چپتر 482: بدن‌هایی در تعقیبِ سرها
چپتر 482: بدن‌هایی در تعقیبِ سرها
فرانکا سرگیجهٔ ناشی از آن غرشِ سهمگین را از خود تکاند و از ته دل آهی کشید.
«همونطور که انتظار میرفت، مِهِ خاکستریِ اینجا محافظت ایجاد میکنه.»
بدونِ آن، روبهرو شدن با غرشی که میتوانست به پیکرِ روحشان آسیب برساند و روی ذهنشان اثر بگذارد، به مهار از دست دادن، تبدیل شدن به هیولا یا مرگِ آنی میانجامید.
لومیان آشکارا ایمانش را ابراز کرد: «ستایش بر ابله!»
سپس با لحنی سرد به او یادآوری کرد: «اما خطرهای پنهانِ اینجا ممکنه از غرشِ قبلی سهمگینتر باشه.»
فرانکا چند ثانیه ساکت ماند و سپس با لحنی دلگرمکننده گفت: «خطرهای پنهان به اونایی که از قبل رو اومدن شرف داره. بهتره از تحریک کردنشون دوری کنیم. اگه اتفاقِ دیگهای نیفته، همین گوشه میمونیم و منتظرِ کمک میشیم!»
با اینکه ژنا و آنتونی رید دربارهٔ این راهبردِ منفعلانه تردید داشتند، از پیشروی در عمقِ تریرِ دورانِ چهارم ابا داشتند و با اکراه نقشهای را که واقعاً نقشه نبود، پذیرفتند.
در آن سکوتِ وهمآور، آنتونی نخستین کسی بود که خونسردیاش را بازیافت. به جعبهٔ چوبیِ تیره اشاره کرد و گفت: «از کاربردش مطمئن نیستم. به نظر نمیرسه یه لمسِ ساده و موقت اثرِ منفیِ آشکاری داشته باشه.»
اهمیتِ سکهها هم که آشکار بود. با یک نگاهِ گذرا و حسابوکتابِ سرانگشتی، در مجموع ۳۱۲ ورلدور و ۲۶ کوپه مشخص شد.
فرانکا در سایهها به ستونی فروریخته تکیه داد و چشمانش را به جعبهٔ چوبیِ تیره و رازآلود دوخت. «این دیگه چه کوفتیه؟»
بدیهی بود که ظرفی عادی نیست؛ ظاهرش نشان میداد که نوعی نیروی رازآلود در خود دارد.
لومیان و آنتونی همزمان توجهشان را به زن شیطانی لذت معطوف کردند.
لومیان خندید: «من باید اینو ازت بپرسم.»
فرانکا با فریاد گفت: «کاری از دستم برنمیاومد. نمیتونستم برای احضارِ روح وقت بذارم و اینجا هم به عالمِ ارواحِ واقعی وصل نیست. نمیتونم پیشگویی آینه جادویی انجام بدم. برای فهمیدنِ تواناییها، اثرات، وضعیت و نقاط ضعفِ احتمالیِ این دوتا شیء، باید خودم بارها باهاشون آزمایش کنم.
«البته اگه به یه صنعتگر بربخوریم، ممکنه خیلی از مشکلاتمون حل بشه.»
او به ژنا اشاره کرد و گفت: «درست مثلِ مجسمهٔ سیاه دیوبانوی نخستین، بدونِ شک کاربردهای دیگهای هم داره. مثلاً، به دارندهاش اجازه میده جایگزینیِ آینهای بسازه. مالِ من، جدا از ایجادِ یه اثرِ ضدغیببینی و هشدارِ زودهنگام، فقط میتونه بهعنوانِ التماسکننده تو آیینها استفاده بشه.
