چپتر 470: سه سر، شش دست
چپتر 470: سه سر، شش دست
پیش از آنکه «اتاقهای» مهمانخانه و پریِ کلاهآبی بتوانند از چنگِ استخوانهای کهنه بگریزند، لومیان و ژنا به درونِ تاریکی شیرجه زدند؛ همان محدودهای که در حالتِ عادی باید تالارِ رقصِ نسیم میبود.
پیش از آنکه لکههایی از نورِ روحی در پیشِ رویشان پدیدار شود، دیدش در تاریکی فرورفت.
آنها همچون ستارگانی درخشان به هم پیوستند و متراکم شدند، شبیه به پردهای از مخملِ سیاه که با الماس تزئین شده باشد، یا دانههای بیشمارِ ماسه در آب.
در میانِ این نورهای روحی، دری باستانی، سنگین، وهمآلود و رازآلود با اعوجاجی مادی شد.
سیاهِ آهنین، با سطحی که با زنگارِ سرخِ تیره مخدوش شده بود، گویی مقدارِ زیادی خون روی آن ریخته باشد.
...
در تریرِ زیرزمینی، درونِ معدنِ کشفناپذیر.
نقاش در حالتِ لمسناپذیرش، شاهد بود که اسکلتهای زردرنگ با هیاهو واردِ نقاشیِ رنگروغنِ عظیم روی دیوارِ سنگی میشوند. خطوطِ سیاهِ آهنین و سرخِ تیره در تالارِ رقصِ نسیم که پیش از این خالی بود، خود را ترسیم کردند و دری را شکل دادند که در واقعیت نباید وجود میداشت.
نقاش که منگولههایی پاچههای شلوارش را زینت داده بود، خیره ماند و ناباورانه از چنین پیشامدی، زیرِ لب گفت: «هنوز وقتش نرسیده، هنوز وقتش نرسیده...»
گرچه او و همدستانش در تلاش بودند تا این درِ خیالی را به تصویر بکشند، اما میدانستند که محکوم به شکست است. در بهترین حالت، پیش از آنکه مجبور شوند از نو شروع کنند، تنها یکپنجمِ آن را کامل میکردند. آنها برای کسبِ تجربه پافشاری میکردند، با این پیشبینی که وقتی آیین آغاز شد، بتوانند بخشهای حیاتی را بهسرعت رسم کنند.
از آنجا که پیشتر بخشِ اصلیِ نقاشیِ رنگروغنِ مهمانخانه را تمام کرده بودند، کارِ دیگری برای انجام دادن نداشتند. چرا چند بارِ دیگر امتحان نکنند؟ اگر معجزهای رخ میداد چه؟
حالا، معجزهای بدونِ تلاشِ آنها در حالِ رخ دادن بود!
نقاش با آمیزهای از انتظار و شوک، به دگرگونیِ پیشِ رویش خیره شد.
بیاختیار به سقفِ غار نگاه کرد و بیصدا با خود گفت: یعنی برای پدیدار شدنِ ورودی، به همکاری از روی زمین نیازی نداریم؟
نکنه ناهنجاری تو عالمِ نقاشی باعثِ این اتفاق شده باشه؟
اگه بهموقع با سطح هماهنگ نشیم، حتی اگه ورودی پدیدار بشه، نمیتونیم از مهروموم عبور کنیم و وارد بشیم...
...
لومیان و ژنا گویی از درونِ لولهای تاریک به پایین سقوط میکردند و بیاختیار به فضای خالیِ مزین به لکههای نورِ روحی و درِ خونین و زنگزده نزدیک میشدند.
تقریباً همزمان، سمتِ چپِ سینهٔ لومیان داغ شد و هذیانهای وحشتناکی از ارتفاع و فاصلهای بینهایت در گوشش طنینانداز شد.
لومیان که با این حس آشنا بود و آن را نشانهٔ فسادِ ناگزیری در بدنش میدانست، فهمید که ترمیبوروس نقشهای در سر دارد و مهرومومِ آقای ابله فعال شده است.
