چپتر 471: وارونه
چپتر 471: وارونه
آنگولم که همراه با ایمره و والانتن به سوی کلیسای سنت روبر میشتافت تا اطلاعاتِ بیشتری به دست آورد و آخرین دستورات را بگیرد، ناگهان دید نورِ خورشید چشمانش را میزند. انگار مدتها در تاریکی فرو رفته بود و حالا برای سازگاری با این روشناییِ ناگهانی تقلا میکرد.
پس از چند لحظه، او و همتیمیهایش به آسمان خیره شدند.
در تریر، جایی که تا پیش از این پاسی از شب گذشته بود، صحنه به بعدازظهری آفتابی بدل شده بود!
آنگولم با حسکردنِ گرمای خورشید، باز هم نتوانست از سرمایی که در تیرهپشتش میخزید رها شود. حس میکرد که مشکل بهشدت بالا گرفته و فاجعهای در پیش است.
در یک چشمبههمزدن، رشتهانفجارهایی از اسکلههای ریست، بازارِ محلهٔ نجیبزاده، ایستگاهِ قطارِ بخارِ سوهیت و انبارها و مخازنِ مجاور به گوش رسید.
غرشهایی رعدآسا در هوا پیچید. حتی از آن فاصله هم آنگولم و همراهانش شعلههای سرخ و ساختمانهای در حالِ سوختن را میدیدند. صدای شلیکِ گلوله، رگبار و فریادها در میانِ آن هرجومرج طنینانداز بود.
کلِ محلهٔ بازار در هرجومرج فرو رفت.
«یعنی شورشِ نظامیِ محلهٔ اراست داره نیروهای فرابشریِ تریر رو پراکنده میکنه تا از قیامِ محلهٔ بازار پشتیبانی کنه؟ این نمیتونه همون گروهی باشه که مسئولِ اعتصاباتِ قبلیِ اسکلهها و کارخونهها تو سپیدهدم بود... چه اتفاقی داره میافته؟» چهرهٔ آنگولم درهم رفت و مسیرش را عوض کرد و به سوی مرکزِ شدیدترین انفجارها شتافت.
ایمره و والانتن نیز سایهبهسایه به دنبالش رفتند.
...
در تالارِ رقصِ نسیم، در کافهٔ طبقهٔ دوم،
گاردنر مارتن زرهِ تمامتنهٔ نقرهایسفیدش را به تن کرد و کنارِ پنجره جا گرفت. وقتی آنگولم دو فرانسوا و تیمش را دید که منطقه را ترک میکردند، پوزخندی روی لبانش نقش بست.
سرکردهٔ باندِ ساوآ از همین حالا میتوانست هرجومرجِ پیشآمده در اسکلههای ریست، بازارِ محلهٔ نجیبزاده و دیگر مکانهای کلیدی را مجسم کند.
او بیهیچ ملاحظهای قدرتِ پنهانِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون را در محلهٔ بازار آشکار کرد، با این هدف که در کوتاهترین زمانِ ممکن بیشترین هرجومرج را به پا کند.
چه بلکِ «کفدستِ خونین» که بر بازارِ محلهٔ نجیبزاده نظارت داشت، چه ونسان لورن در اسکلههای ریست، چه پارسیفال که انبار را اداره میکرد، یا فوستینو، نفوذیِ ایستگاهِ قطارِ بخارِ سوهیت؛ هرکدام رهبریِ تیمی را در آتشافروزی، منفجرکردنِ موادِ منفجره و به راهانداختنِ ویرانی و کشتارِ کورکورانه بر عهده داشتند.
گاردنر مارتن به ناظر اولسن که با فاصلهای اندک پشتِ سرش ایستاده بود، گفت: «خوشبختانه خوب آماده شده بودیم. حتی اگه مجبور میشدیم برنامههامون رو جلو بندازیم، بازم میتونستیم آیینِ مربوطه رو کامل کنیم.»
اولسن که شبیه به خرسی گرسنه بود، چمدانِ کوچکِ قهوهایرنگش را در چنگ فشرد و با لحنی بیتفاوت پرسید: «دیوبانو رو از بین نبردی؟»
گاردنر مارتن پوزخند زد.
