چپتر 489: حرص
چپتر 489: حرص
با وجود فسادِ شدیدِ چشمِ حقیقت، تواناییاش در شنیدنِ صدای موجودی پنهان در هر لحظه، و خطرِ رویارویی با اثرهای منفیِ مهارناپذیر، لومیان اطمینان داشت که تریرِ دورانِ چهارم با مهرومومِ قدرتمندش که اثرهای بیرونی را جدا میکرد، حفاظی امن فراهم آورده است. حتی عطیههای خدایانِ پلید هم نمیتوانستند تا سرچشمهشان ردیابی شوند، و همین احتمالِ شنیدنِ هذیانهای حکیمِ پنهان را بسیار کم میکرد.
هنگام استفاده از چشمِ حقیقت در این قلمرو، بهویژه درونِ تریرِ دورانِ چهارمِ آینهای، نباید هیچ اثرِ نامطلوبی بروز میکرد.
با این حال، لومیان میدانست که چهبسا فرشتهای سقوطکرده از مسیرِ کاوشگر راز یا بقایای قدرتِ الهیِ مربوط به آن در اینجا حضور داشته باشد. حتی با چشمِ حقیقت هم این احتمال وجود داشت که صداهایی را بشنود که نباید. در نتیجه، لومیان قصد نداشت استفادهٔ گستردهای از آن بکند. میخواست گاردنر مارتنِ آینهای را پیدا کند و هرگاه فرصتی دست داد، شیءِ رازآلود را بردارد.
از میانِ عدسیِ چسبیده به چشمش، لومیان تارهای عنکبوتِ تقریباً نامرئی را دید که دورِ فرانکا تاب میخوردند و نامحسوس بر ژنای مرد و دیگر مردمِ آینه تأثیر میگذاشتند.
فرانکای مرد نیز انبوهی از تارهای عنکبوت تنیده بود و به هیچ وجه تحتتأثیرِ محدودیتهای واژهٔ «ساحره» قرار نداشت.
لومیان همچنین متوجهِ موهای سیاه، ظریف و مارمانندی شد که آن محدوده را پوشانده بودند. موها ظاهر و ناپدید میشدند و هر جانداری را که لمس میکردند، بهآرامی نوازش میدادند. ظاهراً سرچشمهشان همان ستونِ سیاهی بود که تا آسمان امتداد داشت.
همزمان، تصویرِ گاردنر مارتنِ آینهای در چشمِ چپِ لومیان بازتاب یافت.
او که کنارِ ستونِ سنگیِ خاکستری و سفیدی پنهان شده بود، کاملاً نامرئی مینمود.
لومیان بیدرنگ نشانِ سیاه روی شانهٔ راستش را فعال کرد؛ این پنجمین بار از زمانِ رسیدنش به ردهٔ ریاضتکش بود.
در حالی که چشمِ حقیقت را بر چشم داشت، در یک چشمبههمزدن ناپدید شد و پشتِ سرِ گاردنرِ آینهای پدیدار گشت.
لومیان پوزخندی زد و مشتِ راستش را حوالهٔ دشمنِ بیدفاعش کرد؛ دشمنی که تازه فهمیده بود پنهانکاریاش در هم شکسته است و فرصتی برای واکنش نداشت.
دستانش در دستکشهای بوکسی به رنگِ آهنِ سیاه و پوشیده از خارهای کوتاه فرورفته بود.
فلوگ!
درست در همان لحظه که گاردنرِ آینهای میکوشید به جلو یورش ببرد و با تبدیل شدن به نیزهای به رنگِ سفیدیِ سوزان، به سمتِ مقابل پرواز کند تا از او فاصله بگیرد، لومیان مشتی پشتِ گوشش فرود آورد.
گاردنرِ آینهای که غافلگیر شده بود، تنها توانست جاخالی دهد؛ ناگهان طوری بدنش را در هم پیچید که گویی استخوان ندارد و سعی کرد با پشتکزدن دور شود.
بنگ!
مشتِ راستِ لومیان بر شانهٔ راستِ گاردنرِ آینهای نشست.
شدتِ ضربه شانهٔ او را از ریخت انداخت و باعث شد بدنش تلوتلو بخورد و چیزی نمانده بود تعادلش را از دست بدهد.
با این حال، مهارتِ رزمیِ گاردنرِ آینهای سهمگین بود. با وجودِ سقوط بر زمین، از فرصت بهره برد و روی پاشنه چرخید.
