چپتر 527: غوطه‌وری
چپتر 527: غوطه‌وری
زیر نور خورشید، بندرِ فاریم رنگی طلایی به خود گرفته بود و گویی هوا شیرینیِ نیشکر را با خود میآورد.
لومیان کنار پنجره ایستاده بود و به این فکر میکرد که جادوگرِ اهریمنی کجا میتواند باشد.
شبِ گذشته در جریانِ نجاتش، برمن به کمای عمیقی فرو رفته بود و نمیتوانست موجودِ نامردهای را که مهارش را در دست داشت، هدایت کند. بنابراین، موجودِ نامرده لابد به غرایز و عادتهایش تکیه کرده بود تا برمن را به پناهگاهی امن که زیاد به آنجا میرفت، منتقل کند.
در حالتِ عادی، اقامتگاهِ فیدل انتخابِ اولش بود. با این حال، وقتی لومیان آنجا را گشت، هیچ ردی که نشاندهندهٔ بازگشتِ برمن باشد، پیدا نکرد.
فرضِ اولیهاش این بود که برمن از موجوداتِ نامرده برای از بین بردنِ خانواده، همراهان و خدمتکارانِ فیدل استفاده کرده است. از آنجا که پلاکِ ۱۶ خیابانِ کوریاس به میدانِ نبرد تبدیل شده و دیگر امن نبود، احتمالاً به دنبالِ مخفیگاهِ دیگری رفته بودند.
کجا میتونست باشه؟
لومیان از داخلِ کیفِ مسافرش، اطلاعاتی را که فرانکا دربارهٔ برمن داده بود و بقیهٔ جزئیاتی را که از فیلیپ، باتنا و دیگران جمعآوری کرده بود، بیرون آورد. دوباره آنها را خواند و سعی کرد خودش را در ذهنیتِ جادوگرِ اهریمنی غوطهور کند و افکار، اعمال و انگیزههایش را شبیهسازی کند.
برمن اهلِ استانِ مه، معروف به استانِ زمستان بود که در بخشِ شمالیِ اینتیس قرار داشت. این منطقه که هممرز با امپراتوریِ فیساک بود، آدابورسومِ روستاییِ نسبتاً سادهای داشت و مردمش به مشروباتِ الکلیِ قوی علاقه داشتند.
همسرش هلن که بومیِ بندرِ فاریم بود اما تبارِ جزیرهای نداشت، پدربزرگی داشت که تاجرِ نیشکر بود و بینِ بندرِ فاریم و بندرِ لوسور سفر میکرد. متأسفانه او به پستِ دزدانِ دریایی خورده، بیشترِ کسبوکارش را از دست داده و به مزرعهای که پیشتر خریده بود، وابسته شده بود.
هلن که در همان مزرعه به دنیا آمده و بزرگ شده بود، پس از مرگِ پدربزرگش شاهدِ فروشِ آن به دلیلِ درگیریهای نسلِ پدرش بود. خانوادهاش بخشی از پول را گرفتند و به بندرِ فاریم نقلمکان کردند. پس از درگذشتِ پدرش و بیمار شدنِ مادرش، او ماجراجو شد و با برمن برخورد کرد.
هر دو در طولِ ماجراجوییهایشان برخوردهای خوشیمنی را تجربه کرده و قدرتهای فرابشری به دست آورده بودند. آنها حتی مِلکی در بندرِ فاریم خریدند و برای آیندهای دور از زندگیِ ماجراجویانه در دورانِ پیری برنامهریزی کردند.
چند سال پیش، آنها همراه با گروهی از همتایانِ ماجراجوی خود قایقی کرایه کردند تا برای یافتنِ گنج در دریاها کاوش کنند. متأسفانه با هیولاهای دریایی روبهرو شدند و فقط برمن و دو نفرِ دیگر زنده ماندند.
پس از این حادثهٔ غمانگیز، تلاشهای برمن برای زنده کردنِ همسرش رفتهرفته رنگوبوی استیصال به خود گرفت.
