چپتر 501: نامِ مقدس
چپتر 501: نامِ مقدس
شهر تبعیدیها، مورورا، وجود نداشت؟ وقتی لومیان اطلاعاتی را که لودویگ «دزدیده» بود بررسی میکرد، نمیتوانست این حس را از خود براند که مورورا زنده و درست مقابلِ چشمانش است. دلیلش این بود که کاتب تمامِ افسانههای محلی و ویژگیهای شهر را با وسواس ثبت کرده بود. حتی کسانی که قدم به آنجا نگذاشته بودند هم میتوانستند تصویری از آن در ذهن بسازند.
با این حال، خانمِ شعبدهباز تازه این خبرِ تکاندهنده را داده بود: شهر تبعیدیها، مورورا، در لنبرگ وجود نداشت!
اونهمه با دقت خوندمش، اونقدر نگران و ترسیده بودم. آخرش بهم میگی «ببخشید، همهش رو از خودم درآوردم»؟
لومیان که با این مسخرهبازی دستوپنجه نرم میکرد، نگاهش دوباره به نامه برگشت؛ مشتاق بود گمانهزنیهای خانمِ شعبدهباز را بفهمد.
دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظم به طعنه نوشته بود: «شاید کسی که اطلاعاتِ این شیءِ مهرشده را نوشته، از قبل عقلش را از دست داده و شهر تبعیدیها، مورورا، را در خیالش ساخته است.
«شاید زندانی غولآسا باشد که در دلِ کوهها جا خوش کرده و نگهبانان در آن گشت میزنند. آنها آذوقهای را فراهم میکنند که بهتنهایی به دست نمیآید و از دنیای بیرون کاملاً جدا ماندهاند.
«شاید مورورا واقعاً همان شهر تبعیدیهای خیالی باشد، اما به شکلی عجیب، از قبل وجود داشته باشد...
«گمانهزنیهای اول و سوم را به بهانهٔ پوچ یا اغراقآمیز بودن رد نکن و غیرممکن ندان. بگذار روشنت کنم؛ وقتی با اشیاء مهرشدهٔ درجهٔ ۰ سروکار داریم، خیلی چیزها عقلِ سلیم و شهود را زیر پا میگذارند. بهخصوص وقتی پای ۰-۰۱ در میان باشد.
«شخصاً گمانهزنیِ اول را بیشتر دوست دارم. زیباییِ خیالانگیزی از آن میتراود. نگهبانی مجنون که اطلاعاتی دربارهٔ یک شیءِ مهرشده مینویسد، پر از هذیان و توهم، و آن را واقعیت میپندارد. اما حقیقت چیست؟ به کجا غیبش زده؟ آیا دیگر سرِ جایش نیست؟»
با خواندنِ این سطرها، سرمایی وصفناپذیر به جانِ لومیان افتاد و مو بر تنش سیخ شد.
خانمِ شعبدهباز احتمالاتِ هولناکی را پیش کشیده بود. افزون بر این، با قلمی ظاهراً بیتفاوت، توصیفاتی تند و تیز و رگباری از پرسشها، فضایی آمیخته به آرامش و اعوجاج ساخته بود که اعصاب را تا مرزِ فروپاشی میکشاند. فکر کردنِ طولانی به آن میتوانست آدم را به مرزِ جنون بکشاند.
این از مهارتِ داستانگوییِ بیشترِ نویسندههای پرفروشِ الان تو نوشتنِ قصههای ترسناک بهتر نیست؟
لومیان در دل دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظمش را اینطور ارزیابی کرد.
سر تکان داد و ۰-۰۱ و شهر تبعیدیها را به پستوی ذهنش راند.
میترسید فکر کردنِ بیشتر به آن، او را به ورطهٔ جنون بکشاند.
اصلاً دور از ذهن نبود. لومیان از زمانِ بررسیِ آن اطلاعات نخوابیده بود. با اینکه هر روز صبح از بازنشانیِ بدنش در ساعت ۶ برای رفعِ خستگی بهره میبرد، اما گاهی صداهایی وصفناپذیر و مورمورکننده میشنید؛ چیزی شبیه به نداهایی از اعماقِ کوهستان.
