چپتر 48: توصیف
چپتر 48: توصیف
لومیان حرفهای اورور را با تمامِ وجود درک کرد.
او که روزگاری ولگرد بود، خوب میدانست نباید هیچکس را دستکم بگیرد. بعضی از ولگردهای بزرگسال تاوانِ سنگینی داده بودند، فقط چون نگاهی تحقیرآمیز به او داشتند و ضعیف میپنداشتندش. از سوی دیگر، برخی از صدقهدهندگان از سرِ مهربانی غذا میدادند، اما از یاد میبردند که بدنِ قحطیزدهٔ ولگردها را در نظر بگیرند و همین به تصمیماتِ اشتباهی میانجامید.
لومیان پس از لحظهای تفکرِ عمیق گفت: «انگار توصیفِ موجودی که بشه با دقتِ نسبی احضارش کرد، خیلی باارزشه.»
اورور با جدیت سر تکان داد و گفت: «درسته. دفترچهای که وردهای احضارِ مربوطه توش ثبت شده باشه خیلی گرانبهاست. بهای هر ورد و تفسیرش با جان، خون یا درد پرداخت شده. مثلاً وقتی کاغذِ سفید رو احضار کردم، اون سه سطر اینطوری توصیفش میکردن: "روانی که در بیاساسی پرسه میزنه، موجودِ دوستانهای که میشه مطیعش کرد، گلولهٔ ضعیفی که میتونه از راهِ تلهپاتی با من ارتباط بگیره". باید بینهایت تلاش کنی و بینهایت شکست بخوری تا بتونی یکیشون رو سرهم کنی. و هر شکست یعنی یه خطرِ خیلی بزرگ.»
این واقعاً توصیفیه که به عقلِ یه آدمِ عادی برسه؟ مخصوصاً کلمههای «ضعیف» و «گلوله»... لومیان در دل انتقاد میکرد. پرسید: «پس اینو از یکی دیگه خریدی؟»
اورور سر تکان داد و با چهرهای تلخ گفت: «نه. مسیرِ رازکاو با مسیرهای دیگه فرق داره. هر از گاهی، حجمِ عظیمی از دانش میفته دنبالت. نمیشه نادیدهاش گرفت، و حتی اگه نتونی تحملش کنی، هیچ راهی برای پس زدنش نیست. و وقتی برای رفتن به ردهٔ بالاتر معجون میخوری، وضعیتِ هجومِ دانش از این هم وخیمتر میشه.
«با اینکه بیشترِ این دانش بیفایدهست، همیشه چیزهای باارزشی هم توش پیدا میشه. وردِ احضارِ کاغذِ سفید یکی از همونا بود.»
لومیان متوجه شد: «تلقین از طرفِ حکیمِ پنهان؟»
اورور با تعجب به او نگاه کرد و گفت: «اینو میدونستی؟ اون بانو بهت یاد داد؟»
لومیان سر تکان داد: «آره.»
اورور لبهایش را روی هم فشرد و غرق در فکر شد.
«طبقِ تجربهٔ شخصیِ من، هجومِ دانش فقط به تلقینِ حکیمِ پنهان محدود نمیشه. اون چیزی که بهش میگم "زنگ زدنِ گوش"، در واقع شنیدنِ صدای اونه که ازش دانش به دست میارم، ولی همیشه برام دردآوره. سرم تا مرزِ انفجار میره و دلم میخواد مهارم رو از دست بدم.
«اما گاهی اوقات، مخصوصاً وقتی حالم چندان خوب نیست و دارم مهارم رو از دست میدم، دچارِ این توهم میشم که تمامِ دانشِ دنیا جون گرفته. بخشِ کوچکی از اونا میفتن دنبالم و به سمتم هجوم میارن، و منم نمیتونم جاخالی بدم. وردِ احضارِ کاغذِ سفید اینطوری به مغزم هجوم آورد.
«موقعِ خوردنِ معجون، ۹۹ درصدِ هجومِ دانش از طرفِ حکیمِ پنهانه. اون ۱ درصدِ بقیه مربوط به دانشِ جونگرفتهست.»
لومیان با حسی عمیق آه کشید: «خیلی رازآلود و ترسناکه. میتونه همهٔ اهالیِ دهکده رو زهرهترک کنه.» در همان حال، داشت برای خواهرش به این فکر میکرد که آیا راهی برای حلِ مشکلِ هجومِ دانش یا کم کردنِ اثراتش وجود دارد یا نه.
