چپتر 485: ستونِ شب
چپتر 485: ستونِ شب
مِهِ خاکستری که در مرکز غلیظتر میشد و به هر گوشه از تریرِ دورانِ چهارم رخنه میکرد، گاردنر مارتن را که زرهِ تمامتنهٔ نقرهای و صیقلی به تن داشت، نترساند. بهجای وحشت، غرق در شعف شد. از زمانِ رخنهٔ قدرت از ساختمانِ ۱۳ در بلوارِ بازار و شنیدنِ آن صدای عظیم، چنین صحنههایی مدام به خوابش میآمد. گویی به خانه بازمیگشت و درها کاملاً به رویش باز بود.
گاردنر مارتن بیدرنگ بهسوی قلبِ تریرِ دورانِ چهارم دوید و راهِ سرزمینِ خدای سقوطکرده را پیش گرفت.
...
لومیان و همراهانش از میانِ خیابانی چنان باریک میدویدند که ساکنانِ خانههای دو طرفش تقریباً میتوانستند دست دراز کنند و با هم دست بدهند.
تنها پس از دوازده قدم، لومیان حس کرد نیرویی ناملموس از درونِ مِهِ خاکستریِ قیرگون ساطع میشود. گویی بازوهای بیشمارِ موجودی هولناک بود که آرام و باحوصله هر جانداری را نوازش میکرد تا طعمهاش را برگزیند.
پوستِ سرِ لومیان مورمور شد. با اینکه لباس به تن داشت، هر جا که آن موجودِ بیشکل لمسش میکرد، مو بر تنش سیخ میشد.
غریزه وادارش میکرد مقاومت کند، اما حرفِ ترمیبوروس را به یاد آورد.
«توقف نکن. برنگرد. تلپورت نکن. دستِ همراهانت رو نکش!»
هرچند این حرف صراحتاً مقاومت، دفاع یا حمله را منع نمیکرد، لومیان صلاح دید اوضاع را زیر نظر بگیرد و منتظر بماند.
میل به سوزاندنِ آن موجوداتِ بیشکل را پس زد و خود را وادار کرد به راهش ادامه دهد.
ژنا در کنارش، و فرانکا و آنتونی پشتِ سرش، لومیان را دقیق زیرِ نظر داشتند. اگر او کاری نمیکرد، آنها هم دست نگه میداشتند. اگر دست به کار میشد، بیدرنگ از او پیروی میکردند.
وقتی دیدند لومیان از رویارویی با آن موجودِ بیشکل در مِهِ خاکستریِ تاریک خودداری میکند، دندان روی جگر گذاشتند و آن نوازشهای سنگین و خطیر را تاب آوردند.
در این میان، آن شیءِ بیشکل به نظرِ فرانکا کمی آشنا آمد.
با یادآوریِ این گمان که اینجا احتمالاً تریرِ دورانِ چهارمِ آینهای است و پیوندِ تنگاتنگی با مسیرِ دیوبانو دارد، خیلی زود به پاسخ رسید.
این موجود شباهتِ عجیبی به تارِ عنکبوتِ یک زن شیطانی لذت داشت!
آیا ممکن بود اثرِ بهجامانده از یک دیوبانوی ردهبالا باشد؟ فرانکا صحنهای را در ذهن مجسم کرد: عنکبوتی غولآسا، قیرگون و نیمهانسان که بیصدا در اعماقِ مِهِ خاکستری چمباتمه زده بود و تارهایی را که گویی جان داشتند به بیرون میفرستاد تا طعمهاش را بیابد و به دام اندازد.
پس از آنکه بیش از ده قدم دویدند، لومیان با خوشحالی متوجه شد که آن موجودِ بیشکل دارد آرام عقب میکشد. دیگر فعالانه لمسش نمیکرد، اما از آنجا که تراکمِ تارها بسیار بالا بود، برخوردها و تماسهای گاهوبیگاه اجتنابناپذیر مینمود.
