چپتر 505: عزیمت
چپتر 505: عزیمت
آنگولم پس از دستگیریِ تمامِ کسانی که در محلهٔ بازار سزاوارش بودند و قرار دادنِ نامِ دستگیرنشدگان در فهرستِ تحتتعقیب، لحظهٔ نادری برای فراغت یافت. او توجهش را به انتخابِ اعضایی برای گروهِ اسقفنشینِ تریر معطوف کرد.
انتخاب از میانِ اعضای تفتیشِ عقاید در محلهٔ بازار غیرممکن بود. با تکیه بر اطلاعاتِ کلیسای جامعِ سنت ویو، بیسروصدا به تفتیشِ عقاید در محلهٔ رصدخانه، محلهٔ زندان و مکانهای دیگر سر زد و در آنجا با پالایندگانِ موردنظرش گفتگوهای مفصلی انجام داد.
بهسرعت کارش را به پایان رساند و به آپارتمانِ اجارهایاش در محلهٔ کلیسای جامعِ یادبود بازگشت و بیدرنگ به خواب رفت.
آنگولم تا ساعتهای اولیهٔ صبح خوابید و با قاروقورِ شکمش بیدار شد. تکهای نانِ سفید را گاز زد و آن را با گوشتِ خشکشدهٔ ذخیرهاش، کره و شرابِ سرخ همراه کرد.
با نگاهی به کارد و چنگالهای نشستهروی میزِ عسلی، با رضایت جلوی دستگاهِ تحلیلگرِ مینیاتوری نشست و فرستندهگیرندهٔ رادیویی را روشن کرد.
در این زمان، گروهِ تلگراف بیشترین فعالیت را داشت.
آنگولم پس از ارسالِ تلگرافی برای اعلامِ حضورش، بالشی را جلو کشید و پشتش گذاشت و راحت به دیوار تکیه داد.
طولی نکشید که در میانِ صدای تقتق، تحلیلگر که با قطعاتِ متعددی کار میکرد، تلگرافی بیرون داد.
پیشانیِ آنگولم با دیدنِ امضای تلگراف پرید: تیغهٔ پنهان.
تلگراف را برداشت و بهسرعت محتوایش را از نظر گذراند.
«۰۰۷، بالاخره اومدی. باید یه چیزی بهت بگم!
تازه خبردار شدم که اون مردمِ آینهای که قبلاً گفتیم، تو این یه دههٔ گذشته دارن به تریر نفوذ میکنن و جای آدمای اصلی رو میگیرن. همین الانش هم بیشمار شهروندِ تریر مردمِ آینه هستن و هیچکس هدفِ نهاییشون رو نمیدونه، اما قطعاً چیزِ خوبی نیست.
من دارم روی این مردمِ آینه تحقیق میکنم. هر لحظه ممکنه سرنخهای جدیدی بهت بدم. از قبل حواست به اینجور مسائل باشه.»
آنگولم پس از خواندنِ آن، نفسِ عمیقی کشید و بهآرامی بیرون داد.
...
صبحِ روزِ بعد، لومیان در کالسکهٔ کرایهایِ چهارچرخ و چهارنفرهای نشست. لودویگ، با پالتوی کاراملی و کیفِ مدرسهایِ سرخرنگ، روی صندلیِ کنارِ او جای گرفت. در سمتِ مقابل، لوگانو توسکانو با ابروهای پرپشت و چشمانِ درشت نشسته بود و هالهای متمایز از یک شخصیتِ اصلی از خود ساطع میکرد.
لومیان با نگاهی از پنجره به بلوارِ بازار، تفاوتِ چندانی با منظرهٔ همیشگی ندید.
دستفروشان، کالسکههای عمومی و کالسکههای کرایهای در تکاپو بودند. ایستگاهِ قطارِ بخارِ سوهیت پذیرای خارجیهای بیشمار، پیشخدمتهایی که فعالانه در پیِ مشتری بودند، کافههایی که کارکردِ آبجوفروشی هم داشتند، رستورانهای ارزانقیمت، اتاقهای ورقبازی، و همچنین منشیها و کارگرانِ شتابان بود.