او از خطرِ پرتوهای سفید یا شلیک به سرش باکی نداشت؛ هنوز جایگزینیِ آینهای را در اختیار داشت!
گاردنرِ آینهای در رویارویی با لومیان که با دستکشهای بوکسِ آهنِ سیاه و خونچکانش به سوی او یورش میبرد، لبخندی زد و حرصی آشکار در چشمانش درخشید.
این بار، لومیان تصمیم گرفت حرص را فعال کند!
در یک لحظه، گاردنرِ آینهای با شعلههای سفیدِ سوزان گر گرفت و به نیزهای تبدیل شد که به سوی لومیان هجوم میآورد.
شک داشت لومیان در چنین فاصلهای بتواند از این حملهٔ گریزناپذیر جاخالی دهد.
لومیان که نبردِ تنبهتن را برگزیده بود، باید پیامدهایش را نیز میپذیرفت؛ اکنون دیگر نمیتوانست بهطورِ کامل از پیمایش دنیای ارواح بهره ببرد!
لومیان نه تلاشی برای جاخالیدادن کرد و نه اصلاً چنین قصدی داشت. بهسرعت حالتِ بدنش را تنظیم کرد و چشم به نیزهٔ سفیدِ سوزانی دوخت که به سمتِ راستِ سینهاش برخورد میکرد.
دفاعش در برابرِ شعلهها مستحکم بود. نزدیک به دو ثانیه طول کشید تا نیزهٔ سفیدِ سوزان پوست و گوشتش را بسوزاند و بشکافد.
با این حال، لبخند از روی لبانِ لومیان محو نشد. درد تنها چهرهاش را در هم کشید؛ گواهی بر تابآوریِ یک ریاضتکش.
تسکینِ آنتونی رید آرامش را به لومیان بازگردانده بود، اما مشکلاتِ روانیِ سربرآورده تا مدتی پابرجا بودند.
با دو صدای بلندِ بنگ، لومیان از فرصت بهره برد و یک مشتِ چپ و یک مشتِ راست نثارِ نیزهٔ سفیدِ سوزان کرد.
او از هر فرصتی برای برافروختنِ امیال و احساساتِ گاردنرِ آینهای بهره میگرفت.
سرانجام، نیزهٔ سفیدِ سوزان سمتِ راستِ سینهٔ لومیان را شکافت و او را بیش از ده متر در هوا به عقب پرتاب کرد.
لبخندِ لومیان هنوز رگهای از جنون در خود داشت. او که گوشوارهای نقرهای بر گوش داشت، کفِ دستِ راستش را عقب کشید، روی زخمِ هولناکِ سینهاش فشرد و آن را به سمتِ پایین کشید.
جراحت بهسرعت تا شکمش امتداد یافت و شعلههای زرشکی و تقریباً سفیدی از کفِ دستِ لومیان فوران کرد و گوشتِ لهشدهاش را سوزاند.
او با کمالِ میل خطرِ بیشتر در آینده را به جان خرید تا از شدتِ جراحاتِ کنونیاش بکاهد.
با این کار، پیکرش در خلأ محو شد.
درست در همان لحظه که گاردنرِ آینهای از درونِ نیزهٔ شعلهورِ سفیدِ سوزانی که در حالِ محوشدن بود بیرون آمد، لومیان پشتِ سرش پدیدار گشت.
بنگ! بنگ!
لومیان بارِ دیگر مشتهایش را حواله کرد و این بار بازوهای گاردنرِ آینهای را هدف گرفت تا فرصتِ نفسکشیدن به او ندهد.
او تصمیم گرفت به نقاطِ حیاتی ضربه نزند، چرا که میترسید آسیبِ بیش از حد باعثِ فعالشدنِ جایگزینیِ آینهای شود.
هنگامی که گاردنرِ آینهای به نیزهای به رنگِ سفیدیِ سوزان تبدیل شد تا به لومیان یورش ببرد، لومیانِ زن که قصد داشت برای کمک به آنجا «تلپورت» کند، خشکش زد؛ گویی موقتاً ارادهاش را از دست داده بود.
فرانکای مرد و ژنای مرد نیز واکنشِ مشابهی نشان دادند؛ گویی شباهتشان به آدمهای واقعی لحظهای رنگ باخته بود.
فرانکا و ژنا که در تنگنای شدیدی قرار داشتند، از این فرصت برای تازهکردنِ نفسشان بهره بردند.
