چپتر 508: بیمارِ صفر
چپتر 508: بیمارِ صفر
لوگانو که تا آن لحظه گوش میداد، نگاهی گیج به لومیان انداخت. نمیفهمید چرا لومیان درست در آستانهٔ رفتنشان سرِ صحبت را با پییر باز کرده.
چند لحظهٔ دیگر فرابشرانِ رسمی وارد میشدند!
گذشته از آن، کاوشِ بیش از حد در این ماجرا میتوانست در آینده دردسرساز شود. چهبسا زیرِ ذرهبین میرفتند، یا بدتر از آن، توجهِ منبعِ اختلال روانی را جلب میکردند و باعثِ مداخلهٔ فوری میشدند!
پییر بیش از ده ثانیه فکر کرد و بعد با تردید گفت: «بیمارِ صفر انگار مسافری بود که تو بارِ ما یه اتاق کرایه کرده بود...»
لومیان با خونسردی پرسید: «غریبه بود؟»
از آنجا که پیشتر از طریقِ فرانکا به فرابشرانِ رسمی دربارهٔ اختلال روانی گزارش داده بود و قصد داشت بعداً فرصتی برای «تلپورت» پیدا کند، دیگر به اندازهٔ قبل تنش نداشت. از این رو، میخواست پیش از رفتن، اطلاعاتِ بیشتری دربارهٔ اختلال روانی کشف کند و برای تناقضات توضیحی منطقی بسازد.
این جستوجوی اطلاعات، تحلیلِ مشکل و کشفِ سرنخها و پاسخها، همگی بخشی از روشِ ایفای نقشِ توطئهگر بود. لومیان که کمی وقتِ آزاد داشت، از فرصت برای هضم کردنِ مقداری از معجون استفاده کرد.
لومیان چندان نگرانِ پیامدهای احتمالیِ آگاهی از این وضعیت نبود.
مگه اطلاعاتِ مربوط به اختلال روانی میتونست به گردِ پای اطلاعاتِ مهرومومشدهٔ ۰-۰۱ برسه؟
تازه، تا وقتی همونجا مهارش رو از دست نمیداد، میتونست بعداً از مافوقش کمک بگیره تا راهحلهای احتمالی رو بررسی کنن!
پییر چند ثانیه فکر کرد، چهرهاش گیج بود و بعد گفت: «احتمالاً... اسمش یادم نمیاد، اصلاً هم نمیدونم از کجا اومده بود. فقط یادمه یهو عقلش رو از دست داد و از متلِ طبقهٔ بالا دوید تو بار. سعی میکرد مردم رو گاز بگیره و مثل سگ پارس میکرد.»
غریبهٔ مبتلا اختلال روانی رو تو داردل پخش کرده؟ پس چرا اهالیِ شهرک هیچ میلی به فرار از اینجا نشون نمیدن؟ اینم یکی از نشانههای اختلال روانیه؟
لومیان متفکرانه پرسید: «تونست کسی رو گاز بگیره؟ چه بلایی سرش اومد؟»
پییر به یاد آورد و گفت: «قبل از اینکه بتونه دندوناش رو تو تنِ کسی فرو کنه، کلکش رو کندیم. گرفتیمش و تحویلِ ادارهٔ بهداشت دادیم.»
فرستادنش ادارهٔ بهداشت؟
لومیان آهسته سر تکان داد.
«نفرِ بعدی که به جنون افتاد از ادارهٔ بهداشت بود؟»
پییر این بار تأیید کرد: «آره، دقیقاً!»
لومیان لحظهای فکر کرد و پرسید: «اون مسافر چه شکلی بود؟»
«یه زنِ جوون. صورتش یکم رنگپریده بود و چشماش خالی. مـ-من قیافهاش رو یادم نمیاد...» پییر بیاختیار دستش را بالا آورد و سرش را مالید.
با شنیدنِ این حرف، دلِ لومیان لرزید.
اگر ریشهٔ تمامِ ناهنجاریهای داردل واقعاً به فردی مجنون برمیگشت، بسیاری از تناقضات توضیح داده میشد!
