چپتر 457: هدفِ غیرمنتظره
چپتر 457: هدفِ غیرمنتظره
مسافرخانهٔ خروسِ زرین، اتاقِ ۲۰۷.
لومیان پس از اینکه خانمِ شعبدهباز را در جریانِ وضعیت گذاشت، آنجا را ترک کرد و به طبقهٔ دومِ تالارِ رقصِ نسیم رفت.
هدفِ بعدیاش این بود که بفهمد آیا آن موجودِ مرموز در طولِ شب به دیدارش میآید یا نه، درست همانطور که با گابریل رفتار کرده بود. همان موجودی که از دور هدفش قرار داده بود و وقتی داشت با عینکِ رازکاوی به نقاشیِ رنگروغنِ سرافین نگاه میکرد، سعی داشت بهسرعت نزدیک شود.
روی تخت دراز کشید، چشمانش را بست و کمکم به خواب رفت.
لومیان به خانمِ شعبدهباز اطمینانِ کامل داشت. به نظر میرسید او بهعنوانِ یکی از اعضای آرکانای اعظم در انجمنِ تاروت، تواناییِ انجامِ حملاتِ دوربرد را دارد و در برخورد با موجوداتِ دستنیافتنی و مرموز مهارت دارد.
همینطور که افکارش تار میشد و به خواب فرو میرفت، خودش را در رؤیایی مهآلود یافت که به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برمیگشت. نورِ ضعیفی از پنجرههای شیشهایِ هر طبقه از ساختمانِ کمی کجشده به داخل میتابید. گابریل، با پیراهنی سفید، کتی تیره، شلواری مشکی و کفشهای چرمیِ بدونِ بند، روی پلههای ورودی نشسته بود.
چهرهٔ نمایشنامهنویس تا حدودی نیمهشفاف بود و حالتی از بیتفاوتی در چشمانش موج میزد.
گابریل با دیدنِ لومیان، ناگهان ایستاد و لبخندِ آشکاری بر لبانش نقش بست.
لومیان محتاطانه ایستاد و به او نگاه کرد.
«اینجا چیکار میکنی؟»
لبخندِ گابریل محو شد و با شتاب گفت:
«فوری از تریر برو! اینجا قراره خیلی خطرناک بشه!»
لومیان اخم کرد و پرسید: «چی فهمیدی؟»
گابریل پیش از پاسخ دادن، نگاهِ محتاطانهای به اطراف انداخت: «کاملاً مطمئن نیستم که چه نقشهای دارن، اما میدونم که نابودی رو برای کلِ تریر به همراه میاره.»
اونا... لومیان برای گرفتنِ اطلاعاتِ بیشتر اصرار کرد: «توی مهمانخانه میمونی؟ کجاست؟»
ردی از سردرگمی در چهرهٔ گابریل پدیدار شد.
«برای ورود یا گرفتنِ تأییدِ پریها باید مثلِ من باشی.
«نمیدونستم چطور پیداش کنم. بهمحضِ اینکه رسیدم، خودم رو دمِ در دیدم.»
همونطور که انتظار میرفت، مهمانخانه ارتباطِ نزدیکی با پریها داره... آیا گابریل روی تباهی حساب باز کرده بود تا وجودش رو تغییر بده و مثلِ تلپورت به مهمانخانه برسه؟ افکارِ لومیان بهسرعت از ذهنش گذشت و با صدایی بم پرسید: «چرا تصمیم گرفتی به مهمانخانه بری؟ مجبورت کردن؟»
گابریل سر تکان داد و صدایش ملایم شد: «نه، با میلِ خودم این کار رو کردم. سرافین شخصاً اومد دنبالم و نتونستم رد کنم. این همون چیزی بود که میخواستم.»
اثری از شادی در چهرهاش نمایان شد.
این سرافین بود که گابریل رو تباه کرد و اون رو به مهمانخانه برد... لومیان ناگهان احساسِ اندوه کرد.
«فهمیدی که به یه هیولا تبدیل شدی؟»
گابریل چند ثانیه سکوت کرد و بعد جواب داد: «میدونم، اما به کسی آسیب نمیرسونم!
مکثی کرد و ادامه داد: «نمایشنامهٔ من همین الان هم به موفقیت رسیده. شهرت و درآمدی رو که بیشتر از همه میخواستم، به دست آوردم. از این بابت هیچ حسرتی ندارم. الان تنها چیزی که میخوام اینه که با سرافین باشم، چه انسان باشه چه هیولا.»
لومیان سرزنشش نکرد یا به او بدوبیراه نگفت. در عوض، به گابریل نگاه کرد و آهِ بلندی کشید: «احساسات و افکارت رو درک میکنم.»
چهرهٔ گابریل قدردانی را نشان میداد و صادقانه گفت: «به نظر میرسه بعد از تبدیل شدن به یه هیولا، تواناییِ دیدنِ آیندهٔ خاصی رو پیدا کردم. برای همین میدونستم که میای پیشم. از سرافین خواستم اجازه بده دو روزِ دیگه توی اتاق بمونم تا باهات خداحافظی کنم. اون هم قبول کرد. اون یه هیولای خالص نیست!»
