چپتر 449: ردیابیِ سرنخ‌ها
چپتر 449: ردیابیِ سرنخ‌ها
فرزندی از الهه... فرانکا از ترس از جا پرید و چیزی نمانده بود تفنگِ دولولی که به سمتِ هدف نشانه نرفته بود، تصادفاً شلیک شود.
نگاهی به براونز انداخت و برای اطمینان پرسید: «فرزندِ نخستین؟»
با اینکه دورهٔ ارزیابیاش هنوز تمام نشده بود، از ممیزی گذشته بود و اکنون عضوِ وابستهٔ فرقهٔ دیوبانو به شمار میرفت. میدانست این سازمانِ سرّی ایزدی را میپرستد که به دیوبانوی نخستین معروف است و اغلب وی را «نخستین» مینامند.
براونز آهسته سر تکان داد و جواب داد: «تا جایی که میدونم.»
دیوبانوی نخستین زمانی فرزندی به دنیا آورده بود؟ فرانکا نتوانست کنجکاویاش را پنهان کند و پرسید: «پدرِ کریسمونا کیه؟»
براونز به فرانکا هشدار داد: «نمیدونم. این چیزی نیست که ما باید ازش خبر داشته باشیم.»
این یه رسوایی تو سطحِ خدایانه... فرانکا پیشِ خود فکر کرد و مسیرِ گفتگو را به دلیلِ اصلیِ آمدنش به شهرکِ تروکادرو در آن روز تغییر داد.
«بئاتریس اینکورت از امپراتوریِ فیساک برگشته؟ میدونی کجا اقامت داره؟»
براونز با احتیاط پرسید: «چرا میپرسی؟»
در چشمِ او، فرانکا رولان و معشوقههایش فرابشرانی قدرتمند و خطرناک بودند. تنها ژنا که با او زندگی میکرد نسبتاً عادی به نظر میرسید.
فرانکا خندید.
«دیروز به سیِل کمک کردم انتقام بگیره و یه کافر رو که به ناگزیری باور داشت دستگیر کردیم. از اون فهمیدم خیلی از عطیهگیرندگانِ تریر غیبشون زده و رفتن به یه جای رازآلود و عجیب.»
«بر اساسِ اطلاعاتی که داد، شک داریم که "مهمانخانه"ای که تو یادداشتِ مربوط به بئاتریس اومده، مقصدِ همین عطیهگیرندگانِ خدایانِ پلید باشه. میخوایم از ترزا بپرسیم و مطمئن بشیم که اون یادداشت برای اونه یا بئاتریس.»
براونز از شنیدنِ حرفهای فرانکا دربارهٔ کافران و عطیهگیرندگانِ خدایانِ پلید احساسِ ناراحتی کرد.
در دنیای علومِ غریبه، دیوبانوی نخستین همیشه الههای پلید به شمار میرفت.
البته فرقهٔ آنها، یعنی پیروانِ نخستین، باور داشتند که خود را وقفِ خدای راستینِ طردشدهای کردهاند؛ وجودی که در هالهای از پنهانکاری پوشیده شده بود.
وقتی حرفِ فرانکا تمام شد، براونز جواب داد: «نیازی نیست بری سراغِ اون دلالِ هنری. وقتی فهمیدیم کاهنِ اعظمِ جمعیتِ سعادت و یه عضوِ کلیدیِ دیگهشون غیبشون زده، بر اساسِ محتوای یادداشت باحوصله منتظرِ بازگشتِ ترزا موندیم.»
«به ما گفت که نمیدونه "مهمانخانه" چیه و هیچ اثرِ هنریای از هیچ نقاشی که تو مسافرخونه اقامت داشته باشه نخریده.»
«صحتِ حرفش رو هم بررسی کردیم.»
فرانکا که رفتهرفته کلافهتر میشد گفت: «پس واقعاً پیامی برای بئاتریس بوده. با توجه به یادداشت، بئاتریس جای "مهمانخانه" رو میدونه. وگرنه نمیتونست تو سه روز تابلو رو پس بگیره.»