«جفتشون مجسمهان، فقط رنگ و جهتشون فرق میکنه. چرا همچین اختلافِ بزرگی دارن؟»
فرانکا از اشاره به اینکه چرا برای جمعآوریِ اطلاعات دربارهٔ مجسمهٔ سیاه دیوبانوی نخستین از روشهای مختلف استفاده نکرده بود، طفره رفت. تفاهمِ ناگفتهٔ میانِ گروه روشن بود—
در وضعیتِ کنونیشان، تضمینِ امنیتشان بر خطرِ آسیبدیدگی یا اثراتِ نامطلوب برای آزمایشِ غنایمِ جنگیشان اولویت داشت. هر پیشامدِ ناگواری میتوانست به پیامدهای وخیمی بینجامد و حتی مرگ در حینِ آزمایش را در پی داشته باشد.
هنگامی که سکوتی سنگین میانِ ژنا و دیگران حاکم شد، فرانکا در دل آهی کشید.
مجسمهٔ سیاه مشخصاً مشکلسازه و منشأ رازآلودش هم کنجکاوکنندهست. این توضیح میده که چرا فرقهٔ دیوبانو ازم میخواد بررسی کنم گاردنر از طریقِ تونلهای زیرزمینی چی قاچاق کرده...
اگه تحویلش بدم، فرقهٔ دیوبانو با معجونِ رنج بهم پاداش میده و قولِ کمک برای آیینم رو میده، یا تصمیم میگیرن ساکتم کنن؟
لومیان چانهاش را نوازش کرد و رو به آنتونی رید گفت: «در این صورت، ورلدورها رو نگه دار. بقیهٔ غنایمِ جنگی رو وقتی برگشتیم سطح زمین تقسیم میکنیم.»
آنتونی بیشتر پرسید: «باید لای یه ردا بپیچیمش و بذاریمش رو زمین تا موقعِ رفتن برش داریم؟»
لومیان لبخند زد و به فلوتِ استخوانیِ نیمسوز اشاره کرد:
«وگرنه چی؟ میتونی با خودتم ببریش. اینطوری شاید شاهدِ تواناییهای یه درگذشته باشیم. فیلیپ با عجله مرد و وقت نکرد بهمون نشون بده.
«البته با توجه به وضعیتش موقعِ مرگ، دارندهٔ این شیء احتمالاً اون تواناییها رو به شکلِ یه نفرین دریافت میکنه.»
آنتونی که از این تمسخر ککش هم نگزیده بود، ردای سیاه، خونآلود و پارهپوره را بالا کشید و بارِ دیگر آن را دورِ فلوتِ استخوانی و جعبهٔ چوبیِ کوچک پیچید.
لومیان با حالتی متفکرانه، سرش را بیرون آورد و به خیابانِ بهطورِ غیرعادی باریک نگاه کرد.
«اگه بعداً به دشمنی برخوردیم که مقابله باهاش سخت بود، میتونیم پرتاب کردنِ این دوتا شیء به طرفش رو در نظر بگیریم. ممکنه اثرِ معجزهآسایی داشته باشه. ژنرال فیلیپ خیلی خوشحال میشه اگه بدونه بعد از مرگش هم هنوز به دردی میخوره.»
ممکنه یه نفرینِ سرنوشت به بار بیاره!
با وجودِ فضای پرالتهاب، تمسخرِ مداومِ ژنرال فیلیپ توسطِ لومیان، مایهٔ سرگرمیِ اندکی برای ژنا شد.
«لعنتی، ژنرال فیلیپ که دیگه مرده. نیازی نیست اینقدر بهش گیر بدی.»
پیش از آنکه لومیان بتواند پاسخی به ژنا بدهد، دو جیغِ دلخراش در هوا پیچید.
فریادها از یک مکان به گوش میرسیدند و آکنده از ترسی پنهاننشدنی بودند.
کمی بعد، دو پیکر به درونِ خیابانِ باریک هجوم آوردند، گویی در تعقیبِ شیء پرندهٔ ناشناسی بودند که در هوا شناور بود.
فرانکا در کنارِ لومیان، از میانِ سایهها به بیرون سرک کشید و با دیدنِ آن منظره، حالتِ چهرهاش منجمد شد.
