چپتر 512: کشتیِ دزدانِ دریاییِ عجیب

لومیان ناپدید شدنِ قامتِ دورشوندهٔ فیلیپ را در دوردست تماشا کرد و خندهای بیصدا بر لبانش نقش بست.

باید اعتراف میکرد که این مرد در کارش مهارت دارد. ظاهرِ سبکسر، چربزبان و بیانضباطی که شبِ قبل در میخانه از خود نشان داده بود، کاملاً محو شده بود.

لومیان میدید که این ویژگی در میانِ بسیاری از مردانِ اینتیسی مشترک است. وقتی درگیرِ کارهای طاقتفرسا نبودند و زنانِ جذاب احاطهشان میکردند، به طاووسهایی مغرور بدل میشدند که برای به رخ کشیدنِ تواناییهایشان لهله میزدند. فرابشر شدن هم این ذاتِ بنیادین را تغییر نمیداد.

دیوبانوان در اینتیس، بهویژه در تریر، جولان میدادند. این تنها به دلیلِ جاذبههای زیرزمینیِ شهر نبود؛ پیوندی عمیقتر و هماهنگتر با کلِ جامعه وجود داشت.

لومیان از هشدارِ فیلیپ نرنجید و آن را به خود نگرفت.

قصد داشت در چند روزِ آینده از سفرِ دریاییاش لذت ببرد و حتی به فکرش رسیده بود که در حفظِ نظمِ کشتی کمک کند و به نوعی بازجوی سایه تبدیل شود.

اما اکنون، دغدغهٔ اصلیاش این بود که فیلیپ چطور به هویتِ واقعیشان پی برده است.

لومیان کتابِ جادوی اورور را موبهمو گشته، تواناییهای فرابشرانِ ردهٔ پایینِ هر ۲۲ مسیر را بررسی کرده و در ماههای گذشته دانشِ خود را با اطلاعاتِ بهدستآمده از منابعِ گوناگون تکمیل کرده بود. از این رو، فرضیهای اولیه در ذهن ساخت.

فیلیپ احتمالاً فرابشرِ یکی از این سه مسیره: تماشاگر، کتابخوان یا میانجی.

اولی تو دیدنِ جزئیاتِ ریز و خوندنِ افکارِ واقعیِ آدما استاده. دومی استادِ استنتاجه، حتی به ردهٔ ۷ اونا میگن «کارآگاه». میتونن از روی نامحسوسترین سرنخها، چیزای غیرعادی رو تشخیص بدن. سومی، تو ردهٔ ۸ کلانتر، کنترلِ فوقالعادهای تو حوزهٔ استحفاظیِ خودش داره که بهش اجازه میده ناهنجاریها رو حس و ردیابی کنه...

با توجه به اینکه قبلاً مستقیماً با فیلیپ حرف نزدیم، میتونم گزینهٔ تماشاگر رو خط بزنم. تازه، تماشاگرها معمولاً بهعنوانِ ناظرِ امنیتی انتخاب نمیشن، این کار تخصصشون نیست...

فیلیپ بعد از اینکه با تواناییهاش فهمید یه مشکلی داریم و اصالتمون معلوم نیست، احتمالاً کپیِ مدارکِ شناساییمون رو بررسی کرده و به مراجعِ صادرکننده تلگراف زده. و تأییدیه گرفته که این سه نفر اصلاً وجودِ خارجی ندارن؟

این تأخیرش تو هشدار دادن رو توجیه میکنه. قبل از اینکه دست به کار بشه، منتظرِ تحقیق و جواب مونده.

این یعنی تو مناطقِ مختلف یه شبکه از دستیارها داره، اطلاعات و بازخورد میگیره و ارتباطاتِ گستردهای داره.

تنهایی انجام دادنِ این کار غیرممکنه. یه سازمان پشتشه، شاید یه جای رسمیتر؟ هر چی باشه، خودش ادعا میکرد افسرِ بازنشستهٔ ناوگانِ دریای مهه...

همچین آدمی واقعاً به دردِ این میخوره که امنیتِ یه کشتیِ تجاریِ تا دندون مسلح مثلِ این رو به عهده بگیره.

لومیان رو برگرداند و در را بست؛ موجی از آسودگی در وجودش دوید.

با وجودِ چنین ناظرِ امنیتیِ کاربلدی در رأسِ کار که به تهدیدهای احتمالی هشدارهای محتاطانه میداد، سفرِ پیشِ رو نویدِ امنیتی نسبی را میداد.

