چپتر 463: جزئیاتِ ناهمخوان
چپتر 463: جزئیاتِ ناهمخوان
اتاقِ ۱۲... نگاهِ لومیان روی سرافین ثابت ماند.
احتمالاتِ مختلفی را در نظر گرفته بود، اما حدس نمیزد اتاقِ ۱۲ چه معنایی دارد.
اتاقِ ۱۲ جایی بود که مادامِ شب پوآلیس دو روکفور، شوهرش، پیشخدمتِ مخصوص، ندیمه و بچههایش در آن اقامت داشتند!
تقریباً همان موقع، لومیان به یادِ تابلوی رنگروغنی افتاد که در مرکزِ هنریِ تریر دیده بود. زنِ توی نقاشی که از روی سرافین کشیده شده بود، برهنه بود و چهرههایی بر پوستش نقش بسته بود.
آیا آن چهرهها نمادِ ساکنانِ اتاق بودند، یا تجلیِ خودِ مهمانخانه؟ مردمکهای لومیان گشاد شد. نگاهش را روی سرافین ثابت نگه داشت، آماده بود تا هر لحظه نشانِ سیاه روی بدنش را فعال کند و با استفاده از طلسم هارومف راهِ خروجِ ساکنانِ اتاقِ ۱۲ را ببندد.
هنوز خاطراتِ مادام پوآلیس دست از سرش برنمیداشت.
سرافین پیراهنِ آبیِ دریاچهایاش را کشید. چهرهٔ تپلش از دردی آشکار در هم رفت.
«نمیتونم روی اینکه ساکنای توش تا کِی میتونن دنیای بیرون رو حس کنن تأثیر بذارم...»
به عبارتِ دیگه، مادام پوآلیس هنوز منو پیدا نکرده... لومیان آهِ آسودگی کشید، اما جرئت نکرد بیگدار به آب بزند. اگر مداخلهٔ سرافین خیلی زود از کار میافتاد چه؟
در آن لحظه، سرافین یقهٔ پیراهنش را پایین کشید و بخشی از پوستش را نمایان کرد.
لومیان بهوضوح میتوانست چهرههای شبیهِ تابلوی رنگروغن را آنجا ببیند. نیمی از آنها پنهان و نیمی دیگر آشکار بود و فوقالعاده ترسناک بودند.
این موضوع حدسِ لومیان را تأیید کرد و کنجکاویاش را برانگیخت.
چرا باید از یه مدلِ انسانیِ فاسدشده بهعنوانِ یکی از اتاقای مهمانخانه استفاده کنن؟ چرا به مادام پوآلیس، وواسین سانسون و بقیهٔ برکتیافتههای قدرتمندِ خدای پلید اجازه میدن اونجا بمونن؟ نمیتونستن خیلی راحت بیان تو همین نسخهٔ بدلی، یعنی مسافرخانهٔ خروسِ زرینِ تقلبی؟
نکنه این کار برای اختلال تو غیببینی، پیشگویی و بقیهٔ روشهای علومِ غریبه موقعِ جستوجو باشه؟
چرا حسِ یه آیین رو میده؟ انگار یه چیدمان و پیشنیازِ خاصه... لومیان بهعنوانِ یک راهب صدقهگیر با دانشِ کافی از جادوی آیینی، شومیِ این ماجرا را حس کرد.
وقتی دید سرافین هنوز نرفته، غنیمت شمرد و پرسید: «مهمانخانه چندتا اتاق داره؟»
سرافین با صدای اثیریاش جواب داد: «از اتاقِ ۲ تا اتاقِ ۱۳.»
لومیان بیدرنگ پرسید: «اتاقِ ۱ نداره؟»
گابریل بهجای معشوقهاش جواب داد: «قرار بوده یکی باشه، ولی ما تا حالا ندیدیمش. اتاقِ ۱ هیچوقت به مهمانخانه منتقل نشده.»
