چپتر 484: تمسخر
چپتر 484: تمسخر
فرانکا اصلاً غافلگیر نشد، هرچند از خود میپرسید چرا در این خرابشده اینهمه اتفاق میافتد.
اینجا تریرِ دورانِ چهارم بود. حتی اگر سرزمینِ خدایی سقوطکرده هم نبود، باز هم چیزی از ناهنجاریها کم نداشت!
لومیان و بقیه با احتیاط از پناهگاهشان بیرون آمدند و از زاویههای مختلف به منبعِ صدای زنگ چشم دوختند.
آنجا چندان دور نبود، اما مه در آن سمت غلظتی غیرعادی داشت. ساختمانها محو و تار به چشم میآمدند، گویی تنها پارهای از تاریخ تجسم یافته بود.
در اعماقِ مه، وسیلهای شبیه به قطارِ بخار بیسروصدا میلغزید و پیش میرفت. تنها دو واگن داشت و از دودکش خبری نبود. چارچوبهای عجیبی از سقفش بیرون زده و آن را به چیزی معلق در هوا متصل میکرد.
دینگ دینگ دینگ. قطار به دلِ مهِ غلیظتری رفت و از چشم پنهان شد.
با اینکه فرانکا و همراهانش نمیتوانستند جزئیات را بهروشنی تشخیص دهند، وحشتی وصفناپذیر به جانشان افتاد؛ حسی شبیه به ایستادن بر لبهٔ پرتگاه یا پا گذاشتن روی تیغههایی که پوستشان را میشکافت.
پیش از آنکه بتوانند به پیامدهای دگرگونیِ مه و ورودِ این اشیای عجیب بیندیشند، محیطِ اطرافشان در تاریکیِ ژرفی فرو رفت. غروب رنگ باخت و شب فرا رسید.
مِهی غلیظ فضا را پوشاند.
لومیان که آشفتگیِ نگرانکنندهای را حس کرده بود، میخواست از آن بگریزد، اما مهِ غیرعادی که هالهای تاریک به خود گرفته بود، راهِ هرگونه «تلپورت» به منطقهای امن را میبست. در آنسوی مه، بیابانی که از آن آمده بودند دیگر به حسش درنمیآمد.
سرمای مه در پوستشان رسوخ کرد و فرانکا و ژنا را بیاختیار به لرزه انداخت.
تقریباً در همان زمان، خیابانِ باریک با سوسوی شعلههای شمع و چراغهای روغنی جان گرفت. صدای خنده، گریه و همهمهِ آدمها به هوا برخاست و محیطِ تا پیش از آن خاموش را دگرگون کرد.
تریرِ دورانِ چهارم ناگهان سرشار از زندگی شد و تپشِ حیات و هیاهو در آن طنین انداخت.
آنتونی بیاختیار نگاهی به خانههای جورواجور و خیابانهای باریک انداخت و چشمش به ساختمانی نامتقارن و قیرگون افتاد. شمعدانهایی از سقف آویزان بودند و نورشان را روی پیکری میانداختند که کنارِ پنجره ایستاده بود.
آن شخص کلاهِ سیاهی بر سر داشت که یک طرفش فرورفته و طرفِ دیگرش برآمده بود. لباسهایی تیره به تن داشت که دکمههایش نامرتب بسته شده بودند و زخمی صاف و مورب، بدنش را از شانه تا کمر شکافته بود.
ظاهراً کارِ یک شمشیرِ پهن و تیز بود.
در آن لحظه، بدنِ موربشکافتهٔ مرد شبیه به مکعبهای خانهسازیِ کودکی بود که درست روی هم چیده نشده باشند.
او بیخیال داشت پایِ گوشتی را میجوید؛ لقمههای جویدهشده از شکافِ زخمش روی زمین میریختند، اما خودش هیچ اعتنایی نداشت.
در دیگر خانههای مسکونی نیز پیکرهایی نمایان شدند.
