چپتر 462: تداخلِ حیاتی
چپتر 462: تداخلِ حیاتی
دلِ لومیان ریخت و ناگهان سیخ نشست.
بهسرعت دکمههای پیراهنش را باز کرد و به سمتِ چپِ سینهاش نگاهی انداخت. آنجا نشانِ سیاهوآبیرنگی را دید که نمایانگرِ مهرومومِ آقای ابله بود. این نشان تلفیقی بود از بخشی از چشمِ بیمردک و بخشی از خطوطِ درهمپیچیده.
چی شده؟ مهرومومِ آقای ابله فعال شده... نکنه ترمیبوروس خواسته فرار کنه؟ افکارِ لومیان بهسرعت میدوید. اما میانِ همین افکار، حس کرد یک جای کار میلنگد.
نورِ خورشید از میانِ پردههای کشیدهشده به درون میتابید و نیمهتاریکیِ خاصی بر اتاقِ ۲۰۷ میانداخت.
در نگاهِ اول هیچچیزِ غیرعادی به چشم نمیخورد، انگار کسی تا بالا آمدنِ خورشید در آسمان خواب مانده باشد.
اما لومیان فرق داشت. او هر روز صبح وضعیتِ جسمی و روانیاش را بازیابی میکرد و بهطورِ طبیعی ساعتِ ۶ صبح بیدار میشد. پاییز از راه رسیده بود و تریر تا ساعتِ ۷ صبح رنگِ اولین روشنایی را به خود نمیدید.
لومیان زمینلرزهای را که چندی پیش رخ داده بود به یاد آورد؛ شک داشت که فرابشرانِ رسمی دست به کار شده باشند. با این حال، پس از آنکه با دقت به صدای اطرافش گوش سپرده و از امنیتِ محلهٔ بازار مطمئن شده بود، دوباره به خواب رفته بود.
آن موقع هنوز آخرِ شب بود!
یا ترمیبوروس فرار کرده و دیگه تحتتأثیرِ قدرتِ ساکنِ حلقه نیستم، یا تو محلهٔ بازار یه اتفاقِ غیرعادی افتاده... لومیان آرام چمباتمه زد و به میزِ تحریرِ کنارِ تخت تکیه داد. با احتیاط گوشهٔ پرده را بالا زد.
چیزی که دید همان منظرهٔ آشنای روزمره بود، اما خیلی زود متوجهِ پیکرههای تار و مبهمی شد که در هوا شناور بودند و درخششی رنگپریده و وهمآور از خود ساطع میکردند.
این پیکرهها چهرههای متفاوتی داشتند، اما همگی در نوعی خشکی، خلأ، سردی و بیتفاوتیِ آزاردهنده مشترک بودند. شباهتِ خاصی به جسدِ تباهشدهٔ بووار و گابریل که به هیولا تبدیل شده بود، داشتند. گویی هر لحظه ممکن بود در شکافهای فضا ناپدید شوند و با سردی و بیاحساسی به واقعیت خیره شده بودند.
هیولاهای مسیرِ مهمانخونه به تریر حمله کردن؟ پس قدرتهای محافظِ تریر کجان؟ اینا خیلی قوی به نظر نمیان؛ بیشتر شبیه محصولِ تباهیان... با دقت نگاه کرد و دید دستفروشانِ خیابان و عابرانِ پیاده نیز تا حدی توخالی به نظر میرسند، گویی آنها هم تحتتأثیر قرار گرفته بودند.
با در نظر گرفتنِ ناهنجاریِ زمانی و خورشیدی که رو به غروب میرفت، لومیان بهسرعت وضعیت را حدس زد.
من تو محلهٔ بازارِ واقعی نیستم!
منو کشیدن تو یه دنیای عجیب که احتمالاً همون مهمانخونهست. دلیلِ فعالشدنِ مهرومومِ آقای ابله هم همینه!
لومیان دستِ راستش را رها کرد و گذاشت پردهها آرام به دیوار برگردند و بارِ دیگر فضای درون را از بیرون جدا کنند.
با ارادهای مصمم از تخت بیرون آمد و وسایلش را وارسی کرد تا مطمئن شود همگی دستنخوردهاند.