اتاقِ ۱ مرموز... فعلاً تأیید شد که ۱۲تا اتاق هست، ولی ممکنه تو هر اتاق بیشتر از یه برکتیافتهٔ خدای پلید زندگی کنه... لومیان فهمید وقت تنگ است و سریع مسیرِ سؤالاتش را عوض کرد.
«چطور میتونم از اینجا فرار کنم؟»
سرافین جواب داد: «با اجازهٔ پریها یا از طریقِ سیاهچالهٔ بلوارِ بازار، ولی خیلی خطرناکه. ممکنه تو رو به جاهایی ببره که نباید باشی.» نگاهش میانِ خلأ و درد در نوسان بود.
سیاهچالهٔ بلوارِ بازار... لومیان بیشتر پرسید: «چندتا پری اینجاست و کجا میتونم پیداشون کنم؟»
گابریل جواب داد: «سهتا. اونا تو این دنیا ساکن نیستن و فقط گاهی سر میزنن. معمولاً به خدمتکارا اجازه میدن نظمِ اینجا رو حفظ کنن؛ همون پیکرهای درخشان و پرندهای که بیرون میبینی.»
سهتا پری... طبقِ اطلاعاتِ پاککنندگان، ردهٔ یه پری احتمالاً هنوز به الوهیت نرسیده. میتونم موقتاً اونا رو معادلِ ردهٔ ۵ در نظر بگیرم، ولی وضعیتِ بیهمتاشون یعنی تا وقتی خودشون واردِ واقعیت نشن، حتی بعضی از قدیسها هم ممکنه نتونن بهشون حمله کنن... من پتانسیلِ مقابله با پریها رو موقعِ روبهرو شدن باهاشون دارم، مخصوصاً اگه بتونم یکیشون رو برای راحتتر کردنِ فرارم گیر بندازم... افکارِ لومیان میتاخت. باز پرسید: «ورود و خروجِ پریها الگوی منظمی داره؟»
سرافین بهآرامی سر تکان داد و جواب داد: «نه...» حضورش رفتهرفته کمرنگ میشد.
لومیان رفت سراغِ سؤالِ بعدی: «میدونید ژنا کجا قایم شده؟»
گابریل سریع جواب داد: «نمیدونم. خدمتکارای پریها هم هنوز پیداش نکردن. اونا مطمئن نیستن که واقعاً کسی واردِ اینجا شده باشه. پریها حتماً از روی احتیاط و بر اساسِ تغییراتِ دنیای بیرون دستورِ بررسی دادن.»
پیش از آنکه لومیان بتواند سؤالِ دیگری بپرسد، چهرهٔ سرافین دوباره در هم رفت.
چرخید و از اتاقِ ۲۰۷ بیرون رفت و راهیِ طبقهٔ بالا شد.
پیدا بود تواناییاش برای تأثیرگذاری بر درکِ ساکنان از دنیای بیرون بهسرعت رنگ میبازد.
حالِ گابریل رو به وخامت گذاشت. آهسته بهسمتِ راهروی بیرون رفت.
لومیان برای آخرین بار پرسید: «اینجا مرزی هم داره؟»
گابریل سر تکان داد. چشمانش هر لحظه خالیتر میشد.
«فقط بلوارِ بازار و منطقهٔ اطرافش واقعیه.
«یه خلأِ تاریک و عمیق با یه سدِ بیشکل احاطهش کرده.»
سد... لومیان این کلمه را در دلش تکرار کرد. بیآنکه حالتِ چهرهاش عوض شود، تماشا کرد که گابریل در را برایش میبندد و به صدای قدمهایش که به طبقهٔ سوم برمیگشت گوش سپرد.
کلمهٔ «سد» چیزی را به یادش آورد که خانمِ شعبدهباز پیشتر گفته بود.
او از سدی بیرون از دنیایشان حرف زده بود که جلوی هجومِ خدایانِ پلیدِ بیگانه را میگرفت.
با اینکه توصیفِ گابریل از سد شاید با توصیفِ خانمِ شعبدهباز یکی نبود، لومیان نمیتوانست این احتمال را نادیده بگیرد که این سدها به هم مرتبطاند، بهویژه با در نظر گرفتنِ نقشههای بزرگِ پیروانِ خدای پلید.
