چپتر 467: استخوان‌های کهنه
چپتر 467: استخوان‌های کهنه
با شنیدنِ عبارتِ «اتاقِ ۱»، لومیان با وجودِ تجربههای فراوانش واقعاً جا خورد.
سرافین و گابریل پیشتر گفته بودند که مهمانخانه در مجموع ۱۳ «اتاق» دارد، اما هرگز حرفی از اتاقِ ۱ به میان نیامده بود. گویی هرگز واردِ مهمانخانه نشده بود. لومیان همیشه این از قلم افتادن را مسئلهای رازآلود میدانست و شک داشت که نکاتِ مهمی در این حقیقت نهفته باشد. در کمالِ شگفتیاش، مردی که لباسِ نقاشها را به تن داشت و احتمالاً یک پری بود، حالا او را «اتاقِ ۱» خطاب میکرد.
این دیگه باورکردنی نبود!
لومیان مطمئن بود نمادهای روی بدنش به آقای ابله و موجودی که به نامِ ناگزیری شناخته میشد ربط دارند. هیچ ربطی به نقاش نداشتند. با اینکه ترمیبوروس، فرشتهٔ یک خدای شریر، درونش اقامت داشت، اما این قضیه از اساس با اتاقهای مهمانخانه مانندِ اتاقِ سرافین فرق میکرد.
سرچشمهٔ قدرتشان فرق داشت و شکلهای متفاوتی از سکونت بودند!
در آن لحظه، لومیان وقتش را برای تحلیلِ این موضوع تلف نکرد که چرا آن مرد که احتمالاً پری بود او را اتاقِ ۱ نامید، یا اینکه آیا اطلاعاتِ مهمی در این حرف نهفته است یا نه. او فقط یک چیز را میدانست—اگر نمیتوانست بهسرعت دو دشمنِ معلق در هوا را از بین ببرد یا مهار کند و کنترلِ سیاهچالهٔ محدودهٔ تالارِ رقصِ نسیم را به دست بگیرد، ساکنانِ مهمانخانه بیشک متوجهِ وضعیتِ غیرعادی میشدند و اتاقهایشان را با شتاب به محلِ حادثه میآوردند و اوضاع را پیچیدهتر میکردند.
ژنا هم با شنیدنِ «اتاقِ ۱» به همان اندازه جا خورد، اما لومیان را سؤالپیچ نکرد و وقتش را برای یافتنِ پاسخ هدر نداد. او پیکانِ تشنهبهخون را که از ابسیدین ساخته شده بود بیرون کشید و با وجود اینکه همین چند ساعت پیش از آن استفاده کرده بود، در سینهاش فرو کرد.
در این لحظه، انباشته شدنِ جهشها در بدنش کمترین اهمیتی برایش نداشت.
به همین ترتیب، حتی اگر مشکلی در موردِ سیِل وجود داشت، باید صبر میکرد تا فرار کنند و بعد دربارهاش بپرسد.
همینکه پیکانِ تشنهبهخون سینهاش را شکافت، مِهِ سیاه و غلیظی از پشتِ ژنا بیرون زد و یک جفت بالِ خفاشیِ غولآسا و تا حدودی غیرواقعی شکل داد.
با یک بال زدنِ قدرتمند، بهسوی زنِ کلاهآبی و مردِ شلوارقرمز یورش برد.
همزمان، شعلههای سیاه رفتهرفته در کفِ دستِ ساحره متراکم شد.
بالهای خفاشیِ غولآسا از پایین به بالا گسترده شدند و دیدِ نقاشها را کور کردند.
مردِ شلوارقرمز بهسرعت قلمموی نقاشیاش را چرخاند و در رنگِ نقرهای فرو برد و آذرخشی تهدیدآمیز روی لباسش کشید.
آذرخشِ سفیدونقرهای از پیراهنِ سفیدِ مرد جدا شد و به بالهای سیاه، غشایی و غیرواقعیِ ژنا برخورد کرد و با انرژیِ الکتریکیِ ترقوتروقکنندهاش، تمامِ بدنِ او را بیحس کرد. مِهِ سیاه و غلیظی که بالهای خفاشی را شکل داده بود بر اثرِ آذرخش تحلیل رفت و ژنا با از دست دادنِ کنترلِ پروازش، آرامآرام شروع به سقوط کرد.
در آن لحظهٔ حساس، پیکرِ لومیان در هوا درست پشتِ سرِ نقاشِ شلوارقرمز ظاهر شد.
لومیان که تواناییِ پرواز یا معلق ماندن نداشت، تصمیم گرفت «تلپورت» کند.
لومیان با دیدنِ اینکه ژنا از پیکانِ تشنهبهخون استفاده کرد تا بالهای تاریکی بسازد و شجاعانه بهسوی آن دو نفر که احتمالاً پری بودند پرواز کند، فهمید همراهش احتمالاً دارد توجهِ دشمن را جلب میکند تا فرصتی برای او بسازد که بهسرعت به یکی از هدفهایشان حمله کند.
ساحرهها بهندرت اینگونه میجنگیدند.
