چپتر 524: درگیریِ داخلی

چشمِ واهیِ میانِ ابروهای وارلاکِ شیطانی شباهتِ چشمگیری به چشمِ رازکاوی از مسیرِ جادوگر داشت. با این حال، این پدیده شکلی بیهمتا به خود گرفته بود. بهجای تجلیِ معمول درونِ خودِ چشم، بهصورتِ چشمی عمودی ظاهر شده بود. لومیان پیش از این هرگز با چنین پدیدهای روبهرو نشده یا چیزی دربارهاش نشنیده بود.

گرچه یک رازکاو ممکن بود ناهنجاریهای مشابهی مانند یک فرابشرِ ردهٔ بالا تجربه کند، اما روشن بود که برمن به سطحِ قدیس نرسیده است. وگرنه کسی که پا به فرار میگذاشت لومیان بود، نه او. در چنین سناریویی، لومیان حتی اگر هم میخواست، شاید نمیتوانست فرار کند؛ تنها امیدش این بود که هالهٔ باقیمانده از امپراتورِ خون بتواند لحظهای حواسِ برمن را پرت کند و به او اجازه دهد تا دور شود و «تلپورت» کند.

با در نظر گرفتنِ اعلانِ تحتِ تعقیبِ مقامات، اطلاعاتِ ۰۰۷ و جزئیاتی که از فیلیپ و دیگران جمعآوری کرده بود، لومیان از مدتها پیش نتیجه گرفته بود که وارلاکِ شیطانی مانند برمن نمیتواند ردهٔ ۴ باشد—او قطعاً آنقدر جسور نبود که یک نیمهخدا را شکار کند.

بر اساسِ چشمِ عمودیِ واهی و تواناییهای متنوع و جامعِ برمن، لومیان همخوانیِ راستینی با ویژگیهای یک جادوگر حس میکرد. با این حال، چشمِ رازکاویِ هیچ جادوگری شبیهِ این نبود. نه تنها میانِ ابروها رشد کرده و به چشمی عمودی تبدیل شده بود، بلکه تواناییِ مرعوب کردنِ پیکرهای روحِ دیگران را نیز داشت و «حقیقتی» ادراکی را آشکار میکرد. این چشم نقشونگارهای سفیدِ رنگپریدهای در پسزمینهای تقریباً سیاه داشت.

در آن لحظه، لومیان حس کرد گویی از تمامِ ظواهرِ بیرونی عریان شده است و تنها پیکرِ روحش برای مقاومت در برابرِ پیکرِ روحِ برمن باقی مانده است. تسلیم شدن یا شکست خوردن به بیهوشی یا بردگی میانجامید.

خوشبختانه، «حقیقتِ» درونِ او فراتر از درکِ فرابشرانِ ردهٔ پایین تا ردهٔ میانی بود و برمن نیز از این قاعده مستثنا نبود. پیش از آنکه لومیان بتواند هالهٔ باقیماندهٔ امپراتورِ خون را فعال کند، وارلاکِ شیطانی دچارِ پسزدگی شد که او را تقریباً از کار انداخت.

علاوه بر این، تسلطِ برمن بر مردگانِ متحرک و محافظتی که پس از بیهوشی دریافت کرد، از تواناییهای معمولِ یک جادوگر فراتر بود. حتی اگر دیگران میتوانستند با وردهای آموختهشده یا اختراعشده به اثرهای مشابهی دست یابند، به این حد نمیرسید، چه رسد به اینکه اینقدر بیدردسر باشد.

این مسیرِ کدوم خدای پلیده؟ یا برمن که یه جادوگره، فاسد شده و ویژگیهای غیرعادی پیدا کرده؟ این میتونه جزئیاتِ غیرانسانیِ روی بدنش رو توضیح بده. بعد از انجامِ اینهمه آزمایشِ رستاخیز، محاله آزمایشهایی که توشون به خدایانِ پلید قربانی میدن رو از قلم انداخته باشه...

