چپتر 443: تله درونِ تله
چپتر 443: تله درونِ تله
مردی که گمان میرفت بووار پون پرو باشد، گامی به جلو برداشت و سرانجام کمی از عقلانیتش را بازیافت.
پاپیونِ تیرهرنگِ زیرِ گردنش را مرتب کرد و سه پیکرِ نامشخص بالای سر و شانههایش ظاهر شدند.
این پیکرها بزرگ نبودند؛ شبیه نوزادانی با پوستِ رنگپریده و مایل به آبی بودند و حالتِ شومی بر چهرههای گرد و کجومعوجشان نقش بسته بود.
جنهای رامشده!
سه جنِ نیمهشفاف و نامشخص به سمتِ سینهٔ بووار پون پرو خزیدند. هر کدام جای خود را پیدا کردند و با حالتی جنونآمیز مشغولِ مکیدن شدند.
ناگهان پیکرشان بسیار واضحتر شد. بدنِ او را ترک کردند، چرخی زدند و با سرعتی فوقالعاده به بخشهای مختلفِ خیابانِ تراس، پلاکِ ۲۰ پرواز کردند.
آنها که هیچ کالبدِ مادیای نداشتند، بیهیچ زحمتی از دیوارها و درها میگذشتند. در مدتِ کوتاهی، کمدِ لباسِ اتاقخوابِ اصلی، میزِ کار، اتاقِ تعویضِ لباس و دستشویی را گشتند و هیچ جایی برای پنهان شدنِ مهاجمان باقی نگذاشتند.
یکی از جنهای شوم با چهرهای آبیوسفید حتی سایههای اتاق را گشت تا مطمئن شود هیچ فرابشریای نمیتواند با تکیه بر قدرتهای فراطبیعی در این محیطِ خاص کمین کند.
بووار پون پرو با دیدنِ نگاهِ گیج و اشکآلودِ پاولینا که چشمانش را باز کرده بود، ناخودآگاه توضیح داد: «پیشآگاهیِ خطرم بهم میگه یه جای کار میلنگه. این روزا باید خیلی محتاط باشم و هیچ اشتباهی نکنم. بعد از اینکه خطرِ پنهان رو از بین بردم و از امنیتم مطمئن شدم، شبم رو با تو سر میکنم.»
به دلیلی وصفناپذیر، لحنِ بووار در برابرِ پاولینا ملایمتر و مشتاقتر از قبل برای توضیح دادن بود. گویی لباس و رفتارِ امشبِ او قلبش را لمس کرده و او را بهطورِ مقاومتناپذیری مجذوب و مشتاقِ جلبِ رضایتش کرده بود.
همین که حرفِ بووار پون پرو تمام شد، یکی از جنها اتاقخوابِ اصلی را ترک کرد و واردِ اتاقِ مجاور شد.
با پوستِ آبیوسفیدش به انتهای راهرو رسید، از کمدِ لباس گذشت و وارد شد.
در لحظهٔ بعد، پیکری را دید که دستوپایش را بسته و دهانبند زده بودند.
پیکر لباسخوابی به رنگِ سفیدِ کمرنگ به تن داشت. لباسهایش نامرتب بود و بخشِ زیادی از پوستش را نمایان میکرد. او زیبا، باوقار و بدنی پُر مانندِ میوهای رسیده داشت. او یک پاولینای دیگر بود!
جن با چهرهٔ کجومعوجش جیغِ گوشخراشی کشید و به آغوشِ بووار پون پرو بازگشت. همانطور که به سینهاش نزدیک میشد و میمکید، صحنهای را که دیده بود به تغذیهکنندهاش منتقل کرد.
حالتِ چهرهٔ بووار پون پرو دگرگون شد. فهمید در تله افتاده و کمین خورده است.
خوشبختانه به اندازهٔ کافی محتاط بود که خطراتِ پنهان را از پیش تشخیص دهد!
رابطِ گناهکاران تاریک شد و با سایهاش درآمیخت. سپس مانندِ ماری به درونِ سایههای دیوار خزید.
تواناییِ دفنِ سایهاش برخلافِ بسیاری از فرابشران بود. آنها برای پنهان شدن به تاریکیِ سایهها تکیه میکردند، در حالی که او خودش را به سایه تبدیل میکرد و واقعاً بخشی از تاریکی میشد. درست مانندِ موجوداتِ خاصی که در چنین محیطهایی زندگی میکردند، او میتوانست به فضاهای جایگزینی که به مناطقِ سایهدارِ خاصی متصل بودند، قدم بگذارد.
در آن لحظه، بووار پون پرو حس کرد گویی در دریایی بینور غوطهور شده است. بدنش کشیده شد و با قطراتِ جوهری درآمیخت.
بهسرعت به سمتِ اتاقِ انتهای راهرو هجوم برد.
مأموریتش این بود: پاولینا را نجات دهد و با او از خیابانِ تراس بگریزد.
او حسِ مالکیتِ فوقالعادهای نسبت به این زیبای چاشنی در دل داشت.
