چپتر 473: تضعیفِ فساد
چپتر 473: تضعیفِ فساد
ژنا به لومیان زمزمه کرد: «خوب شدی.»
بلند حرف نمیزد، مبادا همراهش را بیازارد و دوباره باعثِ همان جهش شود. افزون بر این، میترسید توجهِ غولِ شوم را جلب کند؛ غولی که در دود و باران پوشیده شده و بهسختی به چشم میآمد.
لومیان به چشمانِ ژنا خیره شد و از انعکاسِ تصویرش فهمید به حالتِ عادی برگشته است.
ناخودآگاه جواب داد: «این یعنی آیینِ مهمانخانه که کافرا با استفاده از من بهعنوانِ الگو اجراش میکردن، تموم شده...»
لومیان ناگهان هوشیار شد و نگاهی به اطراف انداخت.
با پایانِ آیینِ مهمانخانه، انتظار داشت برکتیافتگانِ خدایانِ پلید از دوازده اتاقِ دیگر سر برسند.
نگاهش روی محوطهای غیرعادی متمرکز شد که با آجرهای سنگیِ سیاهِ کمرنگ فرش شده بود و بر منظره تسلط داشت.
این محوطه گسترده بود و تمامِ میدانِ دیدِ لومیان را پر میکرد، جز آنجا که به شهرِ بزرگِ دوردست و پیکرِ غولآسای میانِ هوای متلاطم میرسید و متوقف میشد.
در سراسرِ چشماندازش، ستونهای سنگیِ خاکستریسفید هر ۲۰ تا ۳۰ متر به چشم میخوردند؛ برخی پابرجا و برخی فروریخته. این ستونها که پهنایشان به اندازهٔ آغوشِ سه تا چهار نفر میرسید، دیدِ لومیان و ژنا را به آنسو میبستند.
آسمانِ بالا که گویی بر دوشِ این نگهبانانِ سنگی استوار بود، شفافیتِ عجیبی به خود گرفت؛ انگار آتشی نامرئی در سکوت زبانه میکشید که با چشمِ غیرمسلح دیده نمیشد.
تابشِ حاصل از آن، روشناییِ وهمآوری میپراکند، شبیه به غروبِ خورشید در میدانِ نبردی ویران. لومیان با اینکه دیدِ تاریکی نداشت، میتوانست محیطِ اطرافش را بیآنکه گلولهٔ آتشینِ سرخی احضار کند، بهروشنی ببیند.
اثری از مادام پوآلیس و دیگر برکتیافتگانِ خدایانِ پلید ندید.
بلند با خودش گفت: «یعنی ساکنای مهمانخانه وارد نشدن؟ یا تو جاهای مختلف پخش شدن و هر کدوم یه جای تصادفی فرود اومدن؟»
بیآنکه آشفته شود، نگاهش را برگرداند، به این امید که ژنا اطلاعاتِ مفیدی داشته باشد.
هرچند ژنا با مفهومِ «تصادفی» ناآشنا بود، اما منظورِ لومیان را فهمید.
بیآنکه بیشتر در این راز کاوش کند، به سراغِ مسئلهٔ مهمتری رفت.
«حالا باید چیکار کنیم؟»
در همان حال، ژنا متوجهِ نکتهای شد.
مهمانخانه با استفاده از سیِل بهعنوانِ الگو ساخته شده... بر اساسِ دانشِ علومِ غریبهٔ مربوط به نفرینِ دیوبانو، ممکنه سیِل برکتیافتهٔ یه خدای پلید رو تو وجودش پنهان کرده باشه؟ اوه... انگار قبلاً گفته بود که مهرِ آقای ابله رو تنشه، و اونی که مهروموم شده برکتیافتهٔ یه خدای پلیده؟ یعنی این تغییرشکل در واقع شبیه به اثراتِ یه نفرین بود، اما به خاطرِ مهروموم، عواقبِ جدیای نداشت؟
چیکار کنیم؟ لومیان صحنهٔ پرآشوبِ پیشِ رویش را سبکسنگین کرد: غولی غولآسا و تار در میانِ دود، باران، رعدوبرق و شعلههای آتش. خندید و گفت:
«فعلاً باید بینِ خودمون و اون غول فاصله بندازیم.»