قلبِ لومیان به تپش افتاد و با لحنی فریبنده گفت: «میخوای تو و سرافین رو از مهمانخانه نجات بدم؟»
«مگه ممکنه؟» چهرهٔ گابریل در هم رفت و چشمانش ترکیبی از اشتیاق را نشان میداد، گویی جسم و ذهنِ او در دنیاهای متفاوتی وجود داشتند.
لومیان یک قدم نزدیکتر شد و با جدیت گفت: «امید هست، اما باید تمامِ جزئیات رو بهم بگی.»
حالتِ چهرهٔ گابریل میانِ بیحسی، سردی، هیجان، اشتیاق و طرد شدن در نوسان بود و هر احساس بهوضوح بیان میشد.
در آن لحظه، دستش را دراز کرد، در حالی که چشمانش پر از ترسِ شدیدی بود.
در سکوت، پیکرِ گابریل در هم شکست و تصویرِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین همراه با مِهِ رقیق از هم پاشید.
چشمانِ لومیان باز شد و خودش را در حالی یافت که به سقفِ اتاقخوابِ طبقهٔ دوم در تالارِ رقصِ نسیم خیره شده بود.
همهچیز یک رؤیا بود، اما بهطرزِ باورنکردنیای واقعی به نظر میرسید.
...
محله کلیسای جامع یادبود.
فرانکا که مجسمهٔ دیوبانوی نخستین را به همراه داشت، در حالتِ نامرئی مردِ سیاهپوش را تعقیب میکرد.
به نظر میرسید مرد در فرار از تعقیب، تجربه و مهارتِ فراوانی دارد. او مدام تغییرِ مسیر میداد و حتی مسیرش را برمیگشت.
اگر فرانکا به نامرئی بودنش و کمکِ مجسمهٔ دیوبانوی نخستین تکیه نکرده بود، تا به حال چند بار او را گم کرده بود.
سرانجام، مردِ سیاهپوش روبهروی یکی از ورودیهای تریرِ زیرزمینی ایستاد.
او نیمچرخی زد و کفِ دستانش را زیرِ نورِ ماهِ زرشکی بررسی کرد و فرانکا را در حیرت فرو برد.
چه خبره؟ داره کفبینیِ خودش رو میکنه؟ فرانکای نامرئی که پشتِ تیرِ چراغِ گازِ خیابان پنهان مانده بود، با کنجکاوی کارهایش را زیرِ نظر گرفت.
پس از لحظهای، مرد از پلههای فولادی پایین رفت و در ورودیِ تاریک ناپدید شد.
فرانکا سایهبهسایه دنبالش رفت و به اعماقِ تریرِ زیرزمینی نفوذ کرد.
بیست دقیقه بعد، مردِ سیاهپوش به تونلی مهرومومشده رسید.
معلوم نبود به چه چیزی دست زد، اما بیدرنگ دری سنگی روی دیوارِ صخرهایِ کنارش باز شد.
فرانکا که چند متر دورتر ایستاده بود، نگاهی انداخت و سه چراغ را دید که در دیوارِ سنگی تعبیه شده بودند.
سه چراغروغنیِ کلاسیک، یکی بالا و دو تا پایین، که در هر کدام شعلهای میسوخت.
فرانکا مدتها در تریر زندگی کرده بود و اوضاعِ آنجا را خوب میشناخت. این صحنه چیزی را در ذهنش تداعی کرد.
کاربوناری!
میدانست این یکی از نمادهای کاربوناری است؛ سازمانی که در پیِ سرنگونیِ دولت بود. روشن کردنِ سه چراغ در تشکیلاتِ آنها معنایی نمادین داشت: بالایی خورشید را نشان میداد و دو تای پایینی نمادِ ماه و ستارگان بودند.
سازمانِ صلیبِ آهنوخون با کاربوناری همکاری میکنه؟
فرانکا هم جا خورد و هم برایش تعجبی نداشت.
از دیدِ او، هدفِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون این بود که با سرنگونیِ دولت، قدرت را در خودِ اینتیس به دست بگیرد، اما ظاهراً تمرکزِ فعلیشان روی زیرزمین و ورودیِ تریرِ دورانِ چهارم بود.
مردِ سیاهپوش شتابان از درِ سنگی که خودبهخود باز شده بود گذشت. فرانکا متوجه شد مِهِ سفیدِ رقیق و متلاطمی از درونِ آن بیرون میزند.
این مه آشناست. حتماً یه ریگی به کفششونه...
مردد بود دنبالش برود یا نه که لرزشِ خفیفی در جیبِ مخفیاش حس کرد.
دست برد و جیبش را لمس کرد. حالتِ چهرهاش کمی دگرگون شد.
آینهٔ نقرهایِ کلاسیک کمی لرزیده بود؛ همان آینهای که به عالمِ آینه در زیرزمین راه داشت!
فرانکا در مخفیگاهش ماند و بیآنکه قدمی جلوتر بگذارد، بسته شدنِ آرامِ درِ سنگی را تماشا کرد.
...