لومیان زیرِ لب گفت: «گنجیابی تو دریا؟ واقعاً اینهمه گنج تو دریا هست؟» و متقاعد شد که به احتمالِ زیاد برمن هنوز در بندرِ فاریم است.
این مکان عزیزترین خاطراتش را در خود جای داده بود؛ بقایای سالهایی که با همسرش، هلن، گذرانده بود. هنگامِ انتخابِ مخفیگاه، او بهطورِ غریزی به این منطقه گرایش پیدا میکرد.
با در نظر گرفتنِ این موضوع، لومیان به خواندنِ بخشِ دومِ اطلاعات ادامه داد.
همانطور که انتظار میرفت، آزمایشهای خطرناکِ گذشتهٔ برمن در نزدیکیِ مجمعالجزایرِ دریای مه رخ داده بود و جزایرِ دیگر و دهکدهها و شهرکهای امتدادِ ساحلِ قارهٔ شمالی را در بر میگرفت. اگر آنها را به شکلِ دایرههای هممرکزِ نامنظمی به هم وصل میکرد، مرکزِ آن در بندرِ فاریم در جزیرهٔ سنت تیک میشد.
لومیان با خود اندیشید: برمن از بندرِ فاریم به عنوانِ پایگاهی برای تلاشهای رستاخیزش تو جاهای مختلف استفاده میکنه... قبلاً تو بندرِ فاریم دردسر درست نکرده، پس چرا این بار استثنا قائل شده؟ اگه من جای برمن تو اون حالتِ نیمهدیوانهش بودم، بندرِ فاریم رو خونهٔ روحیم و پناهگاهِ خاطراتِ قشنگم میدونستم. تو حالتِ عادی، نظمِ اینجا رو به هم نمیزدم. حتی شاید مخفیانه حفظش میکردم و یواشکی حسابِ چندتا دزدِ دریایی و ماجراجوی گستاخ رو میرسیدم... لومیان متفکرانه تحلیل کرد.
او بندرِ فاریم را جایگزینِ کوردو کرده بود. با این باور که اگر مرگِ خواهرش هیچ ربطی به کوردو نداشت و آرامشِ آنجا پابرجا میماند، هر کسی که جرئت میکرد زندگیِ روزمرهٔ کوردو را به هم بزند و اوضاع را تغییر دهد، دشمنش میبود!
با اخمی کمرنگ، حس کرد شاید جزئیاتِ مهمی دربارهٔ انفجارِ شبِ گذشته نامشخص باشد. دلیلی فراتر از یک اختلافِ ساده میتوانست برای کشته شدنِ فیدل و خانوادهاش به دستِ برمن وجود داشته باشد. فیدل که سالها با برمن همکاری کرده بود، باید از وضعیتِ روانیِ ناپایدارش خبر میداشت. چطور چنین تاجرِ زیرکی میتوانست پیامدهای احتمالیِ حرفهایش روی جادوگرِ اهریمنی را در نظر نگیرد؟
علاوه بر این، برمن قصد داشت ماجراجو لویی بری را از بین ببرد تا همکاریاش با فیدل را پنهان کند. اگر فیدل از قبل مرده بود، چرا باید لومیان را ساکت میکرد؟
شاید فیدل تصور کرده بود میتواند برمن را متقاعد کند تا پیش از اقدام چند روزی صبر کند، اما متوجه شده بود برمن از قبل در حالتِ جنون به سر میبرد و غریزه هدایتش میکند.
لومیان پس از بررسیِ دقیق، تصمیم گرفت دوباره واردِ بندرِ فاریم شود و از اقامتگاهِ سابقِ برمن و هلن دیدن کند.
با اینکه برمن مدتها پیش آن را فروخته بود تا هزینهٔ آزمایشهای رستاخیزش را تأمین کند و زیرِ نظرِ فرابشرانِ رسمی بود، هنوز احتمالِ کشفِ سرنخهای مهمی وجود داشت.
اگه برمنِ دیوونه اصرار داشت به خونهٔ قبلیش برگرده چی؟
لومیان به لوگانو سپرد که حواسش به لودویگ باشد، سپس به عرشه رفت و با فیلیپ روبهرو شد.