«تو مسیرِ مخالفِ شهر میریم، یه مخفیگاهِ امن پیدا میکنیم و میبینیم چه اتفاقی میافته. هدفمون اینه که سریع یه راهِ خروج پیدا کنیم.»
با وجودِ احساسِ کششی غیرعادی به سمتِ غول و شهر، لومیان توانست مقاومت کند. دیگر اسیرِ آن جاذبهٔ شدیدی نبود که پیشتر گرفتارش کرده بود؛ چرا که اکنون دیگر سطحِ فرشته را نداشت. عقلانیت چیره شد و او با دقت خطرات و منافع را سنجید.
غول که بیشک ماهیتی خداگونه داشت، ظاهراً در وضعیتِ جنون به سر میبرد. لومیان که توطئهگرِ ردهٔ ۶ بود، نمیتوانست بیگدار به آن نزدیک شود. تنها یک نگاه کافی بود تا مهارش را از دست بدهد!
شهر که احتمالاً همان تریرِ دورانِ چهارم بود، خطراتِ خاصِ خودش را داشت؛ خطراتی که حتی نیمهخدایان را هم به کامِ مرگ میکشاند، با موجوداتِ نامردهٔ احتمالی و فسادی شبیه به استخوانهای کهنه. لومیان مهرومومِ آقای ابله و هالهٔ امپراتور خون آلیستا تودور را داشت، اما نمیتوانست مانندِ زمانِ بازگشت به دهکدهٔ کوردو پیش از فساد، احساسِ آرامش، بیخیالی و بیباکی کند.
اگر با چنین خیالی واردِ تریرِ دورانِ چهارم میشد، چهبسا در یک چشمبههمزدن به هیولایی بیعقل و سرگردان تبدیل میشد که فرشتهای درونش مهروموم شده بود.
با این فکر، لومیان برگشت و در میانِ هوای متغیر، در مسیرِ مخالفِ پیکرِ غول و دور از آن شهرِ باشکوه پا به فرار گذاشت.
باید بینِ خودش و آن تهدیدِ شوم فاصلهای میانداخت. هیچکس نمیتوانست پیشبینی کند که آیا آن موجودِ عظیمالجثه صدایی از خود درمیآورد یا نه!
صداهای مهارنشدهٔ فرابشرانِ ردهٔ بالا، خطرِ بزرگی برای فرابشرانِ ردهٔ میانی به شمار میرفت.
ژنا به سیِلِ باتجربه اعتماد کرد و با چابکی به دنبالش رفت. آنها از میانِ ستونهای سنگیِ خاکستریسفید که برخی پابرجا و برخی ویران بودند گذشتند و بیشتر در محوطهٔ فرششده با آجرهای سنگیِ سیاهِ کمرنگ پیش رفتند.
لومیان در حینِ دویدن، گرهِ کوچکی بر ابرو انداخت.
پس از نبردِ سنگین در عالمِ نقاشی و چندین بار پیمایش دنیای ارواح، بهخوبی حس میکرد که نیروی روحیاش بهشدت تحلیل رفته است. با خود فکر کرد اگر حادثهٔ دیگری رخ دهد، تا کِی میتواند دوام بیاورد.
لومیان در حینِ دویدن با خود اندیشید: باید یه راهی برای پر کردنِ نیروی روحیام پیدا کنم... تو دنیای واقعی الان نیمهشبه. یعنی باید تا ۶ صبح مخفی بمونم؟
...
در محلهٔ بازارِ بدلی روی سطحِ زمین، بارانِ سیلآسا بر سرِ سرافین و دیگر «اتاقها» فرومیریخت.
آنها در خیابانِ روبهروی تالارِ رقصِ نسیم ایستاده بودند و سینههایشان با رنگهای گوناگون میدرخشید.
