چپتر 465: حلقه
چپتر 465: حلقه
همگرایی... سرنوشتِ محتوم... ممکنه اتاقِ ۷، وواسین سانسون و خونوادهاش باشن؟ همینطور که این افکار در ذهنِ لومیان میچرخید، بیدرنگ نشانِ سیاه روی شانهٔ راستش را فعال کرد.
پیمایش دنیای ارواح!
او و ژنا ناپدید شدند و به سوی ورودیِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین رفتند. لومیان هرگز در عالمِ نقاشی قدم به بلوارِ بازار نگذاشته بود، پس مختصاتِ عالمِ ارواحِ آنجا را نداشت.
عالمِ ارواح در قلمروی نقاشی همچنان از لایههای متراکمِ رنگها و بیشمار پیکرهای شفاف و عجیب تشکیل شده بود. با این حال، هفت نورِ درخشان و خالص در «بالا» نسبتاً تار به نظر میرسیدند، گویی با شیشههای شبکهدارِ بسیاری جدا شده بودند.
لومیان با هدایتِ نیروی روحیاش، مختصاتِ متناظر در ورودیِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین را مشخص کرد و به آنجا تلپورت کرد.
آنها بهسرعت عالمِ ارواح را ترک کردند و خود را در خیابان یافتند.
اما چیزی که لومیان پیشِ رویشان دید، ساختمانِ خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳ بود، دقیقاً همان جایی که لحظاتی پیش بودند.
آنها از خیابان خارج نشده و به خیابانِ هرجومرج نرفته بودند؛ تنها هفت هشت متر از یک سوی جاده به سوی دیگر جابهجا شده بودند.
ساکن حلقه... من و ژنا همین الانش تو حلقه گیر افتادیم؟ لومیان سر چرخاند و از دیدنِ زنِ زیبایی که گمان میرفت اتاقِ ۷ مهمانخانه باشد، غافلگیر نشد؛ زن تنها چند متر دورتر در همان سوی خیابان ایستاده بود.
لومیان با صدایی بم پرسید: «وواسین سانسون؟»
او موقتاً فکرِ تلپورت را کنار گذاشت، چرا که تلاشِ قبلیشان برای فرار از خیابانِ روپوشسفیدها بیفایده ثابت شده بود.
همزمان با حرف زدنِ لومیان، ژنا محتاطانه آینهای بیرون آورد و آماده شد تا با استفاده از جادوی سیاه دور بزند و حملهای ترتیب دهد.
او حس کرد که در چنین لحظهٔ پرتنش و حساسی، سؤالِ سیِل بهجای آغازِ رشتهای از حملات، شاید تلاشی برای پرت کردنِ حواسِ دشمن و ایجادِ فرصتی برای او باشد تا ضربهای مهلک وارد کند.
هرچند لومیان گفته بود وواسین سانسون یک ساکن حلقه از ردهٔ ۴ مسیرِ ناگزیری است، قدیسی با یک عطیه، یک نیمهخدای راستین، ژنا باور داشت که با وجودِ شانسِ کم، باید تلاششان را بکنند. خب که چی اگه نسبت به فرابشرانِ ردهٔ پایین تا ردهٔ میانی تو جنبههای مختلف دچارِ دگرگونیِ کیفی شده بود، طوری که حتی یه گروهِ کوچیک هم حریفش نمیشد؟
با شنیدنِ سؤالِ لومیان، زنِ زیبا با پیراهنِ سفید لبخندی گذرا و سرد بر لب آورد.
«انگار خوب خبر دارید...»
پیش از آنکه «او» بتواند جملهاش را تمام کند، لومیان گامی به جلو برداشت و هارومف کرد.
دو پرتوِ نورِ سفید از سوراخهای بینیاش بیرون جهید و بر زن که گمان میرفت اتاقِ ۷ باشد، فرود آمد.
