چپتر 478: تمسخرِ سرنوشت

بنگ!

گلولهٔ آتشینِ سرخ که از نوکِ انگشتانِ لومیان رها شده بود، روی هدفش قفل کرد و با دقتی مرگبار به سرِ ژنرال فیلیپ خورد. انفجاری که در پیاش آمد، شبیه به برخوردِ گلولهٔ توپ بود.

بدنِ فیلیپ از همان نقطهٔ برخورد متلاشی شد، گویی چکشی آینهای را که تصویرِ او را بازتاب میداد، خُرد کرده باشد.

در میانِ آشوبی که پشتِ انفجار پنهان مانده بود، خردهشیشهها در سراسرِ بیابان پخش شدند و به بازتابِ حاضران پیوستند.

لومیان با دیدنِ این چرخشِ غیرمنتظرهٔ اوضاع، چشمانش گرد شد.

مسیرِ درگذشته هم جایگزینیِ آینهای داره؟

یا ژنرال فیلیپ یه شیءِ رازآلود از مسیرِ دیوبانو دستشه؟

در حالی که لومیان داشت صحنه را هضم میکرد، این افکار در ذهنش میدوید. قامتِ سیاهپوشِ فیلیپ بهسرعت در فاصلهٔ بیش از ده متری دوباره ظاهر شد. چشمانش که پیشتر جنونآمیز بود، اکنون شفافیتش را بازیافته بود.

همزمان، ژنا که در پوششِ یک مزدورِ زن بود، از حالتِ نامرئی شدن پشتِ سرِ ژنرال فیلیپ ظاهر شد. او هفتتیرش را به سمتِ درگذشته نشانه گرفت؛ کسی که بهتازگی از حملهای مرگبار و وضعیتی وخیم جانِ سالم به در برده بود.

راستش را بخواهید، ژنا خودش را در موقعیتی گیجکننده و شوکآور میدید.

اینکه ژنرال فیلیپ جایگزینیِ آینهای داشت، غافلگیرش نکرد. با این حال، پیش از آنکه بتواند پیامدهای این موضوع را هضم کند، فهمید فیلیپ «انتخاب کرده» درست جلوی او ظاهر شود؛ گویی پیشبینی میکرد ژنا بخواهد از پشت به او خنجر بزند.

در ابتدا، ژنا نقشهای کشیده بود تا از درگیریِ لومیان با ژنرال فیلیپ بهره ببرد. قصدش این بود که با استفاده از نامرئی شدن، از مخفیگاهش جیم شود و خودش را به حاشیهٔ بیابان برساند. هدفش این بود: کمک به فرانکا، اجرای یک نفرین در صورتی که ضربهٔ لومیان کارساز نبود، یا ایجادِ مانعی یخی روی زمین. اما برخلافِ انتظار، ژنرال فیلیپ دقیقاً به نقطهای درست روبهروی او «فرار کرده بود».

از چنین فرصتِ طلاییای نمیشد گذشت!

ژنا که از سیرِ اتفاقات گیج شده بود، بیاختیار دستِ راستش را بالا آورد و هفتتیرش را پشتِ سرِ ژنرال فیلیپ نشانه گرفت.

گرچه از دلایلِ پشتِ این اتفاقِ عجیب مطمئن نبود، حدس میزد به سکهٔ طلای خوششانسی که از ویل گرفته بود ربط داشته باشد.

بنگ!

ژنا ماشه را کشید و گلولهای زرد که در شعلههای سیاه پیچیده شده بود، از لولهٔ تفنگ بیرون جهید و به سمتِ جمجمهٔ ژنرال فیلیپ پرواز کرد.

در همین حین، فرانکا از درونِ درخششِ سپیدهدم بیرون آمد و دید که آنتونی رید بر ترسش غلبه کرده تا تواناییهایش را روی ژنرال فیلیپ به کار بگیرد. لومیان هم به دلیلی خودش را به آن حوالی رسانده و بهشکلی مرموز پشتِ سرِ فیلیپ ظاهر شده بود.

