چپتر 46: جادوی آیینی
چپتر 46: جادوی آیینی
لومیان به موجودِ نامرئیِ عالمِ ارواح خیره شد و لحظهای به فکر فرو رفت.
«چقدر میتونه پیچیده بشه؟ چقدر میتونه قوی باشه؟»
اورور سربهسرش گذاشت: «هه، فکر میکردم میپرسی چطور احضارش کنی یا جادوی آیینی رو انجام بدی، اما فقط میخوای بدونی چطور ازش استفاده کنی!»
«شاید این یکی از ویژگیهای مسیرِ شکارچی باشه. نیازی نیست اصولش رو کامل بفهمی، فقط باید به این فکر کنی که چطور به کارشون بگیری.»
بیآنکه منتظرِ پاسخِ لومیان بماند، کمی فکر کرد و گفت: «من امتحان کردم. اینکه خیلی پیچیده نیست یعنی فقط میتونه یه کار انجام بده. اینکه خیلی قوی نیست هم یعنی نمیتونه از جادوی یه جادوگرِ ردهٔ ۷ رازکاو قویتر باشه.»
بحث کردن با اورور در این مورد خیلی خوبه. اون عادت داره همهچیز رو هم کیفی و هم کمّی تحلیل کنه، برعکسِ یه نفر که فقط توصیفهای مبهم رو دوست داره... لومیان با شنیدنِ این حرف احساساتی شد.
همانطور که در این باره فکر میکرد، برخاست و به خواهرش کمک کرد تا غذا را به میزِ ناهارخوری بیاورد. هنگامِ خوردن پرسید: «اما یادمه جادوهای تو معمولاً به مواد نیاز دارن. تو که نمیتونی کاغذِ سفید رو با خودت اینور و اونور ببری، مگه نه؟»
«آره، این کار دردسر داره.» اورور تکهای قزلآلای سرخشده برداشت و در دهانش چپاند. پس از جویدن و قورت دادن گفت: «تازه، جادوهای یه جادوگر با یه حرکت کامل نمیشن. حتی سادهترینشون هم سه مرحله داره. اول تمرکز کردنِ نیروی روحی، دوم کشیدنِ نشانِ جادوی مربوطه توی ذهن. البته خوندنِ بلندِ ورد هم میتونه جایگزینِ این مرحله بشه. سوم هم استفاده از مواد برای اجرای جادوئه. مواد یا بهعنوانِ واسطه عمل میکنن یا بخشی از خودِ جادو هستن.»
به نظر یکم پیچیده میاد. این چیزی نیست که کاغذِ سفیدِ تکسلولی بتونه انجامش بده... لومیان میدانست که به این زودیها از پسِ چنین کاری برنمیآید. پیش از آنکه بتواند با مهارت جادو کند، به تمرینِ فراوانی نیاز داشت.
اورور نگاهی به او انداخت.
«حتی بهش فکر هم نکن. محاله بتونی مثلِ من باشی. اول اینکه، ردهات محدودت میکنه و نیروی روحیت کافی نیست. دوم اینکه، استفاده از مواد برای کمک به اجرای جادو، یه تواناییِ منحصربهفرده که فقط جادوگرها دارنش. آره، شاید ردههای خاصی از مسیرهای خاص هم بتونن این کار رو بکنن. اونقدر نمیدونم که بتونم قطعی نظر بدم.
«با این حال، وقتی یه شکارچی به ردهٔ ۷ میرسه و تبدیل به یه آتشافروز میشه، میتونه از خیلی از جادوهای مربوط به آتش استفاده کنه. تازه، نه نیازی به مواد دارن، نه لازمه نشانی رو توی ذهنشون بکشن یا وردی بخونن. از نظرِ مبارزهٔ واقعی، این کار سریعتر و راحتتره و حتی ممکنه قویتر هم باشه. در موردِ جادوگرها، مزیتِ اصلیشون توی همهکاره بودنشونه. هرچی دانشِ بیشتری به دست بیارن، کاملتر و قویتر میشن.»