«نیازی نیست برای همچین دیوبانوی احمقی وقت تلف کنیم. اون هیچ تهدیدِ واقعیای به حساب نمیاد. تازه، از پا درآوردنش وقتگیره و خودت هم از قدرتِ بقای فوقالعادهشون خبر داری. ممکنه باعث بشه لحظهٔ حساس رو از دست بدیم.
در موردِ بقیهٔ کسایی هم که دردسر درست میکنن، آلبوس رو فرستادم به اردوگاهِ نظامیِ محلهٔ اراست. لومیان...»
با بردنِ نامِ لومیان، لبخندِ گاردنر مارتن پهنتر شد.
نقابِ کلاهخودش را بالا زد و بارِ دیگر از پنجره به بیرون خیره شد.
زیرِ نورِ درخشانِ خورشید، شعلههای بازارِ محلهٔ نجیبزاده آسمان را به رنگِ سرخ درآورده بود. فریادها، گریهها، شلیکِ گلولهها و انفجارها در هوا میپیچید.
گاردنر مارتن چانهاش را بالا داد، چشمانش را بست و با رضایت منتظرِ فرارسیدنِ نقطهٔ اوجِ نمایش ماند.
آیین در آستانهٔ تکمیلشدن بود.
...
در عالمِ نقاشی، خورشیدِ روبهغروبِ آسمان واقعیتر به نظر میرسید و درخششش در رقصی وهمآور با سایهٔ کمرنگ درمیآمیخت.
دگرگونیهای مشابهی در تمامِ ساختمانها رخ داد. دستفروشان و رهگذرانِ خیابانها دیگر پیکرههایی بیجان نبودند، بلکه حالا در میانِ هرجومرج دیوانهوار به اینسو و آنسو میدویدند و ناامیدانه به دنبالِ پناهگاه میگشتند.
محلهٔ بازارِ زیرزمینی و همتای روی سطحش رفتهرفته به وجودی ملموس بدل شدند. یکی حالا همچون نقاشیِ رنگروغن غرق در شعلههای آتش بود و آن دو شروع به بازتابِ یکدیگر کردند و همچون «بازتابهایی» در عالمِ ارواح در هم تنیده شدند.
ناگهان، محلهٔ بازارِ نقاشیشده، همچون اشیایی وهمآلود که وارونه شوند، روی سطح پدیدار شد و مهرومومِ کاملش را با بقیهٔ تریر گسست. محلهٔ بازارِ واقعی به نقاشیِ دیواریِ درونِ غار بدل شده بود که به زیرزمین راه داشت.
در تریرِ واقعی، تالارِ رقصِ نسیم در تاریکی قرار داشت و از اثراتِ مهروموم میکاست.
در دلِ آن تاریکی، لومیانِ غولپیکرِ سهسر و ششدست، به درِ رازآلود چسبیده بود. با صدای قیژژی طنینانداز، درِ آغشته به خون و زنگارِ سرخ بهآرامی باز شد و شکافی را نمایان کرد که گویی در شعلههایی نامرئی میسوخت.
غرمب!
تریر یکپارچه لرزید و آسمانِ آفتابی به گرگومیشی آراسته به ابرهای آتشین فرو رفت.
...
محلهٔ اراست، قصرِ قویِ سرخ.
کنت پوفر که از خواب پریده بود، در میانهٔ رؤیا بیدار شد.
نورِ خورشیدِ آغشته به خون، همراه با جیغهایی بیرحمانه و جنونآمیز، از میانِ پردههای ضخیم به داخل میتابید.
قصرِ بژرنگ که به لکههای خونِ باستانی آراسته بود، بهشدت میلرزید، گویی موجودی غولآسا در زیرِ زمین به پایههایش چنگ انداخته بود.
پوفر از اعماقِ روحش احساسِ احضار و کششی مغناطیسی کرد. هیجان در چهرهاش نقش بست، شتابان از تخت پایین پرید و به بیرون از اتاقخواب دوید.
در آن شتابِ دیوانهوار، به دمپاییها اعتنایی نکرد و از تعویضِ ربدوشامبرِ نخیِ سرخِ تیرهاش چشم پوشید. با پای برهنه در راهرو دوید و لبهٔ ربدوشامبرش در پشتِ سرش تاب میخورد.