هرچند قدرتِ طلسم هارومف پس از ارتقایش به ردهٔ ۶ افزایش یافته بود، اما باور نداشت که روی یک قدیس واقعاً کارساز باشد. در بهترین حالت، شاید باعث میشد زن کمی تلوتلو بخورد.
لومیان بهجای پوشیدنِ دستکشهای بوکس فلوگ برای هدف گرفتنِ اثرهای منفیِ مختلفِ یک پیمانکار، این روش را برگزید. او بهعنوانِ یک توطئهگر، با تیزبینی متوجهِ جزئیاتی حیاتی شد: او و ژنا در «حلقه» گیر افتاده بودند، اما وواسین سانسون اتاقِ ۷ را ترک نکرده بود. او درونِ بدنِ زنِ زیبا مانده بود.
این موضوع آشکارا مانعِ عملکردش میشد.
بنابراین، یا غرور را بهعنوانِ اثرِ جانبیِ منفیِ تواناییِ پیمانش داشت، یا به دلیلی نمیتوانست اتاقِ مهمانخانه را ترک کند.
لومیان با در نظر گرفتنِ فرضیهٔ قبلیاش مبنی بر اینکه عالمِ نقاشی و وضعیتِ مهمانخانه بخشی از یک آیین بودند، بیشتر متمایل بود احتمالِ دوم را باور کند.
در این صورت، حتی اگه طلسم هارومفِ من نتونه روت اثر بذاره، نمیتونه روی اتاقت اثر کنه؟
مدلهای انسانی که توسط مسیرِ نقاش تباه شده و با نقشونگارهای خاصی تزئین شده بودند، معادلِ هیولاهای ردهٔ میانی بودند!
با فرود آمدنِ دو پرتوِ نورِ سفید، زنِ زیبا با پیراهنِ سفید از هوش رفت.
تقریباً همزمان، دیدِ لومیان و ژنا تار شد و کمی احساسِ سرگیجه کردند.
وقتی به خود آمدند، دیدند دوباره در خروجیِ خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳ هستند و زنِ زیبا با پیراهنِ سفیدِ یقهگردنبندی بهطورِ مورب روبهرویشان قرار دارد.
لبهای زن به خنده باز شد، اما جملهٔ قبلیاش را تکرار نکرد.
ساکن حلقه!
لومیان فهمید که او و ژنا واقعاً در یک چرخه گیر افتادهاند و حملهٔ موفقیتآمیز به اتاقِ ۷ باعثِ راهاندازیِ دوبارهٔ چرخه شده است.
علاوه بر این، او تأیید کرد که وواسین سانسون و خانوادهاش تا زمانی که چیزی به پایان نرسد، نمیتوانند اتاقِ ۷ را ترک کنند. آنها تنها از طریقِ موانع میتوانستند بر دنیای بیرون اثر بگذارند. وگرنه، در را باز میکردند و با تمامِ قوا به مقابله با لومیان میآمدند. آنها در پیِ این بودند که هدفی را که یک فرشته در بدنش مهروموم شده بود، به کارآمدترین شکلِ ممکن مهار کنند!
حتی اگه وواسین سانسون اثرِ منفیِ غرور رو داشت، غیرممکن بود هر سه تا بچهاش هم همینطور باشن!
لومیان بیدرنگ آگاهیاش را در کفِ دستِ راستش فرو برد و چند جای زخمِ قرمزِ روشن نمایان شد.
هالهای فوقالعاده جنونآمیز، خشن و پرغرور به آسمان برخاست، گویی میخواست بر زمین چیره شود.
آلیستا تودور!
لومیان نشانِ امپراتور خون را فعال کرد.
هرچند این کار تأثیرِ واقعی در عالمِ مادی نداشت، اما باعث شد اطرافیانش ترسِ خفیفی حس کنند و به لرزه بیفتند. با این حال، واکنشِ عالمِ نقاشی فراتر از انتظاراتِ لومیان بود.
آسمان ناگهان سرخِ تیره شد و خورشیدِ روبهغروب که به چپ و راست تاب میخورد، گویی رنگی آهنین به خود گرفت.