لومیان صبح را در آرامشِ کابینِ درجهیکِ خود، کابینِ ۵، گذراند و با فراغِ بال به مطالعهٔ هایلندر پرداخت و در لابهلای خواندن، کمی هم ورزش کرد. در همین حین، لودویگ پس از صبحانه به لوگانو التماس کرده بود تا او را برای گشتوگذار در کشتی ببرد و بیش از یک ساعت روی عرشه مانندِ کودکی واقعی بازی کرده بود.

با این حال، لومیان گمان میکرد هدفِ واقعیِ این گشتوگذار، بررسیِ دقیقِ موقعیت و وضعیتِ ذخایرِ غذاییِ کشتی است.

پیش از ناهار، لومیان که مجذوبِ آفتابِ درخشان شده بود، به عرشه رفت. دستانش را روی نرده گذاشت و به پهنهٔ بیکران و آبیِ تیرهٔ دریا خیره شد.

از گوشهٔ چشم، فیلیپ را دید که به رفتارِ بیخیالِ همیشگیاش بازگشته بود. اکنون در سینهٔ کشتی با همان دخترِ شبِ گذشته گرم گرفته بود، در گوشش حرفهای عاشقانه زمزمه میکرد و میخندید؛ تصویری تمامعیار از زوجی دلباخته.

شما اینتیسیها... لومیان با خندهای سر تکان داد.

پس از ترکِ تریر، تکیهکلامهای همیشگیاش را تغییر داده بود تا بازتابِ بهتری از واقعیت باشند.

قدم زدنِ فیلیپ و دختر روی عرشه ادامه یافت و صدای خندهشان در هوا پیچید.

لومیان با شنواییِ تقویتشدهٔ یک شکارچی، بیهیچ دردسری توانست نامِ دختر را تشخیص دهد: گوزیا. گرچه زیباییِ مرسومی نداشت، اما شور و نشاطِ جوانیِ انکارناپذیری از او میتراوید.

لومیان تماشا کرد که چگونه نگاهِ فیلیپ به آنسوی نردههای کشتی دوخته شد و چهرهاش برای لحظهای کوتاه در هم رفت.

لومیان با دنبال کردنِ مسیرِ نگاهِ ناظرِ امنیتی، افق را از نظر گذراند و سایهٔ غولآسایی را دید که زیرِ امواجِ خروشان کمین کرده بود!

سایه به همان سرعتی که پدیدار شده بود، ناپدید شد و در کامِ دریای متلاطم فرو رفت.

کوچیکتر از پرندهٔ پروازه، اما خیلی بزرگتر از هر جونورِ دریایی... یه ماهیِ غولپیکره یا یه چیزِ دیگه؟ لومیان در فکر فرو رفت و جرقهای از هیجان در وجودش شعلهور شد.

گوزیا رشتهٔ افکارِ فیلیپ را پاره کرد: «عزیزم، چی توجهت رو جلب کرده؟»

فیلیپ بیخیال جواب داد: «عشقِ من، فقط داشتم فکر میکردم بعداً تو کدوم رستورانِ درجهیک مهمونت کنم.»

ناگهان، پردهٔ نازکی از مه از سمتِ دریا بالا خزید، خورشید را پوشاند و محیطِ اطراف را تاریک کرد.

مسافران و خدمهٔ روی عرشه که به این تغییراتِ ناگهانیِ آبوهوا در دریای مه عادت داشتند، ککشان هم نگزید. گرچه شدتِ آن از دریای دیوانه کمتر بود، اما طبیعتِ پیشبینیناپذیرِ این منطقه همیشه احساس میشد.

در حالی که گوزیا از اولین روزِ مهآلودِ سفرشان غرقِ لذت بود، فیلیپ نامحسوس دستِ راستش را بالا آورد و به نقطهای که سایه در آن ناپدید شده بود اشاره کرد.

فکر نمیکنه فقط یه ماهیِ غولپیکرِ گذری باشه... لومیان با علاقه به دریای پیشِ رو چشم دوخت. متوجه شد چند نفر از خدمه، از جمله توپچیها، به استراحتشان پایان دادند و در جایگاههای خود مستقر شدند.

با پدیدار شدنِ هیولایی غولپیکر و سیاهآهنی از اعماقِ آب، صدای شالاپِ بلندی فضا را پر کرد و آرامشِ محیط در هم شکست.

این «کشتیِ» عجیبوغریبی بود.

