چپتر 513: نگرانی
چپتر 513: نگرانی
با شنیدنِ پاسخِ فیلیپ، نگاهِ گوزیا بیدرنگ پرحرارت شد و تحسینش بهروشنی پیدا بود.
فرار کردن؟ گوشهٔ لبِ لومیان پرید. تغییرِ مسیرِ ناگهانیِ هشتپای سیاه و شیرجهٔ یکبارهاش او را ماتومبهوت کرد.
این مانور غافلگیرش کرد و باعث شد در لحظهای حساس خشکش بزند.
این کشتیِ زیردریاییِ محشر، که یه دزدِ دریاییِ بزرگ با جایزهٔ کلان فرماندهشه، همینطوری دمش رو گذاشت رو کولش و بدونِ حتی یه شلیک فرار کرد؟
کسی با این دلوجرئتِ مورچهای چطور میتونه دزدِ دریایی بشه؟
باسیلِ استخوانشکن؟ با ۲۵۰ هزار ورلدور جایزه و اون شهرتِ ترسناک؟ دیگه حتی فکرِ آفتابی شدن تو دریاهای آزاد رو هم نکن!
لومیان زیرِ لب ناسزا گفت و بعد در فکر فرو رفت و اخم کرد. چرا باسیلِ استخوانشکن بدونِ اینکه خودش را نشان دهد گریخته بود؟
اگه هالهٔ امپراتورِ خون رو فعال کرده بودم و اینقدر سریع فرار میکردی میفهمیدم، ولی الان چرا؟
نکنه کشتی رو اشتباه گرفته؟ پرندهٔ پرواز اون کشتیِ تجاریای نیست که میخواست غارتش کنه، برای همین عجله داشت بره سراغِ طعمهٔ اصلیش؟
یا نکنه یه جوری حس کرده که دزدیدنِ این کشتی براش فاجعه به بار میاره؟
اگه واقعاً قدرتِ غیببینی یا پیشگویی داشت که از همون اول میفهمیدن نباید بیان. دیگه لازم نبود خودش رو جلوی خدمه و مسافرا سکهٔ یه پول کنه و بعدش برگرده و بیهدف پرسه بزنه...
پیشحسِ خطر؟ حسِ خطرِ یه شکارچی تا وقتی چشمتوچشمِ تهدید نشه اینقدر شدید واکنش نشون نمیده...
ناگهان چیزی به ذهنش رسید. ردهای که ماهها او را محتاط کرده بود: ردهٔ ۶ مسیرِ مجرم، دیو!
فرابشرانِ این رده تواناییِ بیهمتایی به نامِ «درکِ پلیدی» داشتند.
اگر کسی در محدودهٔ آنها قصد داشت آسیبِ مرگباری به ایشان برساند و در بازهٔ زمانیِ مشخصی برای آن اقدام میکرد، میتوانستند منبعِ خطر را حس کنند و مهاجم را تشخیص دهند.
باسیلِ استخوانشکن... یه دیو؟ لقب و شهرتش که قطعاً بهش میخوره...
تازه براش یه نقشهٔ شکار کشیده بودم و میخواستم بعد از بررسیِ اوضاع «تلپورت» کنم اونجا. نکنه نیتِ شومِ من رو حس کرد و قبل از اینکه سریع تصمیم به فرار بگیره، میزانِ خطر رو فهمید؟
هی، تو یه دیوی. بدونِ جنگ فرار میکنی؟ من خودم حتی مطمئن نیستم بتونم یه دیو رو شکست بدم. تازه، تو روی کشتیِ کیمیاگریت هستی و کلی زیردست دورتن. احتمالاً شیءِ رازآلود هم کم نداری. حتماً باید اینقدر ترسو باشی؟
نقشهای که تو سرم بود درصدِ موفقیتِ بالایی داشت، اونقدر که تواناییِ حسِ خطرِ باسیل از حدِ تحملش زد بالا. برای همین ریسک نکرد و مؤثرترین و امنترین واکنش رو انتخاب کرد—یعنی فرار؟ لومیان هرچه بیشتر میاندیشید، بیشتر حس میکرد این حدس به حقیقت نزدیک است.
