چپتر 472: آبوهوا
چپتر 472: آبوهوا
در میانِ بارانِ سیلآسا، مردِ آویخته آلجر به نیایشِ خود پایان داد.
بدنش بیاختیار صاف شد و سرش با شتاب بالا رفت.
کارتِ جبّار در دستش ناگهان ضخامت یافت و درخشید و به کتابی نورانی بدل شد.
صفحاتِ کتاب بهسرعت ورق خورد و شکلهای گوناگونی از امپراتور روزل را نشان داد. او گاه در لباسِ ملوانی با کلاهِ دریانوردی ظاهر میشد که در میانِ امواج با سری برافراشته آواز میخواند...
صحنه روی امپراتور که تاجِ پاپ و ردای پیشوای اعظم را بر تن داشت، ثابت ماند.
ارتباطِ او با آسمانِ تیره، آذرخشی غولآسا را احضار کرد که سینهکشِ ابرها را شکافت.
غرمب!
در میانِ غرشِ رعد، پیکرِ وهمآلودِ امپراتور روزل با مردِ آویخته آلجر درآمیخت.
رفتارش ناگهان باوقار شد و رودِ سرنزو در اطرافِ انتقامجوی آبی در یک آن آرام گرفت، گویی به دریاچهای بیباد بدل شده بود.
مردِ آویخته آلجر، در حالی که تاجِ پاپ را «بر سر گذاشته» و ردای پیشوای اعظم را «پوشیده» بود، عصایی نقرهای را که از آذرخش متراکم شده بود، پدید آورد.
گامی به جلو برداشت و در حالی که باد او را در میان گرفته بود، به آسمان رفت.
غرمب!
بر فرازِ تریر، رعد غرید و تندبادی نمایان، انبوهی از ابرهای تاریک را با خود برد و گردابی غولآسا، تاریک و شوم شکل داد.
درونِ گرداب، آذرخشهای متراکم با رنگهای گوناگون در هم پیچیدند و به بیرون امتداد یافتند تا خورشیدِ فروزانِ مغرب را بپوشانند.
ویژژژ!
باران، همچون شیری بازشده، در هر گوشه از تریر فرو ریخت و مِهی پدید آورد که همهچیز را در خود فرو برد.
در یک چشمبرهمزدن، لایهای از آب زمین را پوشاند که هم با نورِ خورشید و هم با آذرخش روشن میشد.
شهروندان که با نورِ خورشیدِ بامدادی بیدار شده بودند، اکنون با خیره شدن به پسزمینهٔ قیرگونی که نورِ خورشیدِ فروزان و آذرخشهای مارمانند به آن راه نمییافت، حس میکردند آخرالزمان نزدیک است.
...
در تاریکیِ ژرفی که با تالارِ رقصِ نسیم مطابقت داشت، لومیان، غولی عظیمالجثه با بیش از ده متر قد، دو سرِ وهمآلودِ اضافی و چهار بازوی اغراقآمیز، دید که درِ مرموزی که به آن چسبیده بود، با صدای قیژقیژِ سنگین و سایشی بهآرامی باز میشود. رفتهرفته شکافی پدیدار شد و درونِ آن، شعلههایی بیشکل سوسو زد.
این بار، کمتر از یکدهمِ نقاطِ نورانیِ روحیِ مجاور باقی مانده بود. نمادها و پیوندهای رازآلودِ گوناگون یا از بین رفته یا بهشدت ضعیف شده بودند.
درِ آهنیسیاه که به خون و زنگار آلوده بود، سرانجام از بندِ خود رها شد و شکاف نمایانتر گشت.
پیش از برخوردِ بارانِ سیلآسا، آذرخش و خورشید، شعلههای بیشکلِ پشتِ در بیصدا عقبنشینی کردند و مسیری بیپایان را نشان دادند که هیچ انتهای مشخصی نداشت.
لومیان که ژنا را محکم در آغوش گرفته بود، نتوانست در برابرِ کششِ شوم مقاومت کند و از میانِ در پایین رفت.
سمتِ چپِ سینهاش درخشید و آنها همراه با کلِ مهمانخانه و دوازده اتاقِ دیگر، در آستانهٔ عبور از درِ مرموز قرار گرفتند.
...
در محلهٔ بازارِ واقعی، در طبقهٔ دومِ تالارِ رقصِ نسیم.
هنگامی که واقعیت و خیال جابهجا شدند، گاردنر مارتن، ناظر اولسن و اعضای سازمانِ صلیبِ آهنوخون که برای آتش زدنِ اسکلههای ریست و مکانهای دیگر نرفته بودند، بیهیچ مانعی به عالمِ نقاشی منتقل شدند.
آنها روی زمین، در کنارِ تاریکیِ ژرفی که نمایانگرِ تالارِ رقصِ نسیم بود، باقی ماندند. این به لطفِ پیکری بود که بیصدا پشتِ سرشان ظاهر شده بود.
