چپتر 453: نویسندهٔ گمشده
چپتر 453: نویسندهٔ گمشده
لومیان با دقت عینکِ رازکاوی را روی پلِ بینیاش گذاشت. بیدرنگ انگار اتاق به چرخش درآمد و زمین زیرِ پایش لرزید.
حالتِ تهوع و سرگیجهاش را پس زد و دید که منظرهٔ پیشِ رویش تکهتکه میشود و روی هم میافتد، و تابلویی فراواقعی و خیرهکننده میسازد.
تخت به میز فشرده شده بود و میز انگار به سقف تکیه داشت. پشتِ سقف شیری آب به چشم میخورد، گویی درونِ کمدی نصب شده باشد. این صحنهها همچون بومهایی نیمهشفاف روی هم افتاده بودند و در نگاهِ لومیان بازتاب مییافتند.
چهرهای رنگپریده و بیجان کنارِ کمد پدیدار شد.
موهای قهوهای و ژولیدهاش بهطورِ طبیعی فرق باز کرده بود. چشمانی قهوهایتیره پشتِ عینکی با قابِ سیاه میدرخشید. گابریل بود؛ مرتب و تمیز، انگار مدتی میشد که شبزندهداری نکرده بود.
نمایشنامهنویس با لبخندی تهی، کجومعوج اما بهطرزِ عجیبی واقعی به لومیان خیره ماند.
دستِ راستش از میانِ خلأ بیرون آمد و پیش از آنکه چهرهاش در اعماقِ لایههای نیمهشفاف کوچک و یکسره ناپدید شود، بهآرامی برایش دست تکان داد.
لومیان بیدرنگ اتاق را وارسی کرد، اما گابریل دیگر پدیدار نشد. فوراً عینکِ رازکاوی را برداشت و چشمِ حقیقت را روی چشمِ چپش گذاشت.
این شیءِ رازآلود که از گوشتی رنگپریده و بیجان و رگهای خونیِ تیره ساخته شده بود، گوشِ چپش را پوشاند و باعث شد صداهای تند و تیزی از افقی دوردست به گوشش برسد. رگهای خونیِ بنفش و درهمتنیده عدسیای ساختند که به چشمش چسبید و خونِ کمرنگ، لایههایی از رنگها و اتاقی را نشان داد که یکسومش با محیطِ اطراف درآمیخته بود. پردهای نامرئی شبیه به شیشههای مشبک نیز به چشم میخورد.
دو پدیدهٔ آخر بهسرعت محو شدند یا رفتهرفته به حالتِ عادی بازگشتند.
پیش از آنکه زمزمهها واضحتر شوند، لومیان چشمِ حقیقت را برداشت و پیشانیِ نبضدارش را مالش داد.
با کنار هم گذاشتنِ اطلاعاتِ هر دو شیءِ رازآلود، دریافت که گابریل به آلودگیِ مهمانخانه دچار شده و به موجودی بدل گشته که با حواسِ عادی نمیتوان درکش کرد یا لمسش نمود.
با این حال، نمایشنامهنویس تا حدی عقلانیتش را حفظ کرده بود. لومیان را شناخت و حتی با خوشحالی با او وداع کرد.
برگرداندنِ فنجانِ چینیِ سفید و یکدسته به جای اصلیاش ظاهراً حکمِ نوعی خوشامدگویی را داشت، تلاشی برای جلبِ توجهِ لومیان.
لومیان اندکی اخم کرد. چرا گابریل انگار تبدیل شدنش به یه هیولا رو پذیرفته و حتی ازش راضیه؟ کِی پاش به مهمانخانه باز شده؟
نگاهش به دستنوشتهٔ روی میز چرخید. داستانِ این نمایشنامهٔ ناتمام بهطرزِ مورمورکنندهای آشنا بود.
لومیان دستنوشته را برداشت و موشکافانه، با سرعتی کمتر از قبل، مشغولِ خواندن شد.
