چپتر 464: جهانی در یک نقاشی؟
چپتر 464: جهانی در یک نقاشی؟
تمسخرِ آشنا و نبودِ آن چهرهٔ بیاحساس، به ژنا ثابت کرد که سیِل واقعاً خودش است.
ژنا در حالی که پارچه را در دستش تکان میداد، ناسزا گفت: «لعنتی! نمیتونی درست حرف بزنی؟»
لومیان در را پشتِ سرش بست و لبخند زد.
«خیلی پرانرژی هستی. از ترس گریه نمیکنی.»
ژنا با احتیاط از پنجره به بیرون نگاه کرد و مطمئن شد که پیکرهای کمنور مدتهاست ناپدید شدهاند.
میلش به بحث کردن با لومیان را سرکوب کرد، وقت را تلف نکرد و پرسید: «تو چطور اومدی اینجا؟»
همانطور که حرف میزد، به خودش یادآوری کرد: بهعنوان یه زنِ بالغ با تجربیاتِ غنیِ زندگی و شکستهای بسیار، نباید تو چنین لحظهٔ حساسی با یه نوجوانِ ناپخته بحث کنم!
نگاهِ لومیان به سمتِ فرانکا چرخید که کنارِ پنجره شرابِ قرمز مینوشید. روی کاناپه نشست و راحت به پشتیاش تکیه داد.
«اول تو بگو چطور اومدی تو.»
راستش را بخواهید، خودش هم نمیدانست چرا ناگهان به این مکانِ عجیب که شبیهِ مهمانخانه بود، رسیده است.
ژنا کنارِ میزِ جلومبلی ایستاد، آماده بود تا هر لحظه ظاهرِ یک مانکن را به خود بگیرد.
سپس تعریف کرد که چطور در خواب الهام دریافت کرده، برای تحویل دادنِ شیءِ مأموریت به زیرزمین آمده و یک سکهٔ طلای خوششانسی به دست آورده است.
لومیان با دقت و بدونِ وقفه گوش داد. در نهایت خندید.
«حالا میتونم به سؤالت جواب بدم.
«آقای ابله منو فرستاده اینجا تا نجاتت بدم.»
حالا تقریباً میفهمید چرا پس از بیدار شدن، در اتاقِ ۲۰۷ مسافرخانهٔ خروسِ زرینِ جعلی ظاهر شده بود.
ژنا با وجودِ شک و تردیدهایش، هنوز هم باورش برایش سخت بود: «واقعاً آقای ابله تو رو فرستاده؟ من حتی نامِ مقدسِ کاملش... کاملِ وی رو نمیدونم. یعنی نیایشِ من فقط با اون سکهٔ طلای خوششانسی موفقیتآمیز بود؟»
لومیان با لحنی صادقانه جواب داد: «البته که راسته.»
چیزی که گیجش میکرد چیزِ دیگری بود.
چرا آقای ابله او را فرستاده بود و نه خانمِ شعبدهباز را؟
اگر خانمِ شعبدهباز بود که به مهمانخانه کشیده میشد، مشکل بهراحتی حل میشد!
این موضوع میتوانست با مهرِ ابله که روی او بود توضیح داده شود، اما خانمِ شعبدهباز دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظم بود، عضوِ کلیدیِ انجمنِ تاروت که میتوانست در جلسهای در حضورِ یک خدا شرکت کند. علاوه بر این، او قطعاً نشانههای مشابهی در سه مسیرِ خداییِ تحتِ کنترلِ ابله داشت. احتمالاً میشد او را «از راهِ دور مأمور کرد».