بیمارِ صفر از قبل در وضعیتِ جنون قرار داشت؛ او بهطورِ غریزی اختلال روانی را به معنایی رازآلود به اطرافیانش سرایت میداد، بیآنکه برایش مهم باشد آنجا دهکدهای دورافتاده است یا شهرکی شلوغ که قطبِ حملونقل به شمار میرود.
همزمان، ناخودآگاه از تواناییاش برای پخش کردنِ اختلال روانیِ رازآلود استفاده میکرد و به اهالیِ شهرک القا میکرد که رفتن از آنجا ممکن نیست. او تمامِ مجاریِ انتقالِ خبر را کنترل میکرد. با این حال، به دلیلِ جنون و نداشتنِ تمرکزِ کافی، صراحتاً به اهالی دستور نداده بود که دربارهٔ اختلال روانی با مسافرانِ قطارِ بخار حرفی نزنند.
البته، این موضوع لزوماً به خاطرِ نداشتنِ تمرکزِ کافی نبود. به باورِ لومیان، منطقیتر این بود که غرایزِ آن مجنون میخواست افرادِ بیشتری را درگیر کند و به اختلال روانی مبتلا سازد. در نتیجه، کسانی که از این موضوع خبر داشتند، اجازه نداشتند شهرک را ترک کنند یا از مقامات کمک بگیرند. از سوی دیگر، این ممنوعیت مانع از آن نمیشد که ساکنان دربارهٔ اختلال روانی با رهگذران صحبت کنند.
این روشِ سرایت محدود و نسبتاً بیخطر بود. مسافرانی که از اختلال روانی خبردار میشدند، گویی به منبعِ طاعون نزدیک شده بودند. برای نمونه، بختِ لوگانو برگشته بود و احتمالِ ابتلایش به بیماری را افزایش داده بود. او و لومیان گزینهٔ فرار را فراموش کرده بودند. هرچه بیشتر حرف میزدند، ناامیدتر میشدند و در نهایت به بنبست میرسیدند. آنها مصمم بودند برای بررسیِ ماجرا واردِ داردل شوند.
این پیشزمینهای برای ابتلا به اختلال روانی بود. آنها بیآنکه بدانند، ناخواسته نشانهای ذهنی دریافت کرده بودند.
با در نظر گرفتنِ این موضوع، لومیان شک کرد که آن زنِ جوان شاید یکی از بازماندگانِ همان دهکدهای باشد که پیشتر نابود شده بود؛ ناقلی احتمالی که از پاکسازیِ مقامات جان به در برده بود.
او این خاطرات را با اختلال روانی در هم آمیخته و پخش کرده بود. اینگونه بود که ساکنانِ داردل از طاعونی مشابه در دهکدهای خبردار شدند که به دستِ مقامات از روی زمین محو شده بود.
در حالتِ عادی، آنها نه صلاحیتش را داشتند و نه ابزارش را که چنین چیزهایی را بدانند!
لومیان پس از شکل دادن به این فرضیهٔ اولیه، لبخندی زد و رو به پییر و پیشخدمتِ بار پرسید: «اون دهکدهای که گفتی مقامات به خاطرِ اختلال روانی نابودش کردن کجاست؟»
پییر شایعاتی را که شنیده بود به یاد آورد: «فـ-فکر کنم یه جایی تو استانِ اوتهورناسیس باشه...»
استانِ اوتهورناسیس... خیلی از استانِ ساحلیِ علیا فاصله داره. تازه، هیچ قطارِ بخارِ مستقیمی هم نداره؛ باید از چند تا استان تو ساحلِ میدسیشایرِ غربی یا تریر خط عوض کرد. شماها که بهندرت از داردل بیرون میرید، چطور همچین شایعهای به گوشتون خورده؟ یه آوازخوان یا مسافر از استانِ اوتهورناسیس از این قطبِ حملونقل رد شده؟
هرچه لومیان بیشتر فکر میکرد، بیشتر به فرضیهاش متمایل میشد.
از پرسوجوی بیشتر خودداری کرد و پییر را محک زد: «این اختلال روانی ارزشِ پژوهشیِ زیادی داره. ما میریم تو داردل تا منبعش رو بررسی کنیم و سعی کنیم درمانی براش پیدا کنیم.»
