چپتر 511: هشدار
چپتر 511: هشدار
فرانچسکو آهی سنگین کشید و گفت: «اوایلِ امسال، وقتی توی یه کشتیِ دیگه متصدیِ بار بودم، به پستِ دزدای دریایی خوردیم. بیشتر از دهتاشون بینِ مسافرا بودن. از همون اول کنترلِ موتورخونه و کابینِ دیگِ بخار رو به دست گرفتن و هر تلاشی رو که خدمه برای مقاومت کردن، در نطفه خفه کردن. همونجا منتظر موندن تا کشتیِ خودشون نزدیک بشه.
«خدا رو شکر، شکرِ مادرِ زمین. فقط یکییکی کابینا رو غارت کردن و تا وقتی مقاومت نمیکردیم، کاری به کارمون نداشتن. البته، خانمها و آقایونِ زیبارو از این قاعده مستثنا بودن. نمیشه از دزدای دریایی انتظارِ اخلاقیاتِ والا داشت.»
لومیان جرعهای از آبسنتِ نعناعیاش نوشید و لبخندی روی لب آورد.
«نگران نیستن که شاید یکی مثلِ گرمان اسپاروی ماجراجو بینِ مسافرا باشه؟ اگه به یه آدمِ قدرتمند بربخورن که نخواد از پولش بگذره و آمادهٔ دستبهیقهشدن باشه چی؟»
فرانچسکو از سؤالِ لومیان جا خورد.
بعد از مکثی جواب داد: «دزدیِ دریایی خطراتِ بیشتری داره، مگه نه؟»
لومیان در تأیید سر تکان داد و گفت: «منطقیه.»
فرانچسکو ادامه داد: «این روزا خیلی از کشتیهای تجاری برای محافظت از خودشون، پرسنلِ بازنشستهٔ نیروی دریایی، ماجراجویانِ دریایی و مزدورانِ حرفهای رو استخدام میکنن. اونا آدمای سرسختیان و میتونن آشوبهای روی عرشه رو جمعوجور کنن. تازه، باعث میشن دزدای دریایی قبل از حمله دو بار فکر کنن و جا برای مذاکره باز بمونه.
«قبلاً هم یه اتفاقِ مشابه تو یه کشتیِ تجاری افتاده بود. دزدای دریایی دستِ بالا رو داشتن و کنترل رو به دست گرفتن، اما از درگیر شدن با تیمِ ملوانایی که ماجراجوها رهبریشون میکردن، طفره رفتن. اونا مذاکره رو ترجیح دادن، حقِ حساب گرفتن و بدونِ غارتِ کابینا عقبنشینی کردن.»
لومیان خندید.
«اگه من یه دزدِ دریایی بودم، تو بندرِ گاتی یه شرکتِ امنیتی راه مینداختم و مزدورانِ کارکشتهٔ دریایی رو پیشنهاد میدادم. اگه کشتیها استخدامشون میکردن، یه پولی به جیب میزدم. اگه نه، خب، اونوقت وقتِ یه غارتِ حسابی و کلاسیک بود. در هر صورت، سود میکردم.»
فرانچسکو با تعجب به مردِ بیستوچندسالهٔ مو مشکی و چشمسبز نگاه کرد و زیرِ لب گفت:
«نگو که خودت یه دزدِ دریاییِ مخفی هستی؟ جناحهای دریایی تو هرجومرجِ کاملان. زیردستات میتونن از کسایی که استخدامت میکنن در برابرِ بقیهٔ دزدای دریایی محافظت کنن؟ هوف، برای همینه که هیچوقت از دریا خوشم نیومده. پا گذاشتن روی زمینِ سفت حسِ امنیتِ بیشتری بهم میده.
«ستایش بر زمین، ستایش بر مادرِ همهچیز!»
یه فیناپوتریِ اصیل که به مادرِ زمین ایمان داره... لومیان لبخندی زد و پرسید: «اگه از دریا خوشت نمیاد، پس چرا هنوز تو کشتی بهعنوانِ متصدیِ بار کار میکنی؟»
چهرهٔ فرانچسکو کمکم جان گرفت.