با وجودِ اینکه همهچیز بیتغییر به نظر میرسید، دگرگونیهای نامحسوسی رخ داده بود. کریستوی موش گریخته بود، سایمونِ غول دستگیر شده بود و بارون برینیه هیچکجا پیدا نمیشد. او حتی دلالانِ اطلاعات را برای یافتنِ پسرخواندهٔ قاچاقشدهاش مأمور نکرده بود.
باندِ ساوآ که روزگاری مسلط بود، با نابودیِ کامل روبهرو شد و محلهٔ بازار را در آستانهٔ درگیریهای باندیِ جدیدی قرار داد.
کالسکهٔ کرایهایِ قهوهایتیره، با پلاکی زردرنگ، رفتهرفته از آن محیطِ سرزنده و تا حدی پرآشوب دور شد.
لوگانو با دیدنِ اینکه لومیان توجهش را به جای دیگری معطوف کرده، با چاپلوسی پرسید:
«بهتره با کشتی بریم فیناپوتر، یا شاید هویتهای جعلی بگیریم و با قطارِ بخار به سمتِ جنوب بریم تا اول استانِ ریستون رو بگردیم؟»
ابتدا به فکرش رسید نامی از کوردو ببرد، اما با حسِ اینکه ممکن است لومیان را آشفته کند، منصرف شد. در عوض، در بافتی گستردهتر به زادگاهِ مشترکشان، استانِ ریستون، اشاره کرد.
لومیان با لبخند جواب داد: «دستِ سرنوشته.»
سه برگهٔ یادداشت بیرون آورد و با خودنویسِ مشکیِ همراهش گزینههای مختلفی را خطخطی کرد: «کشتی»، «قطارِ بخار» و «سفرِ مستقیم».
برگهها را مچاله کرد و به شکلِ گلوله درآورد، با مهارت جایشان را عوض کرد و نمایشی خیرهکننده از تردستی ارائه داد.
لومیان دستِ راستش را به سوی لوگانو دراز کرد: «نوبتِ توئه. ببینیم سرنوشت چی برامون در نظر گرفته.»
این زیادی دلبخواهی نیست؟ لوگانو که از تصادفی بودنِ انتخابِ روشِ سفرشان به پادشاهیِ فیناپوتر از طریقِ قرعهکشی جا خورده بود، با خودش فکر کرد. با وجودِ این مسخرگی، وظیفهشناسانه یکی از گلولههای کاغذی را برداشت.
بههرحال، او پیشپرداختِ ۵۰۰۰ ورلدوریاش را گرفته بود!
لوگانو کاغذ را باز کرد و واژهٔ «کشتی» را خواند.
لومیان سر تکان داد و لبخند زد.
«خیلی هم خوب. پس با قطارِ بخار میریم.»
«...» حالتِ چهرهٔ لوگانو نامطمئن شد و ناخودآگاه به مجرمِ تحتتعقیبِ ۶۰۰۰۰ ورلدوری که روبهرویش نشسته بود، نگاه کرد. با خود فکر کرد که آیا لومیان دارد بازیش میدهد تا گزینهٔ غلط را حذف کند، یا فقط دارد شوخی میکند.
لوگانو بهزور لبخندِ دیگری زد و پیشنهاد داد: «برگردیم به ایستگاهِ قطارِ بخارِ سوهیت؟»
لومیان در حالی که به سمتِ لودویگ میچرخید که بیسروصدا و بدونِ گفتنِ کلمهای مشغولِ خوردن بود، جواب داد: «نه، به ایستگاهِ شمالی.»
ایستگاهِ شمالی؟ لوگانو از تصمیمِ کارفرمایش بیشتر و بیشتر گیج میشد.
تریر دو ایستگاهِ قطارِ بخارِ اصلی داشت: سوهیت که مناطقِ جنوبی و مرکزی را به هم وصل میکرد، و ایستگاهِ شمالی که مسئولِ استانهای شمالی بود. اگر مقصدشان پادشاهیِ فیناپوتر و استانِ ریستون بود، انتخابِ منطقی سوهیت بود. پس چرا داشتند به شمال میرفتند؟
لوگانو که میدانست در جایگاهی نیست که تصمیماتِ کارفرمایش را زیرِ سؤال ببرد، به کالسکهچی دستور داد مسیرشان را تغییر دهد.