میترسم دلیلِ دیگهای داشته باشه که من نمیفهمم... لومیان لحظهای فکر کرد و روی توصیفِ ژنا از این جهان متمرکز شد، سپس برای اطمینان پرسید: «از بیرون، تنها تفاوتِ اینجا با واقعیت، تالارِ رقصِ نسیمه؟»
پیش از این، سرافین و گابریل فقط اشاره کرده بودند که سیاهچالهای در بلوارِ بازار وجود دارد که از طریقِ آن شانسی برای خروج هست، اما بسیار هم خطرناک است. آنها مکانِ دقیقش را مشخص نکرده بودند. با اینکه لومیان حدسِ مبهمی داشت، تا زمانی که ژنا کشفش را فاش نمیکرد، نمیتوانست مطمئن باشد.
ژنا با احتیاط جواب داد تا جلوی قضاوتِ اشتباهِ سیِل را بگیرد: «من فقط چند خیابونِ نزدیک و کمتر از یکپنجمِ بلوارِ بازار رو گشتم.»
سپس ادامه داد: «و داخل، تفاوتهای زیادی هست. مثلاً اینجا چیدمانِ اتاق، مبلمانِ بزرگ و واقعیت یکسانن. جزئیاتِ دیگه کمی متفاوتن.
«من شک دارم، شک دارم که...»
لومیان به ژنا نگاه کرد و پیش از او گفت:
«جهانی توی یه نقاشی.»
«آره، جهانی توی یه نقاشی!» افکارِ مبهمِ ژنا سرانجام روشن شد.
با در نظر گرفتنِ ردهٔ نقاش و رنگها و قلمموهایی که از راهبِ جهشیافته پیدا کرده بود، باور داشت که این یک نقاشیِ رنگروغن است که تنها برخی از خیابانهای محلهٔ بازار را کپی کرده و قدرتهای فرابشری دارد. نامش مهمانخانه بود!
ژنا هم نگران بود و هم کنجکاو.
به نظر میرسید کشیدنِ یک نقاشی، جهانی را خلق کرده است!
لومیان دستش انداخت: «خوشحالم که تو هم تونستی به چنین درکی برسی. کارِ آسونی نیست. این جهانِ نقاشی پیشرفته محسوب نمیشه. نقاشیِ رنگروغنی که یه فرشته از مسیرِ نقاش میکشه، ممکنه واقعاً جهانی با موجوداتِ زنده در درونش باشه.»
برخلافِ جهانِ فعلی، جنبههای بسیاری در آن جعلی بود.
هدف از چنین نقاشیِ نسبتاً سطح پایینی چه بود؟
لومیان بدونِ اینکه منتظرِ جوابِ ژنا بماند، به او دستور داد: «جیبِ مخفیِ فرانکا رو بگرد و ببین آینهٔ نقرهایِ کلاسیک توش هست یا نه.»
ژنا ناگهان خندید: «چرا خودت نمیگردی؟ تو بهتر از من میدونی اون آینه چه شکلیه. نگو که خجالت میکشی؟»
لومیان بیتفاوت گفت: «اگه تو اینجا نبودی، خودم میگشتم. اما حالا که میتونم به تو دستور بدم، چرا خودمو خسته کنم؟»
ژنا دندانهایش را به هم سایید و وقت را تلف نکرد. به سمتِ پنجره رفت و جیبهای مختلفِ فرانکای جعلی را گشت.
خیلی زود به نتیجه رسید:
«هیچ آینهٔ باستانیای نیست. خیلی از جیبهای مخفی اصلاً کشیده نشدن.»
لومیان آرام سر تکان داد و در دلش نقشهٔ ۷ را خط زد.
به ژنا رو کرد و گفت: «پیشگوییِ آینهٔ جادویی رو امتحان کن ببین جواب میده یا نه.»
ژنای باتجربه میدانست که لومیان میخواهد از این فرصت استفاده کند تا تأیید کند آیا جهانِ درونِ نقاشی به عالمِ ارواح متصل است یا نه، و بفهمد آیا «تلپورتِ» او میتواند موفقیتآمیز باشد یا به خروجشان کمک کند. بنابراین، آینهٔ آرایشیای از جیبِ مخفیاش بیرون آورد و به یکی از اهدافِ امنتری که فرانکا داده بود، نیایش کرد.