لومیان با اشتیاق گفت: «نمیدونم کِی میتونم یه آتشافروز بشم...»
قصد داشت امشب دوباره ویرانههای رؤیا را بکاود. نخست، میخواست از شکار برای کمک به هضمِ معجون استفاده کند و دوم، میخواست سرنخهایی دربارهٔ مادهٔ اصلیِ ردهٔ ۸ تحریککننده بیابد.
در موردِ هیولاهای مربوط به آتشافروز، هنوز جرئت نمیکرد به آنها فکر کند. باور داشت این کار مثلِ این است که خودش را در سینیِ نقره پیشکش کند. گذشته از این، آن جانوران قطعاً میتوانستند حملاتِ دوربُرد انجام دهند و تواناییهای «ویژهٔ» او را بیاثر کنند.
سپس پرسید: «کاغذِ سفید میتونه در برابرِ جادوهای تکحرکتیِ آتشافروز دوام بیاره؟»
«از نظرِ تئوری آره، اما مطمئن نیستم جادوهای آتشافروز از یه سطحِ خاصی فراتر برن یا نه.» معیارِ سنجشِ اورور، جادوگر بود.
لومیان با شنیدنِ این حرف به هیجان آمد.
«اگه میتونستم، نمیشد اون فانلهایی رو که گفتی شبیهسازی کنم؟»
اورور گیج شد: «ها؟»
لومیان ایدهاش را با جزئیات توضیح داد: «میتونم یه گروه کاغذِ سفید رو احضار کنم و باهاشون قرارداد ببندم. بعد میتونم کاری کنم که هر کاغذِ سفید یه گلولهٔ آتشین با خودش حمل کنه. اونا توی هوا شناور میشن و با هم به هدف حمله میکنن. این شبیهِ همون توصیفِ فانلها نیست؟»
اورور خندید: «متأسفانه نمیتونی همزمان یه گروه کاغذِ سفید داشته باشی. بعد از اینکه با یه کاغذِ سفید قرارداد بستی، دفعهٔ بعد که از همون توصیفِ احضارِ اولیه استفاده کنی، همون کاغذِ سفیدِ قبلی ظاهر میشه.»
«میتونم اول یکیشون رو احضار کنم و دست نگه دارم و قرارداد نبندم؟ بعد یکی دیگه رو احضار کنم تا وقتی که به تعدادِ دلخواهم برسن و تازه اون موقع قرارداد ببندم؟» لومیان آموزشِ سنتی ندیده بود، بلکه آموزشی سفارشی دریافت کرده بود که شاملِ ایدههای اورور میشد. این موضوع در ترکیب با «پختگیِ» حاصل از سالها شیطنت، باعث میشد همیشه ایدههایی خلاقانه داشته باشد.
«...» اورور اعتراف کرد که تا این حد حقهباز نیست. کمی فکر کرد و گفت: «من تا حالا امتحانش نکردم، برای همین نمیدونم جواب میده یا نه. وقتی رسیدی به ردهٔ ۷ میتونی خودت امتحانش کنی. با این حال، فکر میکنم داشتنِ یه کاغذِ سفید کنارت موقعِ احضارِ بقیه ممکنه باعثِ تداخل بشه. بعیده موفقیتآمیز باشه. تنها امید اینه که مستقیماً چند تا کاغذِ سفید رو با هم احضار کنی، اما احتمالِ خیلی زیادی هست که فقط ردههایی که توی احضار مهارت دارن بتونن این کار رو بکنن.»
لومیان تصمیم گرفت وقتی زمانش رسید، آن را امتحان کند. گذشته از این، چیزی برای از دست دادن نداشت.
اورور مقداری پورهٔ سیبزمینی برداشت.
«حالا بیا در موردِ اینکه چطور موجودات رو از عالمِ ارواح احضار کنیم حرف بزنیم. این یکی از کاربردهای جادوی آیینیه.