«کاش اول یادداشت رو پیدا میکردیم و بعد احضارِ روح رو انجام میدادیم...»
ناگهان چیزی به ذهنِ فرانکا خطور کرد و حس کرد سرنوشت دارد در این ماجرا بازیِ بیرحمانهای به راه میاندازد.
گویی سرنوشت توطئه چیده بود تا اطلاعاتِ مربوط به «مهمانخانه» پنهان بماند.
پای قدرتِ ناگزیری در میونه، یا همون مسیرِ خدای پلیدی که سیِل قبلاً میگفت و از مرگ برای فرار از سرنوشتِ اصلیش استفاده میکنه؟ یعنی مقدر شده که اطلاعاتِ "مهمانخانه" به بیرون درز نکنه؟ افکارِ فرانکا بهسرعت از هم پیشی میگرفتند و هر لحظه بیشتر حس میکرد هالهای غیرعادی این وضعیت را احاطه کرده است.
براونز که فرصتی نادر به دست آورده بود، بیدرنگ به فرانکا طعنه زد.
«مگه شماها خیلی باتجربه نیستین؟ بدونِ اینکه جسد رو کامل بررسی کنین، احضارِ روح کردین. یک ساعتِ اولِ بعد از مرگ بهترین زمانه. نیازی به عجله نبود.»
فرانکا به فکر افتاد توضیح دهد که شاید پای سرنوشت در میان باشد، اما پشیمان شد.
چرا باید به براونز هشدار میداد و به او درس میآموخت؟
بهتر بود او را در بیخبری نگه دارد تا شاید در آینده از او بهرهبرداری کند!
فرانکا به براونز نگاه کرد و نوچنوچکنان گفت: «خوب زبون میریزیا...»
پیش از آنکه جملهاش را تمام کند، با لبخندی دستِ راستش را دراز کرد و بهآرامی چانهٔ طرفِ مقابل را گرفت.
«بدم نمیاد بیخیالِ عیاشیهاتون بشم، ولی دلم میخواد "ارزیابیِ" تو رو بگذرونم.»
«پایهای؟»
براونز ناخودآگاه دستِ راستِ فرانکا را پس زد، یک قدم به عقب برداشت و گفت: «اگه مثلِ یه زنِ عادی رفتار میکردی، شاید به ارزیابیت فکر میکردم، اما الان...»
منظورش این بود که رفتارِ کنونیِ فرانکا به مردی لاابالی و عیاش میماند که شیکپوشیِ افراطی پیشه کرده است.
فرانکا پوزخند زد: «خیلی سرسختی.» حرفهایش با وجودِ غیرعادی بودن، برای براونز قابلفهم بود.
تفنگِ دولولش را برداشت و بیآنکه حرفِ دیگری با براونز بزند، در جنگل به راه افتاد.
...
در بلوارِ بزرگ، خیابانِ شِر، پلاکِ ۱۹، در زیرزمینِ خانهای مجلل و بژرنگ، لومیان بارِ دیگر با آقای کِی که در ردایی سیاه و کلاهی گشاد پوشیده شده بود، دیدار کرد.
او پیشتر سکوتِ غیرعادیِ فرقهها را به مافوقش گزارش داده بود و آقای کِی پس از دورهای تحقیق، این اطلاعات را تأیید کرده بود.
امروز تمرکزِ لومیان بر پیشگوییِ جسدِ بووار، افکارِ خودش و وضعیتِ گناهکاران بود.
او اطلاعاتی را که از خانمِ شعبدهباز گرفته بود، بهعنوانِ اعترافِ بووار بازگو کرد؛ از جمله دیدنِ تابلوی نقاشیِ دارای قدرتهای عجیب از وواسین سانسون.
در نهایت، لومیان عینکِ رازکاوی را نشان داد.
«آقای کِی، این شیءِ رازآلود هم تحتِ تأثیرِ قدرتِ مسیرِ مهمانخانه قرار گرفته؟»
آقای کِی جلوی یک مبلِ دستهدارِ سرخ ایستاد و با صدایی بم و خشدار گفت: «یه لحظه صبر کن.»