در کنارِ رودِ زیرزمینیِ روان، پیکری بهسرعت در امتدادِ آب پیش میرفت.
نه فانوس داشت، نه چراغِ کاربیدی و نه هیچ منبعِ نورِ دیگری، اما بهراحتی در تاریکی قدم برمیداشت و بیهیچ زحمتی چالهها، صخرهها و موانع را دور میزد.
ژنا که پشتِ ستونی سنگی و لکهدار پنهان شده بود، متوجهِ نورِ سرخِ سوسوزنی در چشمِ هدف شد.
نفسِ عمیقی کشید، پیکانِ تشنه به خونِ باستانی را از پالتوی سیاهش بیرون کشید و خود را برای رویارویی آماده کرد.
تجربهٔ مبارزهاش کم نبود، اما چندان هم زیاد به شمار نمیآمد. بهویژه که هرگز بهتنهایی با یک فرابشر روبهرو نشده بود. چارهای نداشت جز اینکه از همان ابتدا با تمامِ تجهیزاتش خود را تقویت کند. باید با تمامِ توان میجنگید تا احتمالِ هر خطایی را به حداقل برساند.
ژنا پیکانِ ابسیدینی را در سینهاش فرو کرد تا خونش را بمکد و جان بگیرد.
پیش از آنکه پیکر نزدیک شود، پودرِ شبتاب روی خودش پاشید و وردی هرمسی را با صدایی که بهسختی شنیده میشد زمزمه کرد: «پنهانسازیِ بدن!»
با این کار، ژنا کاملاً ناپدید شد و در تاریکی فرو رفت. صدای رودِ زیرزمینی حرکاتش را پوشش میداد.
لحظاتی بعد، پیکرِ چشمسرخ به آنجا رسید. ژنا از میانِ سایهها نگاهش میکرد.
ناگهان تاریکیِ زیرِ پاهای پیکر جان گرفت و زنجیرهایی به سیاهیِ جوهر شکل داد که دورِ پاها، کمر و تنهاش پیچیدند.
پیکر ناگهان از حرکت ایستاد و نورِ سرخی از چشمش بیرون زد.
از پشتِ سر، قامتِ ژنا پدیدار شد.
تازه آنجا بود که ژنا توانست هدفش را بهوضوح ببیند. مردی بود با کیسهٔ پارچهایِ سفیدی مایل به خاکستری در دست و ردای خاکستریِ تیرهای شبیهِ راهبان بر تن. چهرهاش منظرهای رعبآور داشت؛ با صفحاتِ آهنی، چرخدندهها، فنرها، پیچها، میللنگها و دیگر قطعاتِ مکانیکی بازسازی شده بود. نگینِ سرخِ درخشانی هم در چشمِ راستش قرار داشت.
یه راهب از صومعهٔ درهٔ عمیق؟
قلبِ ژنا به تپش افتاد. اصلاً فکرش را نمیکرد هدفِ ویل راهبی از کلیسای خدای بخار و ماشین باشد.
او و فرانکا پیشتر هم در معدنِ سنگِ درهٔ عمیق با راهبانی شبیهِ او برخورد کرده بودند. این راهبان بدنهایشان را با قطعاتِ مکانیکی ارتقا میدادند و ظاهری وهمآور پیدا میکردند.
در برابرِ هدفی که جمجمهاش به فلز تبدیل شده بود، ژنا از نقشهٔ اولیهاش برای ضربه زدن به پشتِ گوش دست کشید. در عوض، شعلهای تاریک را در کفِ دستِ راستش متمرکز کرد و در میانِ زوزهٔ باد، آن را به سرِ راهبِ مکانیکی کوبید.
همزمان پرتوِ سرخی بیرون جهید و چند زنجیرِ شبیهِ مغاک را برید. با این حال، پرتو فقط زنجیرهای روبهرو را از بین برد. زنجیرهای جهاتِ دیگر از قبل راهبِ ارتقایافته را در بند کشیده بودند.
با صدایی مهیب، ژنا شعلهٔ سیاه را به سرِ هدف کوبید.
شعلههای سیاهِ بیصدا اما رعبآور بیدرنگ زبانه کشیدند، پیکرِ روحِ راهب را در خود بلعیدند و نیروی روحیاش را به آتش کشیدند.
ژنا با بهرهگیری از چابکی و سرعتِ بالایی که پیکانِ تشنه به خون به او بخشیده بود، مدام دورِ راهب جابهجا میشد تا از ضدحملات جاخالی دهد.
همزمان به دنبالِ فرصتی میگشت تا با شعلههای سیاهِ دیوبانو و وردهای تاریک و مقیدکننده، او را تا حدِ ممکن تضعیف کند.
در کمتر از دو دقیقه، راهب که نتوانسته بود خود را برهاند، بیهوش و ناتوان روی زمین فروریخت.
ژنا نفسش را بیرون داد و روی زمین نشست.
کیسهٔ پارچهایِ سفیدی مایل به خاکستری را برداشت، طنابش را باز کرد و نگاهی به درونش انداخت.
داخلِ کیسه چند قوطی رنگ و قلمموی رنگروغن پیدا کرد.