چپتر 506: بیماری
چپتر 506: بیماری
در میانِ همهمهٔ شبانهٔ پارسِ سگهای شهرک، لومیان آهسته خندید.
«توی داردل اینهمه سگ دارید؟»
مردِ میانسال لبخندی مردد زد و گفت: «بـ-بله.»
همونطور که انتظار میرفت یه جای کار میلنگه. اتفاقی برای این شهرک افتاده؟ لومیان عمداً این را پرسیده بود تا واکنشِ مردِ روبهرویش را بسنجد.
در میانِ همسراییِ مداومِ سگها، تمرکز کرد تا بختِ طرفِ مقابل را بسنجد.
قصد نداشت قطارِ بخار را ترک کند و برای تحقیق به داردل برود. تنها چارهاش بررسیِ بختِ ساکنانِ شهرک بود تا پیش از سرایتِ ناگهانیِ مشکلاتِ پنهان به ایستگاهِ قطار، آنها را پیشبینی کند.
هرچند ترمیبوروس میتوانست بر مشاهدهٔ بختِ او تأثیر بگذارد، همیشه احتمالِ گمراه شدن وجود داشت. لومیان که در غیببینی یا پیشگویی مهارتی نداشت، برای جمعآوریِ اطلاعات بدونِ ترکِ قطارِ بخار گزینههای محدودی پیشِ رو میدید.
با در نظر گرفتنِ جزئیاتِ مختلفِ محیطی، میخواست مشکلاتِ احتمالی را تشخیص دهد.
در نگاهِ لومیان، بختِ مردِ میانسال هالهای از رنگِ سبزِ بیمارگونه به خود گرفت.
این نشان از بیماریِ قریبالوقوعی داشت؛ بیماریِ نسبتاً عجیبی.
فهمیدنِ جزئیاتی مانندِ زمان یا نوعِ بیماری، از توانِ ردهٔ فعلیِ لومیان خارج بود.
پارسِ سگها که ترس به جون آدم میندازه، بیماریِ خاصِ آینده... یعنی سگهای وحشیِ داردل با گاز گرفتن و پخش کردنِ بیماری بلا به بار میارن؟ توضیحِ منطقیایه و ربطی هم به حوادثِ فرابشری نداره، اما معنیش اینه که راهِ حلی براش هست. انگار مردِ بیرون داره با یهجور ناامیدی دستوپنجه نرم میکنه... لومیان رو به مردِ میانسال که مشغولِ جلبِ مشتری بود کرد و گفت: «میتونید غذاهایی که سفارش دادیم رو بیارید؟»
مردِ میانسال که دوباره لبخند بر لب داشت، جواب داد: «اگه پولِ غذا از ۲ ورلدور بیشتر بشه، میتونیم. میدونید که، ورود به سکو برای ما آسون نیست.»
در آن لحظه، هیاهوی دهها سگ فروکش کرد و از شدتِ پیشینِ آن کاسته شد.
لومیان با بیخیالی گفت: «مشکلی نیست.» و انواعِ مختلفی از غذاها را سفارش داد: لیکورِ سیب، پنکیکِ سیبزمینیِ سرخشده، میگو در سسِ گوشت، سسِ گوشتِ داردل، خوراکِ خوک، گوشتِ گوسفندِ شورهزار، پنکیکِ کرهای و پنیرِ ویک. کلِ هزینه به ۱۰ ورلدور رسید.
لودویگ با شنیدنِ نامِ هر غذا، بیاختیار آبِ دهانش را قورت میداد.
چهار ساعت پیش، یکی از مهمانداران شامِ استانداردِ چهارنفرهای آورده بود. با وجودِ اینکه لودویگ بهتنهایی دو پرس از آن را خورده بود، همچنان سیر نشده بود. چند تکه گوشتِ خشک هم از کیفِ مسافرِ لومیان برداشته بود.
دو ساعت پیش هم اولین وعدهٔ آخرِ شبش را خورده بود که شاملِ پنیر، دسر، نان، گوشتِ خشک و چیزهای دیگر میشد.