لومیان فریاد زد: «ها!» و نوری زردرنگ و کمرنگ، شبیهِ جریانِ هوا، از دهانش بیرون جهید و به مردِ شلوارقرمز اصابت کرد.
پیش از آنکه نقاش که تازه آذرخش را کشیده بود بتواند واکنشی نشان دهد یا حتی بفهمد لومیان پشتِ سرش ظاهر شده است، چشمانش بسته شد و از هوش رفت.
او بدونِ هیچ تکیهگاهی، بهسوی زمین سقوط کرد.
زنِ کلاهآبی خونسردیاش را حفظ کرد. پیکرهایی در چشمانش پدیدار شدند، گویی جهانی را درونِ خود جای داده بودند.
یکی از پیکرها از مرزهای خیال و واقعیت گذشت و از قلمروی فانتزی به جهانِ درونِ نقاشی قدم گذاشت.
با پیراهنی آبیروشن، موهای بلوندِ بلند و پرپشت و چشمانِ آبیروشن و آرام—اورور!
این اورور بود!
با دیدنِ این صحنه، عزمِ لومیان تزلزلناپذیر ماند. چشمانش از خشم شعلهور شد.
تو اصلاً لیاقت داری اورور رو تصور کنی؟
فرود که میآمد، گلولههای آتشینِ سرخرنگی دورِ بدنش شکل گرفتند و بهسوی زنِ کلاهآبی پرتاب شدند.
زن دستِ راستش را دراز کرد و در فضای خالی فشرد. تمامِ وجودش ناگهان غیرواقعی شد و چهرهاش خالی و سرد گشت.
گلولههای آتشینِ بیشماری به او اصابت کردند، اما منفجر نشدند، گویی هیچچیز آنجا نبود.
از پیکرش عبور کردند و همان حوالی منفجر شدند.
در همان لحظه، نقاشِ شلوارقرمز با صدای شکستنِ واضحی پیشِ پای ژنا به زمین افتاد.
دردِ جانکاه او را از حالتِ بیهوشیِ ناشی از طلسمِ هارومفِ لومیان بیرون آورد. او بیاختیار چشمانش را باز کرد.
درست همانطور که زنِ کلاهآبی از انفجار جاخالی داد، از آن حالتِ عجیبش خارج شد و بهسوی ژنا که در آستانهٔ فرود بود پرواز کرد.
در یک چشمبههمزدن به ژنا برخورد کرد و نورِ ستارگان و جرقههایی همچون شهابسنگ به هوا برخاستند.
تَرَق!
بدنِ ژنا تکهتکه شد و به قطعاتِ آینهای تبدیل گشت که نورِ خورشید را بازتاب میدادند.
پیکرِ او در کنارِ تاریکیِ ژرفِ درونِ تالارِ رقصِ نسیم دوباره پدیدار شد.
لومیان با صدای ویژژژ! فرود آمد، پاهایش بهسنگینی روی زمین کوبیده شد و بدنش تلوتلو خورد.
درست در همان لحظه، آن سه نفر همراه با زنِ کلاهآبی، انگار چیزی حس کردند. سر برگرداندند و نگاهشان را به تقاطعهایی دوختند که به بلوارِ بازار میرسید.
زنانی با حالتی سرد، چشمانی سرگردان و چهرههایی بیتفاوت از جهتهای مختلف پدیدار شدند. آنها اتاقِ ۱۲—سرافین—و اتاقِ ۷ بودند که لومیان و ژنا بهتازگی با آنها روبهرو شده بودند.
گابریل با فاصلهای کم به دنبالِ سرافین میآمد؛ نگاهش هر لحظه خالیتر میشد و چهرهاش از درد در هم رفته بود.
ژنا و لومیان حس کردند بیقراریِ خزندهای به جانشان افتاده است، گویی داشتند ناگزیر به درونِ مغاکی سقوط میکردند.
ناگهان، دستی از تاریکیِ درونِ تالارِ رقصِ نسیم بیرون آمد.
دستی بود بیگوشت و پوست، ساخته از استخوانهایی خشکیده و زردرنگ که به لکههای زنگار آغشته بود.
...
در غارِ رازآلود که با نقاشیِ دیواریِ غولآسایی آراسته شده بود، نقاشِ جوان هیئتش را تغییر داد و از چنگِ دستِ استخوانی رها شد.
او در حالتی میانِ واقعیت و عالمِ ارواح قرار داشت؛ نه کسی میتوانست لمسش کند و نه او میتوانست کسی را لمس کند. تنها کاری که از دستش برمیآمد تماشا کردن بود، در حالی که فضای خالیِ روی دیوارِ سنگی و زمین به هم میپیوستند و تاریک و چسبناک میشدند، شبیهِ باتلاقی بیانتها.
در آن لحظه، اسکلتی ناقص، ساخته از استخوانهایی آغشته به لکههای سرخِ تیره و زنگار، از باتلاق بیرون آمد.
انگار اسکلت متعلق به دورانِ باستان بود. انگشتانِ استخوانیاش را به درونِ نقاشیِ رنگروغنِ روی دیوارِ سنگی دراز کرد، درست در همان نقطهای که با تالارِ رقصِ نسیمِ ناقص مطابقت داشت.