چند شب در حسرتِ این بیداری مانده بود؟
این به معنای تأییدِ دیرینهموردانتظار از سوی روحِ باقیماندهٔ نیایش، تحققِ پیشگوییِ رهبرِ مرموزِ سازمانِ سرّی، و طلوعِ امید برای خانوادهٔ سورون جهتِ بازپسگیریِ قدرتشان بود. این به معنای پایانِ نفرینی بود که دیگر اعضای سورون را تسخیر کرده بود، و نویدبخشِ تولدی دوباره!
کنت پوفر پیامدهای احتمالی برای خودش را میفهمید، اما بدونِ هیچ لرزش یا تردیدی با این وضعیت روبهرو شد.
مگر نه اینکه تکتکِ اعضای خانوادهٔ سورون که انتخاب کرده بودند در قصرِ قویِ سرخ اقامت کنند و پس از رسیدن به سنِ بلوغ جابهجا نشوند، از نظرِ ذهنی برای این لحظه آماده بودند؟
تبدیل شدن به ظرفی برای رستاخیزِ نیایشان، و ادغام شدن با وی، برای هر عضوِ خانوادهٔ سورون یک افتخار بود!
کنت پوفر از پلهها پایین رفت و واردِ هزارتوی زیرزمینی شد.
در تاریکیِ پشتِ سرش، پیکری از حوالیِ مجاورِ پلهها پدیدار شد.
الروس بود، با لباسِ شکارِ بژ و موهای بلندِ خرماییاش که دماسبی بسته شده بود.
آن دختر، که هر دو خطِ خونیِ سورون و آینهورن را در خود داشت، با گامهایی استوار پسرعمویش را دنبال کرد؛ حضوری خاموش اما ژرف.
...
در آپارتمانِ ۶۰۱، خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳، در محلهٔ بازار.
فرانکا و آنتونی رید وقتی دیدند خورشید پدیدار شده و در پایینِ آسمانِ غرب آویزان است، لحظهای گیج و مبهوت ماندند.
از ۲ نصفهشب گذشته. این دیگه چه خورشیدیه؟
چه خبر بود؟
چرا این پدیدهٔ عجیب داشت اتفاق میافتاد؟
افکارشان با طنینِ انفجارها و شلیکِ گلولهها در محلهٔ بازار ناگهان در هم شکست. آنتونی بهوضوح لرزید و غریزی تلاش کرد از این یورشِ پیشبینینشده جاخالی دهد.
خوشبختانه، چون پیشتر تصمیم گرفته بود در تریر بماند، توانست مؤثرتر از دورههای گذشته مهارِ خودش را به دست بگیرد.
نگاهی که میانِ فرانکا و آنتونی ردوبدل شد، نشان از غافلگیری، سردرگمی و نگرانیِ پنهان داشت.
آنتونی رید با صدایی بم و طنینانداز پرسید: «فاجعه رخ داده؟»
فرانکا با ابروهای درهمکشیده به فکر فرو رفت و گفت: «اما طبقِ پیشگوییِ جسدِ بووار، فاجعه با بارون و آب همراه بود، و الان...»
پیش از آنکه بتواند جملهاش را تمام کند، نیروی روحیاش او را از چیزی بیرونِ پنجره آگاه کرد.
شبحی آشکار در ساختمانِ روبهرو تجسم یافت؛ دو پیکر روی هم افتادند و بهسرعت از هم جدا شدند.
همزمان، موجی از سرگیجه فرانکا را فرا گرفت، گویی بیوزن سقوط کرده و نتوانسته بود از سقوطِ پرِ یک قاتل استفاده کند.
آنتونی رید هم حسِ مشابهی را تجربه کرد. با لحنی جدی گفت:
«داره بدونِ تبعیض روی همه اثر میذاره؟
«اثرِ یه آیینه؟»
آیینی برای شروعِ فاجعه؟
درست همانطور که فرانکا داشت به این فکر میکرد که پیشنهاد دهد آپارتمان را ترک کنند و برای درکِ بهترِ اوضاع به کلیسای جامعِ ابله در اسکلههای لاوینی نزدیک شوند، توجهش به تغییراتِ ناگهانیِ دو شیء که در جیبهای مخفیاش پنهان کرده بود، جلب شد.
او بهسرعت بر اساسِ جایگاهِ آنها نتیجهگیری کرد.