برخی شبیه به شمعهای ذوبشدهای بودند که دوباره سفت شده باشند؛ گوشتِ تنشان لزج و نامشخص بود. برخی دیگر پوستی رنگپریده و بیجان داشتند و پرهای سفید و چربی از منافذشان بیرون زده بود که از آنها چرکِ زردرنگی تراوش میکرد. بدنِ بعضیهایشان پر از سوراخهای ریزی بود که حشراتِ سیاه از آنها بیرون میآمدند و برمیگشتند. کسانی هم بودند که به اسکلتهایی سفید بدل شده و تنها نقابی ناجور از پوستِ انسان چهرهشان را پوشانده بود. برخی دیگر چنان به سایههایی سیاه تقلیل یافته بودند که گویی سوختهاند...
در خیابانِ باریک، کُرهای زرد، آبی و سرخ به بلندیِ نیمی از قدِ یک انسانِ بالغ به جلو میغلتید. دلقکی وارونه با لباسهایی اغراقآمیز روی آن ایستاده بود.
گوشهای دلقک برخلافِ گوشِ انسان، شبیه به سگ و کمی نوکتیز بود. موهایی خاکستریرنگ و تیره چهرهٔ سرخوزردش را پوشانده بود.
اینا همون شهروندای تریرِ دورانِ چهارمن که خیلی وقته مردن؟ پلکهای لومیان پرید.
او، فرانکا و بقیه نیز چهرههای خونآلود و نگاههای سردِ این پیکرها را دیدند.
فرانکا با خودش زمزمه کرد: «خیلی شبیهان، خیلی شبیه به اون مردمِ آینه...» و بعد با وحشت گفت: «نکنه دگرگونیِ مِهِ خاکستری ما رو برده باشه به تریرِ دورانِ چهارمِ توی آینه؟ شهروندای تریرِ دورانِ چهارم تو واقعیت مردن، اما اونایی که تو آینهان هنوز زندهان؟»
حرفش تمام نشده بود که نگاهِ لومیان و آنتونی به سمتِ او و ژنا چرخید.
فرانکا که مورمورش شده بود گفت: «نکنه بازم کارِ این دو تا چیز باشه؟ نکنه اینا باعث شدن بعد از دگرگونیِ مِهِ خاکستری، تریرِ دورانِ چهارمِ آینه ما رو ببلعه؟»
لومیان به خیابانِ باریکی که پر از هیاهوی زندگی بود نگاه کرد و پس از لحظهای تأمل گفت: «نه، اینطور نیست. فکر کنم این یه ناهنجاریِ سراسری باشه. غیر از چند نفرِ خاص که واردِ اینجا میشن، بقیه بعد از اینکه مِهِ خاکستریِ در حالِ گسترش دربرشون میگیره، سر از ویرانههای آینه درمیارن.» سپس افزود: «محتملترین گزینه اینه که اون دو تا مجسمه روِ تریرِ دورانِ چهارم اثر گذاشتن و باعثِ تغییراتی مثل گسترشِ مِهِ خاکستری شدن.»
ژنا لحظهای ساکت ماند و سپس اخم کرد.
«اما ما خیلی وقته اینجاییم. چرا تازه الان این اتفاق افتاد؟ ما که همین الان کارِ خاصی نکردیم...»
فرانکا ناگهان متوجه شد: «راست میگی! حتماً اون ساکنای مهمانخانه بعد از ورودشون موقعِ پرسه زدن باعثِ این اتفاق شدن!»
بهمحضِ اینکه حرفِ فرانکا تمام شد، فریادی خشن و وحشتزده در همان حوالی طنین انداخت.
«کمک!
نجاتم بدید!»
لومیان و همراهانش بهسوی صدا برگشتند و مردی را دیدند با کتوشلوارِ رسمیِ سیاه که موهایش مانندِ منشیِ یک شخصیتِ برجسته مرتب شانه شده بود و داشت در خیابانِ باریک با تمامِ توان میدوید.
صورتش پر از دملهایی بود که از آنها چرک بیرون میزد. گاهی سرش را ۱۸۰ درجه میچرخاند و چشمانش چنان پر از ترس میشد که گویی موجودی بیشکل و هولناک در تعقیبش بود.
«نجاتم بدید!»
در میانِ فریادهایش، بدنِ مرد ناگهان خشکش زد و بیاختیار به عقب کشیده شد. سرعتِ عقبرفتنش شتاب گرفت تا اینکه از زمین کنده شد.