خیابانِ روپوشسفیدها و سراسرِ جهان چنان لرزید که گویی زلزلهای رخ داده است.
تصویرِ دستفروشان و رهگذرانِ خیابان، و همینطور ساکنان و جانورانِ دو طرفِ آن، تار و درهمپیچیده شد.
زنِ زیبای اتاقِ ۷ مهمانخانه جا خورد. بیاختیار به لرزه افتاد و میخواست خودش را محکم در آغوش بگیرد.
نیرویی نامرئی که نیمی از خیابانِ روپوشسفیدها را در بر گرفته بود، همچون شیشهای شفاف پدیدار شد.
ناگهان خرد شد و ترکهای بیشماری روی آن نقش بست.
لومیان با دیدنِ این صحنه، شانهٔ ژنا را گرفت و نشانِ سیاه روی شانهٔ راستش را دوباره فعال کرد.
این بار بهسرعت از عالمِ ارواحِ محلی گذشتند و به ورودیِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین رسیدند. به حلقه برنگشتند.
عالمِ نقاشی میانِ واقعیت و خیال قرار داشت و به هالهٔ افرادِ ردهبالا بسیار حساس بود، چنانکه تأثیرش را به شکلِ مادی درمیآورد. در همان حال که افکارِ لومیان در سرش میچرخید، صدای غرمبِ دوری به گوشش رسید.
صدا از سمتِ بلوارِ بازار میآمد!
لومیان و ژنا نگاهی به هم انداختند و همزمان یک نام در ذهنشان نقش بست: تالارِ رقصِ نسیم!
اتفاقی برای اون سیاهچالهٔ مربوط به تالارِ رقصِ نسیم افتاده؟
این تغییر بهخاطرِ هالهٔ امپراتور خون آلیستا تودور بود، یا آیین رسماً شروع شده و خبر از یه فاجعه میداد؟ افکارِ لومیان در هم میپیچید و همزمان بهسوی بلوارِ بازار میدوید.
واکنشِ ژنا نیز به همان اندازه سریع بود و دقیقاً همان تصمیم را گرفت.
...
اعماقِ زمین، درونِ غاری پنهان که از دیدِ دنیای بیرون کاملاً مخفی بود.
دیوارهای سنگیِ آنجا با دقت دستکاری شده و دو ستونِ عمودی و چندین تیرِ افقی داشتند که روی هرکدام شکافهایی طولی به چشم میخورد.
برای هرکس که با نقشهٔ تریر آشنایی داشت، این ساختارها دقیقاً با بخشی از بلوارِ بازار مطابقت میکرد. هر دیوارِ سنگی معادلِ یک خیابانِ فرعی بود و هر شکافِ عمودی یک کوچه را نشان میداد.
روی هر دیوارِ سنگی نقاشیهای رنگروغنِ زندهای نقش بسته بود که ساختمانهایی با سبکهای معماریِ متنوع، چراغهای گازِ آهنیِ تیره، رهگذرانی در لباسِ منشیها، دستفروشانی با بساطِ کالاهای گوناگون و منظرههایی از قابِ پنجرهها را با رنگهایی زنده و طبیعی به تصویر میکشید.
این صحنهها تقریباً با خیابانهای واقعیِ متناظرشان مو نمیزدند.
روی دیوارِ سنگیِ شرقیِ بلوارِ بازار، سه مرد با پیراهنهای سفید و جلیقههای دکمهباز، با ابزارهای نقاشیِ دیواری در حالِ کشیدنِ یک درِ پیچیده و سرخرنگ در نقطهٔ متناظر با تالارِ رقصِ نسیم بودند.
تنشان پوشیده از رنگ بود و در چشمانشان نوعی بیتفاوتیِ عجیب دیده میشد؛ گویی بهجای دیوارِ سنگی، به قلمرویی دوردست خیره شدهاند.