«به نظرت رمانتیک نیست که یه پادشاهیِ مستقل، که بهسختی میتونه با دنیای بیرون ارتباط برقرار کنه، روی دریا شناور باشه؟ وقتی اینجا با یه خانمِ زیبا آشنا میشی، حس میکنی فقط شما دو نفر تو کلِ دنیا باقی موندین. فقط میتونین به همدیگه تکیه کنین.»
هدفِ نهاییت پیدا کردنِ یه رابطهٔ رمانتیکه؟ گاهی اوقات درکِ فیناپوتریها و بعضی از تریریها که شبیهِ آنها بودند، برای لومیان سخت میشد.
در همان لحظه، فرانچسکو به میزِ گردی اشاره کرد.
«اون فیلیپه، ناظرِ امنیتیِ پرنده پرواز. ادعا میکنه افسرِ بازنشستهٔ ناوگانِ دریای مه بوده. با توپهاش کشتیهای دزدای دریاییِ زیادی رو نابود کرده و شخصاً کلی دزدِ دریاییِ تحتِ تعقیب رو دستگیر کرده.»
لومیان ردِ انگشتِ فرانچسکو را گرفت و به سالنی که با لوسترهای نفتی روشن شده بود، خیره شد.
گروهی از مردان و زنان دورِ یک میزِ گرد در گوشهای جمع شده بودند. در میانشان مردی میانسال با موهای کوتاه و طلاییِ روشن، چشمانِ آبیِ روشن و چهرهای آفتابسوخته نشسته بود. با وجودِ ظاهرش، هیچ اثری از جدیت یا رسمیت در او دیده نمیشد.
فیلیپ که لباسِ فرمِ فاستونیِ آبیتیره به تن داشت، لیوانی از لانتی پروف را بالا برد و با لافزنی گفت: «وقتی تو سان مارتین خدمت میکردم، مسیرم با ملکهٔ بیماری، تراسی، یکی شد. اون موقع فقط دریاسالارِ بیماری بود. نوچ نوچ، همونطور که از زیباترین زنِ پنج دریا انتظار میرفت...
«اینو بهتون بگم، اگه یه وقت به یه دزدِ دریاییِ مخوف برخوردیم، اصلاً نگران نباشید. من میشناسمشون و تا حدودی باهاشون رفاقت دارم. دستِکم میتونم مذاکره کنم...
«هاها، نپرسید چرا افسرای نیروی دریایی با دزدای دریاییِ بزرگ ارتباط دارن. تو دریا خیلی چیزا هست که شما نمیفهمید، و بهتره زیاد توشون دقیق نشید...»
مردان و زنانی که دورِ فیلیپ حلقه زده بودند، با دقت گوش میدادند و گهگاه با شنیدنِ نامِ چهرههای بانفوذ یا داستانهای ماجراجویانه و مهیجِ او، ابرازِ تعجب میکردند.
در مقطعی، دستِ چپِ فیلیپ دورِ کمرِ دختری حلقه شد و دختر هیچ تلاشی برای فرار نکرد. در عوض، حالتی خجالتی به خود گرفت.
لومیان نگاهش را برگرداند و از فرانچسکوی متصدی پرسید: «واقعاً اینهمه دزدِ دریاییِ بزرگ رو میشناسه؟ واقعاً افسرِ بازنشستهٔ ناوگانِ دریای مهست؟»
فرانچسکو که کارِ خشککردنِ لیوان را تمام کرده بود، دستهایش را از هم باز کرد و گفت: «کی میدونه؟ با این حال، از وقتی ناظرِ امنیتیِ پرنده پرواز شده، تو پنجتا سفرِ دریاییمون تو چند ماهِ گذشته هیچ حملهٔ دزدِ دریایی نداشتیم. نمیدونم شانس بوده یا واقعاً دزدای دریاییِ زیادی رو میشناسه و میتونه جاسوسا رو با یه نگاه تشخیص بده و پیشاپیش بهشون هشدار بده.»
تو پنج دریا که دزدای دریایی یه تهدیدِ دائمیان، احتمالِ اینکه تو پنجتا سفرِ طولانیِ پشتسرهم به هیچکدومشون برنخوری خیلی کمه... لومیان دوباره بدنش را چرخاند و فیلیپ را برانداز کرد؛ کسی که پوستش ردِ خشن، سرخ و آفتابسوختهٔ یک دریانوردِ کارکشته را بر خود داشت.