فرانکا بیآنکه فرصتی برای تعجب داشته باشد، بیدرنگ هفتتیرِ کلاسیک و برنجیاش را بالا آورد و گلولهای سیاه و آهنین به سمتِ گاردنر مارتن شلیک کرد که شمشیرِ پهنِ نورانیاش را در دست داشت.

راهبردش روشن بود—بهکارگیریِ تمامِ توانش برای معطل کردنِ گاردنر مارتن و گرفتنِ فرصتِ نجاتِ ژنرال فیلیپ از او!

تصمیمِ فرانکا برای استفاده از نامرئی شدن، به خاطرِ استفاده از تاکتیکهای قاتل برای خنجر زدن از پشت به معشوقِ سابقش نبود. او با تکیه بر تجربهٔ نبردش، بیاختیار نامرئی شدن را برای هدفِ دیگری انتخاب کرد—فرار از دیدِ گاردنر مارتن و ژنرال فیلیپ، تا لحظهای کوتاه امنیت به دست آورد.

در این فرصتِ گذرا، فرانکا نهتنها با چابکی جابهجا شد، بلکه کیسهٔ پر از سکه را هم بیرون آورد. او با انداختنِ حلقهٔ مجازات آهنی و سیاه به شستِ دستِ چپ و گردنبندِ بئاتریس به گردنش، تجهیزاتش را کامل کرد.

در نهایت، هفتتیرِ کانُن را از غلافِ زیرِ بغلش بیرون کشید و محکم در مشتش فشرد.

فرانکا در حالتِ نامرئی، خودش را تا دندان مسلح کرد و پیش از آشکار شدنِ ناگزیرش، به قویترین حالتِ خود رسید.

بنگ!

در حالی که گلولهٔ آهنی و سیاه به سمتِ گاردنر مارتن میشتافت، گردنبندِ الماسِ روی سینهٔ فرانکا درخششِ ضعیفی از خود ساطع کرد.

همزمان، چشمانِ فرانکا پر از اشک شد و لبانِ سرخش اندکی از هم فاصله گرفت تا جذابیتِ یک زنِ شیطانیِ لذت را دوچندان کند.

بدنِ گاردنر مارتن ناگهان داغ شد و حس کرد خونش به سمتِ پایینتنهاش هجوم میآورد.

صحنههای همآغوشیِ گذشتهاش با فرانکا به ذهنش سرازیر شد؛ مسحورِ رفتارِ غریبِ دیوبانو در میانِ آهن و خون.

چشمانش سرخ شد، نفسنفس افتاد و حرکاتش بهوضوح کند شد.

شهوت!

ترکیبِ گردنبندِ بئاتریس، شهوتِ مسیرِ درختِ مادرِ هوس و افسونِ زنِ شیطانیِ لذت، اثری همافزا و فراتر از مجموعِ اجزایش داشت.

گذشته از این، گاردنر مارتن با چنین تجربههایی بیگانه نبود. او همیشه با این جمله از دفترِ خاطراتِ روزل موافق بود: «مزهٔ یه دیوبانو بد نیست.» در این موقعیت، بعد از چشیدنِ طعمِ یک دیوبانو، چطور میتوانست خودش را کنترل کند؟

تلنگ! گلولهٔ آهنی و سیاه به سینهٔ گاردنر مارتن خورد و ترکهایی روی زرهِ نقرهایاش ایجاد کرد.

فرانکا که از بیاثر بودنِ حملهاش تعجب نکرده بود، فهمید در آن عجله، اثرِ ضربهٔ سنگینِ هفتتیرِ کانُن را فعال نکرده است.

