چپتر 51: گرهِ زمانی
چپتر 51: گرهِ زمانی
چیزی که از دهانِ معاون کشیش، میشل گاریگ، بیرون خزید، باریک بود و پوستی فلسدار و سبزِ مایل به قهوهای داشت؛ شبیه به یک مارمولکِ شفاف و کرکدار.
بهمحضِ اینکه بدنِ میشل را ترک کرد، چشمِ عمودیِ سبزِ تیرهاش به چپ و راست چرخید و با هوشیاری محیطِ اطرافش را برانداز کرد.
در حینِ این کار، حتی از پنجره به بیرون سرک کشید اما کاغذِ سفید را ندید. در عوض، لومیان و اورور سردی و بیتفاوتی را در چشمانش حس کردند.
لومیان پرسید: «این چیه؟»
اورور سر تکان داد.
«نمیدونم. شبیه یه روحِ خاصه.»
لومیان بیدرنگ قضاوت کرد: «مطمئناً شبیه چیزِ خوبی نیست!»
حتی از طریقِ کاغذِ سفید و آینه، آن موجودِ مارمولکمانند همچنان باعث میشد احساسِ ناراحتی کند و مو بر تنش سیخ شود.
اورور نگاهی به او انداخت و یادآوری کرد: «به نظر میرسه این مارمولک تواناییای داره که منجر به درجاتی از فسادِ ذهنی میشه. فقط نگاه کردن بهش از دور آدم رو معذب میکنه. اگه خیلی طولانی بهش خیره بشی، ممکنه دچارِ مشکلاتِ روانی بشی. باید مراقب باشی. اگه ناراحتیت جدی شد، فوراً چشمات رو ببند و تفکر رو امتحان کن. قبل از اینکه دوباره نگاه کنی، ذهنت رو آروم کن.»
لومیان کوتاه تأیید کرد: «فعلاً خوبم. تو چی؟ احساسِ ناراحتی نمیکنی؟»
اورور لبخند زد و جواب داد: «بهعنوانِ یه رازکاو، چیزایی دیدم که از اینم فاسدکنندهتر بودن. مقاومتِ من خیلی بیشتر از توئه.
«تازهش هم، مگه من گهگداری دیوونه نمیشم؟ به نظر نمیرسه مهم باشه حتی اگه یکم شدیدتر و بیشتر دیوونه بشم.»
لومیان با لحنی نیمهنگران و نیمهشوخی گفت: «فکر کنم لازمه وضعیتِ روانیت رو وقتی اون جملهٔ آخر رو گفتی بررسی کنیم.»
اورور خندید: «به این میگن خودزنیِ طنز.
«بعضی وقتا اینطوری نیست که فقط چون میخوام، بتونم از نگاه کردن دست بردارم. چشمای رازکاو خاصن و نمیشه کاملاً مهرومومشون کرد. من فقط بهزور میتونم جلوش رو بگیرم تا روی زندگیِ روزمرهم تأثیر نذاره.»
همانطور که خواهر و برادر حرف میزدند، موجودِ تار و مارمولکمانند با سرعتی بسیار زیاد از روی دیوار و کفِ زمین به طبقهٔ پایینِ خانه خزید.
چند جمجمهٔ حیوان روی دیوارِ روبهروی درِ طبقهٔ اول آویزان بود. جمجمهٔ گرگها، گوزنها و گرازهای وحشی. معاون کشیش، میشل گاریگ، بومیِ کوردو نبود. او باید در کلیسای جامع زندگی میکرد، اما گیوم بنه با بهانهای مانعِ این کار شده بود. او فقط توانسته بود جایی را از شکارچی، ساباته، اجاره کند.
مارمولک به داخلِ جمجمهٔ گرگ خزید و مدام از حدقهٔ چشم وارد و خارج میشد.
مدتِ کوتاهی بعد، به سراغِ جمجمهٔ گرازِ وحشی رفت و همان کار را ادامه داد.
پس از بیرون آمدن از جمجمهٔ رنگپریده و بیجانِ گوزن، «مارمولک» با سرعتی چند برابرِ اسبی در حالِ تاخت از خانه بیرون خزید. کاغذِ سفید بیصدا در آسمانِ شب شناور شد و آن را دنبال کرد.
«مارمولک» تمامِ راه را تا بیرونِ دهکده خزید و سرانجام به میدان رسید.
دورِ کلیسا چرخید و پیش از آنکه به داخلِ گوری شیرجه بزند، به گورستان رسید.
ده ثانیه بعد، بیرون خزید و واردِ مقبرهٔ دیگری شد که سنگِ قبر داشت.
به همین ترتیب، آن موجودِ عجیبِ مارمولکمانند در میانِ گورهای مختلف حرکت میکرد. لومیان حتی میتوانست صحنهٔ ورود و خروجش از جمجمههای انسانیِ مختلفِ درونِ تابوتها را تصور کند.