طولی نکشید که آمادهسازی برای پیشگویی آینه جادویی تمام شد. آینهٔ بهاندازهٔ کف دست خاکستری شد، اما هیچ نورِ آبمانندی در آن نبود.
ژنا با گیجی گفت: «شکست خورد، اما هنوز یه چیزِ ماورایی در موردش هست.»
لومیان با تکانِ نامحسوسِ سر جواب داد: «احتمالاً اینجا یه عالمِ ارواحِ جعلی هست. اگه دیدِ روحی رو فعال کنی، شاید بتونی چندتا روحِ باقیمونده رو ببینی، اما این به عالمِ ارواحِ واقعی وصل نیست، برای همین نمیتونی موجودی رو که میخوای در موردش بپرسی پیدا کنی.»
به عبارتِ دیگر، او میتوانست درونِ عالمِ نقاشی «تلپورت» کند، اما نمیتوانست از آن خارج شود.
لومیان دست در جیب برد، انگشتِ آقای کِی را بیرون آورد و آن را جلوی چشمانش تکان داد.
هیچ واکنشی در کار نبود، هیچ تغییری هم رخ نداد.
ژنا جا خورد: «این چیه؟»
سیِل واقعاً یک انگشتِ خونآلودِ انسان را با خود حمل میکرد!
لومیان با لحنی ازمابهتران توضیح داد: «این یه شیءِ رازآلوده. نمیتونه با دنیای بیرون ارتباط برقرار کنه.»
در همان حال، در دل آهی کشید.
انگشتِ آقای کِی تأثیرگذار به نظر میرسید، اما هرگز نمیشد از تمامِ اثرش استفاده کرد.
بیشترِ اوقات، لومیان نیازی به آن نداشت. وقتی هم که به آن نیاز پیدا میکرد، محیط اغلب خاص بود و مانع میشد که از ارتباطِ آن با فرمِ اصلی برای احضارِ آقای کِی استفاده کند.
ژنا بیشتر از این اصرار نکرد. لبهایش را جمع کرد و گفت: «خب، حالا باید چیکار کنیم؟»
او نمیتوانست به هیچ راهِ دیگری برای ترکِ این مکان فکر کند. تنها میتوانست به شروع از سیاهچالهٔ تالارِ رقصِ نسیم، لبهٔ عالمِ نقاشی و وضعیتِ دو کلیسای جامعِ جعلی فکر کند.
لومیان خندید.
«نیازی به عجله نیست. هنوز هشتتا نقشهٔ دیگه دارم.
«اما قبل از اینکه امتحانشون کنیم، باید یه سر بریم بلوارِ بازار و سیاهچالهٔ تالارِ رقصِ نسیم رو از نزدیک ببینیم.»
ژنا با اخم پرسید: «قصد داری از اونجا بریم؟»
خطرناک به نظر میرسید.
لومیان برخاست و بهسمتِ درِ آپارتمانِ ۶۰۱ رفت. «این آخرین راهِ چارهمه، اما یه آمادگیِ ضروری هم هست. نمیخوام روشهای دیگه رو امتحان کنم و شکست بخورم، و بعد پریها پیدامون کنن و ساکنانِ مهمانخانه راهمون رو ببندن. اگه اینطور بشه، حتی اگه بخوام خطر کنم هم دیگه نمیتونم به تالارِ رقصِ نسیم نزدیک بشم.»
ژنا دوباره از پنجره به بیرون نگاه کرد و دید خورشید در غرب غروب میکند و خدمتکارانِ پریها هنوز برنگشتهاند.
تازه آن موقع بود که بهسرعت دنبالِ لومیان از پلهها پایین رفت.
در راه پرسید: «چرا اون کافرا همچین عالمِ نقاشیای ساختن تا ساکنانِ مهمانخانه رو پنهان کنن؟»
لومیان لحظهای درنگ کرد و متفکرانه جواب داد: «فکر میکنم این هدفِ ثانویهست. در کل، بیشتر شبیه به یه آیینه.