تشخیصِ فرابشربودنِ این شخص کارِ دشواری مینمود، چه رسد به فهمیدنِ ردهاش. با این حال، لومیان از روی جزئیاتِ ظاهریاش فهمید که زمانِ زیادی را در دریا گذرانده است.
لومیان تمرکز کرد و نگاهی گذرا به بختِ فیلیپ انداخت.
رگهای از خون در آن دیده میشد.
احتمالِ درگیری و جراحت تو آینده هست، ولی جونش رو به خطر نمیندازه... لومیان اخم کرد، آبسنتِ توی دستش را سر کشید و لیوانی دیگر لانتی پروف سفارش داد.
طولی نکشید که فیلیپ با چهرهای برافروخته، در حالی که هنوز دستِ دخترک دورِ کمرش حلقه شده بود، میخانه را ترک کرد.
لومیان نوچنوچ کرد و سر تکان داد.
«شما اینتیسیها.»
کمی بعد، موسیقیِ ریتمیکی در میخانه طنینانداز شد. بسیاری از مشتریان برخاستند و برای رقصیدن به فضای خالیِ وسطِ سالن هجوم بردند.
لومیان گیلاسِ مشروب به دست، آرام با ریتم تکان میخورد و گویی در افکارش غرق شده بود.
از زمانی که فهمیده بود عطیهگیرندگانِ خدای پلید نقشههای شومی در سر دارند، مدتها بود که چنین آرامشی را تجربه نکرده بود.
نقشهٔ مهمانخانه دیگر به گذشته پیوسته بود. بررسیِ اعضای کلیدیِ دروغِ آوریل هم فقط پس از رسیدن به پورت سانتا میتوانست آغاز شود.
این تعطیلاتی کمیاب به شمار میرفت.
لومیان با این تخمین که وقتِ دومین میانوعدهٔ آخروقتِ لودویگ رسیده است، گیلاسش را زمین گذاشت و میخانهٔ روی عرشه را ترک کرد.
لومیان همانطور که به کابینِ درجهیک برمیگشت، ناگهان زمزمه کرد: «ترمیبوروس، راهی هست که بشه فرابشرانِ روی کشتی و مسافرایی رو که خودشون رو جای دزدِ دریایی جا زدن شناسایی کرد؟ میخوام یکییکی بهشون سر بزنم، بهشون هشدار بدم که دست از پا خطا نکنن و مزاحمِ لذتبردنِ من از این سفر نشن.»
اگه کسی به هشدارم گوش نده، ۰۰۷ میتونه تو گرفتنِ جایزهشون کمک کنه. ویژگیهای فرابشریشون رو هم میشه با پول مبادله کرد!
صدای پرهیبتِ ترمیبوروس در گوشِ لومیان پیچید.
«فقط وقتی نیمهخدای ناگزیری بشی یا تغییرِ مسیر بدی، راهِ چارهای داری.»
فرشتهٔ مهرشده بیآنکه منتظرِ واکنشِ لومیان بماند، افزود: «با وجودِ هالهٔ بهجامانده از آلیستا تودور و فسادِ خفیفِ ۰-۰۱، اگه واقعاً به اون آدما هشدار بدی، احتمالِ زیادی هست که فاجعهای به بار بیاری.»
یعنی من خودم بزرگترین فاجعهام و فقط باید مراقبِ خودم باشم؟ لومیان که امیدوار بود دنیای تاریکِ پرندهٔ پرواز را سروسامان دهد و سفری دلپذیر را تضمین کند، منظورِ ترمیبوروس را فهمید. چارهای جز تسلیمشدن نداشت.
در آن لحظه، پرندهٔ پرواز در خوابی عمیق فرو رفته بود. لومیان روی کفِ محکمِ کشتی قدم برمیداشت و صدای قیژقیژِ ضعیف و گریههای خفهای در اطرافش به گوش میرسید.
در گوشهای از کشتی، زنی با هقهقی دلخراش میگریست.