لایهای از فلز آن را پوشانده بود و تنها لولههای باریکی شبیه به چشمانِ حلزون از بدنهاش بیرون زده بود.

وقتی آبِ دریا از پهلوهایش پایین ریخت، نیمهٔ بالاییِ این شناورِ عجیب از هم باز شد و ردیفِ ترسناکی از توپها و دکلها را نشان داد که از درونش بالا میآمدند و عرشهای پهناور میساختند.

دهها و شاید صدها دزدِ دریاییِ مسلح به سلاحِ گرم و شمشیر روی عرشه بودند و هوای اطراف را با فریادهای رعبآورشان پر کرده بودند.

بادبانی سپید خودبهخود تا نوکِ دکل باز شد.

عجب...

لومیان در دل شگفتزده شد.

تا به حال چنین شناورِ جادوییای ندیده بود، شناوری که میتوانست ناپدید شود و دوباره از اعماقِ دریا بیرون بیاید.

چهرهٔ فیلیپ رفتهرفته درهم رفت.

در کنارش، گوزیا خشکش زد. چشمانش از وحشت گشاد شد و غریزی خودش را به معشوقش نزدیکتر کرد.

«این کدوم گروه از دزدای دریاییه؟»

فیلیپ در حالی که صدایش از آن سبُکسریِ همیشگی خالی شده و سرشار از یقینی شوم بود، جواب داد: «فقط یه نفر همچین شناورهای زیردریاییای رو فرماندهی میکنه. دریاسالارِ اعماقِ دریا، هاول کنستانتین. با توجه به اندازهٔ این شناور، این کشتیِ پرچمدارش، نیوینز، نیست. این هشتپای سیاهه که تحتِ فرمانِ معتمدترین زیردستش، باسیل استخوانشکنه.»

چشمانِ گوزیا سیاهی رفت و چیزی نمانده بود از حال برود.

شبِ قبل، در میانِ گفتوگویشان، فیلیپ به شاهانِ بدنامِ دریا و دریاسالارانِ دزدانِ دریایی که بر پنج دریا فرمان میراندند، اشاره کرده بود. در میانِ آنها، هاول کنستانتین که بهتازگی به مقامِ دریاسالاری رسیده بود، در هالهای از راز پیچیده شده بود.

افسانهها از تبارِ هیولاوارِ او زمزمه میکردند و مدعی بودند که خونِ هیولاهای دریایی در رگهایش جاری است. او حتی به ویرانههای شهری غرقشده قدم گذاشته و یادگارهای کیمیاگرانِ باستان را بیرون کشیده بود: دو قایقِ پنهانکار که میتوانستند نادیده در اعماقِ اقیانوس حرکت کنند.

با الهام از این شناورها، کلیسای خدای بخار و ماشین تلاش کرده بود ناوگانِ زیردریاییِ خودش را بسازد. با این حال، در تولیدِ انبوهِ آنها ناکام ماندند. به دلیلِ نیاز به فرابشرانِ ردهٔ بالا، تنها یک یا دو فروند از این شناورها به هر ناوگانِ اینتیسی اختصاص مییافت که هر کدام کارکردهای تخصصیِ خود را داشتند.

از میانِ دو شناورِ زیردریاییِ دریاسالارِ اعماقِ دریا، اولی، یعنی نیوینز، غولی بود که در اندازه با پرنده پرواز رقابت میکرد. این شناور که از افسانهٔ گنجِ دریاییِ مشهوری الهام گرفته شده بود، بهعنوانِ کشتیِ پرچمدارِ هاول کنستانتین خدمت میکرد. دومی، یعنی هشتپای سیاه که تازه از اعماق بیرون آمده بود، به معتمدترین زیردستش، باسیل استخوانشکن، سپرده شده بود.

او نیز شخصیتی به همان اندازه سهمگین بود که به بیرحمیِ خونسردانه و شگردهای قساوتبارش شهرت داشت. از شکنجه دادنِ اسیرانش لذت میبرد و جایزهٔ سرش که بسیار بیشتر از بیشترِ دزدانِ دریاییِ غیردریاسالار بود، به رقمِ سرسامآورِ ۲۵۰۰۰۰ ورلدور میرسید.

آشکار شدنِ هویتِ هشتپای سیاه و باسیل استخوانشکن، گوزیا را در گودالِ نومیدی فرو برد.