«اما آمادهسازی کمی زمان میبره. تازه، الان هم شبه.
«سپیدهدم وارد داردل میشیم. تا مشکل رو حل نکنیم هم از اینجا نمیریم.»
لومیان روی جملههای «وارد داردل میشیم» و «فعلاً از اینجا نمیریم» تأکید کرد تا واکنشِ پییر و متصدیِ بار را بسنجد.
حالتِ چهرهشان چند بار دگرگون شد و دیگر مثلِ قبل عصبی و بیقرار نبودند.
پس از چند لحظه، پییر التماس کرد: «فردا حتماً باید بیاین شهر!»
لومیان با لبخندی اطمینانبخش جواب داد: «مشکلی نیست.»
حالا دیگر کاملاً مطمئن شده بود که این آلودگی و تأثیری غریزی است. هیچ سازوکارِ مشخصی برای برخورد با این دگرگونیها وجود نداشت. تا زمانی که از دست گذاشتن روی مسئلهای حیاتی پرهیز میکرد یا حتی خودش برای پیشکشیدنِ بحثِ همکاری پیشقدم میشد، میتوانست بهراحتی سرچشمهٔ اختلالِ روانی را فریب دهد.
وقتی دید پییر و متصدیِ بار میخواهند به سمتِ پنجرههای دیگرِ قطارِ بخار بروند، صدایشان زد: «یه لحظه صبر کنید.»
وقتی آن دو با تعجب برگشتند، لومیان به میزِ بینِ دو کاناپه اشاره کرد.
«الان میتونید ظرفها رو ببرید.»
پییر و متصدیِ بار با گیجی به میزِ غذا نگاه کردند و تازه فهمیدند روی بشقابهای خالی چیزی جز تهماندهٔ غذا نمانده است.
غذایشان به همین زودی تمام شده بود؟ کسانی که غذا را آورده بودند هنوز حتی نرفته بودند!
پییر و متصدیِ بار میدانستند که زمانِ زیادی را صرفِ بحث دربارهٔ مسئلهٔ اختلالِ روانی کردهاند، اما این سرعت باز هم باورنکردنی بود.
زیادی تند غذا نمیخوردند؟
مگر داشت به سه شیر غذا میداد؟
آروغ... لودویگ با حالتی راضی در چهرهاش، دهانش را با رومیزی پاک کرد.
پس از آنکه دو مردِ محلی ظرفها را جمع کردند، جعبههای غذایشان را برداشتند و از سکو رفتند، لومیان به لوگانو لبخند زد و گفت: «به تماشا ادامه بده. سخت نگیر.»
نمیتونم سخت نگیرم. وقتی فرابشرانِ رسمی برسن چطور باید فرار کنیم؟
دلِ لوگانو مثلِ سیروسرکه میجوشید.
لومیان با دیدنِ واکنشِ او در دل گفت:
واقعاً مثلِ یه فرابشرِ آزادِ ردهپایین با اطلاعاتِ کم رفتار میکنه... هیچ چیزِ خاصی مثلِ لودویگ از خودش نشون نمیده... یعنی واقعاً یه فرابشرِ آزادِ معمولیه که فقط مأموریت گرفته تا دنبالم بیاد؟
همزمان، لومیان حواسش را جمع کرد و بختِ لوگانو را سنجید. متوجه شد که ردِ سبزِ ترسناک ناپدید شده و هیچ بلای شومی در کمین نیست.
این یعنی پزشک دیگر در معرضِ ابتلا به اختلالِ روانی قرار نداشت و احتمالاً بعداً هم در عملیاتِ مأموران برای مقابله با ناهنجاریِ داردل درگیر نمیشد.
پس از مدتی، لومیان صدای بلندی شنید و دید که شبِ بیرون ناگهان روشن شد.
نور از میانِ آسمان به پایین سرازیر شد.
لومیان سر بلند کرد و دو شیءِ غولآسا را دید که در دلِ شب شناور بودند.
دو کشتیِ هوایی با رنگِ خاکستریِ تیره بودند که پروانههایشان دیوانهوار میچرخید.
بسیار کوچکتر از آن کشتیِ هوایی بودند که لومیان در تریر دیده بود. نوری متمرکز از قسمتِ جلو و پایینِ آنها میتابید و روی حاشیهٔ داردل میافتاد.