با این حال، برخلافِ گذشته، لومیان از تلاش برای شکستنِ مهروموم بهمنظورِ دزدیدنِ قدرتِ ناگزیری خودداری کرد. در نتیجه، واردِ حالتِ دردِ جانکاه نشد و تنها کمی گیج بود.
لومیان در گیجیاش، سرافین — اتاقِ ۷ — را دید که پیراهنی سفید با یقهبند پوشیده بود. دیگر «اتاقها» با ظاهر و پوششهای متفاوت، اما با خلقوخویی تقریباً یکسان،
گویی از عالمِ نقاشی جدا میشدند و با بلوارِ بازارِ تقلبی همپوشانی پیدا میکردند.
سمتِ چپِ سینهٔ این «اتاقها» درخششی ضعیف از خود ساطع میکرد که نشان میداد آنها نیز مهرومومهایی بر خود دارند.
سرِ لومیان با دیدنِ صحنهای — واقعی یا تقلبی — که پیشِ رویش آشکار میشد، گیج رفت.
سرافین و ۱۲ «اتاقِ» دیگر قدم به فضای خالی گذاشتند و او را احاطه کردند، در حالی که پیوندهای نامرئی و پنهان در هم تنیده میشدند.
ژنا که بازویش در چنگِ لومیان بود، چیزی حس کرد و سرش را برگرداند.
گوشتِ شانههای چپ و راستِ لومیان به هم پیچید و دو سرِ وهمآلود پدیدار شد.
یک سر شبیه به لومیانِ دهساله بود، پوشیده از خاک، و چشمانش پر از بیرحمی بود. دیگری، نزدیک به سیساله، با موهای سرخِ خونین و چشمانِ سیاهِ آهنین، خشن و دیوانه به نظر میرسید.
چی... ژنا حس کرد که گویی واردِ کابوسی شده است و دگرگونیِ همراهش به یک هیولا را به چشم میبیند.
بدنِ لومیان منبسط شد و ژنا را مانندِ عروسکی بهاندازهٔ کفِ دست در چنگ گرفت.
پشتِ سرش، بازوهایی وهمآلود از دندههایش جوانه زدند.
لومیان از تغییراتِ بدنش غافل نشد. او شکلِ کنونیاش را در چشمانِ ژنا دید.
غولی سهسر و ششدست!
شباهتِ عجیبی به هیولای ویرانههای کوردو داشت!
با این حال، لومیان عقلش را از دست نداد. او مطمئن بود که مهرومومِ آقای ابله روی سینهاش و ترمیبوروس هنوز دستنخوردهاند.
برخوردِ وهمآلودی طنینانداز شد؛ لومیان به درِ باستانی، سنگین و رازآلود کوبیده شد و باعث شد بلرزد و غژغژ کند. در آستانهٔ باز شدن بود.
در آن لحظه، لکههای روحی روی پردهٔ مخملِ سیاه روشن شدند و درِ سیاهِ آهنینِ آغشته به خون و زنگار را تثبیت کردند.
با دیدن و تجربهٔ این اتفاق، لومیان ناگهان فهمید که مهمانخانه چیست، چرا او را اتاقِ ۱ مینامیدند، و مقاصد و نقشههای بدعتگذاران چیست.
مفهومِ مهمانخانه احتمالاً پس از فاجعهٔ درختِ سایه پدیدار شده بود.
در مقطعی، مایپو مایر که طرد شده بود، با فرقههای دیگر تماس برقرار کرد و آنها را از وجود و وضعیتِ لومیان آگاه ساخت.
آنها وضعیتی را که در آن برکتیافتهٔ یک خدای پلید درونِ بدنِ لومیان مهروموم شده بود، تقلید کردند و مهمانخانه، اتاقهای ۲ تا ۱۳، را ساختند. آنها برکتیافتگانِ خدایانِ پلیدِ مختلف را برای اقامت دعوت کردند و بر اساسِ این شباهتِ ساختاری، پیوندی رازآلود میانشان برقرار ساختند.
وقتی لومیان واردِ عالمِ نقاشی شد، اقداماتی که روی دیگر «اتاقهای» مهمانخانه انجام میشد، معادلِ کارهایی بود که روی لومیان صورت میگرفت.