هووف... لومیان نفسش را بیرون داد و خواندنِ نامه را از سر گرفت.
«بسیار خوب، دیگر بیشتر از این نمیترسانمت. در اصل، تا زمانی که واقعاً با ۰-۰۱ روبهرو نشدهای، هیچ گمانهزنی یا احتمالی را سرسری رد نکن.
«توهماتِ شنیداریای را که گفتی بررسی کردم. این یک تباهیِ خفیف است که بر اثرِ کاوش در اطلاعاتِ ۰-۰۱ ایجاد شده. برخی موجودات تنها با دانستنِ نامِ اصلیشان بهجای نامِ رمزشان میتوانند باعثِ تباهی شوند. خوشبختانه، سرنوشتِ تو با آن یاروی نامدراز گره خورده است. تا حدودی، این شبیه به داشتنِ جایگاهِ یک فرشته است. افزون بر این، تو مُهرِ آقای ابله، هالهٔ امپراتور خون و دیگر تجهیزاتِ ردهبالا را به همراه داری. به همین دلیل است که فقط توهمِ شنیداریِ ضعیفی را تجربه کردی و آن فراخوان را حس کردی. ناگهان به دامِ پارانویا و افراطگرایی نیفتادی تا هوس کنی برای یافتنِ گنج به کوهستان بروی و یک شب ناپدید شوی.»
خانمِ شعبدهباز از بافتنِ قصههای ترسناک لذت میبره. اصرار داره توضیحاتِ مختصر رو برام به سناریوهای احتمالی بسط بده...
لومیان مدتی طولانی با دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظمش نامهنگاری کرده بود و حالا با انتخابِ کلمات و سبکِ نوشتنِ او بهخوبی آشنا بود.
«بگذار یادت بیاورم که تو تا حدودی شبیهِ یک فرشتهای، اما تسلیمِ تباهیِ ناشی از ردههای بالاتر نمیشوی. این همان چیزی است که تو را متمایز میکند. به همین دلیل است که میتوانی به خیلی از مکانهای عجیبوغریب قدم بگذاری. از این رو، برخی موجودات به دنبالِ سوءاستفاده از این موضوع هستند. محتاط و هوشیار باش و مدام خودت را زیرِ نظر بگیر.
«راستی، خانمِ عدالت و خانمِ داوری تشکر کردند. افشای محلِ اختفای ۰-۰۱ و ورموندا سورون به آنها اجازه داد تا مأموریتی را که آقای ابله پیش از به خواب رفتنِ وی به آنها سپرده بود، به انجام برسانند. بنابراین، پاداشها این بار بهطور ویژهای سخاوتمندانهاند...
«نگرانیهایت بجاست. اگر ردپای اولیه را از دست بدهی، چه مربوط به بارد باشد، چه بانوی دیوانه، یا ردهایی که دیگر اعضای کلیدیِ دروغ آوریل به جا گذاشتهاند، بیشتر احتمال دارد یک تله باشد تا یک سرنخ. البته، تلهها هم میتوانند اطلاعاتِ خاصی به دست بدهند. تا زمانی که بتوانی در برابرِ خطرِ آن مقاومت کنی، شاید بتوانی طراحِ تله را پیدا کنی.
«اگر، و تأکید میکنم اگر، هنگامِ کاوش در موردِ محلِ اختفای اعضای کلیدیِ دروغ آوریل، بهطور اتفاقی با یک فرابشرِ ردهٔ بالا از مسیرهای غیببین، شاگرد و غارتگر روبهرو شدی، میتوانی نامِ مرا بخوانی و از من کمک بخواهی.
«به یاد داشته باش، این نامِ من است. این نام قدرتِ آن را دارد که رازها را از دیگران پنهان کند.
مسافرِ کیهانی،
وامدارِ شاهِ زرد و سیاه،
و جادوگری که جهان را ثبت میکند.