لومیان از در رو برگرداند و فهمید وقت تنگ است.
فسادِ سرافین و گابریل مدام بدتر میشد و رفتهرفته مهارشان را بیشتر از دست میدادند. وقتی کاملاً دگرگون میشدند، دیگر به لومیان و ژنا برای پنهان کردنِ حقیقت کمک نمیکردند و احتمالاً ماجرا را به پریها گزارش میدادند.
دو مسئلهٔ فوری در میان بود. اول، چطور با دنیای بیرون تماس بگیرد یا از اینجا بگریزد. دوم، پیدا کردنِ ژنا. لومیان تمرکز کرد و تواناییهای فکریِ توطئهگرش را به کار گرفت.
دربارهٔ سؤالِ اول، بهویژه نحوهٔ تماس با دنیای بیرون، بهسرعت چند راهحلِ احتمالی در ذهنش ردیف کرد:
۱. هالهٔ امپراتور خون در دستِ راستش را کاملاً فعال کند تا ببیند میتواند سدهای این جهانِ غیرعادی را بشکند و توجهِ نیمهخدایانِ تریر را جلب کند یا نه.
۲. آیینِ طلبِ عطیهای برپا کند تا دخالتِ تیانزونِ برکتِ آسمان و زمین را دور بزند و اطلاعات را به آقای ابله برساند.
۳. پیوندِ روح و جسم میانِ خودش و انگشتِ آقای کِی را بیازماید.
۴. تلاش کند پیامآورِ خانمِ شعبدهباز را احضار کند.
۵. تلاش کند پیامآورِ مادام هلا را احضار کند.
۶. وردی را که برای ورود به گردهماییِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری — کاخِ ملت شب ابدی — به کار میرفت بخواند تا ببیند در این وضعیت بدونِ هیچ درخواستِ قبلی به کار میآید یا نه.
۷. فرانکای جعلی را در این جهان پیدا کند و ببیند آیا آینهٔ نقرهایِ باستانی را که از زیرِ زمین به دست آورده بودند دارد تا شاید برای فرار از آن استفاده کند.
۸. هیاهویی به پا کند تا یکی دو پری را جلب کرده و گیر بیندازد.
۹. ...
پیش از اجرای هرکدام از نقشههای پرشمارش، لومیان میدانست پیدا کردنِ ژنا اولویتِ اصلی است؛ چرا که هرکدام از کارهایش چهبسا پریها را هشیار میکرد و توجهشان را برمیانگیخت.
چطور باید ژنا رو پیدا کنم؟ سعی کرد خودش را جای ژنا بگذارد و ببیند او بهعنوانِ یک ساحرهٔ باتجربه، در این جهانِ عجیب که گمان میرفت مکانِ مهمانخانه باشد، چه واکنشی نشان میدهد.
ژنا حتماً گابریل رو هم دیده و خطر نمیکنه که فوراً واردِ مسافرخانهٔ خروسِ زرینِ جعلی بشه.
اون میتونه نامرئی بشه و تو سایهها قایم بشه. معمولاً هم برای زیر نظر گرفتنِ اوضاع صبرِ کافی داره. براش سخت نیست که متوجهِ رفتارهای عجیبِ رهگذرا و دستفروشا بشه...
تو این شرایط، اگه من جای اون بودم چیکار میکردم؟
آره، دنبالِ مرزهای این مکان میگشتم... میدیدم کلیساهای جامع و بقیهٔ ساختمونایی که خدایان ازشون محافظت میکنن هم کپی شدن یا نه. اگه شده باشن، بررسی میکردم توشون چیه و به کی ایمان دارن... تفاوتهای اینجا و محلهٔ بازارِ واقعی رو پیدا میکردم تا سرنخی برای فرار گیر بیارم... و اولین کارم این بود که مطمئن بشم یه نسخهٔ جعلی از خودم وجود داره یا نه.
