چپتر 528: افسانهٔ گنج
چپتر 528: افسانهٔ گنج
صدای برخوردِ امواجِ لاجوردی به پای صخره طنین انداخت و در پیِ خود آبشاری از گلهای سفیدِ کف پدید آورد.
لومیان همانطور که به فانوسِ دریایی نزدیک میشد، به تاریخچهٔ شایعهشدهاش میاندیشید؛ یادگاری که اینتیسیها پس از ورود به جزیرهٔ سنت تیک از خود به جا گذاشته بودند. نگاهش به دریای دوردست خیره مانده بود.
مهتابِ زرشکیِ شب که هنوز ساعتها تا طلوعش فاصله داشت، از تاباندنِ درخششِ رؤیاییاش دریغ میکرد و منظره را در سکوتی خالی از مزاحمتِ گردشگران فرومیبرد.
لومیان نزدیک به پانزده دقیقه دورِ فانوسِ دریایی که یادآورِ دورانِ روزل بود چرخید و همهجا را زیر نظر گرفت، اما بیهوده به دنبالِ نشانهای از وارلاک شیطانی برمن میگشت.
انتظارِ رویاروییِ مستقیم با برمن را نداشت؛ هنوز زمانِ تماشای ماه فرانرسیده بود. لومیان فقط میخواست بفهمد آیا برمن پس از بیداریِ دیشب، برای تجدیدِ خاطراتِ گذشته و همسرش به اینجا سر میزند یا نه—لحظهای آرامش برای تسکینِ قلبش و یافتنِ توانی برای ادامه دادن.
نگهبانِ فانوسِ دریایی، با پیپی که عطرِ برگهای تنباکوی برشته از آن برمیخاست، دوستانه به او یادآوری کرد: «پسرجان، روزا اینجا چیزِ زیادی برای دیدن نیست. شبا داستانش کاملاً فرق میکنه.»
لومیان لبخندی زد و پرسید: «نصفهشبم کسی میاد؟»
نگهبانِ پنجاهساله با افتخار گفت: «معلومه که میاد. اون پسرهای خوشگذرونِ تریر عاشقِ اینن که قرارهای عاشقانهشونو بیارن اینجا تا زیرِ نورِ مهتاب بشینن.»
لومیان پیگیر شد: «آدمای مرموز چطور؟ مثلاً کسی که شنلِ کلاهدار بپوشه و ادای جادوگرها رو دربیاره؟»
در چهرهٔ نگهبانِ فانوسِ دریایی حالتی نوستالژیک دوید.
«گاهیاوقات. چند باری فکر کردم شبحه.»
لومیان در حالی که انحنای ظریفی روی لبانش شکل میگرفت، پرسید: «دیشب دیروقت همچین کسی اینجا نیومد؟»
حدسی که با همذاتپنداری زده بود، اصلاً بیراه نبود!
شاید تجربههای مشابهاش باعث میشد وضعیتِ روانی و افکارِ پارانوئیدِ برمن را بهتر درک کند.
نگهبان جواب داد: «نمیتونم با اطمینان بگم. من که چیزی ندیدم.»
لومیان بیشتر از این اصرار نکرد. تصمیم گرفت در ساعاتِ اولیهٔ بامداد، همان چند ساعتِ مسحورکنندهٔ زیرِ نورِ مهتاب، دوباره برگردد.
در سه ساعتِ بعدی، به رستورانهای واقعاً مشهورِ بندرِ فاریم سر زد. با وجودِ پرسیدنِ سؤالاتِ مشابه، هیچ اطلاعاتِ ارزشمندی به دست نیاورد.
مشخص شد وارلاک شیطانی برمن در شرایطِ عادی خویشتنداری میکند و از اقداماتِ تکانشی میپرهیزد. بهندرت به مکانهای شلوغ رفتوآمد میکرد و اگر هم میرفت، تغییرقیافهاش بینقص بود.
حوالیِ ساعتِ ۴ بعدازظهر، لومیان به ایستگاهِ محقرِ قطارِ بخارِ بندرِ فاریم رسید. با پرداختِ ۳ ورلدور، بلیتِ معدنِ آتشفشانِ آنداتنا را خرید.
اگر میخواست غروبِ آفتاب را آنجا تماشا کند، باید همین حالا راه میافتاد.