یکییکی، پیکرههایی ظاهر شدند، خلأ را شکافتند و به درونِ تاریکیِ عمیق فرود آمدند. آنها واردِ دروازهٔ سیاه و آهنی شدند که در اعماقِ سایهها با خون و زنگار آلوده شده بود.
سرافین به این صحنهٔ فراواقعی خیره شد، چشمانِ خالی و حالتِ خشکِ چهرهاش ناگهان غرق در اندوه شد. آبِ باران موهای بلند و قهوهایاش را خیس کرد.
در کنارش، چهرهٔ گابریل از شادی میدرخشید و با لحنی غیردنیایی گفت: «تموم شد؟ میتونیم برای همیشه با هم باشیم؟»
چهرهٔ بارانخوردهٔ سرافین در هم رفت. به گابریل دستور داد: «از اینجا برو و از من دور بمون!»
گابریل با گیجی پرسید: «چرا؟»
نقشِ سرافین بهعنوانِ اتاقِ مهمانخانه به پایان رسیده بود. دیگر نباید چیزِ دیگری در کار میبود، مگر نه؟
هیولا میتوانست زندگیِ عادیاش را از سر بگیرد.
سرافین با درد به زبان آورد: «با رفتنِ مستأجرها، اتاقهای مهمانخانه دیگه هیچ ارزشی ندارن...»
پیش از آنکه حرفش تمام شود، جفتی بالِ شفافِ سنجاقکمانند که چشمانی باز و سرد روی آنها نقش بسته بود، از پشتش بیرون زد.
در سکوت، پیکرِ سرافین از هم پاشید. پیراهنِ خیسِ آبیلاجوردیاش تکیهگاهش را از دست داد و روی زمین افتاد. هر تکه از گوشت و خونِ درهمپیچیدهای که آن را پوشانده بود، بالهایی رؤیایی شبیهِ سنجاقک و نقشهایی چشممانند داشت.
سرِ سرافین نسبتاً سالم مانده بود. در محاصرهٔ سنجاقکهای خونی، چند خوشهٔ گندم و قارچ از صورتش جوانه زد. قطراتِ باران به صورتش میخوردند و پایین میلغزیدند.
دهانش را باز کرد، گویی به جهانی دیگر راه داشت، و صدایش گوشخراش شد.
«ما عطیهگرفته نیستیم، کارِ پریهاست!
«برو!»
گابریل با نگاهی خالی به سرافین خیره شد، ترکیبی از سنجاقکهای خونی و یک سر. اندوهی وصفناپذیر بر چهرهٔ خالی و سردش نقش بست.
در میانِ بارانِ سیلآسا و نورِ خورشید، غریزی چند قدم در جهتِ مخالف برداشت و سپس ایستاد.
نمایشنامهنویس چرخید و بهسوی سرافین برگشت.
لبخندی ملایم بر گوشهٔ لبانش نقش بست.
«یادم رفته بود. من همین الانش هم یه هیولام. کجا میتونم برم؟
«ممنونم که آخرِ سر گذاشتی خودم فرار کنم.»
گابریل در حینِ حرف زدن خم شد و زانوهایش را روی زمین و گودالهای آب گذاشت.
بازوانش سنجاقکهای خونیِ بیشمار و سرِ دستوپا زنِ سرافین را در آغوش گرفت و بوسهای عمیق بر لبانی که با خوشههای گندم و قارچ پوشیده شده بود، کاشت.
تاپ! تاپ! تاپ! سنجاقکهای خونی با بالهایشان گوشتِ او را بریدند، به درونِ بدنش نقب زدند و نیروی حیاتش را مکیدند.
او به بوسهاش ادامه داد.
قطراتِ باران بر آنها میبارید.
طولی نکشید که بالهای نیمهشفاف و رؤیایی از پشتِ گابریل بیرون زد که به خون آغشته بود.
