چپتر 498: رفتارِ مشکوک
چپتر 498: رفتارِ مشکوک
لوگانو توسکانو، مردی تنومند با موها و چشمانِ قهوهای و چهرهای استخوانی، کتوشلوارِ رسمیِ سیاه و ارزانقیمتی به تن داشت. سر به زیر انداخته بود و از میانِ جمعیتِ پرجنبوجوش میگذشت؛ کلاهِ سیلندریاش چهرهاش را در سایه فرو برده بود.
این فرابشر که اکنون به ردهٔ ۸، یعنی پزشک، رسیده بود، پس از چند بار پیچیدن واردِ خیابانِ پاوه در مجاورتِ بازارِ محلهٔ نجیبزاده شد. از پلههای چوبی و غژغژکنان بالا رفت تا به طبقهٔ آخرِ خانهای قدیمی رسید.
آن روز صبح که بیدار شد، پیش از خوردنِ صبحانه، همراهش به او خبر داد که تحتِ تعقیب است؛ به این دلیل که زیردستِ معتمدِ سیِل دوبوآ در ادارهٔ تالارِ رقص بود.
با وجودِ سردرگمیِ لوگانو از انگیزههای باندِ ساوآ و اطمینانش از اینکه دخالتی در ماجرا نداشته، بهعنوانِ یک فرابشرِ آزاد، صرفِ وجودش برای اثباتِ گناهکاریاش کفایت میکرد. چون تمایلی نداشت برای رفعِ ابهام سراغِ پالایندگان و ذهنِ جمعیِ ماشین برود، وسایلش را جمع کرد و بیآنکه به همراهانش خبر بدهد، به خانهٔ امن رفت. نقشهاش این بود که چند روزِ دیگر اوضاع را زیرِ نظر بگیرد و بعد برای قدمِ بعدیاش تصمیم بگیرد.
هنگامِ استراحتِ ناهارِ کارخانهها که محلهٔ بازار را پرهیاهو میکرد، لوگانو پایین رفت و محوطه را برانداز کرد. همانطور که انتظار داشت، فهمید واقعاً تحتِ تعقیب است و برایش ۲۰۰۰ ورلدور جایزه تعیین کردهاند.
با توجه به بیاهمیت بودنِ خودش، لوگانو امیدوار بود بهمرورِ زمان از کانونِ توجهِ فرابشرانِ رسمی خارج شود.
لوگانو با کلیدی برنجی درِ چوبی و قهوهایِ تیره را باز کرد و واردِ اتاقی شد که چندان بزرگتر از یک زیرشیروانی نبود.
در میانِ صدای غژغژِ در، شبحی توجهِ پزشک را جلب کرد.
سیِل دوبوآ پشتِ میزِ چوبیِ سادهای نشسته بود؛ با موهای سیاهِ طلاییرنگ، گوشوارهای نقرهای، پیراهنی سفید، کتی تیره، شلواری آبیخاکستری و کفشهای چرمی.
چطور اینجارو پیدا کرده؟ غیر از من و صاحبخونه که تو یه محلهٔ دیگه میشینه، هیچکس از این خونهٔ امن خبر نداره! تازه امروز برای اولین بار ازش استفاده کردم! مردمکهای لوگانو گشاد شد، گویی میخواست در آن اتاقِ کمنور شبح را دقیقتر برانداز کند.
پردهها را که پیشتر باز بودند، کشیده بود.
لومیان به لوگانو پوزخند زد و گفت: «چیه؟ بهِم خوشآمد نمیگی؟»
لوگانو بیاختیار لبخندِ زورکیِ زد و جواب داد: «باعثِ افتخاره که اینجایید. فقط انتظار نداشتم از این لونهسگِ من خبر داشته باشید.»
با فروتنی حرف میزد، اما در لفافه به لومیان اشاره میکرد: یادم نرفته که سگِ شمام!
لوگانو همانطور که حرف میزد، واردِ اتاق شد و درِ چوبی را پشتِ سرش بست.
فضا تاریک شد و صدای بشکنی در اتاق پیچید.