«جادوی آیینی جادوییه که با انتخابِ تاریخ و زمان، آماده کردنِ موادِ مربوطه و پیرویِ دقیق از قالب و روند اجرا میشه. اغلب هم توی نیایشها و احضارها به کار میره.»
لومیان سر تکان داد و پرسید: «یعنی با یه آیین میشه به یه اثرِ فراطبیعی رسید؟»
به آیینهای مختلفِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی و مراحلِ جشنِ بهار فکر کرد.
اورور از قدرتِ درکِ برادرش بسیار راضی بود. «آره.»
«ساده بگم، جادوی آیینی به یه هدف برای نیایش نیاز داره. میتونه هفت خدای رسمی باشه، موجوداتِ پنهانِ دیگه، یا حتی خدایانِ شریر و دیوها. حتی میتونه خودت باشی. وقتی به خدایانِ رسمی نیایش میکنی، باید تاریخ و ساعتی رو که بهش فرمانروایی میکنن، بررسی یا انتخاب کنی. مثلاً سهشنبه نمادِ خورشیدِ فروزانِ ابدیه و هر روز هم یه ساعتِ خورشیدِ مربوط به خودش رو داره. تو این زمانها، اگه جادوی آیینی رو به هدفِ خورشیدِ فروزانِ ابدی اجرا کنی، احتمالِ موفقیت خیلی بالا میره.»
«ولی این کار خیلی هم به درد نمیخوره. اونایی که فرابشرِ رسمی نیستن، شانسِ خیلی کمی برای نیایشِ موفقیتآمیز به خدای رسمیِ مربوطه دارن. حتی اگه جوابی هم گرفتی، خوشحال نشو. این ممکنه به این معنی باشه که اون موجود متوجهت شده.»
«البته راههایی هم برای دور زدنِ محدودیتها داریم. مثلاً به دست آوردنِ یه شیء که ارتباطِ نزدیکی با ایزدِ هدف داشته باشه.
«برای نیایش به یه موجودِ پنهان یا خدای شریر یا دیو نیازی به انتخابِ تاریخ و ساعت نیست، اما دیگه لازم نیست بگم چقدر خطرناکه، مگه نه؟ ۹۹ درصدِ آدمایی که این کار رو میکنن عاقبتِ به خیری ندارن.
«بنابراین، برای فرابشرانِ آزاد، رایجترین جادوی آیینی اینه که به خودشون نیایش کنن تا نیروی روحیشون رو برای انجامِ یه سری کارای نسبتاً پیچیده به کار بگیرن.»
لومیان نکتهای را که آن بانو گفته بود به یاد آورد و پرسید: «ساختنِ طلسمهای کوچک و سلاحهای فرابشری؟»
اورور سر تکان داد.
«درسته. بعضی از داروهای رازآلود هم به جادوی آیینی نیاز دارن.
«یه چیزی رو هم جا انداختی. احضارِ یه موجود از عالمِ ارواح.»
کمی دیگر غذا خورد و گفت: «قدمِ دومِ جادوی آیینی آماده کردنِ موادِ مربوطهست. اگه میخوای به یه موجود نیایش کنی، باید گیاهان، روغنهای عصارهای، پودرها، عصارهها و چیزای دیگهای از قلمروشون آماده کنی تا راضیشون کنی. بیا خورشیدِ فروزانِ ابدی رو مثال بزنیم. اگه بهش نیایش میکنی، میتونی از روغنِ عصارهایِ خورشید، پودرِ رزماری، دستِ بودا و انواعِ گلهای آفتابگردان استفاده کنی. اما در موردِ نیایش به خودت، خیلی دردسر نداره. با اینکه بهتره از موادِ قلمروی خودت استفاده کنی، ولی کسی مثلِ تو حتی میتونه یه فنجون آبسنت بذاره. حتی اگه این کار رو هم نکنی مشکلی پیش نمیاد.
«قدمِ سوم برپا کردنِ محرابه. این میتونه با توجه به محیط تعیین بشه. نیازی به یه قداستِ ویژه و رسمی نیست. دلیلِ اصلیش اینه که نباید هیچ خرتوپرتِ اضافهای اونجا باشه.