خدمتکارانِ پریها مشغولِ جستوجو بودند...
افکارِ لومیان رفتهرفته روشن شد. به سمتِ میز برگشت، پردهها را کمی کنار زد و به بیرون نگاه کرد.
لومیان صبر کرد تا خدمتکارانِ اثیریِ پریها — پیکرههایی تار که درخششی ضعیف داشتند و چهرهشان خالی از احساس بود — بررسیشان را تمام کنند و ناپدید شوند، سپس گوشواره دروغِ نقرهای را درآورد و به گوشِ چپش انداخت.
بهسرعت به مادام فلس تبدیل شد و به طبقهٔ اول رفت، انگار که دارد هر اتاق را بازرسی میکند.
سپس، به دستفروشی تبدیل شد که بساطش را آن حوالی پهن نمیکرد، از کنارِ مادام فلس گذشت و مسافرخانهٔ خروسِ زرین را ترک کرد.
اینجا قلمروی خودش بود. هرچند کپی یا بازتابی بیش نبود، اما مانع نمیشد جزئیاتِ محیط و چهرههای آشنایی را که اغلب در این منطقه میپلکیدند از قبل بشناسد.
لومیان برای رفتن به خیابانِ روپوشسفیدها عجله نکرد. در عوض، خیابانِ بلبل را دور زد و واردِ مخفیگاهِ امنش شد.
بهمحضِ اینکه در را باز کرد، کمی اخم کرد.
از میانِ تلههای پرشماری که کار گذاشته بود، فقط یک تله دمِ در بود — سادهترینشان.
سپس نگاهِ لومیان در اتاق چرخید، اما پوستهای آیینی یا پوستِ گاو و سگِ استفادهشدهای را که در دنیای واقعی اینجا قرار داشتند ندید.
زیرِ لب با خودش گفت: «تطابقِ دقیقی در کار نیست...»
هرچه بیشتر به آن فکر میکرد، بیشتر متوجه میشد که این مکان فقط در ظاهر شبیهِ محلهٔ بازارِ واقعی است. بهویژه، در اتاقی که با تلهها محافظت میشد، جزئیاتِ مختلف با هم همخوانی نداشتند.
مثلِ یه مشاهدهٔ بیرونی و بازسازیِ اتاقای کلیدیه... مثلِ... مثلِ... با رسیدن به این کشف، مردمکِ چشمانِ لومیان گشاد شد.
مثلِ نقاشیه!
...
خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳ جعلی، آپارتمانِ ۶۰۱.
ژنا سکه طلای خوششانسی را در مشت فشرد و نیایشِ کوتاهی به درگاهِ آقای ابله کرد. مِهِ خاکستریِ رقیقی پیشِ چشمانش شکل گرفت اما بعد پراکنده شد.
ژنا با لکنت گفت: «این... واقعاً داره کار میکنه.»
آن سکه طلای خوششانسی ثابت کرد که واقعاً بهقدرِ کافی خوشیمن است!
ژنا هیچ الهامی دریافت نکرد، پس چارهای نداشت جز اینکه به کارش ادامه دهد و ظاهرِ نسخهٔ جعلیِ خودش را حفظ کند. با دقت اتاق را مرتب کرد و میزِ عسلی را دستمال کشید.
زمان در این جهان گویی بهکندی میگذشت و خورشید در آسمان در جای خود ثابت مانده و تکان نمیخورد.
ناگهان، ژنا صدای باز شدنِ در را شنید و غریزی نگاهش را به آن سمت برگرداند. فرانکای جعلی به کارش ادامه داد و هیچ واکنشی نشان نداد.
چشمانِ ژنا روی موهای طلاییمشکیِ لومیان قفل شد. فوراً نگاهش را دزدید و چهرهای خالی از احساس به خود گرفت، چرا که مطمئن نبود این سیِل واقعی باشد.
لحظهای بعد، صدایی آشنا و طعنهآمیز شنید.
«همونطور که انتظار میرفت اینجایی. فقط همین کار به فکرت میرسه.»