حالا دوباره گرسنهاش بود.
مردِ میانسال که با کلمات و نمادهای ساده نامِ غذاها را یادداشت کرده بود، نتوانست جلوی خودش را بگیرد و پرسید:
«غذایی که تو واگنی با این سطح میدن خوشمزه نیست؟»
وگرنه چرا لودویگ طوری به نظر میرسید که انگار اصلاً شام نخورده است؟
لومیان در جواب گفت: «درسته. هیچوقت انتظار نداشته باشید تو قطارِ بخار غذای خوشمزه بخورید.»
مردِ میانسال که چانهای کمی خمیده داشت، پس از یادداشتِ نامِ غذاها و دریافتِ ۵ اسکناسِ ورلدور بهعنوانِ پیشپرداخت، به سمتِ کوپهٔ خصوصیِ دیگری رفت.
لومیان ناگهان صدا زد: «صبر کنید.»
مردِ میانسال برگشت و پرسید: «امرِ دیگهای بود، مسیو؟»
لومیان لبخند زد و گفت: «رنگوروتون خوب نیست. اگه نمیخواید مریض بشید، تو چند روزِ آینده باید بیشتر استراحت کنید.»
مردِ میانسال خشکش زد و چهرهاش چنان در هم رفت که گویی صاعقه به او زده است.
پس از مکثی کوتاه، وحشت و ترس در چهرهاش در هم آمیخت.
«بـ-بسیار خب. ممنون.» با عجله برگشت و از سکو بیرون دوید؛ حتی فراموش کرد سراغِ مشتریهای دیگر برود.
پس وضعیتِ غیرعادیِ داردل واقعاً به بیماریها ربط داره... لومیان متفکرانه نگاهش را گرفت.
لوگانو با کنجکاوی پرسید: «چرا من نتونستم تشخیص بدم که اون تو وضعیتِ نیمهسالمه و ممکنه هر لحظه مریض بشه؟»
او که یک پزشک بود، تواناییهای مربوط به آن را داشت. حتی بدونِ فعال کردنِ دیدِ روحیاش هم میتوانست نشانههای ظاهریِ مختلفِ بدنِ افراد را تشخیص دهد.
با شنیدنِ هشدارِ لومیان دربارهٔ بیماریِ پنهانِ مرد، دیدِ روحیاش را فعال کرده بود تا بدنِ اثیریِ او را ببیند.
«نیمهسالم» اصطلاحی بود که امپراتور روزل ابداع کرده بود، اما بهتازگی در دنیای پزشکیِ اینتیس رواج یافته بود.
الان تو وضعیتِ نیمهسالم نیست، اما خیلی ممکنه که به یه بیماریِ خاص مبتلا بشه... لومیان از سؤالِ لوگانو استفاده کرد تا مطمئن شود بیماریِ مردمِ شهرک از او نشئت نگرفته است.
لبخند زد و در جوابِ لوگانو گفت: «اهمیت دادن به سلامتیِ بقیه و تشویقشون به استراحتِ بیشتر هیچوقت کارِ اشتباهی نیست.»
لوگانو بیاختیار حالتی به خود گرفت که میگفت: «حرفت رو باور نمیکنم.» اما بلافاصله آن را پشتِ لبخندی پنهان کرد.
«انگار خودش هم همین نگرانی رو داشت.»
لومیان با لحنی حقبهجانب جواب داد: «درسته.»
صدای پارسِ سگهای داردل گاهی فروکش میکرد و گاهی دوباره اوج میگرفت. گاهی درست بیرونِ سکو بود و گاهی از حاشیهٔ شهرک به گوش میرسید. لومیان در سکوت گوش داد و در دل آه کشید.
چرا دوباره دارم با یه همچین چیزی روبهرو میشم؟
من بلا با خودم میارم، یا بلا من رو به اینجا میکشونه؟
از قرارِ معلوم، مشکلِ داردل مدتیه که وجود داره. هیچ ربطی به اومدنِ من نداره... مهم نیست چطور ازش دوری کنم یا با استفاده از بقیه تصمیم بگیرم، همیشه به سمتِ بلاها کشیده میشم و ناخواسته بهشون نزدیک میشم...
