چپتر 448: قدرتِ نقاشی
چپتر 448: قدرتِ نقاشی
صبحِ روزِ بعد.
لومیان لباسِ تازهای پوشید. وقتی آمادهٔ رفتن میشد، غافلگیر شد؛ پیامآورِ «عروسک» از دیوار بیرون آمد و نامهای با دقت تاشده را به دستش داد.
خانمِ شعبدهباز از بقایای آلودهٔ بووار سرنخی پیدا کرده؟ لومیان از هیجان به وجد آمد. از پیامآور تشکر کرد و مشغولِ باز کردنِ نامه شد.
«دانشِ ما دربارهٔ خدایانِ شیطانیِ آنسوی سد محدود است. مهمانخانه و موقعیتش هنوز از ما پنهان است، اما به فرضیههایی رسیدهایم.
«با بررسیِ بقایای آلودهٔ بووار پون پِرو، فسادی را تشخیص دادم که به مسیرِ شاگرد شباهت داشت—آلودگیای از ابعاد و فضازمانِ دیگر. اگر من مداخله نمیکردم، تا زمانی که خودش را نشان نمیداد و حمله نمیکرد، نمیتوانستید تماسِ مستقیمی با آن برقرار کنید.
«در گذشته نیز با مواردِ مشابهی روبهرو شدهایم که عمدتاً شاملِ هنرمندان، نویسندگان و خوانندگانِ مشتاق میشدند.
«دیدهایم که نقاشان اغلب به ورطهٔ جنون میافتند، اما به دلیلِ طبعِ هنریشان، هذیانها و خیالپردازیهای انتزاعیشان معمولاً جلبِ توجه نمیکند. برخی از این تأملات حقایقِ ژرفی را دربارهٔ جهانِ ما برملا میکنند، در حالی که برخی دیگر تأثیری غیرعادی بر محیطِ اطراف میگذارند و خیال را به واقعیت تبدیل میکنند. آنها از بومهای نقاشی یا صفحاتِ کتاب بیرون میآیند، هرچند حضورشان معمولاً محدودیتِ زمانی دارد.
«برای نمونه، هنرمندی تحتِ تأثیرِ موادِ روانگردان، موجودی وصفناپذیر را نقاشی کرد. این موجود از بوم بیرون آمد و خالقش و هر موجودِ زندهٔ دیگری را در آپارتمان به قتل رساند.
«من یک بار با اثرِ هنریِ خطرناکی روبهرو شدم؛ یک شیءِ مهرشده که شبیهِ یک نقاشی بود. ایزدِ تصویرشده در آن جان گرفت و ناپدید شد، که خوشبختانه فاجعهای به بار نیاورد.
«به همین ترتیب، هنگامِ رویارویی با یک کافرِ مجنون، با گرمان اسپارو، ملکهٔ بیماری، و شخصیتها و صحنههای مختلفی روبهرو شدیم که در اصل محدود به رمانهایی بودند که در ساختمانِ محلِ سکونتش وجود داشتند.
«خوشبختانه این تجلیها فاقدِ قدرتِ کاملِ نسخههای اصلیشان بودند. آنها تنها شباهتی ابتدایی به ظاهر، شخصیت و تواناییهایشان داشتند.
«تأیید شد که این مخلوقات کارِ یک عطیهگیرندهٔ مجنونِ یک خدای شیطانی بودهاند. او خوانندهٔ پرشورِ رمانها بود و پس از از دست دادنِ عقلش، بهطورِ غریزی قلمرویی خیالی را در سکونتگاهش بازآفرینی کرده بود که محتوای رمانها را بازتاب میداد.
«از این منظر، این مسیر شباهتهایی هم به مسیرِ تماشاگر دارد، اما در اساس متفاوت است. یکی قدرتش را عمدتاً از ذهن میگیرد، در حالی که به نظر میرسد دیگری از ویژگیها و قدرتِ ابعاد یا فضاهای دیگر برای تجلیِ موجودات استفاده میکند. در ابتدا، ممکن است بهعنوانِ یک دروازه یا درگاهِ خطرناک عمل کند، اما با گذشتِ زمان، میتواند به فضایی تقریباً واقعی یا حتی جهانی کاملاً مجزا تکامل یابد.»