پشتِ سرِ ناظر اولسن، مردی با لباسِ رسمی اما بدونِ پاپیون ایستاده بود. او که بینِ سی تا چهل سال داشت، دارای تیغهٔ بینیِ بلند، چشمانِ گودرفته و عنبیههای آبیِ روشن بود. موهای قهوهای و کمی مجعدش چهرهای غیرعادی و خشک را در قاب گرفته بود و چشمانش تحقیر و تکبری آشکار را بازتاب میداد.
پشتِ سرِ گاردنر مارتن، پیرمردی با موهای سرخِ تیره که با دقت شانه شده بود، ایستاده بود. او لباسی نظامی و آبیرنگ بر تن داشت که با حمایل و مدالهایی تزیین شده بود.
هرچند چینوکروک چهرهٔ پیرمرد را پوشانده بود، اما چشمانِ تاریکش چنان برندگیای از خود ساطع میکرد که هر جا مینشست، میتوانست خانهها را ویران کند و زمین را از ریشه برکند.
آنها رئیس و قدرتمندترین نایبرئیسِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون بودند. تحتِ محافظتِ آنها، گاردنر مارتن و اولسن از آیینِ کافران در امان ماندند و از ورود به عالمِ نقاشی خودداری کردند.
اما دیگر مقاماتِ ارشدِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون، در بخشهای گوناگونِ تریر ویرانی به بار آوردند و توجهِ فرابشرانِ رسمی را منحرف ساختند.
چهار عضوِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون با دیدنِ اعماقِ تاریکِ تالارِ رقصِ نسیم که به جفتدری آهنیسیاه و آغشته به خون بدل میشد، بیدرنگ وارد شدند، گویی این حرکت را پیشتر بارها انجام داده بودند.
...
در ژرفترین اعماقِ قصرِ قویِ سرخ، درونِ تالاری که در هزارتوی زیرزمینی قرار داشت.
کنت پوفر، با ردایی بر تن و پای برهنه، از پیش رسیده بود. او در پرتوِ شمعهای سفید، به تابوتِ مفرغی و زنگزده خیره ماند.
درِ تابوت جابهجا شد و شعلههای بنفشِ وهمآلودی را نمایان کرد که درونش را پر کرده بود.
این شعلهها با حلقهٔ آهنیسیاهی که در زمین، زیرِ تابوتِ مفرغی تعبیه شده بود، درآمیختند. آنها با خونِ لزج و قلبهای پژمردهٔ درونِ حلقه ترکیب شدند و ورودیای را شکل دادند؛ ورودیِ ژرفی که به خون و زنگار آلوده بود.
از این ورودی، هالهای رفیع، خونین و جنونآمیز از زیرِ زمین ساطع میشد.
کنت پوفر تحتِ تأثیرِ این هاله لرزید، اما چشمانش از تعصب و بیباکی میسوخت.
این اولین باری بود که به ذهنِ جدش نزدیک میشد!
لبخندی کجومعوج بر چهرهٔ پوفر نشست. گام به جلو برداشت، از درخششِ پیرامونیِ نورِ شمع گذشت و به تابوتِ برنزیِ ناهنجار نزدیک شد.
در تمامِ جهان تنها اعضای خانوادهٔ سورون با استعدادهای مربوطه که در قصرِ قویِ سرخ منتظرِ فرصت مانده بودند، رهبرِ مرموزِ سازمانِ سرّی و امپراتور روزل که مدتها پیش مرده بود، میدانستند که زیرِ قصرِ قویِ سرخ مُهرومومِ شکستهشدهٔ دیگری از تریرِ دورانِ چهارم نهفته است.
تعمیرات با استفاده از قلبِ نسلهایی از اعضای مهمِ خانوادهٔ سورون بهعنوانِ مُهروموم انجام شده بود، اما مشکل بازگشتناپذیر مینمود.
ورموندا شامپانی سورون که روزگاری بر خانوادهٔ سورون تسلط داشت، مجنون شده و به طبقاتِ بالاییِ تریرِ دورانِ چهارم رفته بود!
روحِ مجنونِ او در مُهروموم پرسه میزد و خاموشیناپذیر بود. غرشهای دردمندانهاش طنین میانداخت و بر همهٔ حاضران در قصرِ قویِ سرخ و کسانی که از همان خطِ خونی بودند، تأثیر میگذاشت.
اکنون زمانِ پایان دادن به نفرینی فرا رسیده بود که باعثِ زوالِ خانوادهٔ سورون شده و آنها را در کابوسها گرفتار کرده بود!
کنت پوفر حسِ قدرتمندی از رسالت و افتخار در خود یافت. با این باور که همینجا میمیرد، دیوانهوار خندید، دستش را به لبهٔ تابوتِ برنزی فشرد و دراز کشید.
پیکرش به درونِ ورودیِ عمیق و آغشته به خون و زنگار سقوط کرد.
وقتی کنت پوفر در تابوتِ برنزی ناپدید شد، الروس آینهورن با لباسِ شکارِ بژ و موهای دماسبی واردِ سالن شد.