چشمِ عمودیِ واهی بدونِ شک قدرتمند و عجیب بود. نمیتونستم رودررو در برابرش مقاومت کنم. اگه محافظتِ مهرومومِ آقای ابله، ترمیبوروس و هالهٔ باقیماندهٔ امپراتورِ خون نبود—که همهشون از سطحِ فعلیِ من بالاترن—ممکن بود به دستِ برمن کشته بشم. افکارِ لومیان میدوید و او بهسرعت حدسی زد.

او با غنیمت شمردنِ این لحظه برای خنثی کردنِ اثرِ انفجار، کلاهِ حصیریِ طلایی را از کیفِ مسافرش بیرون آورد و پیش از ناپدید شدن، روی سرش گذاشت.

لومیان به خیابانِ کوریاس، پلاکِ ۱۶، ورودیِ اقامتگاهِ مجللِ فیدل گوئرا «تلپورت» کرد.

گرچه وارلاکِ شیطانی، برمن، راهی برای فرار داشت، اما نمیشد همین را دربارهٔ این بازرگانِ برجسته گفت!

اگر برمن هنگامِ فرار در وضعیتِ خوبی بود، لومیان نگران میشد که شاید از روی تعهدِ حرفهای برگردد و کارفرمایش را نجات دهد. با این حال، از آنجا که برمن بیهوش شده و توسطِ یک موجودِ مردهٔ متحرک برده شده بود، دیگر به خیابانِ کوریاس، پلاکِ ۱۶ برنمیگشت. حتی پس از بیدار شدن نیز برنمیگشت. هرچه زمانِ بیشتری میگذشت، احتمالِ اینکه خانهٔ فیدل گوئرا به تلهای برای وارلاکِ شیطانی تبدیل شود، بیشتر میشد.

از این رو، لومیان هنوز وقت داشت تا دربارهٔ ردهٔ برمن و مسائلِ غیرانسانیای که از خود نشان داده بود، بیندیشد.

تأخیرِ عمدیِ او هدفی داشت.

اگر وارلاکِ شیطانی، برمن، بهموقع بیدار میشد و با کارفرمایش فرار میکرد، تأخیرِ حسابشدهٔ یکیدقیقهایِ لومیان هر دوی آنها را به دام میانداخت.

لومیان که در ورودیِ خیابانِ کوریاس، پلاکِ ۱۶ ایستاده بود، کمی اخم کرد.

بهعنوانِ یک شکارچی، بوی ضعیفِ خونی را که از درونِ خانه به مشام میرسید، حس کرد.

پس از لحظهای تأمل، لومیان درِ آبیِ تیره را بهآرامی فشار داد و باز کرد.

در قفل نبود.

روی در قطرههای خونِ تازهای پاشیده بود که کاملاً لخته نشده بودند. انگار کسی در اوجِ وحشت به اینجا پناه آورده و درست پیش از آنکه تعقیب شود و تکهتکه گردد، در را باز کرده بود.

با این حال، هیچ اثری از جنازه به چشم نمیخورد.

لومیان در درگاه ایستاد و با دقت گوش سپرد. تمامِ خانه در سکوتی وهمآور فرو رفته بود.

فیدل سریع عمل کرده، اونایی که خبر داشتن رو از بین برده و قبل از اینکه برمن بتونه منو بکشه، به جای امنی رفته؟

تو همچین سناریویی، اگه عملیاتِ برمن موفقیتآمیز بوده باشه و دلایلِ شکِ منو فهمیده باشه، و اگه کسای دیگهای هم از این اطلاعات خبر داشته باشن، فیدل میتونه بهونه بیاره که نصفهشب بارونت بلک و بقیهٔ دزدای دریایی بهش حمله کردن. میتونه بگه نزدیک بوده جونشو از دست بده. فرار کردن قبل از برگشتن به اینجا کارِ آسونی نبوده. یا شایدم برای همیشه غیبش بزنه و هویتِ جدیدی دستوپا کنه تا یه کارِ تجاریِ تازه راه بندازه... لومیان در حالی که از منطقهٔ خونآلودِ ورودی میگذشت، به این معما میاندیشید و قصد داشت خانه را برای یافتنِ سرنخ بگردد. هدفِ او کشفِ رابطهٔ دقیق میانِ فیدل گوئرا و وارلاکِ شیطانی، برمن، بود.