واسه همینه که یه شکارچی با سطحِ فرشته و هالهٔ باقیماندهٔ امپراتورِ خون، با وجودِ ردهٔ پایینش، ناگزیر با وضعیتی غیرعادی روبهرو میشه؟
تو آینده، یه رماننویس دربارهٔ تجربههای منم مثل گرمان اسپارو مینویسه؟ اونوقت این جمله هم توش میاد: «بلا همیشه همراهِ اوست.»
با گذشتِ زمان، مردِ میانسالی که مشتری جمع میکرد همراه با یک پیشخدمت رسید. هر کدام ظرفِ غذایی در دست داشتند.
مرد پرسید: «همینو میخواستید؟» او و پیشخدمت بشقابها و لیوانها را از پنجره به داخل دادند.
لومیان میز را دید که با رومیزیِ نفیسی پوشانده شده و پر از غذاهای وسوسهانگیز بود. جرعهای از لیکورِ سیبِ کمی ترش نوشید و ۵ ورلدورِ باقیماندهٔ پولِ غذا را پرداخت.
مردِ میانسال مؤدبانه پرسید: «یک ساعتِ دیگه ظرفا رو جمع میکنیم. مزاحمتون که نمیشیم؟»
لومیان سر تکان داد و به آنها اجازه داد.
مردِ میانسال پس از اینکه لحظهای همراه با پیشخدمت کنار رفت، دوباره به جایگاهِ اولش برگشت. نتوانست جلوی میلش به پرسیدن را بگیرد و گفت:
«مسیو، از کجا میدونید قراره مریض بشم؟»
لومیان با اشاره به لوگانو در آن سوی میز توضیح داد: «دوستم تو تریر دکترِ معروفیه.»
واژهٔ «معروف» در اینجا به اعلانِ تحتِ تعقیب اشاره داشت.
لومیان بیآنکه منتظرِ پاسخِ مردِ میانسال بماند، با بیخیالی پرسید: «اسمت چیه؟»
مردِ میانسال در حالی که خم شده بود و لومیان را در اتاقکِ دنجِ قطارِ بخار برانداز میکرد، جواب داد: «فقط پییر صدام کنید.»
شماها هم اینورا از این اسم خوشتون میاد؟ لومیان پوزخندی زد و پرسید: «فکر میکنی تو هم مریض میشی؟»
پلکهای پییر پرید و حالتِ چهرهاش لحظهای خشک شد.
ناخودآگاه جواب داد: «نه، نه. فقط یکم نگرانم.»
لومیان بیآنکه بیشتر پافشاری کند، نصیحت کرد: «پس استراحت کن، آبِ بیشتری بنوش و شاید بهتر باشه برای توبه بری پیشِ روحانیِ کلیسای جامع.»
پییر در سکوت به سمتِ جلوی قطار رفت، به این امید که مشتریِ بیشتری پیدا کند. با این حال، قدمهایش سنگین به نظر میرسید، گویی پاهایش در سرب فرو رفته بود و هر گام برایش تلاشی طاقتفرسا بود.
«واق، واق، واق!»
صدای پارس کردن دوباره نزدیکِ سکو بلند شد.
چهرهٔ پییر در هم رفت و غرق در نگرانی و ترس شد. ناگهان برگشت، پیشخدمت را کنار زد و به سمتِ پنجرهٔ اتاقکِ کوچکی که لومیان و بقیه در آن بودند، دوید.
او با چهرهای درمانده دستهایش را به شیشه فشرد و التماس کرد: «نجاتم بدید، دکتر، نجاتم بدید!»
لومیان از فرصت استفاده کرد و گفت: «تا وقتی علتِ بیماری رو نگی، دوستم نمیتونه درمانت کنه.»
این هیاهو به گوشِ مسافرانِ اتاقکهای مجاور هم رسید، اما آنها در خوابِ خود غرق بودند و به این ماجرا اهمیتی نمیدادند.