این موضوع خندهاش را هم درآورد.
راستش را بخواهید، نقشهاش کاملاً آرمانگرایانه بود. نه ردهٔ استخوانشکن را در نظر گرفته بود، نه تواناییهای دزدانِ دریاییِ اطرافش را، و نه به این فکر کرده بود که چطور از بطریِ داستان استفاده کند تا باسیل را برای نبردی تنبهتن گیر بیندازد. همهٔ اینها به مشاهداتِ بعدیاش از هشتپای سیاه بستگی داشت.
شکارچیان لزوماً کسانی نبودند که از همان ابتدا برای نبرد به جلو یورش ببرند. چهبسا آخرین نفری بودند که ظاهر میشدند و وظیفهٔ برداشتِ نهایی را بر عهده داشتند.
اما آیا چنین نقشه و نیتِ شومِ سادهای پیشاپیش یک دیو را فراری داده بود؟
لومیان گمان میکرد باسیل احتمالاً نمیتوانست نقشهٔ دقیق را حس کند. دلیلش فقط این بود که او فرشتهٔ ناگزیری، هالهٔ امپراتورِ خون، مهرومومِ آقای ابله و فسادِ خفیفِ ۰-۰۱ را همراه داشت؛ فارغ از اینکه قدرتمند بودند یا نه، این عوامل با نقشهای عملی و نیتی کاملاً شوم ترکیب شده بودند. این ترکیب استخوانشکن را بهشدت آشفته کرده و به او فهمانده بود که خطرِ پیشِ رو فراتر از توانِ مقابلهاش است. از این رو، صحنهٔ چند لحظه پیش رقم خورد.
همهٔ دیوها اینقدر ترسوئن؟ لومیان در دل ناسزا گفت و با ناامیدی عرشه را ترک کرد و به اتاقِ ۵ در کابینِ درجهیک برگشت.
در آن لحظه، پیشخدمتِ اختصاصی ناهار را آورده بود. لودویگ روی غذاهای لذیذ تمرکز کرده بود، در حالی که لوگانو با چهرهای پر از هیجان کنارِ پنجره پرسه میزد.
با دیدنِ بازگشتِ لومیان، پزشک با هیجان به حرف آمد: «همین الان یه دزدِ دریاییِ بزرگ ظاهر شد—باسیلِ استخوانشکن، قدرتمندترین کاپیتانِ دریاسالارِ دریای ژرف، هاول کنستانتین. اون حتی هشتپای سیاه رو هدایت میکنه. ش-شما اسمِ هشتپای سیاه رو شنیدید؟ یه کشتیِ رازآلوده که میتونه تا کفِ دریا بره!»
لومیان صادقانه جواب داد: «دیشب از یکی تو میخانه شنیدم.»
پیش از این، او چیزِ زیادی دربارهٔ دریاسالارِ دریای ژرف و خدمهٔ دزدانِ دریاییاش نمیدانست. تنها از وجودِ چنین دریاسالاری خبر داشت. هر چه باشد، هاول کنستانتین بسیار مرموز بود و بهندرت در روزنامهها و مجلاتی که داستانهای دریا را ثبت میکردند، ظاهر میشد. تنها حضورش در مجموعهٔ «ماجراجو» به لقب و نامش محدود میشد که به او پیشینهای بدونِ هیچ خطِ داستانی میداد.
لوگانو احساساتش را پنهان نکرد و گفت: «من با چشمای خودم اون کشتیِ رازآلودِ دزدانِ دریایی رو دیدم. واقعاً از کفِ دریا اومد بالا و میتونه مثلِ یه گل بشکفه!
«فکر میکردم با استخوانشکن درگیر میشیم و از تواناییِ تلپورتِ شما برای فرار استفاده میکنیم. در کمالِ تعجب، هشتپای سیاه بعد از فقط ده ثانیه تماشا کردن، تصمیم گرفت بره.»
بالای ده ثانیه؟ مگه استخوانشکن رو دستکم گرفتی؟ همهش چند ثانیه بود! لومیان در دل جوابش را داد.