لومیان محتوای نامه را که میخواند، پلکهایش از هجومِ افکار پرید.
واکنشِ اولیهاش این بود: این چیزیه که من بتونم بخونمش؟
در حالی که درکِ برخی بخشها ممکن به نظر میرسید، بخشهای دیگر، بهویژه نمونهها و تحلیلهای مفصل، ذهنِ لومیان را آشفته کرد. قلبش به تپش افتاد و فشردگیِ عجیبی در پوستش احساس کرد.
ایزدی از یه نقاشی جون بگیره و پا به واقعیت بذاره؟
انقدر ترسناکه؟
اگه نقاشی مهروموم نشده بود، نمیتونست کلِ تریر رو نابود کنه؟
اگه وقتِ بیشتری داشت، شاید کارِ کلِ دنیا تموم میشد!
در میانِ این طوفانِ فکری، ایدهای به ذهنِ لومیان خطور کرد.
اگه یه نقاشِ ماهر با قدرتهای مشابه رو گیر بیارم و مجبورش کنم یه کپیِ بینقص از نقاشیِ رنگروغنِ اورور بکشه چی؟ این کار میتونه اورور رو به واقعیت برگردونه؟
این کار شبیهِ رستاخیز بود.
پس از مکثی پرتنش که بیش از ده ثانیه طول کشید، لومیان آهی طولانی و متفکرانه کشید.
با آنکه قلبش از میل به انجامِ چنین کاری میتپید، عقل در نبردِ ذهنش پیروز شد. اوروری که با این روش «زنده» میشد، احتمالاً موجودی خطرناک بود که خودش را جای اورور جا میزد، نه شخصِ واقعی. اگر فقط ظاهرِ او را میخواست، میتوانست هر زمان با تواناییهای دروغ به آن برسد.
اگر فقط ظاهرِ او را میخواست، میتوانست هر زمان با تواناییهای دروغ به آن برسد.
در پیِ این درک، افکارِ لومیان به شیءِ رازآلودی معطوف شد که مدتی بود از آن استفاده نکرده بود: عینکِ رازکاوی!
عینکِ رازکاویِ قهوهای با قابِ طلایی، که از یک فرابشرِ مرده به جا مانده بود، تاریخچهای رازآلود و جذاب داشت. صاحبِ قبلیاش پیش از مرگِ نابهنگامش، نقاشیِ رنگروغنی کشیده بود که با جنون، رنگهای زنده و الگویی مسحورکننده و روانگردان درآمیخته بود.
وقتی لومیان این عینکِ رازکاوی را به چشم میزد، جهانِ اطرافش دگرگون میشد و حقایقِ پنهانی را که زمانی نامرئی بودند، برملا میکرد. گاهی این مکاشفات میل به طراحی را در او برمیانگیخت که نتیجهاش نقاشیهایی آمیخته با قدرتِ ماورایی بود و هر کدام اثری منحصربهفرد داشت. برای نمونه، میتوانستند باعثِ احساسِ خارش در سراسرِ بدنش شوند و گرما و نورِ درخشانِ خورشید را به همراه بیاورند؛ چیزی که با روایتِ خانمِ شعبدهباز از نقاشیهای عطیهگیرندگانِ خدای شیطانی و تأثیرشان بر محیط همخوانی داشت.
با تواناییهایی که چهرهٔ نیز و گوشوارهٔ دروغ به او میدادند، لومیان دیگر برای تغییرِ قیافه نیازی به عینکِ رازکاوی نداشت. با این حال، آن را از جیبش بیرون آورد و لحظهای درنگ کرد.
صاحبِ اصلیاش عطیهگیرندهٔ مسیری مرتبط با مهمانخانه بوده، یا با شیءِ مربوط به اون تماس پیدا کرده و دچارِ سطحی از فساد شده؟
«آره، بعداً به آقای کِی گزارش میدم و دربارهٔ جزئیات بیشتر میپرسم. اوه... سازمانِ سپیدهدم تو شکارِ کافرا متعصبه. شاید دربارهٔ خدایانِ پلید اطلاعاتِ بیشتری نسبت به انجمنِ تاروت داشته باشن. آقای کِی ممکنه چیزی دربارهٔ مهمانخانه بدونه...»