شمعهای روی میزِ چوبیِ ساده ناگهان روشن شدند و شعلهای زردرنگ به اطراف تاباندند.
لومیان دستِ راستش را که بالا برده بود پایین آورد، سر تکان داد و پرسید: «سؤالی داری؟»
لوگانو به جرایمِ سرانِ باندِ ساوآ که او را تحتِ تعقیب قرار داده بود نپرداخت. در عوض، نگرانیاش جای دیگری بود.
«مسیو سیِل، چطور از این خونهٔ امنِ من خبردار شدید؟»
لومیان خندید.
«اگه اراده کنم، میتونم هر چیزی رو پیدا کنم.»
چی— چشمانِ لوگانو باریک شد؛ اعتمادبهنفسِ سهمگینِ طرفِ مقابل را بهخوبی حس میکرد.
کارهای سیِل هم حرفهایش را تأیید میکرد.
البته لومیان قرار نبود به لوگانو بگوید که بارها تعقیبش کرده و جای هر سه خانهٔ امنش را پیدا کرده است.
لومیان بهعنوانِ یک شکارچی، در اوقاتِ فراغتش اغلب در محلهٔ بازار پرسه میزد تا مهارتهای ردیابیاش را صیقل دهد. او بهخوبی با آن منطقه آشنا بود.
هرچند برای رهگذران و ساکنانِ عادی اهداف را تصادفی انتخاب میکرد، اما لوگانو توسکانو، فرابشری که میخواست به صفوفِ او بپیوندد، سوژهٔ مهمی برای بررسی بود تا از خیانت جلوگیری شود. لومیان او را زیرِ نظر داشت تا از هرگونه خیانتِ احتمالی غافلگیر نشود.
لومیان بیآنکه منتظر بماند تا لوگانو سؤالاتِ بیشتری بپرسد، یکراست سرِ اصلِ مطلب رفت.
«برای کاری به کمکت نیاز دارم.»
«باعثِ افتخارمه.» لوگانو دنبالِ جزئیات نگشت و طوری رفتار کرد که انگار بیچونوچرا پایه است.
این دیگه زیادی چاپلوسانه نیست؟ من الان یه مجرمِ تحتِ تعقیبم. بدونِ تالارِ رقصِ نسیم و بقیهٔ کسبوکارها، محاله بتونم منابعِ بیشتری بهش بدم... لومیان با دستِ راست چانهاش را مالید.
«باید سفری به پادشاهیِ فیناپوتر داشته باشم. میخوام تو مترجمم باشی.»
لوگانو بیدرنگ جواب داد: «مشکلی نیست.»
واقعاً؟ ولی من مشکل دارم... لومیان که یک دسیسهگر بود، با توجه به اینکه لوگانو هیچ سؤالی نمیپرسید و حرفی از دستمزد نمیزد، به وفاداریِ بیچونوچرای او مشکوک شد. در یک لحظه حواسش را کاملاً جمع کرد.
نکنه این یارو هم مثلِ لودویگ از طرفِ یه جناحی «فرستاده شده» تا با من در ارتباط باشه؟ لومیان ابرو بالا انداخت و لبخند زد.
«فکر میکردم رد کنی. هر چی باشه، تو الان دیگه یه پزشک شدی. حتی بدونِ اینکه خطری به جون بخری هم میتونی زندگیِ خیلی خوبی داشته باشی.»
پزشکان میتوانستند با استفاده از قدرتهایشان بیماریها و جراحات را درمان کنند و بهراحتی در هر کشور یا شهری گلیمِ خود را از آب بیرون بکشند.
لوگانو با شرمندگی گفت: «منم تحتِ تعقیبم. برنامهم اینه که قبلِ برگشتن به تریر، یه جایی برای قایم شدن پیدا کنم. ضمناً، باور دارم که شما پاداشِ خوبی بهِم میدید.