ویژژژ! تقتق! تقتق! واگنِ سیاهِ آهنی همانطور که روی تراورسهای راهآهن پیش میرفت، دودِ غلیظی بیرون میداد.
رفتهرفته شتاب گرفت؛ همچون غولی عظیم که بر لختیِ خود غلبه کرده و اجزایش را به حرکت درآورده باشد.
لومیان که کنارِ پنجره نشسته بود، کلاهِ حصیریِ طلاییرنگی در دست داشت و در سکوت به مزارعی که از نظر ناپدید میشدند چشم دوخته بود.
کمی پیش از ساعتِ ۶ عصر، قطار بیرونِ معدنِ آتشفشانیِ آنداتنا توقف کرد.
لومیان کلاهِ حصیریاش را بر سر گذاشت و با عبور از ورودیِ معدن، مسیرِ پاکوبِ نزدیکی را در پیش گرفت که به قلهٔ آتشفشان میرسید.
هرچه از سرسبزیِ محیط کاسته میشد، رنگهای خاکستریِ مایل به سیاه بیشتر غلبه میکردند. گهگاه صخرههای قرمزرنگی نیز در منظره به چشم میخوردند.
با نزدیک شدن به قلهٔ کوه، حسِ ویرانی و متروکبودن شدت گرفت. شنهای خاکستریِ مایل به سیاه در میانِ بادِ خاموش آرمیده بودند.
بدونِ پناهِ شاخوبرگِ درختان، میدانِ دیدِ لومیان گستردهتر شد. گویی شکوهِ غریبِ این مکان، تجسمِ وسعتِ ویرانی و سکوت بود.
لومیان در امتدادِ مسیرِ خاکستریِ مایل به سیاهی که در اثرِ رفتوآمدِ گردشگران ساییده شده بود، قدمبهقدم بهسوی دهانهٔ آتشفشان پیش رفت؛ جایی که سطوحِ سیاهِ زغالی با فرورفتگیهای مایل به قرمز نمایان میشدند.
دمای درونِ آنجا بهطرزِ محسوسی گرمتر بود.
بادهای لجامگسیخته وزیدن گرفتند و شنهای خاکستریِ مایل به سیاه را به هوا بلند کردند، چنانکه پیکرِ انسان را به تلوتلو خوردن وامیداشتند.
در میانِ این منظره، خورشیدی که به غروب نزدیک میشد، محیطِ متروک را در درخششی طلاییسرخ غرق کرد و سرخیِ فرورفتگیها را شدت بخشید.
لومیان کلاهِ حصیریاش را با دست نگه داشت و دویست تا سیصد متر در امتدادِ دهانهٔ آتشفشان پیش رفت.
ناگهان بادِ قله فروکش کرد و شنهای معلق در سکوتی وهمآور به زمین نشستند.
لومیان بیدرنگ پیکری را دید که در سکوت روی دیوارهٔ موربِ خاکستریِ مایل به سیاهِ بیرونِ دهانهٔ آتشفشان ایستاده بود و در آخرین پرتوهای درخشانِ آفتاب غرق شده بود.
پیکر که در ردایی سیاه و شنلی با کلاهِ بزرگ پوشیده شده بود، با دقت به پایین رفتنِ تدریجیِ خورشیدِ طلاییسرخ چشم دوخته بود.
چهرهٔ لومیان بیتغییر ماند. قدمبهقدم جلو رفت و از آغازِ حمله خودداری کرد.
پیکرِ کلاهدار با حس کردنِ نزدیک شدنِ لومیان به عقب برگشت و چهرهٔ رنگپریده و بیجانی را نمایان کرد که زخمهای در حالِ پوسیدگی و لایهای ضخیم از خز روی آن به چشم میخورد.
او کسی نبود جز وارلاک شیطانی برمن!
برمن که به جنونش شهرت داشت، شاید تحتِتأثیرِ منظرهٔ آرام و خاطراتِ تسخیرکنندهاش، با خستگی گفت: «بالاخره اینجا رو پیدا کردی.»