لومیان عضوِ چهار سازمانِ سرّیِ مختلف بود و میتوانست از چهار شبکهٔ اطلاعاتیِ بهطرزِ غیرعادی پیشرفته، اطلاعات جمعآوری کند. در نتیجه، نیازِ فوری به شرکت در گردهماییهای علومِ غریبه نداشت. تنها گاهی برای سرگرمی و شنیدنِ شایعات و داستانها به آنجا سر میزد.
لومیان پس از گذاشتنِ عینکِ رازکاوی در جیبش، به خواندنِ محتوای نامه ادامه داد.
«تاکنون، عطیهگیرندگانِ خدای پلید که این مسیر را دنبال میکنند، نسبتاً منفعل بودهاند، از خونریزی پرهیز کرده و چندان درگیرِ آیینهای قربانی نشدهاند. حتی اگر چنین میکردند، معمولاً محدود به خودشان و اطرافیانِ نزدیکشان بود و خطر به حداقل میرسید.
«با این حال، شاید ذاتِ آنها آنطور که پیشتر تصور میشد 'بیخطر' نباشد. آنها میتوانند تهدیدِ بزرگی به شمار آیند.
«شاید بد نباشد دربارهٔ مهمانخانه با ترمیبوروس مشورت کنی. وی گستردهترین دانش را دربارهٔ این خدایانِ پلید و عطیهگیرندگانشان دارد. هرچند، اگر تصمیم گرفت چیزی نگوید، تعجب نکن.»
لومیان نامه را با شعلههای زرشکی به آتش کشید و با خندهای ریز زمزمه کرد: «ترمیبوروس، میدونید مهمانخانه چه معنایی داره و به کدوم خدای پلید مربوط میشه؟»
صدای پرشکوهِ ترمیبوروس طنین انداخت: «خدای پلید نه، موجودی عظیم.»
پس از این واکنش، وی به پرسشِ لومیان پاسخ داد: «خبر دارم.»
سپس، دیگر هیچ نگفت.
این کار لومیان را کفری کرد.
مگه منتظر بودم بگی خبر داری یا نه؟ میخواستم بدونم نشونهٔ چیه و به کدوم مسیر تعلق داره!
پس از اصرارِ بیشتر، ترمیبوروس با صدایی بم پرسید: «واقعاً میخوای بدونی؟»
لومیان که خطر را حس کرده بود، محتاطانه پاسخ داد: «نیازی به نامِ مقدس یا جزئیاتِ دیگه دربارهٔ خدای پلید نیست. فقط وضعیت و ویژگیهای مسیرِ مربوط به مهمانخانه رو توصیف کنید.»
ترمیبوروس سکوت کرد و اطلاعاتِ خواستهشده را بروز نداد.
لومیان پوزخند زد؛ به باورش واکنشِ آن موجود چنین معنایی داشت: «من که چیزی برای از دست دادن ندارم. چرا شانسم رو امتحان نکنم؟ اگه ظرفم یهو احمق شد چی؟» ترمیبوروس هیچ قصدی برای فاش کردنِ جزئیاتِ مهمانخانه نداشت.
نفسش را بیرون داد و اتاقِ ۲۰۷ را ترک کرد، آماده بود تا برای راهنماییِ بیشتر به سراغِ آقای کِی برود.
...
همانطور که لومیان بهسوی بلوارِ بزرگ میرفت، فرانکا از پیش با براونز سورون دیدار کرده بود.
هر دو لباسِ شکار به تن داشتند، به تفنگهای ساچمهایِ دولول مسلح بودند و در حاشیهٔ جنگلِ لوگنسِ شرقی موضع گرفته بودند؛ جایی که گوزنهای وحشیِ پنهان در پشتِ درختان را نشانه میرفتند.
«براونز، کِی میخوای این ارزیابیِ لعنتیِ منو تموم کنی؟» فرانکا با چاشنیِ رکاکتِ کلیشهای، روی جنسیتِ اصلیاش تأکید کرد.
براونز که موهای نارنجیمایلبهسرخش بیشتر زیرِ کلاهِ شکار پنهان بود، به جلو چشم دوخت و پاسخ داد: «بهزودی، بهزودی.»