نزدیکِ ظهر، کالسکهٔ کرایهای به ایستگاهِ شمالیِ تریر رسید.
باید تغییرقیافه بدم و یه دلال پیدا کنم تا هویتمو جعل کنه و بلیت بخرم... لوگانو همانطور که کالسکهچی را به سمتِ منطقهای خلوتتر راهنمایی میکرد، برگشت تا به لومیان نگاه کند و پیشنهادی بدهد.
اما با چهرهای ناآشنا روبهرو شد.
موهای کوتاه و کتانرنگ، چشمانِ قهوهای و دیگر اجزای صورت، در کنارِ هم ظاهرِ یک غریبه را ساخته بودند.
اگر گوشوارهٔ نقرهایِ گوشِ راست و لباسهای آشنا نبود، لوگانو چهبسا باور میکرد که فرابشرانِ رسمی به آنها شبیخون زده و بیسروصدا کلکِ لومیان را کندهاند.
لومیان با آرامش دستور داد: «یه بلیت برای بندرِ گاتی تو استانِ ساحلیِ علیا بخر.»
استانِ ساحلیِ علیا، بندرِ گاتی... لوگانو ناگهان به نقشهٔ لومیان پی برد.
با اینکه کارفرمایش قصد داشت با کشتی به پادشاهیِ فیناپوتر برود، مسیرِ نامحسوستری را انتخاب کرده بود. بهجای حرکت از نزدیکترین بندر، یعنی بندرِ لوسور در استانِ پاز، استانِ ساحلیِ علیا در شمال را برگزیده بود.
برای یک آدمِ عادی، این کار هدر دادنِ وقت و پول به نظر میرسید، اما برای یک فراریِ تحتِ تعقیب که از دستِ دشمنان میگریخت، رویکردی نامتعارف میتوانست انتخابی محتاطانه برای پرهیز از خطرهای احتمالی باشد.
...
در واگنِ تجاریِ قطارِ بخار که به شش اتاقِ خصوصیِ دنج تقسیم میشد، نگاهِ لومیان روی درِ چوبی و کندهکاریشدهٔ نیمهباز، میزی که با رومیزیِ رنگارنگ و درهمتنیده با نخهای طلایی آراسته شده بود، مبلِ راحتیای که به تخت تبدیل میشد و دیوارِ چوبیِ باریکی که با تابلوهای رنگروغن تزیین شده بود، چرخید. با رضایت سر تکان داد.
اتاقِ خصوصیای مثلِ این، بهای گزافِ ۴۰۰ ورلدور را میطلبید و بیش از ۴ نفر گنجایش نداشت.
قطارِ بخار نویدِ سفری ۱۲ ساعته با یک توقفِ شبانهٔ ۸ ساعته را میداد که در مجموع ۲۰ ساعت طول میکشید. هزینهٔ سفر برای صندلیِ درجهسه ۳۰ ورلدور، درجهدو ۴۵ ورلدور و درجهیک ۶۰ ورلدور بود. اتاقهای خصوصی و کوچکِ انحصاری در بخشِ تجاری برای هر نفر ۱۰۰ ورلدور آب میخورد و برای حفظِ حریمِ خصوصیِ همسفرانِ تجاری، فقط بهصورتِ دربست فروخته میشد.
برای فراریِ تحتِ تعقیبی مانندِ لومیان، این شرایط بینقص بود.
لومیان با در اختیار داشتنِ گوشوارهٔ دروغ و چهرهٔ نیز، نیازِ واقعی به حریمِ خصوصی یا تجملاتِ واگنِ تجاری نداشت، اما دلیلِ قانعکنندهای برای این انتخابش وجود داشت:
واگنِ تجاری دو وعدهغذای رایگان ارائه میداد؛ شامِ امشب و صبحانهٔ فردا.
امکانی رفاهی که لومیان را از دردسرِ بسیاری میرهاند.
هی، بچه باید یه چیزِ گرم بخوره.
فقط امیدوارم اشتهاش مهماندارها رو نترسونه...