آن دو پیکر، یک مرد و یک زن، سر بریده بودند و گردنهایشان له شده بود و هیچ نشانی از استخوان در آنها دیده نمیشد.
دو سر در تعقیبشان بودند که ترسی خالص را نشان میدادند و ستونفقراتِ خونی و دُممانندی را پشتِ سرشان میکشیدند.
یکی از سرها متعلق به مردی با گونههای پفکرده شبیهِ سنجاب بود. او موهای سیاه، بلند و ضخیمی را میجوید که از چشمانِ قهوهایِ تیره، سوراخهای بینی و گوشهایش بیرون زده بود. موهای مشابهی از پیکرِ بیسری که در تعقیبش بود روییده بود، متراکمتر و اغراقآمیزتر، شبیهِ جلبکِ دریایی.
سرِ دیگر متعلق به زنِ زیبایی با موهای سیاه و چشمانِ قهوهای بود. او دیوانهوار به جلو پرواز میکرد، سرفه میکرد و نورِ درخشانِ ستارهها را به بیرون میتکاند. سنگریزههای اطراف که در اثرِ تعقیب به پرواز درآمده بودند، گویی در حرکتِ آهسته تاب میخوردند.
ناگهان، آن دو سر و پیکر که میخواستند از روی ساختمانی فروریخته بالا بروند و از خیابانِ باریک خارج شوند، خشکشان زد.
سرها با گیجی تکان خوردند و سعی کردند ناراحتیای را برطرف کنند. جنازههای بیسر دستهایشان را بالا بردند و سمتِ چپِ سینهٔ خود را چسبیدند.
در عرضِ چند ثانیه، آن دو سر با ستونفقراتِ خونی که پشتِ سرشان کشیده میشد، به داخلِ خانهٔ سیاه و فروریخته سقوط کردند و پیکرهایشان روی سنگهای رویهمچیدهشده درهم شکست.
سکوتی سنگین بر لومیان و دیگران حاکم شد.
پس از چند ثانیه، لومیان پوزخند زد: «میبینید، وقتی به عمقِ تریرِ دورانِ چهارم میرید این اتفاق میافته.»
ژنا متفکرانه پرسید: «فکر میکنی اونا ساکنانِ مهمانخانه هستن؟»
لومیان با پوزخند جواب داد: «پس چی؟ جای دیگهای هم میشه همچین سرها و پیکرهای تازهای رو تو یه ویرانهٔ باستانی که یکی دو هزاره دفن شده پیدا کرد؟»
این موضوع خاطراتِ ناظر اولسن را زنده کرد. او وقتی برای اولین بار ظاهر شد در همین وضعیت بود.
حالا، لومیان تقریباً مطمئن بود که اولسن هیولایی واقعی است، با سر و پیکری که میتوانستند از هم جدا شوند.
فرانکا هم خدمتکارانِ گاردنر مارتن را به یاد آورد. نگاهش را پس گرفت و قبل از اینکه حرفی بزند، لحظهای تأمل کرد:
«چرا سرهای بیبدن هنوز سرفه میکنن، انگار که مریضن...؟ چیزی که آخر سر براشون اتفاق افتاد شبیهِ سکتهٔ مغزی به نظر میرسه. اون دوتا پیکرِ بیسر هم علائمِ ایستِ قلبی رو نشون میدن.
«این کارِ عطیهگیرندهٔ خدای شریرِ کلیسای بیماریه، یا قاتلِ دیگهای در کاره؟
«درسته، ردهٔ ۵ از مسیرِ دیوبانو رنج نام داره. میتونه بیماریهای مختلفی رو پخش کنه، و من میتونم با مجسمهٔ دیوبانوی نخستین و آینهٔ نقرهایِ باستانی واردِ این مکان بشم...