در را نیمهباز گذاشت و بهسمتِ راهپله رفت. بوی خون در هوا پیچیده بود.

شاید نزدیک شدنش را حس کرده بود، چرا که ناگهان صدای قدمهای سنگینی طنینانداز شد.

در میانِ صدای موزونِ قدمها، پیکری از زیرزمین بیرون آمد و در تیررسِ نگاهِ لومیان قرار گرفت.

انسان نبود، یا بهتر است بگوییم، دیگر نمیشد آن را انسان دانست.

سه تا چهار متر قد داشت و بدنش از تکههای اجسادِ مختلفِ انسانی تشکیل شده بود. ترکیبی از انحناهای زنانه و ویژگیهای مردانه داشت که با نخهای کتان به هم دوخته شده بودند و مخاطِ آغشته به خون از مفاصلش میچکید.

این «شخص» سرِ نسبتاً سالمی داشت که فقط متعلق به یک نفر بود: فیدل گوئرا، دورگهای از اینتیس و فیناپوتر.

سرِ بازرگان هیچ تناسبی با بدنش نداشت؛ گویی سرِ کودکی را روی گردنِ یک نیمهغول گذاشته باشند. چشمانِ قهوهایِ تیرهاش که خالی اما همچنان پر از ترس و سردرگمی بود، به بیرون خیره شده بود.

مرده؟ فیدل مرده؟ خودش رو به یه هیولا تبدیل کرده؟ لومیان با خود فکر کرد. درست وقتی این فکر از ذهنش گذشت، جسدِ دوختهشده به جلو یورش برد و سه استخوانِ پای انسان را که گویی به هم جوش خورده بودند، روی زمین کشید.

شعلهای سفید و رنگپریده روی «شمشیرِ استخوانیِ» غولآسا شعلهور شد.

چشمانِ لومیان باریک شد. بدنش ناگهان ناپدید شد و بیدرنگ پشتِ جسدِ دوختهشدهٔ عظیمالجثه پدیدار گشت.

«ها!»

دهان باز کرد و نوری زردرنگ و کمرنگ از آن بیرون داد.

اما نور به سرِ فیدل برخورد کرد و نتوانست او را گیج کند، چه رسد به اینکه بیهوشش سازد.

ظاهراً این موجودِ نامیرا در برابرِ طلسم هارومف مصون بود!

تقریباً همزمان، جسدِ دوختهشده که با سرعت میدوید، با قدرت چرخید و صدای خفهای از گلویش بیرون داد؛ زبانی که لومیان نمیفهمید یا واژهای که اثراتِ جادویی داشت.

روحِ لومیان لرزید، گویی از شرارت و مرگ مرعوب شده باشد.

لحظهای خشکش زد.

جسدِ دوختهشده برگشت و هدفمند به جلو آمد. «شمشیرِ استخوانیِ» غولآسا را که در شعلههای سفید و رنگپریده میسوخت، بالا برد و ضربهای به سرِ لومیان زد.

لومیان که در چنین موقعیتهایی باتجربه بود — تجربهای که بیشتر از رویارویی با موجوداتِ ردهبالا سرچشمه میگرفت — تهدیدِ فعلی را از پیامدهای چشمِ عمودیِ وهمانگیزِ وارلاک شیطانی برمن کمخطرتر یافت.

درست بهموقع، لومیان «بیدار شد» و نشانِ سیاه روی شانهٔ راستش را فعال کرد.

در میانِ زوزهٔ باد، «شمشیرِ استخوانیِ» غولآسا که در شعلههای سفید و رنگپریده غرق شده بود، به تصویرِ پسدیدی که از او جا مانده بود برخورد کرد.

این بار، لومیان نزدیکِ پشتِ جسدِ دوختهشده ظاهر شد و سمفونی نفرت را که از کیفِ مسافرش بیرون کشیده بود، در آن فرو کرد.