پییر آبِ دهانش را بهسختی قورت داد و نگاهی دزدانه به پیشخدمت انداخت که به همان اندازه وحشتزده بود.
«باشه، باشه...»
پیش از آنکه بتواند جملهاش را تمام کند، هیکلی روی دیوارِ سکو پدیدار شد.
آن هیکل محکم ایستاده بود، پاهایش از هم باز و بدنش کجومعوج بود، اما سرش را رو به بالا گرفته و به نقطهای دوردست خیره شده بود.
مردی بود ملبس به لباسهای فاستونی که پارگیها و ساییدگیهایش بهوضوح به چشم میخورد. عضلاتِ صورتش بهشدت در هم کشیده شده و چشمانش به عقب برگشته بود، چنانکه تنها سفیدیِ آنها دیده میشد.
در حالی که تقلا میکرد حرف بزند، بزاق از دهانِ بازش میچکید.
«واق! واق! واق!»
این پارس کردن با دیگر صداهای سگمانند در داردل هماهنگ شد و همسراییِ دلهرهآوری به وجود آورد.
پییر سرانجام فریاد زد: «این اختلالِ روانیه!»
لومیان نگاهش را از مردی که روی دیوار پارس میکرد گرفت و به لوگانو دوخت و پرسید: «اختلالِ روانی؟»
لوگانو لحظهای به این وضعیتِ غیرعادی چشم دوخت و سپس آرام برای لومیان سر تکان داد.
پیامش روشن بود: این یک موردِ عادیِ هاری نبود.
پییر که بهاشتباه فکر میکرد لومیان با او حرف میزند، در آستانهٔ فروپاشیِ روانی قرار داشت.
«آره، اختلالِ روانی!
«نمیدونم کِی شروع شد. مردمِ شهرِ ما تبدیل شدن به دیوونههایی که پارس میکنن. اولش فقط یکی بود، اما بعد شد دو تا، سه تا، ده تا... خیلی از آشناهای منم مبتلا شدن و عقلشونو کاملاً از دست دادن. اونا فقط مثل سگ پارس میکنن و شبا بیشتر از همیشه فعال میشن!»
لوگانو با ابروهای گرهخورده پرسید: «با گاز گرفته شدن توسطِ این دیوونهها بهش مبتلا شدن؟»
پییر با ناامیدی فریاد زد: «نه، اونایی که من میشناسم گاز گرفته نشدن، ولی بازم دیوونه شدن! مـ... من حس میکنم نفرِ بعدیام!»
لومیان که گیج شده بود، پرسید: «از دولت کمک نخواستید؟» او با خود فکر میکرد که فرابشرانِ رسمی اجازه نمیدهند چنین وضعیتی بالا بگیرد.
پییر با سراسیمگی توضیح داد: «ما شنیدیم یه دهکدهٔ دیگه هم وضعیتِ مشابهی مثل همین اختلالِ روانی داشته؛ اونا به دولت گزارش دادن و بعد کلِ دهکده ناپدید شد. ما... ما جرئت نکردیم بریم سراغِ دولت یا کلیسا!» پیشخدمت هم که کنارش ایستاده بود، به همان اندازه وحشتزده بود.
چشمانِ لومیان ریز شد.
«آدمای ادارهٔ بهداشتِ شهر، ادارهٔ پلیس و کشیشِ کلیسای جامع کجان؟»
«اونا اولین کسایی بودن که دیوونه شدن.» پییر که گرفتارِ پریشانی بود، به نیتِ لومیان از این پرسش فکر نکرد.
اولین قربانیها کشیش، پلیس و مأمورای بهداشت بودن... لومیان ابرو بالا انداخت و گفت: «پس چرا سعی نکردید از داردل فرار کنید؟»
«فرار...» پییر و پیشخدمت جا خوردند و ماتومبهوت به لومیان خیره شدند.
زیرِ نورِ زرشکیِ ماه، سفیدیِ چشمانشان رنگی خونآلود به خود گرفت.