اورور با لبخندی تلخ جواب داد: «دقیقاً چون مدام این شکنجه رو تحمل میکنم، دلم نمیخواد تو هم واردِ مسیرِ فرابشران بشی. ولی تو وضعیتِ فعلیمون، فرابشر شدن بهتر از یه آدمِ عادی موندنه.»
برای اینکه جنون و خطرِ مسیرِ تعالی را در ذهنِ برادرش حک کند، به سرش اشاره کرد.
«بعد از این همه مدت که دانش دنبالم کرده و درد کشیدم، حس میکنم ذهن و شخصیتم یه جورایی دچارِ جهش شده.
«مگه همیشه بهت نمیگم که از معاشرت با آدمها فراریم؟ با این حال بعضی وقتا خیلی پرحرف میشم. دلم میخواد برم بیرون، با پیرزنهای دهکده گپ بزنم و برای بچهها قصه بگم. گاهی اوقاتم دیوونه میشم و اسبِ کوچکِ مادام پوآلیس رو قرض میگیرم تا آزادانه تو کوهستان بتازم و فریاد بکشم.
«این پرحرفیِ بیش از حد، یه جور واکنشِ روانی به انزوای طولانیه و اینکه نمیتونم به خونهٔ واقعیام برگردم. مسیرِ تعالی هم خودش یه جور فشاره.
«و اون دیوونگیهای گاهوبیگاه...»
در این لحظه، اورور خندید و به لومیان نگاه کرد.
«لابد فکر میکنی این فقط یه صفتِ اغراقآمیزه، نه؟»
لومیان ساکت ماند. حس میکرد لبخندِ خواهرش سرشار از سرزنشِ خود، درماندگی و درد و تقلایی وصفناپذیر است.
اورور آه کشید.
«تو اون لحظهها، حتی خودم رو هم نمیشناسم.»
لومیان از صمیمِ قلب احساسِ درماندگی میکرد: «باید راهِ حلی وجود داشته باشه.»
اورور در حالی که به محراب اشاره میکرد، گفت: «امیدوارم. بیا ادامه بدیم. بعد از اینکه با موجودِ احضارشده از عالمِ ارواح قرارداد بستیم، احضارِ دوبارهاش خیلی راحت میشه. میتونیم توصیفِ آخر رو به "موجودِ همپیمانِ متعلق به اورور لی" تغییر بدیم. اینطوری خیلی دقیق میشه، مگه نه؟ تازه، تا وقتی قرارداد فسخ نشده، هیچکسِ دیگهای نمیتونه احضارش کنه.»
لومیان نگران شد: «هر کس فقط میتونه یه موجودِ همپیمان داشته باشه؟»
اورور صادقانه جواب داد: «نه لزوماً. نمیدونم سقفش دقیقاً چقدره، ولی قطعاً بیشتر از یکیه، مخصوصاً تو بعضی ردههای خاص. موقعِ احضار، برای اینکه قاطی نشن، باید بگی اولین موجودِ همپیمانِ فلان شخص یا دومین موجود. تازه، احضارِ موجودات از عالمِ ارواح نیروی روحیات رو مصرف میکنه. هر چی بیشتر احضار کنی، مصرفت هم بالاتر میره. با نیروی روحیِ یه شکارچی، حدس میزنم نهایتاً بتونی فقط یه موجودِ همپیمان رو تاب بیاری.»
او که شخصیتِ برادرش را خوب میشناخت، راه را بر هر بهانهای که ممکن بود لومیان پیدا کند، بست.
«هر موجودِ عالمِ ارواح، بعد از احضار شدن به دنیای واقعی، فقط مدتِ محدودی میتونه بمونه. هر چی ضعیفتر باشن، موندگاریشون بیشتره. لازم نیست همون اول به فکرِ احضارِ یکی باشی. میتونی صبر کنی تا نیروی روحیات برگرده و بعد موجودِ بعدی رو احضار کنی، مگر اینکه یه موجودِ خیلی ضعیف رو انتخاب کرده باشی. اونم فقط وقتی ممکنه که نیروی روحیات خیلی قویتر از الانِت باشه.»
او کاغذِ سفید را مثال زد.