یکی مجسمهٔ کوچک و کفدستیِ دیوبانوی نخستین بود که حتی از روی لباس هم سرمایی غیرعادی از خود ساطع میکرد.
دیگری آینهٔ نقرهایِ باستانیِ بهدستآمده از زیرزمین بود، شیئی متصل به یک عالمِ آینهٔ عجیب. آینه بهآرامی میلرزید، گویی تحریک شده بود یا با محیطِ کنونی و اشیاءِ مجاور تشدید میشد.
چـ... چشمانِ فرانکا باریک شد.
با توجه به حرکاتِ همزمانِ این دو شیء، او به حضورِ یک فرابشرِ ردهبالا از مسیرِ دیوبانو در همان حوالی شک کرد!
...
در صومعهٔ قلبِ مقدس که اکنون به یک خورشید تبدیل شده بود، گریههای بیوقفهٔ نوزادی فضا را پر کرد.
این گریهها خانمِ شعبدهباز را که چهرهای پرستاره داشت بیقرار کرد و باعث شد انبوهی از حشراتِ دروازهشکل به درون و بیرون بخزند. خانمِ عدالت که پوستش با فلسهای خاکستریسفید پوشیده شده بود، مجبور شد خودش را تسکین دهد.
نورِ خیرهکنندهٔ خورشید دو دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظم را مجبور کرد غریزی چشمانشان را ببندند. پیشِ روی آنها، خلأها با هم تلاقی کردند و لایههای نورِ ستارگان راهِ شعلههای پخششونده را «به دوردست» بستند.
آنها نیروی مهاجم را خیلی خوب میشناختند.
این قدرتِ الهیِ خورشیدِ فروزانِ ابدی بود!
هرچند این خدای راستین بهطورِ فیزیکی از عالمِ ارواح به واقعیت فرود نیامده بود، بانو ماه که ایزدی را پرورش داده بود و نوزادی که در آغوش داشت، بهطورِ غیرمستقیم بخشی از قدرتِ وی را هدایت میکردند.
قدرتِ یک خدا!
شعبدهباز و عدالت با وجودِ اینکه برای تاب آوردن تقلا میکردند، خونسردیِ خود را حفظ کردند. میدانستند که تنها نیستند.
هنگامِ کشفِ مخفیگاهِ بانو ماه در صومعهٔ قلبِ مقدس، آنها بدترین سناریوی ممکن را پیشبینی کرده بودند.
...
بر روی انتقامجوی آبی در اسکلههای لاوینی، مردِ آویخته آلجر، در لباسِ ملوانی و با موهای آبیِ تیره، در سینهٔ کشتی مستقر شد. با دیدنِ روشن شدنِ ناگهانیِ آسمان و خورشیدی که در پایینِ غرب آویزان بود، آمیزهای از نگرانی و هیجان او را فرا گرفت. بهسرعت شیئی را از میانِ وسایلش بیرون آورد.
کارتی بود که امپراتور روزل را با دستانی برافراشته و تاجِ پاپی بر سر نشان میداد. در پشتِ سرش، تصویر رعدوبرق، بادهای شدید و امواجِ متلاطم را به نمایش میگذاشت.
کارتِ جبّار!
یکی از کارتهای کفر که به دستِ امپراتور روزل ساخته شده بود.
مردِ آویخته آلجر با پیشبینیِ بدترین فاجعه، سفرِ ویژهای به تریر کرده و از شرکت در عملیاتهای جاهای دیگر خودداری کرده بود!
از طریقِ ارتباطِ قبلی، نشانهای ازپیشنصبشده و نیایشهای ماهرانه، او بهعنوانِ قدیسی از مسیرِ ملوان این توانایی را داشت که از کارتِ جبّار استفاده کند.
این کار به او اجازه میداد تا بهطورِ موقت قدرتِ شخصی را مهار کند و بدونِ به خطر انداختنِ ثباتِ عالمِ اختری، در برابرِ خورشیدِ آسمان مقاومت کند.
ویژژژ!
همینکه آلجر سرش را برای نیایش خم کرد، کارتِ جبّار روشن شد و آسمانِ تریر را تاریک کرد. قطراتِ بیشمارِ آب در زیرِ نورِ خورشید به زمین فرود آمدند.
باران، سیلابی از بارانِ سیلآسا.