بیآنکه وقت را تلف کند، محراب را برپا ساخت و دیوارِ نیروی روحی را بالا کشید تا برای اجرای جادوی آیینی و درخواستِ کمک از آقای ابله آماده شود.
یکییکی با نیروی روحیاش سه شمع را روشن کرد و پودرِ گیاهی و روغنِ عصاره را سوزاند. دو قدم به عقب برداشت و با لحنی آیینی شروع به خواندنِ نامِ مقدسِ ابله کرد.
ابلهی که به این عصر تعلق ندارد،
فرمانروای رازآلودِ فرازِ مِهِ خاکستری،
شاهِ زرد و سیاه که بختِ نیک را در دست دارد.
«تمنا میکنم...»
همزمان با سخنانش، ناگهان مِهِ خاکستریِ رقیقی از دیوارِ نیروی روحی بیرون زد. شعلههای شمع رنگی سیاهوآبی به خود گرفتند و فضایی شوم و تاریک بر سراسرِ محراب سایه انداخت.
افکارِ لومیان بارِ دیگر کُند شد و حسِ ناخوشایندی در گوشت و خونش دوید. گویی ارتشی از کرمهای بیشمار زیرِ پوستش میلولیدند.
برخلافِ ارتباطهای پیشین، ناگهان خطرِ قریبالوقوع و شدیدی را احساس کرد. گویی مِهِ خاکستری کینهای آشکار و بهطرزِ غیرعادی عیان را به سوی او نشانه رفته بود.
این کینهتوزی لحظهای محو میشد و دوباره اوج میگرفت. نه کاملاً از بین میرفت و نه به واقعیتی ملموس بدل میشد.
چرخهٔ ناپدید شدن و بازگشتنش شبیه به موجودی هیولایی در آب بود که شاخکهایش را به سمتِ ساحل دراز میکرد، اما نیرویی نامرئی دوباره او را به اعماقِ دریا پس میکشید.
لومیان تقلا کرد آیین را به پایان برساند و بیهوده منتظرِ محافظتِ فرشته یا رسیدنِ هرگونه الهامی ماند.
تأثیرِ مِهِ خاکستری شدت گرفت و چارهای برایش نگذاشت جز اینکه آیین را پیش از موعد تمام کند و شعلههای شمع را بنشاند.
با فروریختنِ دیوارِ نیروی روحی، سرانجام سرعتِ افکارِ لومیان به حالتِ عادی بازگشت.
یه وقتایی کینه، یه وقتایی هم هیچ مشکلی نیست... یعنی تیانزونِ برکتِ آسمان و زمین داره تو پاسخِ آقای ابله تداخل ایجاد میکنه؟
معمولاً نمیتونه این کار رو بکنه. یعنی اونقدر قدرت جمع کرده که تو یه لحظهٔ حیاتی خطر کنه؟
این یعنی اوضاع به یه نقطهٔ عطفِ حیاتی رسیده...
...
در محلهٔ اِراست، بیرونِ صومعهٔ قلبِ مقدس با منارههای زرینِ پرشمارش، دارندگانِ کارتِ آرکانای اعظم، یعنی خانمِ شعبدهباز — با پیراهنی سفید و گرهدار و لباسی بژ — و خانمِ عدالتِ زیبا و بینقص، به آن ساختمانِ باشکوه خیره شده بودند.
سگِ گلدن رتریوری نیز همراهیشان میکرد و همان کار را انجام میداد.
غرمب! زمین لرزید، گویی زمینلرزهای کوتاه تریر را در هم کوبیده بود.
خانمِ شعبدهباز لبخند زد و گفت: «داره شروع میشه.»
آنها میدانستند که این هیاهو احتمالاً از صومعهٔ درهٔ عمیق و معدنِ سنگ نشئت میگیرد. هدفشان آغازِ زنجیرهای از تغییرات و به راه انداختنِ واکنشی زنجیرهای بود، به این امید که بانو ماه که درونِ صومعهٔ قلبِ مقدس پنهان شده بود، خودش بیرون بیاید و نقشهشان را پیش از موعد عملی کند.
با این کار، میتوانستند از ورودِ اجباری به صومعهٔ قلبِ مقدس و تحریکِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی جلوگیری کنند. هدفِ آنها بانو ماه بود، برکتیافتهٔ خدای شیطانی که ایزدی را در خود میپروراند.