آن صحنه باعث شد پوستِ لومیان مورمور شود. بیاختیار پرسید: «این یارو داره چیکار میکنه؟»
غیرقابلفهم بود!
اورور بهآرامی سر تکان داد: «این یه نقطهٔ کور تو دانشِ منه.»
موجودِ شفافِ مارمولکمانند پس از «گشتوگذار» در گورستان، از همان راهی که آمده بود بازگشت و واردِ اتاقِ میشل گاریگ شد.
به درونِ دهانِ میشل خزید و ناپدید شد.
پس از ۲۰ تا ۳۰ ثانیه، میشل گاریگ چشمانش را باز کرد و نشست. با ظاهری بهشدت تشنه، آبِ لیوانِ روی میزِ کنارِ تخت را سر کشید.
لیوان را پایین گذاشت، دهانش را پاک کرد و دوباره خوابید.
اورور سرش را چرخاند و به لومیان نگاه کرد.
«چطور بود؟ واقعاً یه مشکلی داره، مگه نه؟»
«کجای این یه مشکله؟ این یه مشکلِ بزرگه!» لومیان احساساتش را جلوی خواهرش پنهان نکرد. «پییر بری که آدما رو میچرونه، کشیشی که کلیدِ چرخهٔ زمانیه، مادام پوآلیس که کاری میکنه مردا حامله بشن، ناروکا که رفت پارامیتا، یه جغد که سالهای بیشماری زندگی کرده، و معاون کشیشی که یه مارمولک تو بدنش زندگی میکنه. آدمای غیرعادیِ کوردو زیادی زیاد نیستن؟»
در طولِ چرخه، لومیان از اینکه رایان، لیا و والانتن، سه بازرسِ رسمی، چقدر کم کمک کرده بودند، غر زده بود. حالا که به گذشته نگاه میکرد، چطور میتوانست سرزنششان کند؟ ناهنجاریهای کوردو واقعاً استثنایی بود!
آنها احتمالاً دست به کار شده بودند، اما نتایج احتمالاً رضایتبخش نبود.
اورور با لحنی نیمههشدارآمیز و نیمهشوخی نگاهی به برادرش انداخت: «هنوز به خارقالعادهترین شخص اشاره نکردی.»
«تنها کسی تو دهکده که میتونه چرخه رو به یاد بیاره و ویرانههای رؤیای بیهمتایی داره.»
«...» لومیان زبانش بند آمد و حس کرد سردردی در راه است.
اورور رو به آینهٔ روی میز چرخید و به فکر فرو رفت.
«انتظار ندارم تو وضعیتِ معاونِ کشیش تغییرِ خاصی پیش بیاد. با اینکه میتونم فرافکنیِ اختریش رو دقیقتر بررسی کنم، ممکنه خطرناک باشه.
«اگه جونِ منو به خطر بندازه مشکلی نیست، چون تو چرخهٔ بعدی بازم یه جادوگرِ زنده میشم، اما به اطلاعاتِ بیشتری نیاز داریم. باید صبر کنیم تا قبل از اینکه عمیقتر کنکاش کنیم، اطلاعاتِ کافی به دست بیاریم. شروعِ زودهنگامِ چرخه فقط وقتمون رو برای توضیح دادن و ارتباط برقرار کردن هدر میده.»
لومیان که با دیدگاهش موافق بود، تأیید کرد.
اورور سپس پیشنهاد داد: «قصد دارم همین الان کاغذِ سفید رو بفرستم تا کشیش رو زیرِ نظر بگیره.»
«...» لومیان جا خورد. «مگه همین الان نگفتی نباید عمیقتر کنکاش کنیم تا ناهنجاری زودتر از موعد فعال نشه؟»
کشیش مهرهٔ کلیدیِ این راز بود. اینگونه شتابزده عمل کردن بیاحتیاطی نبود؟
اورور به لومیان لبخند زد. «مطمئنم کاری که میکنم بیخطره.»
وقتی سردرگمی و نگرانیِ لومیان را دید، توضیح داد: «تو چرخهٔ قبلی، مکالمهٔ خصوصیِ کشیش و پونس بنه رو تو روزِ اولِ آوریل شنیدی. کشیش ادعا میکرد یه آدمِ عادیه، اما راهی برای مقابله با من که یه فرابشرم داشت.
«با توجه به اون صحنه و این حقیقت که دلیلی نداشت به آدمِ عادیای مثلِ تو دروغ بگه، باور دارم که کشیش قبل از اولِ آوریل واقعاً قدرتی نداشته. امروز ۲۹ مارسه و هنوز از نیمهشب نگذشتیم، پس جاسوسی کردن ازش بیخطره.»
لومیان نفسِ راحتی کشید. «منطقیه.»