هفتتیرِ برنجی، شیءِ رازآلودی که از جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری خریده بود، چندان قدرتمند یا رازآلود نبود؛ دو تواناییِ ساده داشت. اولی، شلیکی معمولی معادلِ یک تفنگ بود و دومی، ضربهای سنگین، شبیهِ گلولهٔ توپی کوچک یا تفنگِ تکتیرانداز.

فرانکا همیشه آن را همراه داشت تا ضعفِ تواناییهای تهاجمیِ دیوبانو را در مواقعی که نمیتوانست از نفرین استفاده کند، جبران کند. اثرهای منفیِ تفنگِ توپی ناچیز بود—اگر هر شش گلوله در یک روز شلیک نمیشدند یا یک هفته در میان رسیدگی نمیشد، موقعیتهای نادری مثلِ انفجارِ محفظه یا شلیکِ ناقص رخ میداد.

فرانکا با دیدنِ نگاهِ شیفتهٔ گاردنر مارتن از پشتِ نقابِ کلاهخود، مکثی کرد و بعد با شستِ راستش چکشِ تفنگِ توپی را به عقب کشید، که نشانهٔ فعالشدنِ اثرِ ضربهٔ سنگین بود.

بنگ!

فرانکا همانطور که جابهجا میشد، ماشه را به روی گاردنر مارتن کشید که انگار در جستجوی جفت به سوی او یورش برده بود.

گلولهٔ سیاه و آهنی، همراه با شعلههای فروزان، به او برخورد کرد.

تقریباً همزمان، فرانکا ناهنجاریای را در مجسمهٔ دیوبانوی نخستین که سرسری در جیبش چپانده بود، حس کرد.

نهتنها دوباره مثلِ یخ سرد شده بود، بلکه کمی هم میلرزید.

لعنتی! چرا بازم تو؟ تمومش میکنی یا نه!؟

فرانکا که هم خشمگین بود و هم محتاط، ماشه را کشید و مجسمهٔ استخوانیِ بهاندازهٔ کفِ دست را به دوردست پرتاب کرد.

همزمان در طرفِ دیگر، گلولهٔ ژنا که از یک هفتتیرِ معمولی شلیک شده بود، با شعلههای سیاه پشتِ سرِ ژنرال فیلیپ را شکافت. همانطور که انتظار میرفت، درگذشته مثلِ آینهای خرد شد و پیکرش در لبهٔ درخششِ طلوعی که گاردنر مارتن ایجاد کرده بود، نمایان گشت.

در همان لحظه، وقتی فرانکا مجسمهٔ استخوانیِ دیوبانوی نخستین را پرتاب کرد، بدنِ ژنرال فیلیپ خشکش زد.

شعلههای سیاه فوران کردند و بیصدا پیکرِ روحش را به آتش کشیدند. سرمای یخبندان بهسرعت متراکم شد و او را در بر گرفت.

خون از چشمها، بینی، دهان و گوشهایش بیرون زد و رشتهصداهای تَرَقتَرَق از او بلند شد.

انگار آینهای که همراه داشت خرد شده بود.

آشکارا گیج و منگ بود، گویی نفرین شده بود.

لومیان بیدرنگ یک بارِ دیگر پیمایش دنیای ارواح را به کار گرفت و از پشتِ سرِ ژنرال فیلیپ ظاهر شد.

در این میان، آنتونی رید از جا برخاسته بود و حالتِ چهرهاش دیگر پر از ترس نبود، بلکه نفرتی متمرکز را نشان میداد.

از آنجا که فیلیپ فاصلهٔ چندانی با او نداشت و در لبهٔ درخششِ طلوع بود، بهسوی ژنرال—دشمنِ خونیاش—دوید.

تصویرِ فیلیپ در چشمانش افتاد و بیاختیار لبخند زد.

مردمکهایش عمودی شدند و هالهای کمرنگ و طلایی به خود گرفتند.

این بار از به کار گرفتنِ جنون خودداری کرد، چون میترسید باعث شود ژنرال فیلیپ مهارش را از دست بدهد و دگرگون شود، و در نتیجه به گاردنر مارتن فرصت دهد تا گروهش را بکشد.