پس از خواندنِ بخشِ اول، مطمئن شد که قهرمانِ نمایشنامه خودِ گابریل است. شخصیتِ او، جزئیاتِ زندگیاش، برخوردهای سردی که تحمل کرده بود و فشاری که برای نوشتنِ آثارِ مبتذل به او میآمد، همه موبهمو با واقعیت همخوانی داشتند.
اما در موردِ نقشِ اولِ زن که در دنیای خلافکاران غوطهور بود و مدام قهرمانِ مرد را به نوشتن تشویق میکرد، لومیان بیاختیار حس کرد اگر پای تفاوتِ جنسیتی در میان نبود، خودش میتوانست صاحبِ چنین پیشینهای باشد.
با این حال، شخصیتِ نقشِ اولِ زن، لحنِ حرف زدنش و کلماتِ دلگرمکنندهاش کاملاً با او فرق داشت. حتی در صحنههای مربوط به باندها، لومیان میتوانست ردپای شارلی را ببیند.
در واقع، هویتِ نقشِ اولِ زن، پیشینهاش و تجربیاتش تو باند، ترکیبی از وضعیتِ من و شارلیه. اما اونی که با نقشِ اولِ مرد در ارتباط بود، یه نفرِ دیگه است. گابریل قبلاً گفته بود تو مسافرخانهٔ خروسِ زرین فقط من و سرافین که مدلِ نقاشی بود تشویقش میکردیم. شارلی فقط باهاش مشروب میخورد و مسخرهاش نمیکرد. یه مدلِ نقاشی... درسته! مدلِ یه نقاش. سرافین قبلِ اینکه از اینجا بره، یه شب رو با گابریل گذروند. لومیان بهسرعت سرنخها را کنارِ هم گذاشت و حس کرد ریشهٔ مشکل احتمالاً به سرافین، همان مدلِ نقاشی، برمیگردد!
این زن زمانی بهعنوانِ مدل، همراهِ یک نقاش به شهرکِ ساحلیِ کوچکی رفته بود. پس از غیبتی طولانی، دوباره به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگشت.
نقاش!
نکنه گابریل همون شبی که سرافین برگشت آلوده شده؟ ممکنه سرافین به مهمانخانه اسبابکشی کرده باشه؟ لومیان موشکافانه نمایشنامه را خواند و از هیچ کلمهای نگذشت.
از آنجا که این داستان از دلِ تجربیاتِ خودِ گابریل بیرون آمده بود، بیشک پر از جزئیاتِ واقعی و احساساتِ حقیقی بود—سرنخهایی بینهایت ارزشمند!
لومیان غرق در نورِ خورشیدی که از پنجرهٔ شاهنشین به درون میتابید، به خواندن ادامه داد و عشقِ نهفته در قلبِ گابریل را حس کرد. میتوانست دردِ پشیمانی، بیمیلی و حسرتِ رابطهای را بچشد که گابریل گمان میکرد با رفتن به محلهای بهتر و شروعِ زندگیِ تازه، بهسادگی کنارش خواهد گذاشت. اما در نهایت، فهمیده بود که توانِ فراموش کردنش را ندارد.
قهرمانِ داستان که رفتهرفته به خواستهها و احساساتِ واقعیِ قلبش پی میبرد، دست از فرار برداشت و با تمامِ وجود به جستوجوی ردپای معشوقش رفت.
به سراغِ کسانی رفت که او را میشناختند، به مسافرخانهها و هتلهایی سر زد که گهگاه در خوابهایش میدید، و گالریها را به امیدِ یافتنِ آثارِ هنریِ تازهای از معشوقش زیر پا گذاشت...
با این حال، تلاشهایش بیثمر ماند و همین او را به نوشتنِ آن تکگوییِ درونی واداشت.
همینجا یهو تموم میشه... معلوم نیست سرافین رو پیدا کرده یا نه... لومیان با ناامیدی دستنوشته را پایین گذاشت و تصمیم گرفت کشو را بگردد تا شاید پیشنویس، طرحِ کلی یا دفترچهای پیدا کند که اطلاعات یا ایدههای بیشتری در خود داشته باشد.