ظاهراً این تغییر واکنشی بود به حرکتِ جسورانهٔ او بهسوی سرچشمهٔ این موجوداتِ بیشکل.
انگار این موجوداتِ بیشکل فقط کسانی را هدف میگرفتند که قصدِ فرار داشتند!
بهمحضِ خروج از آن خیابانِ باریک و ورود به درونِ مِهِ خاکستریِ غلیظ، لومیان ناگهان حس کرد مو بر تنش سیخ شده است و سرمایی از ستونِ فقراتش پایین دوید.
غریزهاش از خطری عظیم در پیشِ رو هشدار میداد؛ تهدیدی که میتوانست همهٔ آنها را نابود کند. عواقبِ نزدیکتر شدن به آن از حدِ تصور فراتر بود.
فرانکا و دیگران بیاختیار قدم سست کردند. وحشت کاملاً ملموس بود؛ گویی هفتتیری پر را روی پیشانیشان گذاشته بودند که هر لحظه ممکن بود شلیک کند.
لومیان دندان به هم سایید و به راهش ادامه داد.
حالا که تصمیم گرفته بود به توصیهٔ ترمیبوروس اعتماد کند، باید تا زمانی که خلافش ثابت میشد تاب میآورد. وگرنه از همان ابتدا کارِ دیگری میکرد!
او توقف نکرد، ژنا و دیگران هم جرئت نکردند بایستند. شبیه احمقهایی شده بودند که پرتگاهی را در پیشِ رو میدیدند و به ناچیز بودنِ خود واقف بودند، اما باز هم ابلهانه به سمتِ جلو میشتافتند.
در همان لحظه، لومیان از گوشهٔ چشم دید که شعلههای سیاه روی بدنِ ژنا زبانه کشید. درد در چهرهاش نقش بست و ترس در چشمانش دوید.
تَرَق! ژنا همچون آینهای خُرد شد و بیدرنگ دوباره ظاهر گشت، در حالی که هنوز در شعلههای سیاه و سرمای استخوانسوز غوطهور بود.
با چشمانش از لومیان التماس میکرد.
لومیان بیاختیار دستِ چپش را بالا آورد تا به ژنا کمک کند. با این حال، لحظهای کوتاه درنگ کرد، دستش را عقب کشید و نگاهش را به روبهرو دوخت.
دستِ همراهانت رو نکش!
ناامیدی، بهت و کینه در دم چشمانِ ژنا را پر کرد.
سرفهای کرد و سرِ جایش خشک شد.
بهسرعت در دامِ آن موجوداتِ بیشکل گرفتار آمد و به اعماقِ مِهِ خاکستری کشیده شد.
فرانکا که شاهدِ این صحنه بود، رنگ از رخسارش پرید و آماده شد به کمکش بشتابد، اما ناگهان هشدارهای لومیان از ذهنش گذشت.
درنگ کرد.
در آن لحظه، چهرهٔ ژنا آکنده از نفرتی خالص شد و خون از منافذِ صورتش بیرون زد. جیغِ گوشخراشی از میانِ لبانش فرار کرد؛ همچون نفرینی که بر سرِ همه آوار شود.
با دیدنِ این صحنه، لومیان و دیگران نفسِ راحتی کشیدند.
این ژنا بیشتر به یک آدمِ آینه شباهت داشت!
در میانِ آن جیغِ گوشخراش، ژنا در اعماقِ مِهِ خاکستری ناپدید شد و صدایش ناگهان برید.
تقریباً در همان لحظه، لومیان از گوشهٔ چشم دید که ژنا با چهرهای مضطرب و نگران دوشادوشِ او میدود.
همونطور که انتظار میرفت!
لومیان تا حدودی فهمید چرا ترمیبوروس دربارهٔ کشیدنِ همراهان هشدار داده بود.