وقتی بووار در میانِ سایهها حرکت میکرد، ناگهان صدای تَرَقِ واضحی شنید.
چراغِ گازِ دیواریِ زردرنگ روشن شد و هر اینچ از پوششِ شیشهای را با شعلهها پر کرد.
چراغهای گازِ راهرو به خورشیدهای کوچکی تبدیل شدند و سایهها را پس راندند.
تنها سایهای انساننما و مارمانند روی کفِ زمین باقی ماند.
ژنا که با استفاده از دروغ به شکلِ ندیمهٔ بانو درآمده بود، از اتاقی کناری بیرون آمد و شعلهای سیاه روی سایهٔ بووار پون پرو انداخت.
رابطِ گناهکاران بیدرنگ درد و ضعفی را حس کرد که از اعماقِ روحش سرچشمه میگرفت.
بیهیچ تردیدی، از جایگزینیِ سایه استفاده کرد.
در خیابانِ تراس، پلاکِ ۲۰، پیشخدمت و خدمتکارانِ پاولینا از قبل به مؤمنانِ ناگزیری تبدیل شده بودند. آنها تسلیمِ فرستاده، بووار پون پرو، شده بودند و سایههایشان برای مبادله تقدیم شده بود!
در اتاقِ ندیمهٔ پاولینا، سایهٔ انسانی ناگهان به خود پیچید و دگرگون شد.
سایهٔ سیاه ایستاد، پُرتر شد و به شکلِ بووار پون پرو درآمد.
سایههای راهرو بهسرعت زیرِ شعلههای سیاه از هم پاشیدند. ندیمه در اتاق چند بار لرزید و شعلههای سیاه از سوراخهای بینی، گوشها، دهان و چشمانش بیرون زد. سپس، ساکت شد و از نفس کشیدن بازایستاد.
بووار پون پرو از لحظهای که جایگزینیِ سایه اثر کرد بهره برد تا تواناییِ قراردادیِ دیگری را فعال کند.
به جلو دوید و دهها و حتی صدها شبح از خود بر جای گذاشت.
بدنش در میانِ اشباح سوسو میزد و موقعیتش را تغییر میداد تا ژنا نتواند رویش قفل کند یا او را تشخیص دهد.
در یک چشمبههمزدن، بووار پون پرو همراه با گروهی از پیکرها واردِ اتاقی شد که پاولینا در آن بسته شده بود و کمدِ لباسِ مربوطه را باز کرد.
چشمانِ پاولینا لبریز از شگفتی، اشتیاق و امید شد، چرا که میدید دستِ راستِ بووار با درخششی فلزی، بهطرزِ باورنکردنیای تیز میشود.
در یک چشمبههمزدن، رابطِ گناهکاران طناب را برید و کوشید همراه پاولینا از محاصره فرار کند.
او در مجموع هشت تواناییِ قراردادی داشت که یکی از آنها را هرگز پیش از این به کار نبرده بود.
در آن لحظه با شلشدنِ طناب، پاولینا بیاختیار تجربههای تلخِ آزار دیدنش به دستِ بووار را به یاد آورد؛ دردی که در اعماقِ ذهنش حک شده بود.
کینهای مهارناپذیر در دلش جوشید. ته دلش میخواست کسی که به او آسیب رسانده به سزای عملش برسد.
ناگهان دستِ راستش را بالا آورد.
با دریافتِ پیشحسِ خطرِ شدیدی، زنگِ خطر در ذهنِ بووار به صدا درآمد.
با این حال در این فاصله، هیچکس نمیتوانست سریعتر از قوسِ الکتریکی واکنش نشان دهد.
آذرخشی نقرهایسفید از کفِ دستِ پاولینا جهید و به بدنِ بووار خورد.
بدنش بیحس شد. انگار حتی افکارش هم در آذرخش فرو رفت و موقتاً ناتوانش کرد.
فرانکا که خودش را به شکلِ پاولینا درآورده بود، تا فاصلهٔ پنجمتری جلو آمده بود و حلقه مجازاتِ توی دستش را نشانه گرفت.
آذرخش در چشمانِ فرانکا سوسو زد. بدنِ بووار به لرزه افتاد؛ گویی روحش از هم میدرید. دردی جانکاه اجازه نمیداد درست فکر کند.
نفوذ روانی!
شترق!
ژنا که بهسرعت خودش را به کنارِ هدف رسانده بود، مشت گره کرد و پیش از آنکه بووار بتواند برای بازیابیِ خود به استقامتِ ریاضتکش تکیه کند، ضربهای به پشتِ گوشش کوبید.
رابطِ گناهکاران از هوش رفت.
بووار پیش از آنکه هوشیاریاش را از دست بدهد، یک جفت کفشِ چرمیِ سیاه دید و صدایی طعنهآمیز شنید.
«واسه سروکله زدن با تو حتی لازم نیست انگشتمو تکون بدم.»
...
بووار ناگهان از تاریکی بیرون پرید و به هوش آمد.
