چپتر 447: ارتباط و گمانه‌زنی
چپتر 447: ارتباط و گمانه‌زنی
بدنِ لومیان منقبض شد، اما خیلی زود آرام گرفت.
خونسرد نگاهش را از پنجرهٔ کالسکه برگرداند، گویی متوجهِ هیچچیز نشده بود.
آنتونی رید از لومیان پرسید: «چیزی شده؟»
لومیان خندید. «نه، چیزی نیست.»
فرانکا که روبهرویش نشسته بود، گفت: «لبخندت و این جوابهات همیشه باعث میشه شک کنم که یه کاسهای زیر نیمکاست!»
لبهای لومیان به لبخندی کش آمد.
«وقتی فکر میکنی یه کاسهای زیر نیمکامه، و بعد میفهمی هیچ کاری نکردم، این خودش میتونه یه دسیسه به حساب بیاد؟»
فرانکا با لحنی «سرزنشگر» انتقاد کرد: «چرا خواهرت همیشه اینچیزا رو بهت یاد میده؟»
ژنا نگاهی به لومیان انداخت اما برای اطلاعاتِ بیشتر اصرار نکرد. او همچنان گوشبهزنگ ماند.
کالسکهٔ کرایهایِ چهارچرخ به خیابانِ روپوشسفیدها در محلهٔ بازار بازگشت. گروه بلافاصله از هم جدا نشدند. به پیشنهادِ لومیان، در آپارتمانِ فرانکا جمع شدند تا دربارهٔ «اعتراف» و پیشگوییِ بووار بحث کنند.
لومیان همانطور که در را میبست، ناگهان گفت: «باید از یه اتاقخواب استفاده کنم.»
لبخندِ فرانکا محو شد. «الان؟»
جدیت را در لحنِ لومیان حس کرد. با در نظر گرفتنِ اتفاقاتِ پیشین، فهمید واقعاً چیزی رخ داده است.
لومیان در حالی که به سمتِ اتاقخوابِ فرانکا میرفت و در را پشتِ سرش میبست، جواب داد: «آره.»
ژنا، فرانکا و آنتونی رید نگاهی به هم انداختند اما ایستاده ماندند. هر کدام زیرِ نورِ چراغِ گازِ دیواری موضع گرفتند، نه خیلی نزدیک به هم و نه خیلی دور.
تنها سه چهار دقیقه بعد، لومیان از اتاقخوابِ اصلی بیرون آمد.
فرانکا نگاهی به داخل انداخت و متوجه شد پردههای اتاقخوابش کشیده شدهاند.
لومیان پیش از آنکه فرانکا بتواند سؤالش را بپرسد، نگاهی به اطراف انداخت و لبخند زد.
«بذارید شما رو با یه دوست آشنا کنم، اما اول باید چراغها رو خاموش کنید.»
فرانکا در حالی که شیرِ پایینِ چراغِ گازِ دیواریِ سیاه را میچرخاند، زیرِ لب غرولند کرد: «کدوم دوست؟ رفتارت خیلی عجیب شده. از وقتی دسیسهگر شدی، دیگه حتی نمیتونی درستوحسابی حرف بزنی.»
ژنا زمزمه کرد: «قبلاً هم دوست نداشت درست حرف بزنه. همیشه انگار حرفهاش یه جور تحریک بود...»
این مشکلِ دسیسهگر بودن نبود؛ بلکه واکنشِ شیمیاییِ بینِ شخصیتِ او و ویژگیهای مسیرِ شکارچی بود!
خیلی زود چراغها خاموش شدند و اتاقِ نشیمن در تاریکی فرو رفت. تنها نورِ زرشکیِ ماه و نورِ کمفروغِ ستارگان در نزدیکیِ پنجره، اندکی دید فراهم میکرد.
لومیان به شیشهٔ پنجره نگاه کرد و صبورانه منتظر ماند.
فرانکا که باتجربه بود، متفکرانه پرسید: «لازمه دیدِ روحی رو فعال کنیم؟»
«فکر نمیکنم...» درست وقتی حرفِ لومیان تمام شد، چهرهای را دید که در شیشهٔ تاریکِ پنجره منعکس شده بود.
پوستِ چهره پفکرده، رنگپریده و مرطوب بود. چشمها خالی بودند، بهجز دو سوراخِ سیاه که به رنگِ سرخ درآمده بودند!
جنازهٔ ناپدیدشدهٔ بووار پون پِرو دوباره ظاهر شده بود!
ژنا که تجربهٔ کمی در این موقعیتها داشت، با ترس یک قدم به عقب برداشت و شعلههای سیاه در کفِ دستش زبانه کشید.
فرانکا که از قبل آینهای بیرون آورده بود، پرسید: «اون... اون تمامِ مدت داشت تعقیبمون میکرد؟»
لومیان با لبخندی آسوده گفت: «درسته. طبقِ مشاهداتِ من، فقط تو محیطِ خیلی تاریک ظاهر میشه. اما اینکه کِی قراره بهمون حمله کنه رو هنوز مطمئن نیستم.»