در زیرِ آن، اسکلتهای زردرنگِ بیشتری از اعماقِ باتلاق بیرون خزیدند. برخی زرههای خُردشدهٔ آهنیرنگ بر تن داشتند، برخی سلاحهای زنگزده حمل میکردند، چندتایی یکسومِ بدنشان را از دست داده بودند و بعضی هم سر نداشتند...
...
در محلهٔ بازار، در زیرِ کلیسای سنت روبر، درونِ تفتیشِ عقاید.
در اتاقِ کارش، آنگولم دو فرانسوا، با پیراهنی طلاییرنگ، با دقت به زیردستانش چشم دوخته بود که یکییکی اطلاعات را تحویل میدادند.
«انفجاری مهیب در سمتِ صومعهٔ درهٔ عمیق...»
«فعالیتِ غیرعادی در زیرزمین شناسایی شده...»
«کلیسای جامعِ سنت ویو دستور داده امشب در بالاترین سطحِ هوشیاری باشیم...»
«یه نفر تو اسکلهها داره برای فردا صبح یه اعتصابِ بزرگ راه میندازه و سلاح پخش میکنه...»
«یه عده هم دارن تو کارخونههای جنوب راهپیمایی راه میندازن...»
شبکهٔ خبرچینانِ پالایندگان بسیار گسترده بود و حتی از پرکارترین دلالانِ اطلاعات هم پیشی میگرفت. گزارشهای گوناگون دربارهٔ رویدادهای غیرعادی در نقاطِ مختلفِ محلهٔ بازار، آنگولم را تا مرزِ از دست دادنِ مهارِ چهرهاش پیش برد. عضلاتِ صورتش نامحسوس میپرید.
وقتی سرانجام همهجا ساکت شد و دیگر هیچ زیردستی برای گزارش دادن نیامد، آنگولم برخاست، یقهاش را مرتب کرد، پروندهٔ قطوری را برداشت و محکم روی میز کوبید.
دستیارِ کشیشِ پالاینده در همان حال در دل ناسزا گفت:
تیغهٔ پنهان، میخوای منو به کشتن بدی؟
از وقتی تیغهٔ پنهان دربارهٔ همکاریِ گاردنر مارتن با کاربوناریها، ناهنجاریهای میانِ کاربوناریها و صومعهٔ درهٔ عمیق، و وضعیتِ مهمانخانه به او خبر داده بود، بینظمیهای گوناگونی از هر گوشه سر برآورده و بیوقفه اعصابش را میآزمودند.
تنها چند ساعت گذشته بود، اما آنگولم حس میکرد توفانی در راه است.
پوف... آنگولم نفسش را بیرون داد و اطلاعاتِ جمعآوریشده، گزارشهای تیغهٔ پنهان و پرسشهایی را که او خواستارِ روشن شدنشان بود، در قالبِ یک سند گرد آورد. آن را با پونز به دیوار چسباند، به این امید که الگوها یا جزئیاتِ نادیدهگرفتهشده را تشخیص دهد.
نگاهِ دستیارِ کشیشِ پالاینده در اتاق چرخید.
پس از مدتی، چشمانش روی یکی از اسناد ثابت ماند.
تیغهٔ پنهان دربارهٔ رازِ گورستانِ قدیمیِ کلیسای سنت روبر پرسوجو کرده بود، اما پاسخی نگرفته بود.
گورستانِ قدیمی درونِ تالارِ رقصِ نسیمِ کنونی قرار داشت.
دلِ آنگولم لرزید و تصمیم گرفت یک بارِ دیگر برای این پرسش به دنبالِ پاسخ بگردد.
این یکی از معدود کارهایی بود که در آن لحظه از دستش برمیآمد.
لعنت بهت تیغهٔ پنهان، وقتی این قضیه حل بشه، اگه از محلهٔ بازار نری، من درخواستِ انتقالی میدم!
آنگولم در دل ناسزا گفت و با شتاب به اتاقِ تلگراف رفت تا با خشم تلگرافی بنویسد.
قصد داشت به مقاماتِ بالاتر برساند که وقتی پای اطلاعات در میان است، نباید دربارهٔ طبقهبندیهای محرمانه بیشازحد سختگیری کنند.
هرچه زودتر از جزئیات سر درمیآورد، زودتر میتوانست حقیقت را کشف کند و جلوی فاجعهٔ قریبالوقوع را بگیرد.
پس از دهدقیقه انتظار، آنگولم پاسخی دریافت کرد:
گورستانِ قدیمیِ کلیسای سنت روبر روی گرهی برای مهرومومِ تریرِ دورانِ چهارم قرار دارد. در گذشته شکافی رخ داد که به رها شدنِ برخی از مردگانِ دورانِ چهارم انجامید. پس از آن، گره تقویت شد و اوضاع تحتِ کنترل درآمد.
وقتی سیستمِ مهرومومِ دخمهها جایگزینِ چنین گرههایی شد، گورستانِ قدیمی اهمیتش را از دست داد و حفظ نشد.