وقتی مهمانخانه شکل گرفت و تمامِ «اتاقها» به هم متصل شدند، لومیان بیاختیار تحتِ تأثیر قرار گرفت.
از آنجا که «اتاقها» ردهٔ ساکنانشان را نشان میدادند، لومیان نیز دستخوشِ تغییری متناسب شد.
ساکنِ درونِ او یک فرشته بود، ترمیبوروس!
پس از اجرای آیینِ مهمانخانه که ریشه در علومِ غریبه داشت، لومیان که نه قدرتِ یک فرشته را داشت و نه هیئتِ اساطیریِ راستین، برای مدتی کوتاه به ردهٔ فرشته رسیده بود!
این موضوع توضیح میداد که چرا وواسین سانسون و همراهانش اتاق را ترک نکردند و مستقیماً به لومیان یورش بردند.
ترمیبوروس مهروموم شده بود، پس طبیعتاً وی را نیز میخواستند. باید این حالت را تا پایانِ آیین حفظ میکردند!
البته بدعتگذاران آنقدر مهربان نبودند که به لومیان کمک کنند حالتِ یک فرشتهٔ ناگزیری را تجربه کند. هدفشان این بود که از این فرصت برای ورود به تریرِ دورانِ چهارم بهره ببرند.
باز کردنِ در با استفاده از ردهٔ یک فرشته!
از این رو، مهمانخانه باید با بخشهایی از محلهٔ بازار همتراز میشد و شباهتهای محیطی نشان میداد.
لومیان حدس میزد که زیرزمینِ تالارِ رقصِ نسیم با نقطهٔ ضعفی در مهروموم مطابقت دارد. در گذشته حتی مشکلاتی هم پیش آمده بود. استخوانهای کهنهٔ بسیاری، با هدایتِ هالهٔ آلیستا تودور، بیرون خزیده بودند. تباهی نشت کرده و پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار را تحتتأثیر قرار داده بود.
این موضوع لومیان را به این فکر انداخت که آیا ورودش به محلهٔ بازار و اقامتش در مسافرخانهٔ خروسِ زرین ربطی به جاذبهٔ منطقهٔ زیرزمینی برای شکارچیان داشته است یا نه.
به دلیلِ این اطلاعاتِ حیاتی، تالارِ رقصِ نسیم در عالمِ نقاشی خالی و تاریک مانده بود. خیابانهای اطرافش و آدمهایی که اغلب در آن حوالی ظاهر میشدند، فقط در ظاهر بازسازی شده بودند.
وقتی آیینِ مربوطه واقعاً آغاز میشد، محلهٔ بازارِ روی زمین و محلهٔ بازارِ زیرزمینی احتمالاً جابهجا میشدند. واقعیت به خیال بدل میشد و خیال به واقعیت، و مهرومومِ متناظر با تالارِ رقصِ نسیم را آشکار یا نمایان میساخت و آن را تا حدِ نهایی تضعیف میکرد.
وقتی زمانش میرسید، لومیان که اکنون یک فرشته بود، میتوانست در را به روی تریرِ دورانِ چهارم «باز» کند!
بازگشتِ مایپو مایر به محلهٔ بازار با هدفِ بهرهگیری از تواناییهای ردهٔ بازیگرِ او بود تا نقشِ افرادِ مختلف را بازی کند. او واردِ خانههای گوناگون میشد و به پریها کمک میکرد تا جزئیاتِ این خیابانها را درک کنند و نقاشیِ عظیمِ مهمانخانه را به پایان برسانند.
از آنجا که نگران بود لومیان، فرانکا و دیگران پیشاپیش متوجه شوند، از اتاقهایشان دوری کرده بود و دانشِ کافی در این باره نداشت.
لومیان با نگاه به درِ رازآلودِ زیرِ پایش، کوشید از آن فاصله بگیرد، اما نتوانست خود را برهاند. گویی آهنربایی غولآسا او را که اکنون فرشتهای بود، به پشتِ در میکشید و وادارش میکرد بیاختیار به درونش فشرده شود.
به لطفِ نقاطِ بیشمارِ نیروی روحی در تاریکیِ پیرامون، درِ باستانی که آغشته به خون و زنگار بود، باز نشد.