فرانکا که تحتِ تأثیرِ برخوردِ آسودهٔ لومیان قرار گرفته بود و برای مقابله با جنازهٔ بووار پون پِرو که صورتش را به شیشهٔ پنجره چسبانده بود عجلهای نکرد، گفت: «نگران نیستی؟ یا نترسیدی؟ این یه جنازهٔ جهشیافته و بهشدت تباهشدهست. هیچکس نمیدونه چه تواناییهای وحشتناکی داره.»
لومیان خندید.
«نباید از دیدنِ دوبارهٔ یه دوستِ قدیمی خوشحال بشی؟»
او لحظهای مکث کرد و بهسادگی توضیح داد: «پشیمون بودم که نتونستم جلوی ناپدید شدنِ جنازهٔ بووار رو بگیرم.»
«با اینکه پیشگوییاش قطع شده، اما سرچشمهٔ تباهی و پسزنیای که دچارش شد، و همینطور ویژگیهاش، میتونه به مشکلاتِ زیادی و بعضی موجوداتِ پنهان اشاره کنه.»
«مگه این خودش یه سرنخ نیست؟»
درست وقتی حرفِ لومیان تمام شد، جنازهٔ ورمکردهٔ بووار پون پِرو، گویی که غرق شده باشد، ناگهان به عقب افتاد. انگار کسی یقهاش را گرفته و او را از پنجرهٔ اتاقِ نشیمن بیرون کشیده بود.
پشتِ سرش تاریکی شدت گرفت، گویی تونلی عجیب باز شده بود که به مقصدی نامعلوم میرفت.
در اعماقِ تونل، ذراتِ نورِ ستارگان در دوردست سوسو میزدند.
جنازهٔ بیچشمِ بووار پون پِرو به درونِ تونل سقوط کرد، شتاب گرفت و کوچک شد تا اینکه کاملاً ناپدید و در تاریکی بلعیده شد.
لبخندِ لومیان همچنان پابرجا بود. «فقط یه نیروی کمکی پیدا کردم.»
حتی اگر هر چهار نفرشان میتوانستند بهراحتی با جنازهٔ جهشیافتهٔ بووار مقابله کنند، لومیان فکر نمیکرد هیچیک از حاضران بتواند با دقت بررسی کند و سرچشمهٔ مشکل را بیابد و در عینِ حال امنیتشان را نیز تضمین کند. آنها باید کمک میخواستند. در این صورت، بهتر بود از همان ابتدا از شخصِ توانمندی کمک بگیرند.
رفت تو اتاق تا به خانمِ شعبدهباز نامه بنویسه...
فرانکا به این موضوع پی برد و دیگر بیشتر کنکاش نکرد.
ژنا نیز حدس زد سازمانِ سرّیای که از کارتهای تاروت بهعنوانِ نامِ رمزِ خود استفاده میکرد، واردِ عمل شده است.
اعضای آنها از طریقِ نامهبرها با هم در ارتباط بودند!
آنتونی رید لحظهای تأمل کرد و پرسید: «پس قدمِ بعدی اینه که منتظرِ گزارشِ کالبدشکافی بمونیم؟»
لومیان لبخند زد و روی مبلِ دستهدار نشست: «لزوماً نه. شاید گزارشِ کالبدشکافی چیزی نباشه که ما بتونیم بخونیمش.»
به آنتونی رید نگاه کرد و با اشاره به کاناپه، از او خواست بنشیند.
«توی تحقیقاتتون دربارهٔ سازمانِ خیریهٔ رؤیاجویان چیزی پیدا کردید؟»
این سازمان یک خیریهٔ خصوصی بود که کمکِ مالیِ هنگفتی از بیوهٔ ژنرال فیلیپ دریافت کرده بود.
آنتونی رید سرش را به نشانهٔ نفی تکان داد.
«نه. توی دو ماهِ گذشته خیلی عادی فعالیت میکردن. هیچ چیزِ غیرعادیای نبود. شاید همونطور که گفتید، اعضای اصلیِ بدعتگذارها رفتن یه جای دیگه. به بقیه هم دستور دادن که فعلاً سر به راه باشن.»
لومیان سری تکان داد و رو به فرانکا کرد که روی صندلیِ راحتی لم داده بود.
«میدونی چه بلایی سرِ جمعیتِ سعادت اومده؟»
فرانکا اطلاعاتی را که از براونز سورون به دست آورده بود، بازگو کرد: «وضعشون شبیهِ گناهکارانه. چندتا از اعضای اصلیشون رو حذف کردن، اما انگار دو نفرِ مهمترشون غیب شدن. اونا هم حتماً رفتن همونجا.»
منظور از «آنها»، فرقهٔ دیوبانو بود.
آنجا... لومیان به پشتیِ مبل تکیه داد و در حالی که ذهنش بهسرعت کار میکرد، به دنبالِ سرنخهای احتمالی گشت.
در نهایت، افکارش روی پیشگوییِ جسدِ بووار پون پِرو متوقف شد.
«اتاقِ ۷، اتاقِ ۱۲... کجا میتونه باشه؟»
آنتونی رید تأمل کرد و گفت: «اگه خونهٔ شخصی بود، همچین شمارهگذاریای نداشت.»
