولینا نگاه کرد.
تراسِ خانه به رنگِ سفیدِ باطراوتی درآمده بود و چارچوبی چوبی که آن را از باد و باران در امان نگه میداشت، زیرش را گرفته بود. شبیهِ یکی از هتلهای تفریحی در ساحلِ جنوبیِ اینتیس بود.
لومیان جرعهای از قهوهاش نوشید و در همان حال، تمامِ اطلاعات و گمانهزنیهایی که در این مدت جمعآوری کرده بود، از ذهنش گذشت.
هر هفته، یه مردِ مرموز شبا به دیدنِ زیبای ادویهفروش میاد. هفتهای یک یا دو بار... این هفته دستکم یه بار اومده. باید تو همین دو روز باشه...
طبقِ مشاهداتِ همسایهها، در کل سه مردِ مرموز شبا به دیدنِ پاولینا اومدن. یکیشون جوونه، یکی تو اوجِ میانسالیه، و اون یکی نزدیکِ ۶۰ سالشه...
کدومشون میتونه رابطِ گناهکاران، بووار پون پِرو باشه؟
یکی از تواناییهای قراردادیِ بووار تغییر شکله. این سه نفر ممکنه خودش باشن یا نباشن. شاید فقط جایگزینهایی باشن که برای جلبِ توجه میسازه، و خودش تو لباسِ یکی از خدمتکارای پاولینا یواشکی میره تو...
بهای تغییر شکل، چهرهٔ خودِ آدمه. عارضهش هم میل به آزارِ دیگرانه... ساختمونای خیابانِ تراس حسابی عایقِ صدان. هیچکدوم از همسایهها صدای جیغای پاولینا رو نشنیدن...
مدتی از مرگِ گیوم بنه گذشته. خیلی احتمال داره که پاولینا رسماً به سازمانِ گناهکاران ملحق شده باشه، عطیهای گرفته باشه و به یه فرابشر تبدیل شده باشه...
مهمترین بخشِ نقشه اینه که بفهمیم بووار پون پِرو کیه...
لومیان نقشهای داشت. با تاریک شدنِ هوا، قهوهاش را تمام کرد و کلاهِ گردِ قهوهایاش را بر سر گذاشت. بیهیچ صدایی ساختمان را ترک کرد و در کوچهای در حاشیهٔ خیابان ناپدید شد.
...
پلاکِ ۲۰ خیابانِ تراس، در اتاقِ خوابِ اصلی که جادار و گرم بود.
پاولینای بالغ و زیبا، در حالی که لباسِ خوابی به رنگِ سفیدِ کمرنگ به تن داشت، به سمتِ آینهٔ قدی رفت، لباسهایش را درآورد و جای شلاقمانندِ روی بدنش را وارسی کرد.
آنها به رنگِ قرمزِ تیره و کمرنگی درآمده بودند و احتمالاً تا چند روزِ دیگر کاملاً محو میشدند.
پاولینا با فکر کردن به دردی که باید در دو روزِ آینده تحمل میکرد، آهِ ملایمی کشید.
نگاهش به لکِ سیاه روی شانهٔ راستش افتاد و خوشحال شد که اولین تواناییِ قراردادیاش پس از تبدیل شدن به پیمانکار، ترمیم بوده است.
با فعال شدنش، میتوانست گوشت و پوست را تا حدودی ترمیم کند و اجازه میداد آسیبهای مختلف بهسرعت بهبود یابند.
پاولینا هرگز امتحان نکرده بود که آیا این توانایی میتواند اندامهای قطعشده را هم ترمیم کند یا نه، اما باور داشت در صورتِ مهیا بودنِ شرایط باید کار کند.
البته که مردگان نمیتوانستند تواناییهایشان را فعال کنند.
پاولینا لباسِ خوابِ سفید و نازکش را مرتب کرد و آماده شد تا برای استقبال از مهمانِ احتمالیاش آرایشِ ملایمی کند.
در همان لحظه، ناگهان حسِ خطرِ شدیدی به او دست داد.
این هم از تواناییِ قراردادیاش نشئت میگرفت. حس میکرد درکِ خطر مهمتر از مبارزهٔ واقعی است.
برای این کار، بهای «باروری» را پرداخته و اثرِ منفیِ ضعفِ روانیِ خفیف را دریافت کرده بود.
اعصابِ پاولینا متشنج شد و بدنش ناگهان به عقب خم شد. با انعطافپذیریِ یک رقصنده، خود را از منبعِ خطر دور کرد.
همزمان، کفِ دستِ راستش را باز کرد و آذرخشِ سفیدنقرهایرنگی به بیرون شلیک شد؛ آذرخش با صدای ترقتُرقی در هم پیچید و ناحیهای را که گمان میکرد مهاجم در آن پنهان شده است، در بر گرفت.
این سومین و آخرین تواناییِ قراردادیاش، یعنی قوسِ الکتریکی بود. این توانایی میتوانست بهخوبی ضعفهایش را در ابزارهای تهاجمی جبران کند.
بهایش این بود که در توفانِ تندری مستعدِ صاعقهزدگی میشد.
عارضهاش هم این بود که بدنش حساستر شده بود. او در اصل میتوانست ۷۰ تا ۸۰ درصد از آستانهٔ دردِ اولیهاش را تاب بیاورد.
همین باعث میشد پاولینا در برابرِ ملاقاتهای بووار پون پِرو مقاومت نشان دهد. او هر بار برای دوام آوردن به استقامتِ راهب صدقهگیر تکیه میکرد.
با صدای شکسته شدنی، ناگهان آینهای در ناحیهای که با آذرخشِ کفِ دستش پوشانده شده بود پدیدار شد. آینه بهسرعت زغال شد و تکهتکه فروریخت.
پاولینا از گوشهٔ چشم، پیکری را دید که بهسرعت در کنارِ پردههای کشیدهشده شکل گرفت. با عجله بدنش را پیچوتاب داد تا از آن دوری کند.
ناگهان مشتی سفید پشتِ سرش ظاهر شد و به زیرِ گوشش کوبیده شد.
با صدای بنگی، پاولینا از هوش رفت.
پشتِ سرِ زیبای ادویهفروش، ژنا که لباسِ یک مزدورِ زن را به تن داشت، در یک آن پدیدار شد.
او و فرانکا با استفاده از نامرئی بودنِ دوگانه، تاکتیکهای ضدغیببینی، یکی برای جلبِ توجه و دیگری برای حملهٔ غافلگیرانه، بهراحتی هدفشان را مهار کردند.
فرانکا چند قدم جلو رفت، داروی آرامبخشِ جمعیتِ سعادت را بیرون آورد و آن را زیرِ بینیِ پاولینا گرفت.
ژنا پس از انجامِ وظیفهاش، پردهها را کشید تا شکافِ کوچکی باقی بماند و کفِ دستِ بازش را در نورِ اتاق نمایان کرد.
این علامتی برای لومیان بود که عملیات موفقیتآمیز بوده است.
طولی نکشید که لومیان از دیوارِ بیرونی بالا رفت و با کمکِ ژنا واردِ اتاقِ خوابِ اصلی شد.
سپس، گوشواره دروغ را به سمتِ فرانکا انداخت.
فرانکا شیءِ رازآلود را به یک آویزِ نقرهای تبدیل کرد و آن را به سینهاش آویخت.
ظاهر و قدش تغییر کرد و هر لحظه بیشتر و بیشتر شبیهِ پاولینا میشد.