فرانکا که کلافگیاش آشکار بود، جواب داد: «دیوبانوی ردهبالای مسئولِ تریر میخواد تا ابد منو امتحان کنه، یا داری حقه سوار میکنی؟»
براونز که انگشتش روی ماشه آماده بود، ناگهان متوقف شد و تغییرِ نامحسوسی در چهرهاش نمایان گشت.
فرانکا با تعجب فریاد زد: «نکنه واقعاً کارِ خودت باشه؟»
براونز با لحنی جدی پاسخ داد: «من فقط پیشنهادش دادم. مقاماتِ بالا موافقت کردن.»
فرانکا ناسزا گفت: «آخه چرا باید با همچین پیشنهادِ مسخرهای موافقت کنه؟ مگه ننهٔ توئه؟»
بنگ! براونز ماشه را کشید و گلوله جنگل را شکافت، اما با فاصلهای اندک از کنارِ گوزنِ وحشی گذشت.
فرانکا با تماشای این صحنه با خود اندیشید: نکنه واقعاً با هم فامیلن، یا شاید معشوقههای صمیمیان؟
فرقهٔ دیوبانو تو ذاتِ خودش یه خاندانه و اصلاً عجیب نیست که اعضا یه پیوندهای خانوادگی با هم داشته باشن...
خاندانِ سورون زمانی تو مسیرِ همسایه، یعنی قاتل، نفوذ داشت، پس دور از ذهن نیست که فرقهٔ دیوبانو تو این سالها به بعضی از شاخههاش رخنه کرده باشه.
براونز با دیدنِ سکوتِ فرانکا، گلویش را صاف کرد و پیشنهادی داد: «اگه قول بدی تو عیاشیهای کافهٔ خونهٔ سرخ شرکت نکنی، ارزیابیت همین هفته تموم میشه.»
«...» فرانکا با میلِ به ناسزاگویی مبارزه کرد و در عوض زیرِ خنده زد. «هاها، میخواستم بهت بگم 'پاکدامن'، ولی تو عیاشیهای زنونه حسابی استادی. در موردِ 'هرزگی' هم که تو انتخابِ شریکات سختگیری.»
فرانکا بیآنکه منتظرِ پاسخِ براونز بماند، ادامه داد: «میتونم اینو قول بدم. تازه، خودم میتونم عیاشی راه بندازم.»
نیتِ واقعیاش ریشه در فاجعهٔ قریبالوقوعی داشت که ممکن بود ظرفِ یک یا دو هفته تریر را ببلعد. باید بهسرعت به فرقهٔ دیوبانو نفوذ میکرد و اطلاعاتِ ارزشمندی به دست میآورد. پس از فروکش کردنِ بحران، اگر هنوز زنده بود، میتوانست به شرکت در عیاشیهای براونز فکر کند.
یک مردِ واقعی میتوانست اهلِ خوشگذرانی و خودنمایی باشد، اما در وقتِ لزوم، میتوانست سختیهای شخصی را هم تاب بیاورد.
براونز سرش را چرخاند تا فرانکا را برانداز کند، و فرانکا بیهیچ نشانی از عذابوجدان نگاهش را پاسخ داد.
پس از حدودِ ده ثانیه، براونز زمزمه کرد: «یادت باشه چی گفتی.»
فرانکا با لبخندی پاسخ داد که نشان از موافقتش داشت.
حالا که قرار بود دورهٔ ارزیابی به پایان برسد، فرانکا تفنگِ ساچمهایاش را بالا آورد و گفت:
«چند وقت پیش، من و سیِل به دخمهها رفتیم و به ستونِ شبِ کریسمونا رسیدیم. حسِ عجیبی به اون ستون داشتم. ممکنه کارِ یه دیوبانوی دورانِ چهارم باشه؟»
فرانکا پس از شنیدنِ ماجرای آن آه از ژنا، به ستونِ شبِ کریسمونا کنجکاو شده بود.
براونز رو به فرانکا کرد: «سیِل؟ معشوقت؟»
فرانکا صادقانه پاسخ داد: «آره.»
براونز پیش از فاش کردنِ این راز، در سکوتی کوتاه فرو رفت: «کریسمونا واقعاً یه دیوبانوی دورانِ چهارمه. اـاون فرزندِ الههست.»