«آه!»
در میانِ جیغهای دلخراش، در مِهِ خاکستریِ غلیظ و ساختمانهای سایهوار فرو رفت.
لحظهای بعد، صدا ناگهان قطع شد و سکوت آن منطقه را فرا گرفت.
قلبِ لومیان و دیگران از حسِ خطرِ شدیدی به تپش افتاد.
با اینکه مردِ سیاهپوش یک آدمِ عادی نبود و احتمال میرفت عطیهگیرندهٔ خدایی پلید از فرقه انقراض کل یا کلیسای بیماری باشد، و تا حدودی توسطِ این مکان تباه شده بود که میتوانست سرش را ۱۸۰ درجه بچرخاند، لومیان، آنتونی و همراهانشان همچنان وحشتی را که در اعماقِ مِهِ خاکستری کمین کرده بود، حس میکردند.
انگار میتوانستند مجسم کنند که خودشان هم به درونِ مِهِ خاکستری «کشیده» و ناپدید میشوند.
با این حال، در آن لحظه هیچ ایدهای نداشتند که چه کنند یا چطور پنهان شوند. مِهِ خاکستری و سیاه و غلیظی ویرانههایی را که گمان میرفت آینهای باشند، احاطه کرده بود و خطرهای ناشناخته در سایهها پرسه میزدند و بیصدا نزدیک میشدند.
در آن لحظه، صدای پرهیبتِ ترمیبوروس در گوشِ لومیان طنین انداخت:
«فقط بدو تا به اون ستون برسی. تو راه متوقف نشو. به عقب برنگرد. تلپورت نکن. همراهانت رو هم نکش.»
این... این همون جهتی نیست که هیولا توش «بلعیده» شد؟ اگه خودمون بریم جلو، خودمون رو مثلِ غذا نفرستادیم دمِ درش؟ لومیان با تردید دستوپنجه نرم میکرد، مطمئن نبود که آیا ترمیبوروس خطرِ واقعی را حس کرده و قصدِ مداخله دارد یا اینکه وی از فرصت استفاده میکند تا اهدافِ خودش را پیش ببرد.
صدای بمِ ترمیبوروس افزود: «میتونی انتخاب کنی که باورت نشه.»
با وجودِ سوءظنهایش، نگاهِ لومیان روی نقطهای که پیکرِ عطیهگیرندهٔ خدای پلید «بلعیده» شده بود، ثابت ماند.
در اعماقِ مِهِ خاکستری، در میانِ ساختمانهای پدیدارشده، فروریخته و سر به فلک کشیده، ستونی سیاه و مهآلود تا آسمان کشیده شده بود.
ناگهان، لومیان چیزی را به یاد آورد.
در ورودیِ طبقهٔ چهارمِ دخمهها—ستونِ شبِ کریسمونا.
و اما کریسمونا، او دیوبانویی عالیرتبه بود که در طولِ جنگِ چهار امپراتور در تریرِ دورانِ چهارم کشته شده بود!
اون حتی فرزندِ خدا بود، فرزندِ راستینِ دیوبانوی نخستین... گمان میره اینجا تریرِ دورانِ چهارمِ آینهای باشه... لومیان اطراف را از نظر گذراند و دید که وضعیت در جاهای دیگر هم مشابه است. دندان به هم سایید و گفت: «میریم جلو! سمتِ ستونِ سیاه!»
حسِ خطر شدت گرفت و لومیان را واداشت تا دست به قماری قاطع بزند.
برن جلو؟ فرانکا، ژنا و آنتونی لبریز از سؤالاتی دربارهٔ انتخابِ لومیان بودند.
همه سرنوشتِ مورمورکنندهٔ مردِ سیاهپوش را دیده بودند!
لومیان صاف ایستاد و با صدایی آمرانه اعلام کرد: «ژنا، غنایمِ جنگی رو بیار. توقف نکن، برنگرد و هیچکدوم از همراهانمون رو هم نکش!»
با تمام شدنِ جملهاش، از مخفیگاهش بیرون پرید.