با فرضِ اینکه برکتیافتگانِ بدعتگذار در سطحِ فرشته درونِ سد بسیار اندک بودند، بانو ماه نمایندهٔ مادر بزرگ و قدرتمندترین نیروی میانِ تمامِ بدعتگذارانِ تریر بود. احتمالِ زیادی داشت که او در مرکزِ این مشکل باشد. با مهار کردنِ او، میتوانستند تارِ پیچیدهٔ بافتهشده به دستِ سرنوشت را نادیده بگیرند، به قلبِ مشکل برسند و چهبسا آن را در همان لحظه حل کنند.
اگر بانو ماه بیرون نمیآمد، خانمِ شعبدهباز قصد داشت از آشوبِ تریر بهره ببرد، مجموعه ساختمانهای عظیمی را که خورشیدِ فروزانِ ابدی برکتشان داده بود پنهان سازد و بهزور هدفش را پیدا کند.
خانمِ عدالت آرام سر تکان داد و گفت: «راستش، همیشه حس میکردم یه جای کارِ بانو ماه میلنگه. مشکل شاید اون چیزی نباشه که ما شک کرده بودیم و چهبسا ما رو به اینجا کشونده باشه.
«با این حال، وضعیت هرچی که باشه، ما همراهانِ قابلاعتمادِ زیادی داریم. حتی اگه جای دیگهای اتفاقی بیفته، باور دارم که از پسش برمیان.»
خانمِ شعبدهباز کوتاه موافقت کرد: «ما دو نفر که نمیتونیم همهکار بکنیم. باور داشتن به همراهانمون هم امیدبخشه و هم ضروری.»
در آن لحظه، ناگهان سرش را برگرداند و به دوردست خیره شد.
خانمِ عدالت با آرامش پرسید: «چی شده؟»
خانمِ شعبدهباز اخم کرد و جواب داد: «مهروموم دچارِ نوسان شد... آقای ابله هم وحیی فرستادن، اما مطمئن نیستم واقعی باشه...»
...
لومیان پس از مرتب کردنِ محراب، تازه میخواست بنشیند و به وضعیتِ فعلی و راههای تماس با دنیای بیرون فکر کند که صدای دو جفت قدم را شنید که از طبقهٔ بالا نزدیک میشدند.
دارن میان سمتِ اتاقِ ۲۰۷؟ یعنی از بین رفتنِ دیوارِ نیروی روحی کسی رو اینجا خبردار کرده؟ لومیان نگاهی به اطراف انداخت. انگشتانش شکافهای دیوارِ پوشیده از روزنامه را پیدا کردند و از آن بالا رفت تا به سقف رسید.
همچون عنکبوتی غولآسا، با تکیه بر انعطافِ یک رقصنده و بدنِ یک شکارچی بیصدا و محکم به دیوار چسبید و منتظر ماند تا آن دو نفر در راهرو نزدیک شوند.
اگر متوجهِ چیزِ غیرعادی نمیشدند، آن را فریبی موفقیتآمیز در نظر میگرفت و میگذاشت عبور کنند. اگر حس میکردند مشکلی وجود دارد، بیدرنگ حمله میکرد.
در آن لحظه، لومیان در دل از ظاهرِ فرسودهٔ مسافرخانهٔ خروسِ زرین عمیقاً سپاسگزار بود. همهجایش پر از خرابی و نشانههای تعمیر بود. به همین دلیل میتوانست برآمدگیهای خاصی را بگیرد، چنگش را در شکافهایی محکم کند و بدنش را با اطمینان به سقف نگه دارد.
تنها ده ثانیه بعد، درِ اتاقِ ۲۰۷ با صدای قیژژ باز شد.
چشمانِ لومیان روی خطِ رویشِ مو و پیشانیِ گابریل و همچنین عینکِ سیاهفریمی که روی پلِ بینیاش نشسته بود، متمرکز شد.
پشتِ سرِ نمایشنامهنویس، سرافین ایستاده بود؛ مدلی با پیراهنی به رنگِ آبیِ دریاچه که هالهای از بیتفاوتی از او ساطع میشد.
پس واقعاً مهمانخانهست... با اینکه لومیان نمیفهمید چرا به شکلی غیرقابلتوضیح سر از مهمانخانه درآورده، اما با وجودِ اعصابِ متشنجش، همچنان موجی از هیجان را حس میکرد.