همزمان، شهر بارِ دیگر از همهمهٔ پارسِ سگها پر شد، گویی همهجا جنبوجوشی در جریان بود.
مأمورانِ منطقهٔ فاوست رسیدن؟
لومیان نگاهش را برگرداند و منتظرِ نتیجه ماند.
فریادها، گریهها، شلیکِ گلولهها و پرتوهای مختلفِ نورِ خورشید نزدیک به یک ساعت ادامه یافت تا اینکه کاملاً فروکش کرد.
دیری نپایید که گروهی از افسرانِ پلیس واردِ کوپهٔ خصوصی شدند و از لومیان — که اکنون تغییرچهره داده و مدارکِ شناساییِ جعلی در دست داشت — و همراهانش دربارهٔ تعاملشان با ساکنانِ داردل بازجویی کردند.
لومیان همهچیز را صادقانه به آنها گفت، جز هر آنچه به اختلالِ روانی مربوط میشد.
آماده بود تا هر لحظه دستِ لودویگ و لوگانو را بگیرد و «تلپورت» کند.
افسرانِ پلیس پس از ثبت و بررسیِ بلیتها و مدارکِ شناسایی، واگن را ترک کردند.
لومیان صبورانه تا سپیدهدم منتظر ماند. افسرانِ پلیس برگشتند، سه قرارداد پیشِ رویشان گذاشتند و خواستند امضایش کنند.
در قرارداد نوشته شده بود که ناآرامیِ شبِ گذشته ناشی از یک عملیاتِ نظامیِ ویژه بوده و همه موظفاند آن را محرمانه نگه دارند.
چیزایی که قبل از امضا لو دادم هم حساب میشه؟
لومیان در دل خندید و با آرامش نامی مستعار را پای برگه امضا کرد.
هویتِ جعلیاش تازه فعال شده بود و کمترین پیوندِ رازآلود را داشت.
پس از رفتنِ پلیس، لومیان که عمداً خودش را درگیرِ روالِ رسمی کرده بود، قصد داشت شانههای لوگانو و لودویگ را بگیرد و «تلپورت» کند.
چون مطمئن نبود امضای قرارداد با نامِ مستعار لو میرود یا نه، میخواست از خطراتِ احتمالی دوری کند.
در همان لحظه، لومیان متوجهِ هیکلی بلندبالا پشتِ سرِ لوگانو شد.
پیکِ او، توبهکار باینفل بود که ردای تیرهٔ روحانیان را به تن داشت و در میانِ شعلههای زغالشده احاطه شده بود.
باینفل نامهٔ تاشدهای را در هوا به سمتِ لومیان فرستاد.
لوگانو از ظاهر شدنِ ناگهانیِ یک تکه کاغذ جا خورد. بیاختیار به پشتِ سرش نگاه کرد، اما لومیان نامه را باز کرد و مشغولِ خواندنِ محتوایش شد.
«بر اساسِ بازخوردی که دریافت کردم، این اتفاق باید ناشی از فرارِ یک شیءِ مهرشده باشد.
«آن شیءِ مهرشده شبیهِ زنی جوان است. اولین بار در طولِ فاجعهای در استانِ اوتهورناسیس ظاهر شد. بیشترِ اوقات در حالتِ عادیِ خود باقی میماند و بیجان، رنگپریده و گیج به نظر میرسد. با این حال، بهمحضِ اینکه واردِ حالتِ جنون میشود، رفتهرفته اطرافیانش را به همان اختلالِ روانیِ خود مبتلا میکند. هیچ الگوی مشخصی برای انتقالِ آن وجود ندارد.
«ممکن است هر بار که دچارِ جنون میشود، در یک حالتِ ثابت نباشد. علائمِ اختلالِ روانیاش هم به همین شکل متغیر است.
«در حالتِ عادی، هرچند مانندِ روحی بیخرد است و از روی غریزه عمل میکند، اما قدرتی شبیهِ قدرتِ کلام دارد؛ به این معنا که هرچه بگوید به حقیقت میپیوندد و اگر بگوید کسی میمیرد، آن شخص خواهد مرد...»