لوگانو ادامه داد: «امروز صبح که داشتم با چند تا از ملوانها گپ میزدم، بهم گفتن سرپرستِ امنیتیِ پرندهٔ پرواز یه افسرِ بازنشستهٔ کاردرسته که کلی از دزدای دریاییِ بزرگ رو میشناسه. فکر میکردم دارن لاف میزنن، اما از قرارِ معلوم، اون سرپرستِ امنیتی آدمِ سادهای نیست. واقعاً ممکنه با خیلی از دزدای دریاییِ بزرگ ارتباط داشته باشه. برای همینه که باسیلِ استخوانشکن پرندهٔ پرواز رو غارت نکرد!»
لومیان همصدا با او گفت: «درسته، درسته.»
جر! لودویگ پوستِ چرب و گوشتِ رانِ اردکی را با دندان کند.
لومیان نگاهی به پسرک انداخت که غرق در غذایش بود و ناگهان فکرِ تازهای به سرش زد.
ممکنه کینه و خطری که باسیلِ استخوانشکن حس کرده، بیشتر از یکی بوده باشه؟ ممکنه فقط از طرفِ من نبوده باشه؟
شاید لودویگ با شنیدنِ کلمهٔ «استخوانشکن» آبِ دهانش رو با ولع قورت داده باشه...
با این حال، هرچند این معدهٔ بیتهِ متحرک در مقایسه با من ردهبالاتر به نظر میرسه، ولی تواناییهای متناسب با اون رو نداره...
...
برای جشن گرفتنِ این واقعیت که هشتپای سیاه پرندهٔ پرواز را غارت نکرده بود، کاپیتان عصر همان روز مهمانیای روی عرشه ترتیب داد که در آن دلقکها، شعبدهبازها و رامکنندگانِ حیوانات حضور داشتند. او همه را مهمانِ سه لیوان آبجو کرد.
آخرِ شب، میخانهٔ درجهسه پرجنبوجوش بود. فیلیپ در مرکزِ توجه قرار گرفت و تقریباً تمامِ مشتریان دورش حلقه زدند. آنها بهنوبت او را تحسین میکردند و به او نوشیدنی میدادند.
همه از سرپرستِ امنیتی سپاسگزار بودند که از دوستیاش با باسیلِ استخوانشکن استفاده کرده بود تا دزدِ دریاییِ بزرگ را به رفتن راضی کند و نگذارد مسافرانِ پرندهٔ پرواز آسیبی ببینند.
لومیان که پشتِ پیشخوانِ میخانه نشسته بود و با فرانچسکو، متصدیِ بار، گرمِ گفتوگو بود، از لانتی پروف لذت میبرد. نگاهش بیتفاوت روی صورتِ فیلیپ چرخید و متوجهِ رگهای از جدیت و نگرانی زیرِ لبخندِ سبکسرانهٔ مردِ میانسالِ موطلایی و چشمآبی شد.
به عبارتِ دیگر، او آنقدرها هم خوشحال نبود.
آره، مطمئنم اون هشتپای سیاه رو نترسونده... هههه، هنوز نسبتاً عقلت سرِ جاشه. اینکه بدونی یه مشکلِ بزرگ به کشتیت نزدیک شده اما بهطورِ غیرعادی تصمیم به رفتن گرفته، چیزی نیست که بخوای براش جشن بگیری. این معمولاً یعنی دردسرِ بزرگتری توی کشتیت کمین کرده... لومیان در دل خندید و نگاهش را برگرداند. او به گفتوگو با فرانچسکو، متصدیِ بار، دربارهٔ زنانِ زیبای کابینِ درجهسه ادامه داد.
پس از حدودِ یک ساعت، فیلیپ از میانِ جمعیتِ مست بیرون آمد و همراه با معشوقهاش، گوزیا، کنارِ لومیان نشست.
فیلیپ روی میز کوبید و یک لیوان آبجوی طلایی سفارش داد. با لحنی بیتفاوت گفت: «واقعاً از نوشیدن تو همچین جای پرسروصدایی لذت میبرید.»
لومیان جواب داد: «دخترای اینجا از دخترای درجهیک پرشورترن.» او تقریباً میتوانست انگیزهٔ فیلیپ را از آمدن حدس بزند، اما بیشتر نپرسید.