نگاهش روی شمعهای سفید و تابوتِ برنزی چرخید و تغییراتِ مُهروموم را بهدقت وارسی کرد. سپس انگشتش را برید و سه قطره خونِ قرمزِ روشن روی زمین چکاند.
سرش را پایین انداخت و باوقار زمزمه کرد:
تجسّدِ آهن و خون،
نمادِ بلای جنگ،
کاهنی که آبوهوا را مهار میکند،
اسنارنر آینهورنِ بزرگ...
پس از پایانِ ورد، خونِ روی زمین به جوش آمد و پیش از آنکه در قالبِ پیکری پوشیده در زرهِ سیاه و آهنی و آغشته به خون متراکم شود، به دریاچهای خونرنگ گسترش یافت.
این پیکر با قدی بیش از ۱.۸ متر، موهای بلندِ قرمزِ تیره و گوشوارههای طلاییِ پرزرقوبرق، چهرهای جذاب و دوجنسیتی داشت.
چشمانِ قهوهایِ تیرهاش به الروس دوخته شد. سرش را بهآرامی تکان داد و گفت: «خوب کار کردی. تو جنگِ قبلی، خانواده مهمترین شیءِ خودش رو از دست داد. باید از هر فرصتی برای جبرانِ خسارتهامون استفاده کنیم، حتی اگه فقط بخشِ کوچیکی از اون باشه.»
با این حرف، اسنارنر آینهورن واردِ ورودیِ عمیقِ تابوتِ برنزی شد.
الروس که این صحنه را تماشا میکرد، چشمانش سوسو زد.
سرانجام آهی کشید و گفت: «به هر حال، نفرینِ خانوادهٔ سورون تموم میشه...»
...
در آپارتمانِ ۶۰۱، خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳.
فرانکا با آمیزهای از تعجب و نگرانی، مجسمهٔ استخوانیِ دیوبانوی نخستین و آینهٔ نقرهایِ باستانی را که از زیرِ زمین به دست آورده بود، بیرون آورد.
چون از اهمیتِ ناهنجاریِ این دو شیء مطمئن نبود، تصمیم گرفت آنها را با فاصله از هم قرار دهد. نقشهاش این بود که پیش از تصمیمگیری برای اقدامِ بعدی، منتظر بماند و تغییراتِ پس از آن را مشاهده کند.
درست در همان لحظه، آینهٔ نقرهایِ کلاسیک بهطورِ غیرمنتظرهای مجسمهٔ دیوبانوی نخستین را بازتاب داد، بااینکه مجسمه در میدانِ دیدش نبود. این اتفاق باعثِ آشفتگیِ لرزهواری در سراسرِ خیابانِ روپوشسفیدها شد.
نوری تاریک از آینه فوران کرد و پیش از آنکه فرانکا و آنتونی رید بتوانند از هیچیک از تواناییهایشان استفاده کنند، آنها را در بر گرفت.
وقتی تاریکی فروکش کرد، تنها میزِ عسلی، مبل و اثاثیهٔ مختلف در آپارتمانِ ۶۰۱ باقی مانده بود.
در مجاورتِ نقاشیِ دیواری که بخشی از محلهٔ بازار را به تصویر میکشید، پشتِ سرِ نقاشِ سرمست، یک آینهٔ نقرهایِ باستانی از دنیای نقاشی جدا شد و بهآرامی در سایهها فرود آمد. رفتهرفته عمیق و عمیقتر فرو رفت و بهسرعت ناپدید شد.
...
در میانِ گرمای توصیفناپذیر و دنیای در حالِ چرخش، لومیان و ژنا روی زمینی پوشیده از آجرهای سنگیِ سیاهِ کمرنگ فرود آمدند.
چشمانشان به منظرهٔ شهری باشکوه در دوردست افتاد که ساختمانهای سیاهِ نامتقارن و خانههای قرمزِ درخشانی داشت.
مِهِ رقیقی متناوباً شهر را میپوشاند و به آن ظاهری شبیهِ سراب میبخشید، از همان نوعی که دزدانِ دریایی و ملوانان گهگاه با آن روبهرو میشدند.
در بیابانِ آنسوی شهر، ابرهای تاریک جمع شده بودند، رعدوبرق میزد، غرشِ رعد به گوش میرسید و باران میبارید. پیکری غولآسا به بلندیِ دهها متر در محاصرهٔ این پدیدههای طبیعی ایستاده بود که بهسختی دیده میشد و قابلتشخیص نبود.
وی بیرونِ شهر پرسه میزد، غرق در دود، شعلههای آتش، تگرگ، آذرخش، بارانِ سیلآسا و بادهای سهمگین، گویی که جاودانه بود.
لومیان با خود گمان کرد: اینجا تریرِ دورانِ چهارمه؟ بااینحال هنوز مطمئن نبود. این کاملاً همون چیزی نبود که انتظارش رو داشت.
ژنا ناخودآگاه برگشت تا به او نگاه کند و متوجه شد که لومیان به ظاهرِ اصلیاش بازگشته و دیگر بهطورِ غیرعادی غولپیکر نیست. او دیگر سه سر و شش دست نداشت.