«مهمترین چیزِ محراب شمعهاست...»
اورور همانطور که حرف میزد، کارد و چنگالش را برداشت.
آن دو را جلو آورد و گفت: «فرض کن اینا شمعن. اگه به یه ایزد نیایش میکنی، با موادِ نمادینِ مربوطه بسازشون.
«مثلاً، خورشیدِ فروزانِ ابدی تو نامِ مقدسش ‹نورِ خاموشیناپذیر› و ‹تجسّدِ نظم› رو داره.» از روی احتیاط، اورور چند ثانیه مکث کرد و بعد ادامه داد: «‹خدای قراردادها› و ‹نگهبانِ بازرگانی›.»
لومیان که با موعظهها آشنا بود، پرسید: «باید نامِ مقدسِ ‹پدرِ همهٔ زندگان› هم باشه، مگه نه؟»
اورور سرش را به نشانهٔ نفی تکان داد.
«این فقط یه لقبه که کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی موقعِ تبلیغ ازش استفاده میکنه. تو علومِ غریبه، این فراتر از اونه. اگه واقعاً بخشی از نامِ مقدسش بود، معنیش این بود که اتفاقِ بزرگی افتاده.»
چون خودش هم مطمئن نبود، جزئیاتِ بیشتری نگفت.
بحث را به مسیرِ اصلی برگرداند.
«به هر حال، اگه میخوای مردگانِ متحرک رو جنگیری کنی، باید به نمادِ ‹نورِ خاموشیناپذیر› نیایش کنی. پس باید از گلهای آفتابگردانِ مختلف شمع بسازی. برای قراردادها، از نامِ مقدسِ ‹خدای قراردادها› استفاده کن تا با دستِ بودا و موادِ دیگه شمع بسازی. برای گزینههای بیشتر، دفترچهٔ جادوگریِ من رو بگرد.»
«تو جادوی آیینی، فقط میتونیم دو تا شمع تو جایگاهِ مربوط به ایزد بذاریم. دلیلش اینه که تو علومِ غریبه، ۰ نمایانگرِ ناشناختهها یا آشوبه. نمادِ وضعیتِ جهان قبل از پیدایششه. اگه شمعی نذاریم، یعنی هیچ اثری نداره. ۱ نمایانگرِ یک آغازه، آفریدگارِ نخستین؛ همچنین دقیقاً به یه موجودِ خاص اشاره میکنه. ۲ نمایانگرِ جهان و الوهیتهای مختلفیه که از پیکرِ آفریدگار به وجود اومدن. بنابراین، جادوی آیینی فقط میتونه دو تا شمع برای نشان دادنِ ایزد داشته باشه. اینکه از کدوم شمعها استفاده بشه، به اثرِ دلخواه بستگی داره.
«۳ نمایانگرِ همهچیزه، پس شمعِ سوم برای ماست. دو تا شمع تو جایگاهِ بالا نشوندهندهٔ ایزد هستن و شمعِ جلو برای خودمه، که در مجموع میشه سه تا شمع. اگه شیئی مربوط به یه ایزد یا موجودِ پنهان داری، میتونی برای یه آیینِ دوگانه، اون شیء رو جایگزینِ اون دو تا شمع کنی. اگه به خودت نیایش میکنی، فقط شمعی رو بذار که نمایانگرِ خودته.»
لومیان با دقت گوش میداد. فهمید که بهعنوانِ شکارچیِ آزاد، پیش از دانستنِ نامِ مقدسِ آن موجودِ بزرگ، در جادوی آیینی فقط میتواند به خودش نیایش کند. اشیای مرتبط با یک ایزد را از کجا پیدا میکرد؟
اورور که دید برادرش شامش را تمام کرده، برخاست و گفت: «بذار مراحلِ بعدی رو با استفاده از احضارِ موجودات از عالمِ ارواح بهت نشون بدم.»
...
آنها بهسرعت میزِ غذا را جمع کردند.