چطور یک کشتیِ تجاریِ مسلحِ ساده مثلِ پرنده پرواز میتوانست در برابرِ چنین دزدانِ دریاییِ بدنامی از پنج دریا مقاومت کند؟

زیرِ سایهٔ وحشتآفرینیِ باسیل استخوانشکن چه کابوسهایی انتظارشان را میکشید؟

اما فیلیپ هیچ وقتی برای پریشانیِ معشوقِ تازهاش نداشت. تمامِ حواسش معطوف به منظرهٔ پیشِ رو از هشتپای سیاه و توپهای تهدیدآمیزش بود که هر لحظه آماده بودند خشمشان را رها کنند.

لومیان که در فاصلهٔ کوتاهی ایستاده بود، با شنیدنِ نامِ باسیل استخوانشکن، قویترین زیردستِ دریاسالارِ اعماقِ دریا، هاول کنستانتین، لرزشی از هیجان را در رگهایش حس کرد. این از سرِ اضطراب نبود، بلکه حسِ نشاطآوری بود که از استشمامِ بوی آهنوخون نشئت میگرفت.

این یکی از نشانههای جنگطلبیِ شکارچیان بود.

حتی پس از هضم کردنِ کاملِ معجونها، یک فرابشر همچنان تحتتأثیرشان قرار میگرفت.

چشمانِ زمردینِ لومیان، تیز چون چشمانِ عقاب، روی کشتیِ عجیبِ آهنیسیاه قفل شد و در همان حال حرکتِ بعدیاش را در ذهن ریخت.

برنامهاش این بود که بهمحضِ بیرون آمدنِ باسیل استخوانشکن و کم شدنِ فاصلهٔ دو شناور، به پشتِ سرِ این دزدِ دریاییِ بدنام «تلپورت» کند و طلسم هارومف را رها سازد.

اگر اثرِ طلسم هارومف کافی نبود و نمیتوانست باسیل را از کار بیندازد، لومیان دستکشهای بوکس فلوگ را به دست میکرد، هوسِ خاصی را در حریفش میکاشت و دوباره «تلپورت» میکرد تا پیش از فعال کردنِ سمفونی نفرت، فاصلهٔ بیشتری بگیرد و هوسِ کاشتهشده را تا حدِ جنونآوری تشدید کند.

با زخمی شدنِ شدید و از کار افتادنِ موقتِ باسیل استخوانشکن، لومیان از فرصت استفاده میکرد تا تمامِ زرادخانهٔ شکارچیاش را رها کند و با ضرباتی ویرانگر دشمن را از پا درآورد.

برای جلوگیری از دخالتِ دزدانِ دریاییِ اطراف، میتوانست یک بطری داستان بسازد و باسیل استخوانشکن را برای یک دوئلِ تنبهتن منزوی کند...

طرحی پیچیده، همراه با تدابیرِ احتیاطی، در ذهنِ لومیان چرخید و لرزشِ خفیفی در بدنش ایجاد کرد، گویی در انتظارِ هیجانِ نبردِ پیشِ رو بود.

درست زمانی که تنش به اوج رسید و رویاروییِ دریایی قریبالوقوع به نظر میرسید، دزدانِ دریاییِ سوار بر هشتپای سیاه همگی با هم برگشتند و چشمانشان با بهتوحیرت روی پلههایی که به اعماقِ شناور میرفت، قفل شد.

چند ثانیه بعد، کشتیِ عجیبِ آهنیسیاه چرخشی ناگهانی کرد، مسیرش را تغییر داد و از پرنده پرواز دور شد.

با دقتی سریع، بخشهای بیرونزدهٔ هشتپای سیاه به داخل کشیده شدند و فضای درونیاش را بارِ دیگر مهروموم کردند.

در نگاهِ لومیان و دیگران، هشتپای سیاه بهسرعت فاصله گرفت و دوباره به اعماقِ دریای مهآلود شیرجه زد.

در یک چشمبههمزدن، به سایهای محض تبدیل و کاملاً ناپدید شد.

گوزیا پس از لحظهای طولانی سکوت و بهتزدگی، رو به معشوقش کرد و با صدایی پر از تعجب و سردرگمی گفت: «فـ-فرار کرد؟»

باسیل استخوانشکن و هشتپای سیاهش به همین سادگی داشتند میرفتند؟

بدونِ هیچ نبردی، بدونِ هیچ غارتی؟

فیلیپ که خودش هم گیج شده بود، به نقطهای که هشتپای سیاه در آن ناپدید شده بود خیره ماند و بهزور لبخندی روی لبانش نشاند.

«بهت نگفته بودم که دزدای دریاییِ بزرگِ زیادی رو میشناسم؟»