متأسفانه، محتویاتِ کشو فقط نیمهٔ اولِ نمایشنامه را در بر میگرفت. ظاهراً گابریل تا به نیمهٔ دوم رسیده، عمیقاً در احساساتش غرق شده و تکگوییِ درونیاش را یکنفس نوشته بود.
لومیان به کاغذهای پیشِ رویش نگاه کرد و به وضعیت اندیشید.
از نمایشنامه و بقیهٔ چیزای تو اتاق پیداست که گابریل نتونسته سرافین رو پیدا کنه...
به عبارتِ دیگه، در واقع هیچ تماسی با مهمانخانه نداشته...
تازه، نه نمایشنامه و نه توصیفِ رابه هیچکدوم نشون نمیده که گابریل تا قبل از اینکه دست از نوشتن بکشه، هیچ نشونهای از تباهی یا عطیه بروز داده باشه. با اینکه بدونِ شک از غمِ از دست دادنِ معشوقش رنج میبرده، این یه واکنشِ احساسیِ عادی بوده...
پس چرا این آدم یهو به یه هیولای لمسنشدنی و نامرئی تبدیل شده؟ فقط دونستن دربارهٔ مهمانخانه که نباید به همچین وضعیتی ختم بشه... جدا از من که خاصم، فرانکا و ژنا هم دربارهٔ مهمانخانه میدونن. آنتونی رید، ترزا، اون عضوِ فرقهٔ دیوبانو تو تریر، آقای کِی از سازمانِ سپیدهدم و شمارِ زیادی از پالایندگانِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی همهشون ازش خبر دارن. بینشون هم آدمِ عادی هست هم فرابشر، ولی هیچکدوم تو دردسر نیفتادن...
بئاتریس از جمعیتِ سعادت جای مهمانخانه رو میدونه و هدفش پس گرفتنِ یه نقاشیه، همون دلیلی که باعث شد من و فرانکا اشتباه کنیم. بووار از گناهکاران فاجعهای مربوط به مهمانخانه رو پیشگویی کرد، که باعث شد به یه جنازهٔ عجیبوغریب تباه بشه. سازمانِ خیریهٔ رؤیاجویان هم احتمالاً از کافرای مرتبط با مهمانخانه مثل نقاشها و نویسندهها حمایتِ مالی میکرده، و با کوچیکترین نشونهای از لو رفتن نابود شدن.
دلیلِ گابریل چی بود؟
ممکنه تازگیها با چیزی روبهرو شده باشه که درکش رو از مهمانخانه عمیقتر کرده، یا شایدم ردی از سرافین پیدا کرده بوده؟
لومیان حدسِ اولیهای زد و با هدفی روشن در سر، آپارتمانِ اجارهایِ گابریل را زیرورو کرد.
هیچچیز.
سپس پلاکِ ۳۴ خیابانِ سنت میشل را ترک کرد و به میخانهٔ نویسندهٔ درجهسه بازگشت و آنجا کنارِ رابه نشست که غرق در نوشیدنیاش بود.
لومیان روی پیشخوانِ بار ضربه زد و سفارش داد: «یه لیوان پریِ سبز.»
سپس رو به رابه کرد و پرسید: «هیچ ایدهای داری گابریل این چند روزِ گذشته کجا بوده؟»
رابه به میزِ گرد و کوچکی نزدیکِ پنجره اشاره کرد و جواب داد: «باید از اونا بپرسی.»
رابه، بهعنوانِ نویسندهای محروم که در نقشِ سایهنویسِ بینامونشان کار میکرد، خودش را خوششانس میدانست که ستارهٔ نوظهوری مثل گابریل را میشناسد و در دورهمیهای خصوصیاش شرکت میکند. او مجبور بود هر روز مرتب کار کند تا مأموریتهای رئیسش را انجام دهد، و همین مانع از شرکتش در فعالیتهای آنها میشد.