هر بار که میخواستند درِ سرخرنگ را روی دیوارِ سنگی کامل کنند، همین که یکپنجمِ آن کشیده میشد، به طرزی رازآلود ناپدید میشد. آن سه نقاش چارهای نداشتند جز اینکه تلاشِ بیهودهشان را از سر بگیرند.
ناگهان معدن به نرمی لرزید و ترکهای بسیار ریزی که با چشمِ غیرمسلح بهسختی دیده میشدند، روی دیوارِ سنگیِ پوشیده از نقاشیها پدیدار شد.
نقاشِ زن با کلاهِ بِرهٔ آبی و نقاشِ مرد با شلوارِ سرخ، سر بلند کردند و به تصویرِ بلوارِ بازار روی دیوارِ سنگی چشم دوختند.
لحظهای بعد، دستانشان را روی دیوارِ سنگی گذاشتند و ناپدید شدند.
دو پیکر درونِ نقاشیِ رنگروغنِ عظیم ظاهر شدند. یکی زنی با کلاهِ بِرهٔ آبی بود و دیگری مردی با شلوارِ سرخ. هر دو پیراهنِ سفید و جلیقهٔ کرمرنگِ دکمهباز به تن داشتند.
نقاشِ سوم، مردی حدوداً بیستساله، بیرون ماند. او شلواری سیاه و منگولهدار به تن داشت، موهای قهوهایاش آشفته بود و کمی تهریش دورِ دهانش دیده میشد.
حالتِ بیتفاوت و غایبِ چشمانِ خرماییرنگش محو شد و با احتیاط به بررسیِ اطرافش پرداخت.
نقاشِ جوان با دیدنِ اینکه لرزشهای معدن فقط به همان محدوده ختم شده و ناهنجاریِ نقاشی فراتر نرفته است، آهِ آسودگی کشید. نگاهش را دوباره به جای خالیِ تالارِ رقصِ نسیم دوخت؛ ظاهراً در این فکر بود که روشش را عوض کند یا منتظرِ فرصتی مناسب بماند تا دوباره دست به کار شود.
درست در همان لحظه، ناگهان دستی اسکلتی از میانِ دیوارِ سنگی و زمین بیرون آمد.
دست رنگی زردرنگ و بافتی خشکیده داشت و سطحش از زنگارِ آهن پوشیده شده بود که ظاهری باستانی به آن میبخشید.
دستِ اسکلتی بهمحضِ پدیدار شدن، مچِ پای نقاشِ جوان را چنگ زد تا او را به اعماقِ زمین بکشد.
...
اواخرِ شب، محله کلیسای جامع یادبود، خیابانِ فوارهها، پلاکِ ۱۱.
خوابِ فرانکا عجیب بود؛ صحنههایی غریب و رنگارنگ که به هم بافته شده و روایتی بیمعنا ساخته بودند.
ناگهان از خواب پرید و بیاختیار به کنارش نگاه کرد.
هرچند پردههای ضخیم جلوی نورِ ماهِ خونین را گرفته و اتاق در تاریکی فرو رفته بود، اما این تاریکی مانع نشد تا جای خالیِ زیرِ پتوی مخملیِ کنارش را نبیند؛ گاردنر مارتن غیبش زده بود.
مردمکهای فرانکا از آمیزهٔ تعجب و شک گشاد شد.
غیبشدنِ گاردنر مارتن شوکهاش نکرده بود؛ از او هیچ کاری بعید نبود. چیزی که غافلگیرش کرد، این بود که اصلاً متوجهِ رفتنش نشده بود.
دیوبانوها حواسِ روحیِ قدرتمندی داشتند. محال بود کسی که کنارشان خوابیده، بدونِ اینکه بفهمند از تخت بیرون بخزد و برود. فرانکا تازه زمانی به خودش آمده بود که افتِ دما را در سمتِ دیگرِ تخت حس کرد!
فرانکا بهسرعت از تخت پایین آمد، لباس پوشید و درِ اتاقخواب را باز کرد.
راهرو در تاریکی فرو رفته بود و سکوتی وهمآور در فضا موج میزد.