با صدای پففف، فلوتِ استخوانیِ قیرگون که ظاهراً شکننده به نظر میرسید، در گوشتِ جسدِ دوختهشده فرو رفت.

نخهای کتان از هم پاره شدند و تکههای گوشت و خون کنده شدند تا قلبی سرخوتیره را نشان دهند که شعلههای سفید و رنگپریده از آن زبانه میکشید.

لومیان دستِ چپش را دراز کرد و آن را روی زخمِ تقریباً کشنده فشار داد. گلولهٔ آتشینِ زرشکیرنگ که تقریباً سفید بود، لایهلایه فشرده شد و به داخل رانده شد.

لومیان با استفاده از نیروی واکنش، ناگهان به عقب پرید و از «شمشیرِ استخوانیِ» عظیمی که بهسمتش حواله شده بود، جاخالی داد.

غرمب!

در میانِ زمین و هوا، دید که شعلههای زرشکی و تقریباً سفید از جسدِ دوختهشده فوران کردند و قلبِ تپنده را از هم دریدند.

غرمب!

جسدِ دوختهشده متلاشی شد و گوشت و خونِ انسانهای مختلف روی زمین پراکنده گشت.

بنگ! سرِ فیدل در میانِ تودهای از گوشت و خون فرود آمد و حالتِ خالیِ چهرهاش جای خود را به حالتی دردمند داد.

لومیان درحالیکه به بیرون از پنجره نگاه میکرد و حس میکرد انفجار احتمالاً توجهِ پلیسهای گشت را جلب میکند، پرسید: «کی تو رو به این روز انداخت؟»

سرِ فیدل دهان باز کرد. کلماتش خفه و لبریز از نفرت بود:

«بر... برمن بود!»

لومیان جا خورد و پرسید: «برمن؟ مگه با هم درگیر شدین؟»

سرِ فیدل از درد تیر کشید و صدایش ضعیف شد:

«فکر میکردم داری امتحانم میکنی. میخواستم چند روزِ دیگه هم اوضاع رو زیرِ نظر بگیرم، امـ...»

«اما اون نتونست صبر کنه. مـ... میخواست امشب تو رو بکشه. من مخالفت کردم و اونم همهٔ آدمای توی خونه رو کشت...»

«ا... اون یه دیوونهٔ تمامعیاره!»

در این لحظه، سرِ فیدل کج شد، چشمانش بسته شد و در سکوت فرو رفت.

وضعیتِ روانیِ وارلاک شیطانی برمن حسابی مشکل داره... لومیان با خود فکر کرد. برای همینه که کلِ اعضای خونهٔ کارفرماش رو کشته؟ اگه واقعاً میخواست منو بکشه، میتونست تنهایی دست به کار بشه... لومیان پیش از این به این فکر کرده بود که آیا فیدل گمان میکند او دارد برایش طعمه میگذارد یا نه. به همین دلیل، عمداً این توهم را ایجاد کرده بود که دارد برای بارونت بلک طعمه میگذارد تا فیدل را غافلگیر کند. لومیان چندان به نتیجهاش اهمیت نمیداد. اگر فیدل طعمه را نمیبلعید، از روشِ دیگری استفاده میکرد. «ماهیگیری» تنها روشِ موجود در زرادخانهاش نبود.

برخلافِ انتظار، همین موضوع باعثِ درگیریِ داخلی بین فیدل و برمن شده بود.

لومیان معتقد بود که حتی خودش هم در بدترین حالتِ مشکلاتِ روانیاش نمیتوانست دست به چنین کاری بزند. مگر اینکه فیدل او را تحریک کرده باشد، مثلاً با اشاره به اینکه فقط یک دیوانه به رستاخیز باور دارد.

لومیان مدتی تکههای جسد را زیرِ نظر گرفت، اما هیچ نشانهای از ظهورِ ویژگیِ فرابشری ندید.

لعنت به این شانس. برمن حتماً اونو برداشته. سر تکان داد و بهسمتِ اتاقی رفت که گاوصندوق ممکن بود در آن باشد.