پس از دو روز غذا دادن به لودویگ، لومیان به اهمیتِ کیفِ مسافرش پی برده بود که میتوانست جیرهها و دسرهای فراوانی را برای سفرهای طولانی با این پسرک در خود جا دهد. پسرک باید مدام غذا میخورد!
در میانِ صدای سوت، لومیان در صندلیاش جا گرفت و غرقِ صداهای ریتمیکِ تقتق شد. مناظرِ دو طرف بهسرعت به عقب میرفتند.
در کمتر از ۱۵ دقیقه، قطارِ عظیم و بخارافشان از طریقِ «دروازهٔ غار» که در دلِ دیوارِ بلند کنده شده بود، کلانشهرِ شلوغ را ترک کرد.
کلانشهری تپنده از هوس و غرق در شادی و درد را پشتِ سر گذاشت.
لومیان چشمانش را نیمهباز گذاشت و صدای آهِ کسی را از اتاقِ خصوصیِ جلویی شنید که گویی شعری میخواند.
«خداحافظ، تریر!»
ساعتِ ۸ شب، در پناهِ تاریکیِ مطلق، قطارِ بخار در توقفگاهِ برنامهریزیشدهاش، ایستگاهِ داردل، از حرکت ایستاد.
این ایستگاه در حومهٔ منطقهٔ فاوست در استانِ ساحلیِ علیا و در شهرکِ داردر قرار داشت. سکو از پیش پر از ۲۰ تا ۳۰ زن و مرد بود که مشتاقانه بهسوی واگنهای مختلف میدویدند. باری به همراه نداشتند و چهرهشان از شور و شوق میدرخشید.
تق! تق! تق! مردی میانسال با موهای پرپشتِ سیاه و چانهای کمی عقابی، به شیشهٔ پنجرهٔ اتاقِ خصوصیِ لومیان ضربه زد.
لومیان با کنجکاوی پنجره را باز کرد و با لبخندی پرسید: «کاری از دستم برمیاد؟»
مردِ میانسال با لهجهٔ غلیظِ اینتیسی پرسید: «مسیو، نوشیدنی میل دارید؟ یا شاید یه تختِ دنج بهجای مبل؟»
لومیان با فهمیدنِ موضوع گفت: «یه میخانه با مسافرخانهٔ اختصاصی؟»
به نظر میرسید تاجرانِ محلی درست روی سکو به دنبالِ مشتری میگشتند.
مردِ میانسال چشمکِ معناداری زد و گفت: «درسته، درسته. میخانهٔ ما قورباغههای کوچولوی جذابی داره.»
لوگانو که روبهروی لومیان نشسته بود، با گیجی پرسید: «قورباغههای کوچولو؟»
مردِ میانسال لحظهای فکر کرد و توضیح داد: «این اصطلاحِ عامیانهٔ ما اینجا تو ساحلیه. دقیقاً همون معنیِ پیشیهای شما تو تریر رو میده.»
در تریر، واژهٔ «پیشی» اغلب معنایی دوگانه داشت و هم به «اندامِ تناسلیِ زنانه» و هم به «روسپیان» اشاره میکرد.
که اینطور... لومیان چنین شکی کرده بود، اما کاملاً مطمئن نبود.
لودویگ که کنارِ لوگانو نشسته بود، مشتاقانه پرید وسطِ حرف: «چیزِ خوشمزهای برای خوردن هست؟»
بیآنکه منتظرِ پاسخِ مردِ میانسال بماند، لومیان با لبخندی سربهسرِ لودویگ گذاشت: «فکر کردم میخوای بپرسی گوشتش نرمه یا سفت و اینکه طعمش خوبه یا نه.»
لودویگ که در ابتدا واکنشی نشان نداده بود، ناگهان متوجهِ چیزی شد و ناسزا گفت: «مریض!»
با دیدنِ این صحنه، مردِ میانسال بهسرعت غذاهای محلی را معرفی کرد.
در همین حین، بیرون از ایستگاه، سگها در شهرک شروع به پارس کردن کردند.
یک پارسِ تنها، همسراییِ صدای سگها را به راه انداخت و سکوتِ شب را در هم شکست.
حالتِ چهرهٔ مردِ میانسال دگرگون شد و ترسی وصفناپذیر در آن دوید.