اولین چیزی که دید، پای راستی بود که روی زانوی چپ انداخته شده بود و همان جفت کفشِ چرمیِ سیاه. سپس مردِ جوانی را دید که به پشتیِ مبل تکیه داده و دستانش را روی دستههای آن گذاشته بود.
بووار غریزتاً خواست از تواناییهایش استفاده کند، اما انگار تمامِ افکارش در باتلاقی فرو رفته بودند و واکنشی نشان نمیدادند.
لحظهای بعد متوجه شد پاهایش به سُمِ گاو تبدیل شده و لایهای از پوستِ قهوهایرنگِ گاو او را در بر گرفته است.
طلسم آفرینش حیوان... بووار فوراً وخامتِ اوضاعش را درک کرد. تماشا کرد که چطور مردِ جوان با موهای طلایی و سیاه، با فراغِ بال کیسهٔ پارچهایِ خاکستریآبیرنگی را که در جیبش پنهان کرده بود، زیرورو میکند.
چـ... بووار بیاختیار نفس در سینه حبس کرد، به این امید که طرفِ مقابل آن شیء را بیرون بیاورد.
طولی نکشید که مردِ جوان یک سکهٔ طلای ۵ ورلدوری با نقشِ برجستهٔ پرندهٔ خورشید را از کیسهٔ پارچهایِ خاکستریآبی بیرون کشید.
آره! خودشه! بووار پیشبینی میکرد که در ادامه چه رخ خواهد داد.
همزمان، تمرکزش را روی مشاهدهٔ بختِ طرفِ مقابل گذاشت.
این یکی از معدود تواناییهایی بود که طلسم آفرینش حیوان محدودش نمیکرد.
چهرهٔ گاومانندِ بووار که اکنون ظاهری معصومانه به خود گرفته بود، ناگهان خشکش زد.
او انواع و اقسامِ بختِ دشمنش را دید و لایههایی از رنگها را مشاهده کرد که مدام تغییر میکردند!
دردی شدید در مغزِ بووار پیچید و بیاختیار چشمانش را بست. حس کرد مایعی چسبناک، گرم و خونآلود بهآرامی از کرههای چشمش به پایین میچکد.
وقتی دردِ بووار فروکش کرد، گویی چیزی را دیده بود که نباید میدید، شنید که مردِ جوان با لبخند میگوید: «امیدوار بودی این سکهٔ طلای بدشانسی رو بردارم و بختم خودبهخود عوض بشه تا بتونی از این مخمصه فرار کنی؟»
اون طلسم انتقال شانس رو بلده... طلسم آفرینش حیوان رو هم بلده... یعنی عضوِ یه سازمانِ دیگهست که به ناگزیری باور دارن یا... ناگهان نامی از ذهنِ بووار پون پرو گذشت: لومیان لی؟
لومیان که انگار افکارِ بووار را حس کرده بود، لبخندی بیروح زد.
«فکر میکردم همیشه حواست بهم هست.»
دلِ بووار ریخت و تمامِ امیدش به بخت و اقبال را از دست داد. بیدرنگ از نیروی روحیاش استفاده کرد تا هوای درونِ پوستِ گاو را به جریان بیندازد و نامِ مقدسِ آن شخص را نامفهوم زمزمه کرد.
با این حال، خیلی زود فهمید نیروی روحیاش در آستانهٔ خشکشدن است و ذهنش بهشدت ضعیف شده. حتی از پسِ چنین کاری هم برنمیآمد.
لومیان با لبخند گفت: «اگه وضعیتت رو درک میکنی، میتونی به سؤالام جواب بدی.»
بووار ناخودآگاه دهان باز کرد و ماغ کشید.
میل داشت با طرفِ مقابل ارتباط برقرار کند، اما تنها صدایی که توانست از گلو خارج کند، ماغکشیدنِ یک گاو بود.
ژنا که لباسِ یک مزدورِ زن را به تن داشت، یک ماشینتحریرِ مکانیکیِ برنجی آورد و جلوی بووار گذاشت.
این پیشنهادِ فرانکا بود: نیازی نبود نگران باشند که بووار پون پرو پس از تبدیلشدن به گاو با طلسم آفرینش حیوان، نتواند به سؤالات پاسخ دهد. تا زمانی که بیسواد نبود و سطحِ خاصی از هوش داشت، میتوانست با تایپ روی صفحهکلید جوابها را بنویسد. تنها ایرادش این بود که سرعتش چندان بالا نخواهد بود.
با دیدنِ گوسالهای که روی پاهای عقبش نشست و با زحمت سُمهای جلویش را روی دکمههای ماشینتحریرِ مکانیکی گذاشت، فرانکا که نامرئی بود و میتوانست هر لحظه جلوی هرگونه اقدامِ غیرمنطقیِ طرفِ مقابل را بگیرد، در دل زمزمه کرد: الان دیگه هیچکس نمیتونه بفهمه اونی که داره پشتِ صفحهکلید تایپ میکنه آدمه یا گاو...
لومیان نگاهی به بووار انداخت و بیپرده پرسید: «خانوادهٔ سانسون کجان؟»