اورور ادامه داد: «از حرفاشون اینطور استنباط کردم که کشیش راهی پیدا کرده تا تو اولِ آوریل بهسرعت قدرتهای فرابشری به دست بیاره. اگه احساسِ خطر کنه، میتونه فوراً به یه فرابشر تبدیل بشه. شایدم شیئی داره که میتونه با من مقابله کنه.
«علاوه بر این، قدرتِ کشیش تو جشنِ بهار با قدرتِ یه فرابشرِ ردهٔ ۹ همخوانی نداشت. گمان میکنم داره مسیری فراتر از مسیرهای خدایی که اون بانوی مرموز گفت رو در پیش میگیره. احتمالاً داره برای گرفتنِ برکت به یه موجودِ خاص نیایش میکنه. وگرنه نمیتونست تو چند روز اینقدر قوی بشه، اونم بدونِ اینکه تمایلِ آشکاری به از دست دادنِ مهارش نشون بده.»
لومیان ساکت گوش داد و ناگهان چیزی به یاد آورد.
«تو اون چرخه، صبحِ روزِ جشنِ بهار تازه یه شکارچی شده بودم که به پستِ پونس بنه خوردم. میخواستم با مبارزه باهاش خودم رو محک بزنم، اما جوری فرار کرد که انگار از قبل میدونست فرابشر شدم.
...
«شاید اونم برکتی دریافت کرده بود و میتونست خطر رو حس کنه...»
لومیان نکتهٔ مهمِ دیگری هم افزود.
«احتمالاً سومِ آوریل بود که دیدم پونس بنه تو مراسمِ خاکسپاریِ ناروکا واردِ خونهاش شد.
«اگه از قبل برکتی دریافت کرده بود، با توجه به اون تیزحسیش تو صبحِ جشنِ بهار، محال بود متوجهٔ جاسوسیِ یه آدمِ عادی مثلِ من نشه.»
اورور سر تکان داد. «به عبارتِ دیگه، خیلی ممکنه که گروهِ کشیش بینِ خاکسپاریِ ناروکا و جشنِ بهار فرابشر شده باشن.» یعنی بینِ سومِ آوریل و صبحِ پنجمِ آوریل.
اورور افزود: «البته نمیتونیم این احتمال رو هم رد کنیم که اونا برکتها رو دستهدسته دریافت کرده باشن.»
پس از این گفتگو، اوضاع روشنتر شد. لومیان به پیشانیاش کوبید و آه کشید.
اورور با سردرگمی پرسید: «چی شده؟»
لومیان او را تحسین کرد: «باید زودتر این چیزا رو باهات در میون میذاشتم. تو تو تحلیل کردن خیلی بهتر از منی!»
اورور خندید. «خوب بلدی چطوری به روشهای مختلف ازم تعریف کنی. تو بیتجربهای و دانشت کمه، برای همین فوراً به ذهنت نرسید. دیر یا زود خودت این جزئیات رو کشف میکردی.»
با اینکه تحسینِ برادرش را نادیده گرفت، اما حالتِ خشنودِ چهرهاش نمایان بود.
...
کاغذِ سفید به فرمانِ اورور به سوی اقامتگاهِ بنه پرواز کرد.
اقامتگاهِ بنه، گذشته از کلیسای جامع و اقامتگاهِ تغییریافتهٔ فرماندار در قصر، بلندترین و مجللترین ساختمان در کوردو بود.
خانهای سهطبقه و آبیخاکستری بود که دودکشی بر بامش داشت.
کشیش، بهعنوانِ رئیسِ خانوادهٔ بنه، در اتاقی در بالِ شرقیِ طبقهٔ آخر زندگی میکرد. پردههای خاکستریِ تیره کاملاً کشیده شده بودند و ظاهراً اربابِ خانه خواب بود.
این موضوع برای کاغذِ سفید مشکلی نبود. از میانِ دیوار گذشت و در تاریکیِ گوشهٔ اتاق حل شد.
در اتاق، گیوم بنه که رابطهاش با مادام پوآلیس را تمام کرده بود، با لباسخوابِ آبیِ روشن در صندلیِ راحتی نشسته بود و به پردهٔ جلوی پنجره خیره نگاه میکرد.
چشمانِ اورور تیره شد و هالهٔ گیوم بنه را نمایان کرد.
رنگهای سرخ، سبز، بنفش و آبی لومیان را دچارِ سرگیجه کرد.
با به یاد آوردنِ آموزشهای خواهرش، کوشید آنها را از هم تمیز دهد و فهمید که بدنِ کشیش، بهجز هوسهای افراطیاش، نسبتاً سالم است.
«داره به چی فکر میکنه؟ اینکه فردا بره دیدنِ کدوم معشوقهاش؟» لومیان، با اینکه کشیش صدایش را نمیشنید، او را مسخره کرد.
در آن لحظه، گیوم بنه برخاست و به هوای روبهرویش مشت کوبید.
«همهاش تقصیرِ توئه!»