در این قلمرو، هر همراهی ممکن بود در هر لحظه بیسروصدا با همتای آینهایِ خود جابهجا شود. کمک به «آدمِ آینه» خطرِ آسیب رساندن به همراهِ واقعی را در پی داشت و باعث میشد فرد کاملاً در این مکان جذب شده و به «غذای» آن موجودِ نهفته در سرچشمهٔ اشیاءِ بیشکل تبدیل شود.
لعنتی! نمیتونستی واضحتر بگی؟ این دلیلا که خیلی پیچیده نیستن. حتماً باید اصرار کنی خودمون تجربهشون کنیم و از پسشون بربیایم!
لومیان در دل ترمیبوروس را لعنت کرد و با عزمی راسختر به راهش ادامه داد.
در برخوردهای بعدی، چالشهای مشابهی بارها پیش آمد. با این حال، آنها که اکنون تجربه داشتند، از مقاومت یا تلاش برای فرار خودداری کردند. در برابرِ میلِ کمک به همراهانشان نیز مقاومت میکردند.
لومیان و بقیه با تمرکز بر مسیرشان، ستونِ سیاه را راهنمای خود قرار دادند و مستقیم دویدند. گاهی نیز موانع را دور میزدند.
سرانجام، ستونِ سیاه در فاصلهای نهچندان دور پدیدار شد.
همزمان، لومیان، آنتونی و بقیه با حیرت متوجه شدند خطرِ قریبالوقوعی که در آستانهٔ برخورد با آنها بود، به طرزِ رازآلودی ناپدید شده است.
نه، ناپدید نشده بود. اکنون پشتِ سرِ لومیان و گروه قرار داشت — در دوردست!
دویدن به سمتِ خطر باعث میشه ازش دور بشی؟ درست مثلِ محوطهٔ آجرهای سنگیِ سیاهِ کمرنگ تو بیابون، اینجا هم جهتها پیچخورده و آشفتهست؟
لومیان در میانِ حیرتش نه به عقب نگاه کرد و نه برای شادی کردن ایستاد. به راهش ادامه داد و به سوی ستونِ سیاه دوید.
اگر او چنین الگوی قاطعانهای به جا نمیگذاشت، چهبسا فرانکا و ژنا برمیگشتند. با این حال، آنها به پیشروی ادامه دادند؛ در حالی که حسِ آسودگی با ترسی ماندگار درآمیخته بود.
پس از طی کردنِ دهها متر، آن چهار نفر به میدانی رسیدند که ستونِ سیاه در آن ایستاده بود.
زمین با آجرهای سنگیِ سیاهِ کمرنگ فرش شده بود و ستونهای سنگیِ خاکستریوسفیدِ متعددی ویران شده بودند و تنها بقایای اندکی از آنها به جا مانده بود.
در مقایسه با ستونِ سیاه، این ستونهای سنگیِ خاکستریوسفیدِ «بازمانده» به اندازهٔ مورچه ناچیز بودند.
این ستونِ سیاهِ غولآسا حتی از ستونِ شبِ کریسمونا که لومیان در طبقهٔ سومِ دخمهها دیده بود نیز فراتر میرفت. تا آسمان امتداد داشت و گویی با شعلههایی بیشکل میسوخت و مقصدش در هالهای از ابهام فرو رفته بود.
این صحنه آجرهای سنگیِ سیاهِ کمرنگِ بیابانِ بیرون و ستونهای سنگیِ خاکستریوسفیدِ متعددِ آن حوالی را به یادِ لومیان آورد، اما هیچچیز شبیهِ ستونِ سیاه نبود.
نکنه ستونِ شب تو بیابون فروریخته و نابود شده؟ همون اتفاق باعث شده استخونهای قدیمی بیرون بخزن و تباهیِ ساختمانِ ۱۳ تو بلوارِ بازار رو به بار بیارن؟ بعدش با ساختنِ دخمهها و جابهجا کردنِ بیشمار جسد ترمیمش کردن؟
لومیان بر اساسِ این افکار حدسی زد.