لومیان که کلاهِ حصیریِ طلاییاش را در برابرِ بادِ شدید محکم نگه داشته بود، خندهای کنایهآمیز به خود کرد و جواب داد:
«اگه بهخاطرِ توهمات و امیدم نبود، و اگه دشمنهای بیشماری نداشتم که منتظرن پیدام کنن، مرتب به کوردو و نزدیکترین مرتعِ کوهستانی برمیگشتم. علفهای اونجا سبزیِ زندهای دارن، وسیع و پهناورن، با گلهای زردِ کمرنگی که کاملاً شکوفه دادن. گوسفندهای بیشماری اون اطراف پرسه میزنن. آسمون مثلِ جواهر میدرخشه و ابرهای سفیدی که گهگاه رد میشن، شبیه گوسفندایین که دارن روی زمین میچرن. شبا ستارهها در میان، اونقدر متراکم که انگار کفِ یه رودخونهٔ زلال پر از شنهای الماسی شده...»
لومیان، ایستاده در میانِ آفتابِ سوزان و محیطِ خاکستریسیاهِ پهناور و خاموش، بیاختیار به یادِ دهکدهٔ کوردو و چراگاهِ کوهستانی افتاد.
برمن حرفش را قطع نکرد. وقتی حرفِ لومیان تمام شد، حالتی مبهوت به خود گرفت و با لبخندی که بیشتر از شادی رنگِ درد داشت، گفت:
«من و هلن فکر میکردیم هر وقت دلمون بخواد میتونیم بیایم اینجا غروب رو تماشا کنیم، چون فقط یه بلیت باهاش فاصله داشتیم. ولی اون دیگه هرگز نیومد...»
تازه نیازی هم به قطارِ بخار نیست... لومیان آهسته نفسش را بیرون داد و پرسید: «اون موقع چی شد؟»
چهرهٔ برمن در هم رفت و عذاب در حالتِ چهرهاش آشکار شد.
«فریب خوردیم. نقشهٔ گنج یه مشکلی داشت. ما با هیولاهای دریاییِ واقعی روبهرو شدیم!
«لعنت به جزیرهنشینها. هلن همیشه باور داشت اونا از سرِ ناچاری به فریبکاری و اوباشگری رو میارن. تمامِ مقامهای محترم دستِ اینتیسیهای اصیل بود، ولی ما باهاشون خوب رفتار میکردیم و بهشون اعتماد داشتیم. با این حال، اونا با بقیه همدست شدن تا به خاطرِ پول بهمون خیانت کنن!
«میکشمش، اون فریبکارا رو، و هرچی جزیرهنشینه!»
لومیان خندید و گفت: «بعضی از تریریهایی که خودشون رو نجیبزاده میدونن هم کلاهبردارن، در حالی که بعضیای دیگه تنفروشی میکنن. من در موردِ جزیرهنشینها حکمِ کلی نمیدم، ولی حواسم به آدمای خاص هست.»
ناگهان فکری به ذهنِ لومیان خطور کرد.
«اون جزیرهنشینی که بهتون خیانت کرد، از مسیرِ غارتگر بود؟»
برمن که چهرهاش از خشمی مهارنشدنی در هم کشیده شده بود، گفت: «آره.»
یعنی داشت نقشِ کلاهبردار رو بازی میکرد؟ لومیان با احتیاط پرسید: «عادت داشت عینکِ تکچشمی بزنه یا حدقهٔ چشمش رو فشار بده؟»
و به چشمِ راستش اشاره کرد.
برمن که از سؤالِ لومیان گیج شده بود، گفت: «نه.»
لومیان آهِ آسودگی کشید.
«اسمش چیه؟ تونستی بکشیش؟»
چهرهٔ رنگپریده و بیجانِ برمن ناگهان برافروخته شد و مایعی گندیده از آن چکید.
«اسمش مارک بنیتو بود! بعد از اون اتفاق غیبش زد. دیگه هرگز پیداش نکردم!»
لومیان تصمیم گرفت بیشتر از این برمن را تحریک نکند و پرسید: «اون موقع دنبالِ کدوم گنج بودید؟»
برمن شایعاتی را که دربارهٔ گنج جمعآوری کرده بود به یاد آورد و گفت: «در اعماقِ دریای مه، یه جزیره هست. ساکنانش نه پیر میشن و نه واقعاً میمیرن. دلیل داریم که باور کنیم چیزِ فوقالعاده ارزشمندی تو اون جزیره پنهان شده. ما نمیخواستیم با جزیرهنشینها دشمن بشیم. تنها امیدمون این بود که مخفیانه واردِ جزیره بشیم و کمی داروی ضدپیری بدزدیم.»