او هیبت را انتخاب کرد، که به قدرتِ اژدها نیز معروف بود!

ژنرال فیلیپ به لرزه افتاد.

در شرایطِ عادی، تسلیمِ چنین هیبتِ شدیدی نمیشد. در بدترین حالت، ترسی زودگذر را تجربه میکرد. با این حال، وضعیتِ وخیمی داشت، تحتِ تأثیرِ نیرویی ناشناخته بود و شیئی که همراه داشت به او خیانت کرده بود. در نتیجه، تمامِ وجودش در حالتی تهی فرو رفت.

لومیان با دیدنِ این صحنه، از طلسم هارومف استفاده نکرد. دستِ راستش دوباره شکلِ هفتتیر به خود گرفت، پشتِ سرِ ژنرال فیلیپ را نشانه رفت و از نوکِ انگشتانش گلولهٔ آتشیِ سرخرنگی شلیک کرد که تقریباً سفید بود.

فیلیپ با پیشحسی ملموس از خطر از جا پرید و به خود آمد، اما فقط توانست شاهدِ مرگِ قریبالوقوعش باشد.

موجی از خشم وجودش را فرا گرفت.

با وجودِ اینکه قویتر بود، ضرباتِ مرگباری داشت و از مجموعهای از تواناییهای رازآلود برخوردار بود، بدونِ هیچ شانسی برای تلافی، بیامان کتک خورده بود. حتی پیش از آنکه مرگ به درِ خانهاش بکوبد، فرصتی برای مقابله پیدا نکرد.

در چشمانش، سرنوشتهای بیشماری در هم تنیده و شبکهای ساخته بودند که مدام تغییر میکرد، گویی او را به تمسخر گرفته بود.

این باعث میشد احساس کند دلقک است.

بنگ!

سرِ ژنرال فیلیپ بر اثرِ گلولهٔ آتشینِ سرخ و تقریباً سفیدِ لومیان منفجر شد. قطعاتِ بیشماری از جمجمه همراه با ردِ سوختگی، خونِ سرخ و مادهٔ مغزیِ شیریرنگ به اطراف پاشید.

بدنِ بیجانِ درگذشته با صدای تاپ به زمین افتاد و شیئی از جیبِ مخفیِ ردای سیاهِ او بیرون غلتید.

مجسمهای قیرگون و بهاندازهٔ کفِ دست بود که به زنی زیبا شباهت داشت. موهای بلند و مارمانندش تا روی پاهایش میرسید و در قسمتِ بالایش چشمهایی به اشکالِ گوناگون داشت.

چی—

نگاهِ لومیان غریزی به مجسمهٔ دیوبانوی نخستین که فرانکا بیرون انداخته بود، چرخید.

درست مثلِ مجسمهٔ همراهِ ژنرال فیلیپ بود، با این تفاوت که یکی سفیدِ خالص بود و دیگری قیرگون.

ناگهان، لومیان فهمید چرا ژنرال فیلیپ جایگزینیِ آینهای داشت و چرا مستقیماً جلوی ژنا که نامرئی بود، ظاهر شده بود.

با آن مجسمهٔ خاصِ دیوبانوی نخستین، او بهطورِ طبیعی به دیوبانوان همگرا میشد!

در نتیجه، مجسمهٔ رسمیِ دیوبانوی نخستینِ فرانکا با مجسمهٔ قیرگون طنینانداز شد و ناهنجاریای به وجود آورد که باعث شد ژنرال فیلیپ در لحظهای حساس توسطِ آن شیء نفرین شود.

مجسمهٔ قیرگونِ دیوبانوی نخستین احتمالاً همان شیئی بود که گاردنر مارتن از طریقِ کاروانِ قاچاقِ کریستوی موش به تریر قاچاق کرده بود!