فرانکا و ژنا میدانِ پیشِ رو را بررسی کردند و دیدند که محوطهٔ اطرافِ ستونِ سیاه در زمین فرو رفته است. به نظر میرسید در پایین موادِ مذابِ سفیدی جریان دارد و شاخکهای سیاهِ کمرنگی در کمین نشستهاند.
گرچه هیچ هشدارِ صریحی از خطر وجود نداشت، لومیان و بقیه حس کردند این مکان شاید حتی از موجودی که پیشتر با آن روبهرو شده بودند نیز خطرناکتر باشد.
در کنارِ ستونِ سیاه، آدمبرفیای به بلندیِ ۱.۷۸ متر ایستاده بود. چهرهٔ یخزدهاش که برای شکل دادن به چشم، بینی و دهان ترک خورده بود، گوش نداشت.
وقتی نگاهِ لومیان بیتفاوت از روی آدمبرفی گذشت، ناگهان خشکش زد.
لکهٔ تیرهای روی چشمِ راستِ آدمبرفی دید، گویی عینکِ تکچشمی زده باشد.
آمون؟
لومیان جا خورد و میل به فرار وجودش را فرا گرفت.
در آن لحظه، صدای پرشکوهِ ترمیبوروس در گوشش طنین انداخت:
«مرده.»
مرده...
لومیان آهِ آسودگی کشید.
منطقیه. آمون، نجیبزادهٔ امپراتوریِ تودور تو دورانِ چهارم، از تلفاتِ جنگِ خدایان در امان نبوده. خیلی محتمله که دهها یا حتی صدها بدلش اون زمان از بین رفته باشن. احتمالاً تو اون شرایط پس گرفتنشون هم ممکن نبوده.
لومیان به دلیلی نامعلوم، ردی از شادی در کلماتِ مختصرِ ترمیبوروس حس کرد.
آنتونی با تماشای آدمبرفی، ناگهان حس کرد پیشانیاش داغ شده و نفسش به داغی میزند. پیکرِ روحش بهسرعت ضعیف میشد.
او با آرامش به همراهانش اطلاع داد: «آلوده شدم.»
بیماری...
لومیان دوباره به ستونِ سیاه نگاه کرد.
یعنی این شکلِ واقعیِ ستونِ شبِ کریسموناست؟
حتی مجسمهٔ دیوبانوی نخستین هم نمیتونه جلوی تباهیِ بیماریهای اینجا رو بگیره؟
دلِ فرانکا ریخت و به ژنا دستور داد: «اون مجسمه رو دربیار.»
همزمان، دست در جیبش برد و مجسمهٔ دیوبانوی نخستین را که از استخوان تراشیده شده بود، بیرون کشید.
پس از آنکه ژنا مجسمهٔ سیاه را به او داد، فرانکا به آنتونی اشاره کرد نزدیکتر بیاید و حالتِ چهرهاش را زیرِ نظر گرفت.
«الان چه حسی داری؟»
آنتونی با دقت وضعیتِ جسمانیاش را بررسی کرد و گفت: «انگار بهترم. دارم... دارم بهتر میشم.»
فرانکا لبخند زد.
«میدونستم. چطور ممکنه من و ژنا حالمون خوب باشه ولی تو مریض بشی؟»
«انگار باید فاصلهٔ مشخصی رو با مجسمهها حفظ کنیم.»
بهمحضِ اینکه حرفش تمام شد، کلاغهای آتشینِ سفید و شعلهوری از پشتِ ستونِ سیاه به پرواز درآمدند و به سوی آنها یورش بردند.
سپس، پیکری نمایان شد. گاردنر مارتن بود که کتوشلوارِ رسمیِ سیاه و جلیقهٔ زردی به تن داشت؛ منظرهای نامعمول.
نگاهش روی مجسمهٔ سیاهِ دستِ ژنا و مجسمهٔ استخوانیِ دستِ فرانکا ثابت ماند و چهرهاش اشتیاقی عمیق را نشان میداد.