«بهش فکر کن. اینجا شبیه به یه محلهٔ بازارِ جعلیه. تالارِ رقصِ نسیم باید تنها جایی باشه که هیچ معادلی براش نذاشتن. و قبلاً هم بهت گفتم که زیرِ تالارِ رقصِ نسیم استخوانهای قدیمی از دورانِ چهارم هست. این به رازِ گورستانِ قدیمیِ کلیسای سنت روبر ربط داره. قطعاً تصادفی نیست که عالمِ درونِ نقاشی اونجا رو خالی گذاشته.»
ژنا که ناخودآگاه میخواست با داشتنِ حدسی مشابه ثابت کند احمق نیست، گفت: «منم فکر میکنم کلیدِ مشکل همونه.»
لومیان همانطور که پایین میرفت، در فکر فرورفت و گفت: «وقتی ناهنجاری واقعاً رخ بده، آیا همچین عالمِ نقاشیای موقتاً جایگزینِ بعضی از خیابونهای محلهٔ بازارِ واقعی میشه؟ آیا فقط تالارِ رقصِ نسیم دستنخورده باقی میمونه؟
«این برای گیج کردنِ کی و چیه...
«توی علومِ غریبه، این نشوندهندهٔ کاربردِ قانونِ تشابهه. وقتی شباهت به سطحِ خاصی برسه، کارهایی که روی نسخههای جعلی انجام میشه میتونه توی واقعیت بازتاب پیدا کنه...
«ممکنه دارن از این روش استفاده میکنن تا رازهای زیرزمینیِ تالارِ رقصِ نسیم رو کشف کنن و استخوانهای قدیمیِ دورانِ چهارم رو بیرون بکشن؟
«نه، احتمالاً فقط برای استخوانهای قدیمی نیست... آیا دارن سعی میکنن ورودیِ تریرِ دورانِ چهارم رو باز کنن؟
«اما به این سادگیها هم نیست. کلِ سازوکارِ مهروموم از بین نرفته یا ضعیف نشده...»
لومیان بهتدریج به ایدهای رسید و حس کرد دارد به نقشهٔ کلیدیِ این فاجعه نزدیکتر میشود.
اگر در نهایت میتوانست حقیقت را دریابد، این عملکردی عالی برای تواناییهای مشاهداتیِ یک دسیسهگر بود.
ژنا با تکانِ خفیفِ سر، با حدسِ لومیان موافقت کرد.
همانطور که دربارهٔ پلاکِ ۳ جعلیِ خیابانِ روپوشسفیدها صحبت میکردند، ناگهان نگاهشان خشک شد.
در جادهٔ موربِ روبهرو، زنی با پیراهنِ سفیدِ بنددار و گشاد به آنها خیره شده بود!
زن چهرهای زیبا داشت و موهای سیاه و کمی مجعدش بههمریخته روی شانههایش ریخته بود. چشمانِ آبیاش تا حدودی بیحالت بود و تمامِ وجودش جدا از دنیا اما واقعی به نظر میرسید.
لومیان و ژنا هالهها و احساساتِ مشابهی را در شخصِ دیگری تجربه کرده بودند.
آن شخص مدلِ انسانی، سرافین، از اتاقِ ۱۲ مهمانخانه بود!
این یکی دیگه از اتاقهای مهمانخانهست—یه مدلِ انسانیِ دیگه؟ چرا اینجاست؟ انگار منتظرِ من و ژناست.
لومیان منقبض شد و ناخودآگاه دستِ راستش را دراز کرد تا شانهٔ ژنا را بگیرد.
همزمان، صدای زنِ زیبا با لبخندی به گوش رسید:
«سرنوشت دیدارِ ما رو محتوم کرده.
«همگرایی همیشه ناخواسته اتفاق میافته.»