شاهِ زرد و سیاه یه اسمِ مستعار برای آقای ابلهست... مسافرِ کیهانی و ثبت کردنِ جهان خیلی معرکهست... یعنی ممکنه اون واقعاً همون فرشتهٔ ستارگان تو کتابِ مقدس باشه؟
لومیان همینکه آن را به خاطر سپرد، دید نامِ مقدس رفتهرفته محو میشود؛ گویی پاک شده و خلأ آن را میبلعید.
در پایانِ نامه، خانمِ شعبدهباز افزوده بود: «آرکانای صغیر، شوالیهٔ شمشیر، از زیردستانِ خانمِ گوشهنشین، چند ماه پیش برای کارِ خاصی به فیناپوتر سفر کرده است. وقتی رسیدی، اگر به کمک یا اطلاعات نیاز داشتی، میتوانی سراغش بروی.
«پیکِ او این است:
موجودی عجیب که بر فرازِ جهان پرسه میزند،
نیمهپریای که با تارهای خوشآهنگ مینوازد،
پیکی که تنها به شوالیهٔ شمشیر تعلق دارد.
نیمهپری... لومیان اطلاعاتِ مربوط به این موجوداتِ عالمِ ارواح را روزنامهوار خوانده بود، بیشتر برای اینکه شریکِ پیمانِ مناسبی برگزیند. واردِ جزئیات نشده بود و به یاد آوردنش دشوار مینمود.
همزمان متوجه شد وردِ پیکِ شوالیهٔ شمشیر با قالبِ رایج تفاوت دارد. شاید نگران بود دشمنان توصیفِ سهسطری را رمزگشایی کنند و با احضارِ پیک، او را هدف بگیرند.
با این حال، وجودِ عبارتِ محدودکنندهٔ «پیکی که تنها به شوالیهٔ شمشیر تعلق دارد» در سطرِ آخر، به این معنا بود که سطرِ دوم لزوماً نباید موجودی دوستدارِ انسان را توصیف میکرد. اما چون حاضر شده بود پیکِ شوالیهٔ شمشیر باشد، میشد تلویحاً او را با انسانها مهربان دانست.
لومیان نامهٔ خانمِ شعبدهباز را از اول تا آخر دوباره خواند تا مبادا اطلاعاتِ مهمِ پنهان در جملاتِ مرموزش را از قلم بیندازد.
ناگهان صدای تقتقِ درِ اتاقخواب بلند شد.
لومیان سر بلند کرد. در با صدای قیژژ باز شد. لودویگ سرِ تپلش را تو آورد و با حالتی خوابآلود گفت: «من گشنمه. وقتشه غذا بپزی.»
گوشهٔ لبِ لومیان پرید: «مگه همین الان کلی کیک و بیسکویت نخوردی؟»
لودویگ با جدیت جواب داد: «اون دسر بود، نه غذای اصلی.»
نامحسوس لبهایش را لیسید.
«تازه دستپختت خیلی خوبه و اون غذاها هم خیلی خاصن. وقتی یه سرآشپز اینجاست، نمیخوام به گوشتِ گاوِ خام، نونِ سفت و سیبزمینیهای تازه راضی بشم.»
چهرهٔ پسرک ملتمسانه شد.
لومیان پوزخند زد.
«چرا خودت نمیپزی؟»
لودویگ ناخودآگاه جواب داد: «فقط وقتی یکم بهتر بشم میتونم خودم آشپزی کنم.» بعد لحنش را عوض کرد: «من هنوز بچهام. واقعاً ازم میخوای تو آشپزخونه غذا بپزم؟ نمیترسی چاقو ببرتم یا بسوزم؟»
من فقط میترسم چاقو رو بخوری... یعنی چی وقتی یکم بهتر بشم آشپزی میکنم؟ مگه سرآشپز از قدرتِ ردهٔ فعلیت بالاتره؟ اگه سرآشپز نباشی نمیتونی آشپزی کنی؟
لومیان به لودویگ که به چارچوبِ در تکیه داده بود و با چشمانِ قهوهایِ مشتاق نگاهش میکرد خیره ماند. ناگهان این صحنه برایش آشنا جلوه کرد.
در گذشته، خودش هم به همین شکل به خواهرش اورور التماس میکرد.
لومیان آهی کشید و برخاست.