«این مکان مشخصاً ارتباطِ زیادی با مسیرِ دیوبانو داره. ممکنه نشتِ قدرتِ ردهٔ بالا باعث بشه هیولاها مریض بشن و بمیرن؟»
لومیان با تمسخر تحسین کرد: «بد نیست. تو لحظاتِ حساس هنوز یه کم هوش تو سرت هست.»
از طرفِ دیگر، ژنا خوشحال بود.
«خوشبختانه زیاد جلو نرفتیم. وگرنه، کی میدونه کِی مریض میشدیم و میمردیم.»
لومیان به او لبخند زد.
«فکر میکنی چرا الان بیماری محاصرهمون نکرده؟»
«ا-اما ما که سرفه نکردیم...» صدای ژنا در حالی که به جیبِ مخفیِ لباسش نگاه میکرد، ضعیف شد و به سکوت انجامید.
داخلِ آن مجسمهٔ قیرگونِ دیوبانوی نخستین قرار داشت.
فرانکا هم به جیبش سرک کشید، گویی میتوانست مجسمهٔ استخوانیِ دیوبانوی نخستین را از روی پارچه تشخیص دهد.
آنتونی رو به لومیان کرد و برای تأیید پرسید:
«منظورت اینه که تریرِ دورانِ چهارم گرفتارِ بیماریهاست، و ما چون این دوتا مجسمه رو همراهمون داریم آسیبی ندیدیم؟»
لومیان دستهایش را باز کرد و گفت:
«به نظرم این توضیح منطقیتره.»
...
آنسوی مِهِ خاکستری، در لبهٔ ویرانههای تریرِ دورانِ چهارم.
در چمدانِ کوچکِ قهوهای، صورتِ خونآلودِ گاردنر مارتن ناگهان چشمانش را باز کرد و گاردنر مارتنِ ملبس به زرهِ نقرهای در چشمانش بازتاب یافت.
دهانش را باز کرد و گلولهٔ آتشینِ سفید و درخشانی را بیرون داد.
فاصلهٔ بینشان آنقدر کم بود که گاردنر مارتن اصلاً نمیتوانست جاخالی بدهد. تنها کاری که از دستش برمیآمد این بود که به عقب خم شود تا از حملهٔ اولیهٔ هدف در امان بماند.
بوووم! گاردنر مارتن در اثرِ انفجارِ عظیم به پرواز درآمد.
ترکِ تارعنکبوتیشکل روی سینهٔ زرهِ نقرهای درهم شکست و پوست و گوشتِ زیرِ آن را پاره کرد.
این ضربه به مثابهِ اصابت به نقاطِ حساسِ گاردنر مارتن بود. اگر زرهِ غرور نبود که بیشترِ آسیب را جذب میکرد، او در دم جان میداد.
با این حال، این بدان معنا بود که زرهِ غرور برای مدتی محافظتِ خود را از روی سینه از دست داد.
سرِ خونآلودِ گاردنر مارتن به بالا پرواز کرد و ستونفقراتی خونی را به دنبالِ خود کشید.
در طرفِ دیگر، جنازهٔ بیسرِ اولسن بارِ دیگر ایستاد.
سرِ گاردنر مارتن کُندهٔ خالیِ گردن را نشانه گرفت و ستونفقراتِ سفید و ترسناک را درونِ آن فرو برد.
در میانِ صدای تَرَق، این «گاردنر مارتن» که گویی از جهنم آمده بود، گردنش را چرخاند و به گاردنر مارتن که از قبل تغییرِ موضع داده و شمارِ زیادی کلاغهای آتشینِ سرخرنگ را که تقریباً سفید بودند متراکم کرده بود، لبخندی شیطانی زد.
«اولسن خیلی وقته مرده. من سر و پیکرش رو کنترل میکردم.
«در آینده، من جای تو رو میگیرم.»
...
در بیابان، زمین بهشدت لرزید و شکافهای درخشان همچون مارهای آتشین به دوردست خزیدند.
پیکرهای خانمِ شعبدهباز و خانمِ عدالت ظاهر شدند.