سرپرستِ امنیتِ پرندهٔ پرواز با حالتی دوگانه به لومیان نگاه کرد. بیآنکه حرفی از اتاقی بزند که انگار با توپخانه بمباران شده بود، گفت: «بقیهٔ هزینهٔ تعمیرات رو بین کارگرا و خدمهای که کمک کردن پخش میکنم.»
منظورش روشن بود: «پیشاپیش به اونایی که باید دهنشون بسته بمونه، حقالسکوت دادهام.»
لومیان با لبخند جواب داد: «میتونید سهمی هم برای خودتون بردارید.»
فیلیپ سر تکان داد و آه کشید.
«اینکه تو مسیرِ بندرِ فاریم تا پورت سانتا دیگه از این اتفاقا نیفته، بهترین پاداش برای منه.»
لومیان با لحنی صادقانه به او اطمینان داد: «نهایتِ تلاشم رو میکنم.»
از دادنِ قولِ قطعی خودداری کرد؛ میدانست عواملی خارج از کنترلش وجود دارند.
خودش هم مشتاق بود بیدردسر به پورت سانتا برسد و شکارِ اعضای کلیدیِ دروغِ آوریل، یعنی بارد و اولترامن را آغاز کند.
فیلیپ چند ثانیه به لومیان خیره ماند، گویی با خود سبکسنگین میکرد که آیا پیشاپیش او را لو بدهد یا نه.
دوباره آهی کشید.
«قرنطینهٔ بندر امشب لغو میشه. پرندهٔ پرواز فردا صبح دوباره راه میفته. جا نمونید.»
لومیان سر تکان داد و با کنجکاوی پرسید: «وارلاکِ شیطانی دستگیر شده؟»
فیلیپ بیتفاوت جواب داد: «نه، اما تقریباً قطعی شده که ماجرا ربطی به کشتیهای تو بندر نداره. اینجا هم قایم نشده. برمن حتی دیشب خانوادهٔ فیدل، اون تاجرِ سرشناس رو هم کشته. ظاهراً با هم همکاری داشتن. شاید فیدل میخواسته بهش خیانت کنه...»
در این لحظه، فیلیپ نگاهِ تیزی به لومیان انداخت.
«مبارزهٔ دیشب تو اتاقِ شما... ممکنه به این قضیه ربطی داشته باشه؟»
لومیان که خندهاش گرفته بود، پرسید: «فکر میکنید چه ربطی میتونه داشته باشه؟»
فیلیپ لحظهای درنگ کرد و نتوانست ارتباطی پیدا کند.
لومیان با دیدنِ این صحنه دست تکان داد و کلاهِ حصیریِ طلاییاش را بر سر گذاشت. از پلکانِ کشتی پایین رفت، به اسکله رسید و محلهٔ بندر را ترک کرد.
وقتی لومیان به میدانِ خورشید رسید که با اعلانهای تحتتعقیبِ پرشماری پوشیده شده بود، مردی جزیرهنشین با پوستِ قهوهایِ مایل به سیاه و چشمانی گودرفته به او نزدیک شد. مرد کتابچهای تاشده را که کلماتِ فراوان و نقشهای ابتدایی رویش چاپ شده بود، به دستش داد.
مردِ جزیرهنشین با اشتیاق گفت: «مسافر، این راهنمای سفرِ بندرِ فاریمه. جاهای دیدنی، غذاهای خاص و مکانهای تفریحاتِ جنسی توش نوشته شده. باعث میشه اقامتتون اینجا لذتبخشتر بشه.»
لومیان با او همراهی کرد و پرسید: «چند؟»
مردِ جزیرهنشین با صدایی زیر گفت: «مجانیه! مجانی بهتون میدمش! دولت اینا رو برای گردشگرا چاپ میکنه تا تصویرِ خوبی از بندرِ فاریم تو ذهنشون بمونه.»
لومیان با چهرهای که «غافلگیریِ خوشایندی» را نشان میداد، گفت: «عالیه.» کتابچه را گرفت و بازش کرد.