فیلیپ خندید. «اینکه درسته.»
سپس بیتفاوت پرسید: «وقتی هشتپای سیاه رسید، شما چیکار میکردید؟»
لومیان صادقانه جواب داد: «یادتون نمیاد؟ من فاصلهای با شما نداشتم. نمیدونید چیکار میکردم؟»
فیلیپ آرام سر تکان داد و اصرار نکرد.
لومیان جرعهای از مشروبش نوشید و با لبخند پرسید: «فکر میکنید مشکلِ بزرگی تو کشتی هست که اون دردسرسازِ کوچیک رو ترسونده؟»
فیلیپ سرش را برگرداند و نگاهی به لومیان انداخت؛ از اینکه او چنین ارتباطی پیدا کرده بود، چندان تعجب نکرد.
گوزیای مست که نمیتوانست مکالمهٔ بینِ دو مرد را بهخوبی درک کند، پرسید: «شما دو تا دارید دربارهٔ چی حرف میزنید؟»
انگار داشتند معما میگفتند.
فیلیپ بیتوجه به سؤالِ معشوقهاش جواب داد: «این منطقیترین توضیحیِ که میتونم براش پیدا کنم.»
لومیان با علاقه پرسید: «به نظرتون کی مشکوکه؟»
از بعدازظهرِ دیروز تا ظهرِ امروز، سرپرستِ امنیتی حتماً به افرادِ زیادی هشدار داده بود.
فیلیپ لیوانِ آبجویش را پایین گذاشت و شقیقههایش را مالید.
پس از کمی فکر، لبخند زد. «میخواستم بهتون بگم، اما فکر نمیکنم الان دیگه نیازی باشه.»
لومیان با کنجکاوی پرسید: «چرا؟»
فیلیپ جرعهٔ دیگری از آبجویش نوشید و خندید.
«تا وقتی اون مشکلِ بزرگ تو کشتی فوران نکنه، برای من مشکلی نیست.
«همونطور که میبینید، خودش رو نشون نداده و بیسروصدا پنهان شده. این یعنی شاید فقط میخواد بدونِ دردسر به مجمعالجزایر یا پورت سانتا برسه.»
در این لحظه، فیلیپ آهی کشید و از روی تجربه گفت: «خیلی وقتها، وقتی چیزِ غیرعادیای میبینید، نیازی نیست بهش اهمیت بدید یا حقیقت رو بفهمید. اینکه تظاهر کنید متوجه نشدید و صبورانه منتظر بمونید تا اون چیزِ غیرعادی بره، بهترین انتخابه.
«چیزِ غیرعادیای که فوران نکرده، غیرعادی نیست. بررسی و تحقیقِ شما ممکنه تحریکش کنه، مشکل رو بزرگتر کنه و باعث بشه فاجعه واقعاً نازل بشه.
«تا وقتی اون چیزِ غیرعادی واقعاً بهمون آسیبی نمیرسونه، تمامِ تلاشتون رو بکنید تا احترامتون رو حفظ کنید و از تحریک کردنش بپرهیزید. این یکی از دلایلِ اصلیِ که باعث شده تا الان تو دریا زنده بمونم.»
لومیان آرام سر تکان داد و گفت: «یکی از بستگانم یه بار میگفت تو بعضی اتفاقات، اونایی که نمیتونن ببینن، بشنون، حرف بزنن یا بو بکشن، شانسِ بیشتری برای زنده موندن دارن.»
فیلیپ لبخند زد و دستِ راستش را دراز کرد.
«خوشحالم که شما هم همچین درکی دارید.»
این انگیزهٔ واقعیِ او برای صحبت با لومیان بود. او میخواست لومیان که از هویتی جعلی استفاده میکرد، کنجکاو نشود و سعی نکند دردسرِ پنهانِ کشتی را بفهمد.
چون ممکن بود کلِ کشتی را گرفتار کند!
لومیان که منظورِ فیلیپ را فهمیده بود، بیاختیار ابرو بالا انداخت.
یعنی دردسرهای دیگهای هم تو کشتی هست؟