«درسته که پزشکها میتونن بیماریها رو درمان کنن، ولی ما نمیتونیم علنی از قدرتهای فرابشریمون استفاده کنیم. این کار توجهِ فرابشرانِ رسمی رو جلب میکنه، مگه اینکه فقط تو بازارِ سیاه پرسه بزنیم. بهترین انتخاب اینه که یه جوازِ پزشکیِ جعلی جور کنیم و یه مطب بزنیم. اینطوری در کنارِ درمانِ عادی، از قدرتهای فرابشری هم استفاده میکنیم. با این حال، این کار به یه سرمایهٔ اولیهٔ هنگفت و دانشِ پزشکیِ کافی نیاز داره. من دومی رو دارم. اما در موردِ اولی، تازه تمامِ پساندازم رو با مادهٔ اصلی و موادِ مکملِ معجونِ پزشک مبادله کردم.»
لوگانو همانطور که حرف میزد، چاپلوسانه لبخند زد.
«وقتی تو تریر یه پزشکِ معروف بشم، سالی حداقل ۲۰۰,۰۰۰ ورلدور درمیارم. اینطوری دیگه مجبور نیستم ماجراجویی کنم. حتی اگه نخوام خیلی معروف بشم و توجهِ فرابشرانِ رسمی رو جلب کنم، راحت میتونم سالی ۴۰,۰۰۰ تا ۵۰,۰۰۰ ورلدور دربیارم.»
با درآمدِ پزشکای تریر خیلی خوب آشنایی...
لومیان به چهرهٔ لوگانو خیره شد. تردیدهایش رنگ میباخت، اما هنوز کاملاً از بین نرفته بود.
بهسرعت تصمیمش را گرفت و آرام ایستاد.
«عالیه. سه روز همینجا منتظرم بمون. کارای دیگهم که تموم شد میام سراغت. وقتش که برسه، ۵,۰۰۰ ورلدور بهعنوانِ پیشپرداخت بهت میدم. وقتی دیگه به خدماتِ ترجمهت نیازی نداشتم، ۵,۰۰۰ ورلدورِ دیگه هم میدم. اگه این وسط درگیری پیش اومد، میتونی غنائمِ جنگی رو طبقِ قوانینِ ماجراجوها تقسیم کنی. بعداً هم جبران میکنم، که اونم کمتر از ۵,۰۰۰ ورلدور نمیشه.»
«بسیار خوب، مسیو سیِل.» لوگانو با لبخند لومیان را تا بیرونِ اتاق بدرقه کرد.
در تمامِ این مدت، لومیان از گوشهٔ چشم رفتار و حالتهای چهرهٔ پزشک را زیرِ نظر داشت، اما هیچچیزِ غیرعادی و مشکوکی ندید.
واقعاً همینطوریه؟ هیچچیزِ غیرعادی تو وجودش نیست، یا اینکه مهارتِ بازیگریش خیلی خوبه؟
لومیان به روبهرو چشم دوخت و با قدمهایی استوار از پلهها پایین رفت.
...
ژنا در آپارتمانِ ۶۰۱ واقع در خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳ معطل نکرد. بهسرعت وسایلش را جمع کرد تا به خانهٔ امنِ فرانکا در محله کلیسای جامع یادبود نقلمکان کند.
با وجود اینکه فرانکا از سردستههای باندِ ساوآ و معشوقهٔ گاردنر مارتن بود، در کمالِ تعجب هنوز تحتِ تعقیب قرار نگرفته بود. با این حال، زن شیطانی لذت پیشبینی میکرد که شاید بهزودی در خانهاش به دستِ فرابشرانِ رسمی دستگیر شود. از این رو، فرانکا برای رفتن به شهرکِ تروکادرو آماده شده بود و وسایلِ خودش و چمدانِ ژنا را برای فراری سریع در یک کیفِ مسافر جا داده بود.
ژنا با چمدانی قهوهایرنگ واردِ خیابانِ روپوشسفیدها شد و در کوچهای فرعی نمادهای عجیبی دید که شبیه به خطخطیهای کودکان بود؛ نشانهای از درخواستِ پالایندگان برای ملاقات.
ژنا حینِ قدم برداشتن مردد شد.