«اگه نمیذاشتم کاغذِ سفید ظرفی برای قدرتهام باشه، میتونست دوازده ساعت تو دنیای واقعی بمونه. اگه ویژگیِ خاصِ چشمهام رو باهاش شریک بشم و بذارم کارام رو انجام بده، نهایتاً سه ساعت دووم میاره و نیروی روحیم هم مدام تحلیل میره.»
لومیان ناامید شد. دلش میخواست ارتشی از موجوداتِ عالمِ ارواح بسازد.
لحظهای فکر کرد و پرسید: «فقط میتونم موجوداتِ عالمِ ارواح رو احضار کنم؟ فقط میتونم ارواح رو احضار کنم؟»
اورور سر تکان داد: «نه. ما میتونیم موجوداتِ مرتبط با عالمِ ارواح، دنیای واقعی و عالمِ اختری رو هم احضار کنیم، همینطور موجوداتی از دنیاهای موازی یا سیارههای دیگه. فارغ از اینکه روح باشن یا نه، این کار خیلی خطرناکه. بیشترِ فرابشرانی که این کار رو امتحان کردن، به طرزِ فجیعی کشته شدن و شمارِ کمی هم به شکلِ مرموزی ناپدید شدن. فقط دفترچههای مربوطهشون به جا مونده که ثابت میکنه چیکار کردن.»
لومیان با کنجکاوی پرسید: «میتونم چیزی رو از دنیای واقعی احضار کنم؟»
اورور پیش از پاسخ دادن لحظهای تأمل کرد: «از نظرِ تئوری، تا وقتی طرفِ مقابل ارتباطِ نزدیکی با عالمِ ارواح داشته باشه یا به سطحِ خاصی رسیده باشه، باید بتونه صدای احضار رو بشنوه و تصمیم بگیره که میخواد جواب بده یا نه. با این حال، چنین هدفی یا خیلی خاصه یا خیلی قدرتمند. اگه میخوای زندگیِ خوبی داشته باشی، امتحانش نکن.»
«علاوه بر این، وقتی هدفِ احضار روح نباشه، پیشنیازهای آیینِ مربوطه حتی بالاتر هم میره. به نیروی روحیِ بیشتری نیاز داره و چهبسا به تعدادِ زیادی قربانی هم نیاز داشته باشه. فقط در اون صورته که میتونیم دروازهٔ احضار رو برای استفادهٔ موجوداتِ غیرروحی باز کنیم.
«تو با نیروی روحیِ یه شکارچی بهزور میتونی کاغذِ سفید رو احضار کنی. اگه میخوای چیزِ قدرتمندتری رو امتحان کنی، فقط میتونی به درگاهِ یه ایزد یا موجودیتی پنهان نیایش کنی. برای این کار، ممکنه مجبور بشی چیزی رو که سرشار از نیروی روحیه بهعنوانِ قربانی آماده کنی.»
لومیان تا حدودی جادوی آیینیِ احضار را درک کرد.
«پس حالا قراره یه ورد بخونی و احضار رو کامل کنی؟»
اورور پوزخند زد: «چطور ممکنه؟ آیین اینهمه وقفه داشته. چطور میتونیم ادامهش بدیم؟ در واقع، تو حالتِ عادی تا وقتی روند رو دنبال کنیم، میتونیم از هر وقفهای دوباره کار رو از سر بگیریم. با این حال، من بیشتر داشتم توضیح میدادم و حواسم رو روی انجام دادنِ کارهای مربوطهش نذاشتم.»
احتمالاً یادت رفته...
لومیان این را در دل غرولند کرد اما جرئت نکرد به زبان بیاورد.
اورور سپس گفت: «با این حال، میخوام یه آیینِ احضار برگزار کنم. از یه طرف، میخوام کلِ فرایند رو بهطورِ کامل بهت نشون بدم. از طرفِ دیگه، میخوام کمک بگیرم.»
لومیان با گیجی پرسید: «کمک بگیری؟»
احضارِ موجوداتِ قدرتمندِ عالمِ ارواح برای کمک؟
اورور توضیح داد: «بینِ تعدادِ بیشمارِ موجوداتِ عالمِ ارواح، فقط شمارِ خیلی کمی از اونا میتونن بهعنوانِ نامهرسان عمل کنن. نامهرسانهای خصوصی... امم، نامهرسانها رو میشه بر اساسِ قراردادهای خاص توسطِ بقیه احضار کرد.