با به هم زدنِ آرامِ دستانش، خدمتکاری را به اتاق احضار کرد و چیزی در گوشش زمزمه کرد.
همانطور که آقای کِی منتظرِ بازگشتِ خدمتکار بود، به خاطرِ سکوتِ او، تمامِ زیرزمین در سکوتی وهمانگیز فرو رفت.
لومیان در این سکوت کمی معذب شد و با خود فکر کرد:
یه چیزی بگو. حتی اگه از ایمانت هم بگی کافیه. نمیتونی همینطور منو مثلِ احمقها اینجا ول کنی...
البته لومیان خوب میدانست که سکوتِ آقای کِی عمدی است و احتمالاً دارد با ایزدی ارتباط برقرار میکند یا اطلاعاتی پنهان را کشف میکند.
طولی نکشید که خدمتکار برگشت. تابلوی رنگِ روغنی به ارتفاعِ حدودِ نیم متر و عرضِ نزدیک به ۷۰ سانتیمتر در دست داشت.
نقاشی جنگلی تاریک را نشان میداد که چمنهای فیروزهایِ روشنشده با نورِ خورشید را برجسته میکرد.
با بررسیِ دقیقتر، روی چمن ناحیهای سفیدرنگ دیده میشد که انگار خراشیده شده بود و به یک پیکر شباهت داشت.
آقای کِی سرانجام به حرف آمد.
«این با عینکِ رازکاوی پیدا شد. به جز اون تابلوی رنگِ روغنِ رازآلود و پرآشوب که میتونه روی ذهن تأثیر بذاره، این اثرِ هنری هم روی دیوار آویزون بود.
«در اصل قرار بوده یه پرتره باشه، اما وقتی ما دیدیمش، آدمِ توش ناپدید شده بود. فقط منظرهش باقی مونده بود.»
از نقاشی بیرون اومده؟
لومیان با به یاد آوردنِ مثالِ خانمِ شعبدهباز، احساسِ خطر کرد.
با توجه به اینکه به نظر نمیرسید بووار اطلاعاتِ زیادی داشته باشد، تصمیم گرفت این موضوع را با آقای کِی در میان نگذارد.
لومیان پرسید: «اتفاقِ غیرعادیای افتاد که باعث شد پرتره ناپدید بشه؟»
سرِ کلاهدارِ آقای کِی بهآرامی تکان خورد.
«شاید جون گرفته و از نقاشی بیرون رفته.
«ممکنه منشأ ناهنجاریِ اون فرابشر همین باشه.»
ظاهراً سازمانِ سپیدهدم اطلاعاتِ خیلی خوبی داره...
لومیان صادقانه گفت: «قدرتِ عجیبیه، یه پدیدهٔ ترسناک.»
آقای کِی با صدای خشدارش ادامه داد: «ما نقاشهای نسبتاً معروفِ تریر رو بررسی کردیم و فهمیدیم به جز چند نفری که کاملاً عقلشون رو از دست دادهن یا حتی خیلی وقت پیش مردهن، بقیه نسبتاً عادی به نظر میرسن. با این حال، مواردی از سوءمصرفِ موادِ روانگردان و نوشیدنیهای الکلی بینشون بود.
«بر اساسِ اطلاعاتِ دیگهای که به دست آوردیم، میتونیم تأیید کنیم اینطور نیست که نقاشها بهراحتی به کافرانِ اون مسیر تبدیل بشن و قدرتهای مربوط بهش رو به دست بیارن. در عوض، عطیهگیرندههای اون مسیر تواناییِ خلقِ هنر رو پیدا میکنن و بهطورِ طبیعی نقاش میشن. با این حال، فقط تعدادِ کمی از اونا بهطورِ تخصصی به نقاشی میپردازن. بقیه توی جامعه قاطی میشن و بدونِ اینکه آثارشون رو علنی کنن، کارهای خودشون رو خلق میکنن.»
لومیان متفکرانه پرسید: «نامِ ردهش نقاشه؟»
این نام با قدرتِ آن مسیر همخوانی داشت.