هرچند با لومیان، فرانکا و آنتونی دربارهٔ اینکه در موردِ اتفاقاتِ شبِ گذشته چه بگوید مشورت کرده بود، اما ملاقات با فرابشرانِ رسمی همچنان خطرناک به نظر میرسید. اضطراب رهایش نمیکرد.
پس از حدود ده دقیقه کلنجار رفتن با خود، ژنا آهِ ملایمی کشید و به بلوارِ بازار پیچید تا به سمتِ کوچهٔ پشتِ کلیسای سنت روبر، یعنی محلِ تعیینشده برای ملاقات، برود.
برادرش ژولین هنوز در بندرِ لوسور بود و چند ماهِ دیگر به تریر برمیگشت. ژنا میخواست پای تنها خویشاوندِ باقیماندهاش به این ماجراها باز نشود تا او بتواند بهدور از ترس و پنهانکاری زندگی کند. نقشهاش این بود که رابطهٔ خوبی با پالایندگان برقرار کند و امنیتِ برادرش را به آنها بسپارد.
من همین الانش هم یه ساحرهم که میتونه فاجعه به بار بیاره. خودم بارِ این مسائلِ تاریک و خطرناک رو به دوش میکشم.
ژنا این را در دل با خود زمزمه کرد، نگاهش را پایین انداخت و قدمهایش را تندتر کرد.
این بار در کوچهٔ پشتیِ کلیسای سنت روبر، والانتن و ایمره تنها نبودند. مردی با موها، ابروها و ریشِ طلایی نیز آنجا بود که پالتویی قهوهای و دکمهدار به تن داشت.
ایمره او را معرفی کرد: «ایشون دستیارِ کشیشِ ما، مسیو آنگولم هستن. برای فاجعهٔ دیشب اهمیتِ زیادی قائلن و میخوان بدونن شما چه اطلاعاتی دارید.»
از دیدِ آنها، سلیا بلو ارتباطِ نزدیکی با سیِل و فرانکا داشت. یکی از آن دو از دو جهت زیردستِ گاردنر مارتن به حساب میآمد و دیگری معشوقهاش بود. انتظار میرفت که آنها از شورشها و اتفاقاتِ غیرعادیِ محلهٔ بازار خبر داشته باشند.
نقشِ ژنا بهعنوانِ خبرچین باعث شده بود پالایندگان با پیشنهادِ آنگولم، دستگیریِ فرانکا و یورش به آپارتمانِ ۶۰۱ در خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳ را به تعویق بیندازند. در حالِ حاضر، تمرکزشان روی این بود که سیِل دوبوآ را که ثابت شده بود «سربازِ» سازمانِ سرّی است، تحتِ تعقیب قرار دهند.
ژنا نگاهش را از دکمههای طلاییِ آنگولم گرفت و ناگهان لبخند زد.
«منظورتون همون فاجعهایه که دیشب با باز شدنِ مهرومومِ تریرِ دورانِ چهارم شروع شد؟»
ایمره و والانتن در ابتدا محوِ لبخندِ ژنا شدند، اما با شنیدنِ این اطلاعات، چشمانشان از شدتِ ناباوری گرد شد.
آنگولم جا خورد و در دل آهی کشید، گویی چنین چیزی را پیشبینی میکرد.
ژنا سرش را کمی کج کرد و با لبخند افزود: «اگه بگم شروعِ مشکل و روندِ اجرای آیین رو با چشمای خودم دیدم و حتی واردِ تریرِ دورانِ چهارم شدم ولی تونستم فرار کنم، حرفمو باور میکنید؟»
چشمانِ والانتن و ایمره گشادتر شد و در سکوت ماندند؛ نمیدانستند چه جوابی بدهند.
آنگولم با صدایی بم پرسید: «به اون مهمانخانهای که قبلاً گزارش دادی ربط داره؟»
ژنا با واکنشی کوتاه تأیید کرد و سر تکان داد.
آنگولم پرسید: «فرانکا و سیِل کجان؟»
ژنا صادقانه جواب داد: «از محلهٔ بازار رفتن. احتمالاً دیگه برنمیگردن.»
آنگولم آهِ آسودگی کشید و گفت: «از چیزایی که دیدی بیشتر برام بگو.»