حرفهایش کمی آشفته بود و از روی جزئیات میپرید.
لومیان پس از کمی تأمل گفت: «شباهتِ عجیبی به افسانهٔ چشمهٔ بیپیری داره. مجموعهٔ ماجراجو قبلاً اشاره کرده که چشمهٔ بیپیری دروغه.»
برمن بیتوجه به او ادامه داد: «ما شواهدی پیدا کردیم و یه نقشهٔ گنج از اون جزیره به دست آوردیم. در کمالِ تعجب، نقشه جعلی بود!
«هیولاهای دریایی کشتیمون رو نابود کردن. برای اینکه بتونم از اون جادوی خاص استفاده کنم، هلن جلوم ایستاد... دیدم که هیولاهای دریایی چطور اونو دو نیم کردن. ناامیدی رو تو چشماش دیدم...»
برمن به نفسنفس افتاد و نتوانست ادامه دهد.
لومیان موضوع را عوض کرد و پرسید: «و بعد، تغییرِ مسیر دادی و رفتی تو مسیرِ مرگ؟»
چشمانِ یخی و کتانرنگِ برمن درخشید.
«درسته. فقط مرگ، که قلمروی مرگ رو کنترل میکنه، میتونه هلن رو برگردونه!
«تو افسانهٔ گنج، جزئیاتِ زیادی نشون میده که فقط مرگ میتونه به زندگیِ ابدی برسه. درکِ رازهای مرگ کلیدِ رستاخیزِ واقعیه! اینطور نیست که جزیرهنشینها نمیرن؛ اونا میتونن زنده بشن!»
«واقعاً به اون گنج باور داری؟» لومیان پس از طرحِ این سؤال، خودش جواب را میدانست.
برمن که تا حدی عقلش را از دست داده بود، به هر طنابِ نجاتی چنگ میزد و به هر شایعهای که نویدِ بازگشتِ هلن به زندگی را میداد اعتماد میکرد.
برمن سر تکان داد و با صدایی بم گفت: «باور دارم. چون مدتی پیش با آدمایی از اون جزیره برخورد کردم. واقعاً همچین جزیرهای وجود داره. واقعاً جزیرهنشینهایی هستن که نه پیر میشن و نه واقعاً میمیرن!»
لومیان بیاختیار پرسید: «واقعاً؟»
چشمانِ برمن از تعصبی کورکورانه سوخت و گفت: «میخواستم دستگیرش کنم، ولی اون شکستم داد. به جای اینکه منو بکشه، با دردم همدردی کرد و دانشی دربارهٔ قلمروی مرگ بهم یاد داد. راهی برای برگردوندنِ هلن به زندگی وجود داره!
«اون کلاهبردارِ لعنتی. خدمتکارِ فیدل چیزی جز یه کلاهبردار نیست. نمیخواستم تو آیینِ رستاخیز عجله کنم. کاملاً آماده نبودم، ولی چون اون یه کلاهبرداره، میکشمش! همهٔ جزیرهنشینها کلاهبردارن! همهشون باید بمیرن!»
اون واقعاً اهلِ همون جزیره است؟ یا شاید اونم یه کلاهبردارِ دیگه است؟ لومیان فهمید ماجرای رودیِ کلاهبردار، برمن را تحریک کرده است. تأثیرِ آن جزیرهنشین هم در میان بود... لومیان چشمانش را ریز کرد و پرسید: «اسمِ اون جزیرهنشین چیه، و چه شکلیه؟»
برمن ناگهان محتاط شد و لومیان را برانداز کرد.
«تو برای چی اومدی اینجا؟»
لومیان با دیدنِ واکنشِ برمن آهی کشید و با خونسردیِ غیرعادیای گفت: «اومدم تو رو بکشم.»
برمن جا خورد و بعد زد زیرِ خنده.
«برای چی؟ جایزه؟»
لومیان کلاهِ حصیریِ طلاییاش را کنار انداخت، بدنش را کمی پایین آورد و با صدایی بم جواب داد: «تا گناهانت رو مجازات کنم و به رنجت پایان بدم.»
خندهٔ برمن قطع شد و با چهرهای سرد دستانش را بالا برد.
«پس بیا جلو.»