با توجه به دقیق بودنِ دستوراتِ لومیان، فرانکا نگاهی به او انداخت و تصمیم گرفت به قضاوتش اعتماد کند.
ژنا چنگش را روی سکه طلای خوششانسی محکم کرد، شنلی را که حاویِ غنایمِ جنگی بود بالا کشید و به دنبالش رفت. آنتونی که انتقامش را گرفته بود، هیچ حسرت یا وسواسی در دل نداشت. لومیان بارها درستیِ تصمیماتش را ثابت کرده بود، پس او را زیرِ سؤال نبرد و از نزدیک تعقیبش کرد.
تاپ! تاپ! تاپ! آن چهار نفر در خیابانِ باریک دویدند و از کنارِ دلقکِ وارونهای که با سرعتی حسابشده روی توپ به جلو میغلتید، گذشتند. آنها به اعماقِ مِهِ خاکستری شیرجه زدند و به سمتِ ستونِ سیاه رفتند.
...
در گوشهای از تریرِ دورانِ چهارم، روبهروی خانهای سیاهرنگ و آهنمانند که با نقشی سرخ آراسته شده بود، بیابانی پوشیده از علفهای هرز به اندازهٔ یک میدانِ معمولی فشرده شده بود.
درونِ کالسکهای روباز و سرخِ تیره در آن بیابان، بانو ماه که ردایی سفید و گشاد و نقابی روشن به تن داشت، از مادام پوآلیس که کنارش ایستاده بود، پرسید: «چی شده؟»
مادام پوآلیس که سیاهپوش بود و سرش را با دستِ راستش پوشانده بود، جواب داد: «دوباره صدای گریهٔ بچهم رو میشنوم...»
بانو ماه بهآرامی سر تکان داد و به او اطمینان خاطر داد: «این اجتنابناپذیره. همینجا استراحت کن و وقتی حالت بهتر شد به ما برس.»
عضلاتِ صورتِ مادام پوآلیس متناوباً میپرید و در هم میرفت. پرسید: «مطمئنی میتونی تنهایی از پسش بربیای؟»
بانو ماه لبخندی زد و جواب داد: «بچهم برام هدیهای گذاشته. نگران نباش.»
او فکر نمیکرد مادامِ شب در این مورد کمکِ چندانی باشد. مادامِ شب میتوانست وارد شود چون باید در صومعهٔ قلبِ مقدس میماند تا جلبِ توجه کند و نمیتوانست در مهمانخانه بماند.
مادام پوآلیس با تأسف گفت: «بسیار خب.»
پس از آنکه کالسکهٔ بانو ماه و بیابان دور شدند، حالتِ چهرهٔ مادامِ شب بهسرعت به حالتِ عادی بازگشت.
کالسکهٔ بانو ماه که توسطِ دو موجودِ اهریمنمانند کشیده میشد، مدتی پیش رفت تا اینکه مِهِ خاکستری غلیظتر شد و گسترش یافت.
چشمانش باریک شد و بندِ نافی خونآلود در دستش پدیدار گشت.
بندِ ناف نورِ خورشیدِ درخشان و طلاییرنگی از خود ساطع کرد و تمامِ تباهیها و تأثیرات را دفع نمود.
بدین ترتیب، بانو ماه با موفقیت به حاشیهٔ سرزمینِ خدایی سقوطکرده رسید. مِهِ خاکستری در اینجا مانندِ دیواری غلیظ بود.
هنگامی که سعی کرد نزدیک شود، متوجه شد راهش مسدود شده است، مانندِ آدمِ عادی که به سدی غیرقابلنفوذ برخورد کند.
بانو ماه نیرویی مقاومتناپذیر را حس کرد اما نتوانست جلوتر برود.
با تعجب و سردرگمی زمزمه کرد: «چطور ممکنه...»
همانطور که با خودش فکر میکرد، بانو ماه اطرافش را از نظر گذراند.
ناگهان، نگاهش خشک شد.
روی سطحِ ساختمانی کاخمانند و نیمهویران در آن نزدیکی، رنگِ سرخِ خیرهکنندهای دیوار را پوشانده بود که با حالتی خونین نوشته بود: «کسی بهت نگفته بود اینجا یه مهرومومِ دیگه هم هست؟»