راهنما جزئیاتِ مناظرِ دیدنی و پیشنهادهایی از مغازههای مختلف را در بر داشت؛ از فروشگاههای نیشکر و مکانهای تفریحاتِ جنسی گرفته تا غذاخوریهای معروف و چیزهای دیگر.
ناگهان، لومیان بهسرعت هفتتیرش را کشید و آن را روی پیشانیِ مردِ جزیرهنشین فشار داد.
مردِ جزیرهنشین خشکش زد و بهتزده ماند. پس از چند ثانیه با لکنت گفت: «پـ... پولی نیست. دروغ نمیگم!»
یه مسئلهٔ به این کوچیکی ارزشِ اسلحه کشیدن داشت؟
الان پلیس رو خبر میکنم!
لومیان لبخند زد و پرسید: «چه ربطی بین این مغازههای پیشنهادی و تو هست؟»
«هیچ...» مردِ جزیرهنشین سرمای اسلحه را حس کرد و با احتیاط حرفش را تغییر داد. «ا... اونا به ما پول دادن تا به بقیه پیشنهادشون بدیم. بعضیاشون هم مالِ شرکای ماست.»
لومیان بیآنکه کوتاه بیاید، فشار آورد: «چندتاشون مغازهٔ درستوحسابیان؟»
«۹۰ درصد.» درست وقتی حرفِ مردِ جزیرهنشین تمام شد، لومیان چخماقِ هفتتیر را کشید و پیامِ روشنی فرستاد.
مرد با دستپاچگی اضافه کرد: «۹۰ درصدشون به ما ربط دارن.»
لومیان تکخندهای کرد و با سؤالِ دیگری ادامه داد: «مناظر چی؟»
مردِ جزیرهنشین از ترس میلرزید: «۵۰ درصد. فقط کشتزارها و قبیلههای بدوی به ما ربط دارن.»
لومیان راهنمای سفر را تکان داد و به مردِ جزیرهنشین لبخند زد.
«واقعیها رو نشونم بده.»
مردِ جزیرهنشین که نگران بود اسلحه ناگهان شلیک کند، بهسرعت بخشهای مختلف را نشان داد.
تازه آن زمان بود که لومیان هفتتیرش را غلاف کرد و کتابچهٔ راهنما را به بازارِ روبازِ آنسوی میدانِ خورشید برد.
او با مردِ جزیرهنشین درگیر شده بود، تا حدی برای ترساندنِ آن کلاهبردار و تا حدی به این دلیل که فکرِ تازهای به سرش زده بود.
برای برمن که سالها در بندرِ فاریم اقامت داشت، آیا برخی از غذاها و مناظرِ اینجا نیز بخشی از خاطراتِ عزیزش بودند؟
در زمانِ ناکامیها، وقتی بهترین شریکش را کشته و در نبرد شکست خورده بود، آیا در اوجِ جنون و بدگمانی، به دنبالِ مکانهایی با خاطراتِ زیبا میگشت تا نیرو بگیرد و تجدیدِ قوا کند؟
لومیان باور داشت که اگر خودش جای برمن بود، همین کار را میکرد.
منطق شاید میگفت که ممکن است ردش را بگیرند و پیدایش کنند، اما افرادِ نیمهدیوانه اغلب منطق را نادیده میگرفتند.
بنابراین، چه منظرهٔ مهتابیِ فانوسِ دریایی بود، چه غروبِ خورشید پشتِ آتشفشان، چه گوشتِ چرخکردهٔ رپتو، چه برنجِ دریاییِ گاسپارو یا بستنیِ شکلاتیِ سنت تیک، همه میتوانستند وارلاکِ شیطانی را پنهانی به خود جذب کنند.
در وضعیتِ کنونیاش، احتمالِ زیادی وجود داشت که ردپایش را با دقت پاک نکند.
لومیان کلاهِ حصیریِ طلاییاش را مرتب کرد و از میانِ بازارِ روباز گذشت و به سوی کوهِ صخرهایِ بیرونِ فاریم، جایی که فانوسِ دریاییِ بندرِ فاریم ایستاده بود، به راه افتاد.