در میانِ صداهای مورمورکنندهٔ جویدن، بدنِ گابریل فروریخت و ذوب شد، و سرِ سرافین نیز به همین سرنوشت دچار شد.
در میانِ خونی که به راه افتاده بود، سنجاقکهایی عجیبشکل با بالهای نیمهشفاف که شبیهِ کوفتههای گوشتی بودند، به هوا برخاستند و همچون آتشبازیِ درخشانی در دلِ توفان به نظر میرسیدند.
ناگهان، نورِ سوزانِ خورشید فرود آمد و آن منطقه و بدنهای غیرعادی را در خود بلعید.
در فاصلهٔ نهچندان دور، آنگولم، والانتن و ایمره هماهنگ بازوانشان را از هم باز کردند.
پس از بازگشت به کلیسای سنت روبر، از آیین در امان ماندند و دیگر در عالمِ نقاشی نبودند. آنها سرِ جای خود ماندند و وقتی اوضاع آرام شد، بهسوی تالارِ رقصِ نسیم به راه افتادند.
...
محلهٔ اِراست، صومعهٔ قلبِ مقدس.
توفانها و آذرخشها خورشیدِ طلایی را پوشانده بودند، اما فعلاً نمیتوانستند جلوی نفوذِ نورِ خورشید را بگیرند.
این باعث شد ورودیِ تالارِ رقصِ نسیم تار شود و بلرزد، با این حال پابرجا ماند. عالمِ نقاشی که با سطح جایگزین شده بود رفتهرفته اثیری شد و به بازگشت به دیوارِ سنگی نزدیکتر گشت.
پس از آنکه خانمِ شعبدهباز و خانمِ عدالت از هجومِ نورِ خورشید گریختند، فهمیدند ردِ بانو ماه را گم کردهاند.
چشمانِ اولی با ستارگانی درخشان برق زد.
طولی نکشید که سایهٔ بانو ماه را «دید».
برکتیافتهٔ خدای پلید خود را پنهان نکرد و بهزور واردِ تاریکیِ ناپایدار و دروازهٔ مرموز، وهمآلود و آهنیرنگ شد.
با درخششِ نورِ ستاره، دارندگانِ کارتِ آرکانای اعظم، خانمِ شعبدهباز و خانمِ عدالت، به بیرونِ تالارِ رقصِ نسیم رسیدند.
آن دو تردید کردند، نامطمئن از اینکه تعقیبش کنند یا نه.
در آن لحظه، خانمِ عدالت بهآرامی گفت: «حس میکنم جاذبه و فراخوانِ زیرزمین برام ضعیفتر شده...»
تردیدشان از این واقعیت نشئت میگرفت که نفوذ به اعماقِ زیرزمین و ورود به تریرِ دورانِ چهارم، آنها را در معرضِ فسادی عظیم و بهطور غیرعادی هولناک برای نیمهخدایان قرار میداد.
کافران اهمیتی نمیدادند. آنها در اصل دیوانه شده بودند. در بدترین حالت، جنونشان پیچیدهتر و کاملتر میشد، اما این دو چارهای نداشتند جز اینکه این مسئله را در نظر بگیرند.
خانمِ شعبدهباز با تعجب پرسید: «فساد ضعیفتر شده؟»
تا جایی که او میدانست، تنها دو نفر میتوانستند باعثِ این پدیده شوند:
یکی آقای ابله یا تیانزونِ برکتِ آسمان و زمین بود. وی میتوانست با تقویتِ موقتِ قدرتِ مهروموم، فسادهای گوناگون در تریرِ دورانِ چهارم را مهار کرده و کاهش دهد.
دیگری ایزدی بود که درکِ اولیهای از بزرگترین ناهنجاریِ زیرزمین به دست آورده بود: «سروری که همهچیز را آفرید، خدای قادرِ مطلق و دانای کل، سروری که پشتِ پردهٔ سایهها فرمان میراند، فرمانروای عالمِ ذهن، و سرشتِ تباهِ همهٔ جانداران.»