«به آپارتمان میخوره.»
فرانکا افزود: «یا یه هتل.»
هتل... هتل... چشمانِ لومیان گشاد شد. گویی صاعقهای در ذهنش درخشید و جزئیاتی را روشن کرد که پیش از این به نظرش مشکلی نداشت.
پس از آنکه او و فرانکا، بئاتریس اینکورت، یکی از اعضای اصلیِ جمعیتِ سعادت را کشتند، یادداشتی روی جسدش پیدا کردند. روی آن نوشته شده بود:
«ظرفِ سه روز به مهمانخانه برو و تابلوِ نقاشی را بگیر.»
مگه مهمانخانه یه هتلِ سطحپایین نیست؟ مگه طبیعی نیست که اتاقِ ۷ و اتاقِ ۱۲ داشته باشه؟ افکارِ لومیان در یک لحظه شفاف شد.
آن زمان فکر میکرد یادداشت متعلق به بئاتریس است که خودش را جای ترزا جا زده بود؛ همان کسی که رسیدِ تابلوِ نقاشی را خریده بود. اما حالا به نظر میرسید یادداشت متعلق به بئاتریس، عضوِ کلیدیِ جمعیتِ سعادت بوده است. بهاحتمال زیاد این یادداشت را سیبر، کاهنِ اعظمِ جمعیتِ سعادت که در مهمانخانه اقامت داشت، فرستاده بود تا بئاتریس تابلو را بگیرد!
لومیان واژه را به زبان آورد: «مهمانخانه...»
یعنی همونجاست که عطیهگیرندگانِ خدای پلیدِ تریر میرن؟
فرانکا که سؤالِ لومیان دربارهٔ ترزا را شنیده بود، محتوای یادداشت را به خاطر آورد.
هیجانش کاملاً مشهود بود. رو به لومیان کرد و پرسید: «یعنی وواسین سانسون، پوآلیس و بقیه رفتن به همون جایی که نامِ رمزش "مهمانخانه"ست؟»
لومیان بهآرامی جواب داد: «هنوز باید مطمئن بشیم.» و بیدرنگ پرسید: «ترزا، دلالِ آثارِ هنری، برگشته؟»
او پس از کشفِ یادداشت، از براونز سورون دربارهٔ محلِ حضورِ ترزا پرسوجو کرده بود. به گفتهٔ آن عضوِ فرقهٔ دیوبانو، دلالِ آثارِ هنری برای یک معاملهٔ کاری به سنت میلوم، پایتختِ امپراتوریِ فیساک فرستاده شده بود تا بئاتریس بتواند بدونِ جلبِ سوءظن، خودش را جای او جا بزند.
فرانکا با تردید جواب داد: «باید برگشته باشه. خیلی وقته گذشته.»
او به فعالیتهای این دلالِ عادیِ آثارِ هنری توجهِ چندانی نکرده بود.
ژنا با سردرگمی میانِ حرفشان پرید: «قضیهٔ این مهمانخانه و دلالِ آثارِ هنری چیه؟»
فرانکا با حذفِ نقشِ براونز سورون، ماجرا را خلاصه توضیح داد و آن را به عملیاتی علیه جمعیتِ سعادت ربط داد.
آنتونی رید پس از بررسیِ دقیق، افکارش را به زبان آورد: «الان مشکل اینه که حتی اگه "مهمانخانه" واقعاً محلِ تجمعِ بدعتگذارها باشه، بازم نمیدونیم منظورشون چیه یا کجاست.»
لومیان آهی کشید و لبخندی زد: «از بیهدفی که بهتره.»
سپس رو به فرانکا کرد و گفت: «فردا آدرسِ ترزا، دلالِ واقعیِ آثارِ هنری رو بپرس. میخوام برم اونجا و مطمئن بشم که یادداشت مالِ اونه یا بئاتریس.»
فرانکا با اشتیاق جواب داد: «متوجه شدم.»
او دو انگیزه داشت: فشار آوردن به براونز سورون برای مشخص کردنِ زمانِ پایانِ دورهٔ ارزیابی، و کمک به جلوگیری از فاجعهٔ قریبالوقوع.
در روزهای بازی کردنش، اغلب خطوطِ داستانیای را انتخاب میکرد که شاملِ نجاتِ بشریت میشد. تنها زمانی که از این کار خسته میشد، چیزِ متفاوتی را امتحان میکرد.
فرانکا در دل آهی کشید: هعی، کلمهٔ دیوبانو چندان با جلوگیری از فاجعه جور درنمیاد...
لومیان توجهش را به آنتونی رید معطوف کرد و پیش از فاش کردنِ نقشهاش، لحظهای اندیشید:
«حالا که همهشون سر به راه شدن، نوبتِ ماست که دست از پا خطا کنیم.»
آنتونی رید که متوجهِ منظورِ لومیان شده بود، برای تأیید پرسید: «منظورتون چیه؟»
لبخندِ لومیان پهنتر شد.
«بیوهٔ ژنرال فیلیپ و کنترلکنندهٔ واقعیِ سازمانِ خیریهٔ رؤیاجویان رو میدزدیم و ازشون بازجویی میکنیم!»