هرچند در همان لحظه دلیلش را نفهمیدند، اما بهخوبی حس کردند که کلیدِ این مشکل در دستِ گاردنرِ آینهای است.
یورشِ لومیان به سردسته چنین تغییری به بار آورده بود!
فرانکا با تکیه بر تجربهاش، بهسرعت به ژنا گفت: «اون... سرفه! پیکان رو بده به من!»
او به تواناییهای قدرتمندِ خوددرمانیِ پیکان تشنه به خون نیاز داشت تا بتواند در برابرِ بیماریِ عفونی دوام بیاورد و در بازهٔ زمانیِ مشخصی به وضعیتی نسبتاً سالم بازگردد.
هدفِ فرانکا این بود که لومیانِ زن و دیگر مردمِ آینه را معطل کند و فضایی مناسب برای لومیان فراهم آورد تا بهتنهایی به مصافِ گاردنرِ آینهای برود.
تنها امیدش این بود که پیش از تشدیدِ عفونت و بیماری و غلبه بر تواناییِ خوددرمانیاش، لومیان تغییراتِ مثبتی رقم بزند.
ژنا قصد داشت خودش از پیکان تشنه به خون استفاده کند. با وجود اینکه پیشتر دو بار آن را به کار برده بود—و استفادهٔ دوباره خطرِ فروپاشیِ بدنش را در پی داشت—حاضر بود در این وضعیتِ وخیم پیامدها را نادیده بگیرد.
با این حال، وقتی درخواستِ فرانکا را شنید، لحظهای تردید کرد و سپس پیکانِ ابسیدین را بهسوی او انداخت.
از دیدِ ژنا، فرانکا که زن شیطانی لذتِ ردهٔ ۶ بود و اشیاءِ رازآلودِ متعددی داشت، بسیار قویتر از او بود. از این رو، بهبودیِ موقتِ فرانکا برای ادامهٔ نبرد سودِ بیشتری داشت.
فرانکا پیکان تشنه به خون را گرفت و در سینهاش فرو برد.
دید که لومیانِ زن و دیگر مردمِ آینه دوباره به خود مسلط شده و جان گرفتهاند.
چشمانِ آبیِ فرانکا بیصدا به سرخیِ آتشین گرایید. کشی که موهای دماسبیاش را بسته بود، گویی که پوسیده باشد، پاره شد و موهای کتانرنگش در هوا به رقص درآمد و بر جذابیتِ افسونگرش افزود.
سرفههای پیاپیاش لحظهای فروکش کرد. «تارِ عنکبوتِ» نامرئیِ پیرامونش از پیشرویِ تدریجی و بیصدا بهسوی فرانکای مرد، ژنای مرد و لومیانِ زن دست کشید و دیگر آنها را لایهلایه در خود گرفتار نکرد.
فرانکا و ژنا، همچون تصویرِ درونِ آینه، حس کردند بدنشان سنگین و دستوپایشان بسته شده است.
فرانکای مرد از همان ابتدا پنهانی از تارِ عنکبوت استفاده میکرد. تنها زمانی آن را آشکار کرد که دیگر راهی برای تنیدنِ پنهانیِ لایههای بیشتر وجود نداشت.
در یک چشمبرهمزدن، فرانکا و دیگران زمینگیر شدند. لومیانِ زن که تازه «تلپورت» کرده بود، کمترین آسیب را از تارِ عنکبوت دید و در استفاده از شعلهها نیز مهارت داشت. او بیدرنگ میانِ نوری سرخرنگ پیمایش دنیای ارواح را فعال کرد و بهسوی میدانِ نبردِ لومیان و گاردنرِ آینهای رفت.
با استفاده از مکثِ لحظهایِ آنتونیِ زن، آنتونی سرانجام توانست ضدحمله بزند.
سرفهٔ وحشتناک، سرگیجه و تب را تاب آورد، هفتتیری را که از بازارِ سیاه خریده بود بالا آورد و ماشه را بهسوی آدمِ آینه که آشکارا از او جذابتر بود، چکاند.
در آن لحظه، هیچکس مزاحمِ «برادرکشیِ» آنها نشد.
میانِ صدای شلیکها، آنتونیِ زن به قطعاتِ بیشماری خُرد شد.
وقتی کمی آنطرفتر دوباره ظاهر شد، برای نجاتِ گاردنرِ آینهای نشتافت. در عوض، با میلِ فزایندهای که برای پیروزی در سر داشت، به تعقیبِ آنتونی ادامه داد.