با راهنماییِ رابه، لومیان به میزِ گردِ کوچک نزدیک شد و با دیدنِ چهار نفری که آنجا نشسته بودند، جا خورد.
اینا همونایی نبودن که دربارهٔ نقاشیِ هجوآمیزِ «کافه» اثرِ نقاش مولن بحث میکردن؟
سردستهٔ گروه در پاسخ به پرسشِ لومیان، با چهرهای گیج جواب داد: «ما آخرین بار دو روز پیش گابریل رو دیدیم. همهمون با هم رفتیم مرکزِ هنریِ تریر تا تو یه نمایشگاهِ هنری شرکت کنیم.»
نمایشگاهِ هنری... ابروهای لومیان پرید.
...
شهرکِ تروکادرو.
فرانکا با ژاکتی سفید، به دنبالِ براونز سورون که پالتویی سیاه به تن داشت، از میانِ عمارتی پوشیده از درختانِ انگور میگذشت.
فرانکا که دعوت شده بود، با کنجکاویِ آشکاری در چهرهاش، بیاختیار پرسید: «منو کجا میبری؟»
براونز نگاهِ کوتاهی به او انداخت.
«میبرمت تا با معلمم آشنات کنم. تو با موفقیت ارزیابی رو گذروندی و حالا عضوِ رسمیِ فرقهٔ مایی.»
معلمِ براونز سورون... یه دیوبانوی ردهبالا؟ ممکنه این شخص رهبرِ فرقهٔ دیوبانو تو تریر باشه؟ افکارِ فرانکا بهسرعت میچرخید. لبخندی زد و پرسید: «این یعنی میتونم از مزایای عضویت بهرهمند بشم؟»
واژهٔ «مزایا» را امپراتور روزل ساخته بود و در اینتیس شناخته شده بود.
براونز کمی فاصلهاش را با فرانکا حفظ کرد و پرسید: «در عوض چی میخوای؟»
فرانکا بیدرنگ جواب داد: «فرمولِ معجونِ رنج.»
رنج نامِ ردهٔ ۵ مسیرِ آدمکش بود که اغلب با عنوانِ دیوبانوی رنج شناخته میشد.
براونز پوزخندی زد.
«خیلی جسارت میخواد همچین درخواستی بکنی. فکر میکنی اونقدر امتیازِ مشارکت جمع کردی که فرمولِ معجونِ رنج رو بخوای؟»
لحظهای مکث کرد و افزود: «البته، اگه بتونی به فرقه کمک کنی تا به چیزی برسه، این میتونه مزایای تو باشه.»
فرانکا که در ابتدا امیدِ چندانی نداشت و فقط داشت مزهمزه میکرد، نگاهی به براونز انداخت.
«و اون چیز چیه؟»
براونز با استفاده از فرصت توضیح داد: «ما اطلاعاتی به دست آوردیم که سازمانِ صلیبِ آهنوخون چند ماه پیش مخفیانه یه شیء رو از طریقِ یه تونلِ زیرزمینی به تریر قاچاق کرده. اگه بتونی بفهمی اون چیه و صاحبش رو شناسایی کنی، فرمولِ معجونِ رنج بهت تعلق میگیره.»
چند ماه پیش... تونلِ زیرزمینی... انتقالِ مخفیانه به تریر... فرانکا ناگهان به یادِ از دست رفتنِ برادرِ تنیِ «کریستوی موش» افتاد.
او و لومیان در تلاش برای کمک به سردستهٔ قاچاقِ باندِ ساوآ برای بازگرداندنِ برادرش و کالاهای منتقلشده، به عالمِ آینهایِ عجیبی کشیده شده بودند و بهسختی از آنجا جان به در بردند.
در طولِ ماجراجوییشان، فرانکا یک آینهٔ نقرهٔ استرلینگِ کلاسیک به دست آورده بود.