آقای کِی با تعصب و ارادت جواب داد: «خدا میگه بله.»
لومیان فوراً سر به زیر انداخت.
«سرورمون دیگه چه دستوری میدن؟»
آقای کِی که از برخوردِ لومیان راضی به نظر میرسید، گفت: «خدا وحی کرده که بازدیدکنندگانِ خارجی در مهمانخانه اقامت میکنن.»
بازدیدکنندگانِ خارجی؟ بازدیدکنندههایی از بیرونِ سد؟
حواسِ لومیان جمع شد و تمرکزش بالا رفت.
با این حال، آقای کِی مکاشفاتِ بیشتری را در میان نگذاشت. ظاهراً این تمامِ هدایتِ الهیای بود که دریافت کرده بود.
صدای خشدارِ آقای کِی رگهای از جدیت به خود گرفت.
«مهمترین وظیفهٔ الانمون پیدا کردنِ مهمانخانهست.»
بدونِ اینکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، دو قدم به جلو برداشت و ادامه داد: «تعدادِ حوادثِ مربوط به خدایانِ پلید که ما بهشون رسیدگی میکنیم، در مقایسه با کسانی که مقامهای رسمی دارن خیلی ناچیزه. شاید اونا اطلاعاتِ بیشتری داشته باشن.
«برای من دردسرسازه که مستقیماً تو این قضیه دخالت کنم، اما تو میتونی سعی کنی از راههای دیگه اطلاعاتی ازشون به دست بیاری.»
سازمانِ سپیدهدم دنبالِ همکاری با مقاماته، نه لزوماً برای جلوگیری از فاجعه، بلکه برای خنثی کردنِ جاهطلبیِ این خدایانِ پلید. برای این هدف حاضرن غرورشون رو زیر پا بذارن و با مقامات همکاری کنن...
لومیان در سکوت فکر کرد و با وقار موافقت کرد.
روی پشتبامِ آپارتمانِ ۱۷ در خیابانِ دویل در محلهٔ بازار، ژنا که برای پنهان کردنِ جذابیتش تغییرِ قیافه داده بود، با ایمره و والانتن دیدار کرد.
نگاهی به درختانِ سرسبزِ حاشیهٔ خیابانِ پایین انداخت و شروع کرد: «اطلاعاتِ مهمی دارم.»
چهرهٔ والانتن جدی شد.
«چه اطلاعاتی؟»
او نگران بود که قاتل دربارهٔ مادهٔ اصلیِ معجونِ ساحره بپرسد، اما حالا تمامِ حواسش معطوف به کار بود.
ژنا صادقانه گفت: «خبردار شدم بعضی از افرادی که مشکوک به پیروی از خدایانِ پلید هستن، به جایی معروف به مهمانخانه رفتهن.»
او به سکوتِ وهمانگیزِ پیروانِ خدای پلید اشارهای نکرد. با کمکِ ۰۰۷، این موضوع به توافقی میانِ فرابشرانِ رسمیِ تریر تبدیل شده بود. پیشتر به ژنا اشارههایی شده بود که روی چه چیزی تمرکز کند.
ایمره که اهلِ قارهٔ جنوبی بود، کمی اخم کرد و گفت: «مهمانخانه...»
چه واکنشی...
ژنا با زیرکی واکنشِ آنها را حس کرد و پرسید: «میدونید مهمانخانه یعنی چی؟»
ایمره و والانتن نگاههای نگرانشان را ردوبدل کردند.
آنها نمیخواستند سلیا بلو کاملاً در جریانِ امور قرار بگیرد، اما اگر او را در بیخبریِ مطلق نگه میداشتند، نمیتوانست در جمعآوریِ سرنخهای لازم کمکی کند. او به اطلاعاتی نیاز داشت تا بداند آنها میخواهند حواسش را به چه چیزی جمع کند.
پس از مکثی کوتاه، ایمره با دقت کلماتش را کنارِ هم چید و گفت: «یکی از همکارامون یه بار واژهٔ مهمانخانه رو از یه موجودِ عجیبوغریب شنیده بود.»