لومیان حس کرد دلیلش این است که آیینِ مهمانخانه هنوز کاملاً آغاز نشده است.
او و ژنا پیش از موعد به عالمِ نقاشی یورش برده و ترتیباتِ بدعتگذاران را به هم ریخته بودند!
حالا اگر قرار بود آیینِ مهمانخانه کامل شود و سطح و زیرزمین جابهجا شوند، دستکم دو نکتهٔ کلیدی وجود داشت که با هم جور درنمیآمدند.
نخست اینکه، مهرومومِ زیرزمینی که تنها با نابودیِ تریر و از میان بردنِ بیشترِ مردمِ اینجا باز میشد، اکنون با جابهجاییِ میانِ واقعیت و خیال، دستیابیِ موقت به ردهٔ فرشته و کشفِ نقطهٔ ضعف در مهروموم همراه شده بود؛ در نتیجه، پیشنیازِ آن به میزانِ چشمگیری کاهش مییافت. با این حال، کاهشِ بیشترِ این پیشنیاز مستلزمِ شورشی بود که تریرِ روی زمین را به آشوب بکشاند.
دوم اینکه، در عالمِ نقاشی عصر بود و خورشید تازه رو به غروب میرفت. آسمان هنوز روشن بود، اما در واقعیت، نیمهشب بود. نورِ مهتاب کمسو بود و تاریکی غلیظ.
...
بلوارِ بازار، محلهٔ بازار.
آنگولم دو فرانسوا با پالتوی قهوهایِ دودکمهاش، رازِ گورستانِ قدیمیِ کلیسای سنت روبر را روی کاغذ نوشت و آن را در خانهٔ امنی که تیغهٔ پنهان فراهم کرده بود گذاشت، به این امید که او بهموقع پیدایش کند.
دستیارِ کشیشِ پالاینده رباتش را بهسوی ایمره و والانتن که نزدیکِ تالارِ رقصِ نسیم منتظر بودند، هدایت کرد.
در همان لحظه، صدای غرشِ شلیکها به گوشش رسید.
بیاختیار سر برگرداند و دید که آسمانِ تریر با شعلههای آتش روشن شده است.
شورشِ ارتش؟ آنگولم اخم کرد.
اکنون، بیشترِ پالایندگانِ اسقفنشینها پراکنده شده بودند تا اعتصابات، راهپیماییها و اعتراضاتِ پس از سپیدهدم را سرکوب کنند.
دور از انتظار، در پادگانِ نظامی دردسر به پا شده بود!
آیا خبرِ اعتصابِ گسترده را عمداً به ما رسانده بودند تا نیروهایمان را پراکنده کنند و سازماندهیِ نفرات برای حلِ مشکل در زمانی کوتاه را ناممکن سازند؟ توطئهای از سوی سازمانِ صلیبِ آهنوخون؟ آنگولم بیدرنگ به این موضوع شک کرد.
...
در محلهٔ اِراست، از میانِ صومعهٔ قلبِ مقدس که در تلاطم و تاریکی فرورفته بود، بیابانی پدیدار شد.
صدای بانو ماه طنینانداز شد. لبخندش آشکار بود و خطاب به خانمِ شعبدهباز و خانمِ عدالت گفت: «شاید حدس نزده باشید این بار چه کسی به ما پناه داده...»
پیش از آنکه حرفش تمام شود، صدای گریهٔ نوزادی پیچید.
«وااا!»
گریههای نوزاد پرطنین بود و نورِ طلاییِ بیکرانِ خورشید را با خود آورد.
سراسرِ صومعهٔ قلبِ مقدس به خورشیدی فروزان بدل شد که توفانِ متلاطم را میشکافت و فضا را در هم میپیچید.
در تریرِ واقعی، شهروندانی که هنوز در خواب بودند، با تابشِ نورِ خورشید از جا پریدند.
در آپارتمانِ ۶۰۱، فرانکا و آنتونی رید بیاختیار به آسمانی که ناگهان روشن شده بود، چشم دوختند.
خورشیدِ طلاییِ خیرهکنندهای در آسمان آویزان بود و در سمتِ غرب قرار داشت.