«مثلاً اگه من یه نامهرسانِ طرفِ قرارداد داشته باشم، یکی تو تریر میتونه احضارش کنه و نامهای مکتوب بهش بده. اون فوراً از عالمِ ارواح میگذره و نامه رو به دستم میرسونه.
«بهخاطرِ ارتباطِ خاصِ بینِ عالمِ ارواح و اون قرارداد، رسوندنِ نامه فقط یکی-دو ثانیه طول میکشه.»
لومیان از تهِ دل آهی کشید: «خیلی چشمگیره. به سرعتِ فرستادنِ تلگرافه.»
اما فکری که از ذهنش گذشت این بود:
منم یکی میخوام!
اورور ذهنِ او را خواند: «حتی بهش فکر هم نکن. احضارِ یه نامهرسان خیلی سخته. مگه اینکه وردِ دقیقی به دست بیاری، وگرنه بعیده خودت بتونی تو این کار موفق بشی. و فقط چند ردهٔ خاص میتونن وردِ دقیقی رو درک کنن. حتی منم همچین چیزی ندارم.»
لومیان ناامید شد و پرسید:
«قراره یه نامهرسان رو احضار کنی و برای کمک بهشون نامه بنویسی؟»
اورور سر تکان داد: «آره. اون یکی از معدود افرادِ بینِ ماست که تو مسیرِ فرابشری از همه جلوتر رفته. نامهرسانِ خودش رو داره. انتظار ندارم نجاتم بده، اما باید بتونه یهکمی راهنماییم کنه.»
میترسم خیلی سخت باشه. اون بانوی مرموز گفت که فقط میتونیم به خودمون تکیه کنیم...
لومیان با کنجکاوی پرسید:
«ما؟ منظورت دوستای مکاتبهایته؟»
اورور سر تکان داد و با گیجی پرسید: «من کِی حرفی از دوستای مکاتبهای بهت زدم؟»
لومیان صادقانه جواب داد: «چرخهٔ قبل، نه، چرخهٔ قبلترش.»
اورور دست به پیشانیاش کشید: «باشه. در واقع، این یه سازمانِ حمایتِ متقابله که کمکم توسطِ اونایی از ما که نمیتونن به خونه برگردن تأسیس شده. ما برای ارتباطِ روزانه، اشتراکِ دانش و حلِ مشکلات به نامهها متکی هستیم. گردهماییهای کوچیک یا ارتباط از طریقِ نامهرسانها هم وجود داره. اون نایبرئیسِ سازمانِ ما و یکی از بنیانگذارهاست. نامِ رمزش "هلا"ست.»
لومیان کمی گیج شد: «نامِ رمز؟»
اورور کوتاه تأیید کرد: «توی سازمان، همه از نامِ رمز استفاده میکنن و اسمِ واقعیشون رو لو نمیدن. وقتی نامه مینویسن، تأکید میکنن که این یه اسمِ مستعاره تا مقامات پیداشون نکنن.»
لومیان خیلی کنجکاو شده بود: «نامِ رمزِ تو چیه؟»
اورور پیش از آنکه با آهی پاسخ دهد، لحظهای سکوت کرد: «مشنگ.»
لومیان گیج شد: «یعنی چی؟»
چشمانِ اورور تاریک شد و جواب داد: «آدمِ عادیِ بدونِ قدرتهای فرابشری.»
لومیان میدانست که خواهرش بیشتر از هر چیزی میخواهد آدمِ عادیای باشد که در خانهاش زندگی میکند، پس بهسرعت موضوع را عوض کرد.
«اسمِ سازمانتون چیه؟»
حالتِ چهرهٔ اورور پیچیده شد.
«اولش همه میخواستن یه اسمِ باکلاس براش بذارن، اما با در نظر گرفتنِ اینکه ما هر روز نامه مینویسیم، یه اسمِ خیلی تابلو توجهِ نیروهای خاصی رو جلب میکرد. برای همین، در نهایت روی اسمی توافق کردیم که شبیهِ یه گروه از دوستدارانِ حیوانات به نظر میرسه.»
لومیان اصرار کرد: «چیه؟»
اورور با خجالت جواب داد: «جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری.»