لومیان با چنین استیصالی بیگانه نبود. او بارها صدای گریههای پردردِ مشابهی را از دوشیزه اتانس، کسی که شارلی در مسافرخانهٔ خروسِ زرین شیفتهاش بود، شنیده بود.
همهجا آدمایی هستن که رنج میکشن. آدمای غمگین... لومیان تحتتأثیرِ خواهرِ نویسندهاش، رگههایی از روحیهٔ هنری را در خود داشت.
سر تکان داد و به اتاقِ ۵، کابینِ درجهیکِ خودش، بازگشت.
لوگانو پیش از این به اقامتگاهِ خدمتکاران رفته بود، در حالی که لودویگ با لباسخواب و کلاهخواب، چشمبهراهِ میانوعدهٔ آخروقتش بود.
لومیان آهی کشید و غذاهای با ماندگاریِ بالا را از کیفِ مسافرش بیرون آورد؛ خدا را شکر میکرد که در بندرِ گاتی آذوقهشان را تجدید کرده بود.
او هزینهٔ وعدههای غذاییِ روزانهٔ لودویگ را حساب کرد—۱۰۰ ورلدور، که سالانه تقریباً ۴۰۰۰۰ ورلدور میشد. موجی از کلافگی وجودش را فرا گرفت. با این رویه، لودویگ پساندازش را در عرضِ دو سال تمام میکرد.
بیاختیار با خود فکر کرد که آیا بارون برینیه پس از تأییدِ «ناپدیدشدنِ» لودویگ، آهِ آسودگی کشیده است یا نه.
لومیان پس از آمادهکردنِ دو وعدهٔ نیمهشب، بهسرعت دستورویی شست و در اتاقخوابِ اصلی مستقر شد.
با تکانهای ملایمِ کشتی که او را نوازش میداد، ذهنش به خواب رفت.
لومیان ساعتِ ۶ صبح، با احساسِ شادابی از خواب بیدار شد.
میزِ غذاخوری خالی بود و لودویگ و لوگانو همچنان در خواب به سر میبردند.
پنجره را باز کرد، کشوقوسی به بدنش داد و هوای تازهٔ صبحگاهی را به درون کشید.
درست پیش از ساعتِ هفت، صدای زنگِ در بلند شد.
قرار بود صبحونهم ساعتِ ۸:۳۰ صبح برسه... لومیان در را باز کرد و فیلیپ، سرپرستِ امنیتیِ پرندهٔ پرواز را با موهای بلوند، چشمانِ آبی و چهرهٔ آفتابسوختهاش، در برابرِ خود دید.
فیلیپ عبوس به نظر میرسید؛ تضادی آشکار با مردِ خوشمشربی که شبِ گذشته در میخانه دیده بود.
«مطمئن شدم که مدارکِ شناساییتون جعلیه.»
چطور فهمید؟ اصلاً چرا باید مدارکِ شناساییِ ما رو بهطورِ خاص بررسی کنه؟ لومیان حس نمیکرد پس از سوارشدن به کشتی، رفتارِ برجسته و جلبتوجهکنندهای از آنها سر زده باشد.
او سردرگمیاش را پنهان کرد، اخمی بر چهره نشاند و پرسید: «دارید سعی میکنید ازمون اخاذی کنید؟»
فیلیپ نگاهی به اتاقِ نشیمن انداخت و با لحنی جدی گفت: «برام مهم نیست کی بودید یا چه نقشهای تو سر دارید. فقط تا وقتی روی پرندهٔ پرواز هستید، دست از پا خطا نکنید. از سفرتون لذت ببرید، دردسر درست نکنید، اونوقت هیچ مشکلی پیش نمیاد.»
واقعاً داره بررسی میکنه ببینه ما دردسرسازیم یا نه... این یارو چطور این کار رو کرد؟ خیلی ماهره. اونقدرها هم که به نظر میرسه سبکسر و سادهلوح نیست... لومیان بیآنکه کوتاه بیاید، با خونسردی پاسخ داد: «متأسفانه متوجه منظورتون نمیشم. شاید سوءتفاهمی پیش اومده؟»
فیلیپ لحظهای طولانی به چشمانِ او خیره ماند.
در نهایت پیش از آنکه برگردد و دور شود، پاسخ داد: «همین که بفهمید چی میگم کافیه.»