میانِ صدای برخوردِ مشت و گوشت، لومیان ضرباتِ پیاپی به گاردنرِ آینهای زد. امواجِ درد در سرِ این فرابشرِ قدرتمند پیچید و خشمش را شعلهور کرد.
طمعش باعث میشد نخواهد چهار آدمِ آینهٔ دیگر و برتریِ جبههاش در میدانهای نبردِ دیگر را رها کند. با این حال، اگر دست از آنها نمیکشید، نمیتوانست روی مقابله با لومیان تمرکز کند. از هر سو در تنگنا قرار گرفته بود و اوضاع به ضررش پیش میرفت.
به همین دلیل بود که لومیان تصمیم گرفت طمعِ او را تحریک کند!
بنگ!
لومیان مشتهایش را گره کرد و ضربهٔ کوبندهای به گاردنرِ آینهای زد.
گاردنرِ آینهای به زمین کوبیده شد و غریزی انبوهی از گلولههای آتشینِ سرخ و تقریباً سفید را برای محافظت از خود احضار کرد.
این کار لومیانِ زن را که تازه «تلپورت» کرده بود، غافلگیر کرد.
لومیان بیاعتنا به گلولههای آتشینِ سرخ و تقریباً سفید، بیدرنگ بهسوی گاردنرِ آینهای «تلپورت» کرد.
البته که امنترین نقطه، همان جایی بود که خودِ احضارگر ایستاده بود!
میانِ هرجومرجِ انفجار، لومیان دندان روی هم فشرد تا دردِ سوزانِ پشتش را تاب بیاورد و مشتِ دیگری بر صورتِ گاردنرِ آینهای کوبید.
خارهای کوتاه روی دستکشهای بوکسِ سیاه و آهنی، پوست و گوشت را دریدند.
ناگهان نگاهِ گاردنر مارتنِ آینهای خشک شد و خون از چشمها، بینی و دیگر زخمهایش بیرون زد.
طمعِ شدیدِ درونش فوران کرد؛ او را نکشت و بیهوش نکرد، اما ضعیف و سردرگمش ساخت.
در این حالتِ گیجی، لومیانِ زن، فرانکای مرد، ژنای مرد و آنتونیِ زن همگی سرِ جایشان خشکشان زد. بدنهایشان بهسرعت رنگ باخت و شفافتر شد تا اینکه کاملاً ناپدید شدند.
لومیان با دیدنِ این صحنه قد راست کرد و دستکشهای بوکس فلوگ را درآورد. آنها را بهسوی فرانکا و ژنا انداخت تا به هرکدام یکی برسد.
فرانکا متوجهِ خونِ روی دستکش شد و بیدرنگ به نیتِ لومیان پی برد.
دستش را به خون آغشته کرد و آینهای بیرون کشید تا نفرین را اجرا کند.
لومیان برای استفاده از دستکشهای بوکس فلوگ سه دلیل داشت:
نخست آنکه تواناییِ تحریکِ هوسها، جایگزینیِ آینهای را فعال نمیکرد. دوم آنکه بهعنوان یک شیءِ رازآلود، میتوانست توجهِ موجوداتِ خطرناک را جلب کند و تغییراتی پیشبینیناپذیر رقم بزند که چهبسا میانِ آن هرجومرج، فرصتهایی میآفرید.
سوم آنکه فرصتی فراهم میکرد تا واسطهٔ نفرین —یعنی خونِ هدف— را «جمعآوری» کند!
حتی اگر طمعِ تحریکشده مهارنشدنی میبود و به جایگزینیِ آینهایِ گاردنرِ آینهای میانجامید، لومیان قصد داشت از همان لحظهای که دیگر مردمِ آینه موقتاً تحتتأثیر قرار میگرفتند بهره ببرد. او دستکشهای بوکس فلوگ را برای فرانکا و ژنا میانداخت تا در دفعِ حملات یاریشان کند.
لومیان قصد داشت با در اختیار داشتنِ خون و اجرای نفرینهای پیاپی، محدودیتِ دفعاتِ استفاده از جایگزینیِ آینهای را بسنجد و فرصتی برای قطعِ این ارتباط بیابد.
شعلهها پیرامونِ لومیان زبانه کشیدند. به گلولهای آتشین بدل شد و از گاردنرِ آینهای فاصله گرفت.
درست همان دم که میخواست چشمِ حقیقت را درآورد، صدای عجیبی توجهش را جلب کرد.