از اینجا به بعد، تا زمانی که میتوانست سرافین و دیگران را فریب دهد، با دنیای بیرون ارتباط برقرار کند و درخواستِ کمک کند، امیدی برای حلِ مشکل وجود داشت!
گابریل دو قدم به داخل برداشت و متوقف شد. نگاهی به اتاق انداخت و به سرافین گفت: «اینجا مشکلی نیست.»
سرافین کوتاه تأیید کرد و رفت تا اتاقهای دیگر را بررسی کند.
گابریل از نزدیک مدل را دنبال کرد و مطمئن شد که درِ اتاقِ ۲۰۷ را پشتِ سرش میبندد.
وقتی آنها از طبقهٔ دوم بالا رفتند، لومیان چنگش را از سقف رها کرد و آرام روی زمین فرود آمد.
صندلیای را جلو کشید، آن را چرخاند و نشست. در حالی که به پشتی تکیه داده بود، نگاهش را به در دوخت.
چند دقیقه بعد، صدای قدمهایی از طبقهٔ سوم نزدیک شد.
لومیان بیحرکت ماند و بدونِ تعجب تماشا کرد که درِ چوبی آرام باز میشود.
قامتِ گابریل پدیدار شد.
نمایشنامهنویس که اکنون هیولایی با چهرهای کمی خالی از احساس بود، با لحنی از نگرانیِ منطقی پرسید: «چرا اومدی تو؟»
لومیان خندید.
«خودم هم دوست دارم بدونم.»
گابریل بیصدا واردِ اتاق شد و در را پشتِ سرش بست.
پیراهنی سفید، کتی تیره، شلواری مشکی و کفشهای چرمیِ بیبند به تن داشت و چهرهاش نشانههایی از درد را نشان میداد.
«هرچه زودتر از اینجا برو. دارم مهارم رو از دست میدم. نمیدونم کِی بهت خیانت میکنم. راستی، ژنا هم اومده تو. نمیدونم کجا قایم شده.»
ژنا هم اینجاست؟ لومیان ابرو بالا انداخت و حیاتیترین سؤال را پرسید: «چطور برم؟»
گابریل خواست جواب دهد، اما درِ اتاقِ ۲۰۷ یک بارِ دیگر با صدای قیژژ باز شد.
تازه آن موقع بود که لومیان متوجهِ ورودِ شخصِ دیگری شد و نگاهش را به سمتِ در چرخاند.
سرافین آنجا ایستاده بود، با چهرهٔ پر، موهای قهوهایِ ذاتاً آشفته و چشمانِ قهوهایاش که هالهای اثیری و بیهمتا از خود ساطع میکردند.
لومیان هول نکرد. ظاهری آرام به خود گرفت و گفت: «انگار گابریل رو خیلی خوب میشناسی.»
با وجودِ خونسردیِ ظاهریاش، تمامِ عضلاتِ بدنش منقبض شده بود.
سرافین با صدایی خالی از احساس جواب داد: «اون تو پنهان کردنِ افکارش خوب نیست.»
میشه باهاش حرف زد... لومیان میلش برای استفاده از طلسمِ هارومف را سرکوب کرد و آهی کشید.
«فکر میکردم تا الان دیگه یه هیولای خالص شده باشی.»
لبخندی از سرِ تحقیرِ خود روی لبانِ سرافین شکل گرفت.
«فرقِ من با اونا اینه که قبل از اینکه به یه هیولای خالص تبدیل بشم، فهمیدم هنوز کسی هست که واقعاً دوستم داشته باشه.»
گابریل لبخند زد.
لومیان آهی کشید و پرسید: «اینجا مهمانخانهست؟»
قبل از اینکه کسِ دیگری حرف بزند، گابریل تأیید کرد: «آره.»
لومیان نگاهی به راهروی کمنور انداخت.
«اما اینجا اتاقِ ۷ یا ۱۲ نیست. هنوز اتاقِ ۲۰۷ و ۳۰۹ هستن.»
سرافین به لومیان خیره شد. چهرهاش هر لحظه اثیریتر و صدایش حتی وهمانگیزتر میشد.
«اینجا، به من میگن: اتاقِ ۱۲.»