«من فقط مسئولِ سه وعده غذام. بقیهٔ وقتا با دسر، نون و غذاهای سرد سر کن. مزاحمم نشو.»
این را گفت و از اتاقخواب بیرون رفت و واردِ آشپزخانه شد.
وقتی پیشبند میبست و مشغولِ آشپزی میشد، لودویگ با پالتوی کاراملیاش دمِ درِ آشپزخانه منتظر ایستاد و هر از گاهی دهانش را پاک میکرد.
لومیان پس از سرخکردنِ یک استیک، آن را برداشت و بیتفاوت به بیرون پرت کرد.
لودویگ با مهارت آن را روی هوا گرفت، با چند گاز تکهپارهاش کرد و در شکمش چپاند.
لومیان با دیدنِ این صحنه در دل خندید. به نظرش این پسر از گذشتهٔ خودش هم مسخرهتر بود.
...
در تریرِ زیرزمینی، درونِ غارِ معدنِ سنگ.
لومیان جلوی محراب ایستاده بود، در میانِ دیوارِ نیروی روحی که بهتازگی برچیده شده بود.
آیینِ احضارِ پیمانگیر را به پایان رسانده و دو تواناییِ پیمانیِ تازه به دست آورده بود. حالا منتظرِ فرانکا و بقیه بود تا ببیند چه کسی میتواند با موفقیت پیکی برای خود بیابد.
یکی از این تواناییها تغییرِ شکلِ سایه بود. این توانایی به لومیان اجازه میداد واقعاً به سایه تبدیل شود، با آن درآمیزد تا خود را پنهان کند و بیسروصدا حرکت کند — مهارتی که اکنون از آن بیبهره بود.
گرچه چنین تواناییهایی در دانشِ رازآلودِ پیمانگیران وجود داشت، لومیان ترجیح داد آنها را از میانِ اطلاعاتِ موجوداتِ عالمِ ارواح که خانمِ شعبدهباز داده بود برگزیند. این کار مانع از آن میشد که عطیهگیرندگانِ ناگزیری از اثرهای منفیِ این تواناییها بر او باخبر شوند.
در نهایت، لومیان با موجودی از عالمِ ارواح به نامِ سایهٔ دراز پیمان بست. در ازای این توانایی، شش وعده گوشتِ تازهٔ گاو و گوسفند قربانی کرد و در نتیجه، بیش از آدمهای عادی در برابرِ نورِ خورشید آسیبپذیر شد.
این آسیبپذیری به شدتِ بیزاریِ خونآشامها از نورِ خورشید نبود. لومیان میتوانست با استقامتِ ریاضتکشِ خود تابش بیاورد.
تواناییِ دیگری که به دست آورده بود، بطریِ داستان بود. تواناییِ بیهمتا و کاربردیِ کشیش برایش جذابیت داشت. این توانایی میتوانست دشمن را بهخوبی محبوس کند و فضای پنهانی بسازد که طرفِ مقابل راهِ فراری نداشته باشد و تنها بتواند از دهانهٔ بطری خارج شود؛ ضمنِ اینکه میشد تلههایی هم در آن کار گذاشت.
از آنجا که هیچ موجودی در عالمِ ارواح نمیتوانست این توانایی را فراهم کند، لومیان موجودی به نامِ چهرهٔ خیال را احضار کرد و پیمان را با بطریِ خونی با نیروی روحیِ قوی به پایان رساند.
این خون باید از فرابشری در ردهٔ بالاتر از ۷ یا موجودِ فرابشریِ معادلی به دست میآمد. طبیعتاً لومیان از خونِ خودش استفاده نمیکرد، چون تقدیم کردنِ آن به چهرهٔ خیال میتوانست رفتهرفته او را به هیولا تبدیل کند. در عوض، از خونی استفاده کرد که خانمِ شعبدهباز از جسدِ گاردنر مارتن کشیده بود — یکی از موادِ مکمل برای ردهٔ دروگر. مقدارش قابلتوجه و فراوان بود.
پیامدِ منفیِ این توانایی، رگهای از حرص بود.
طولی نکشید که فرانکا، ژنا و آنتونی یکی پس از دیگری به غارِ معدنِ سنگ رسیدند.