چپتر 531: اعماقِ مرگ
چپتر 531: اعماقِ مرگ
لومیان زیرِ نورِ زردرنگِ چراغِ نفتی، دفترچهٔ برمن را خواند. صفحههایش افکارِ آشفتهٔ ذهنی را روایت میکرد که در لبهٔ فروپاشی تلوتلو میخورد.
«وقتی جان از تن میرود، ارواح به عالمِ ارواح سفر میکنند، مگر در مواردی نادر!
«اگر بتوانم وردِ احضارِ مناسبی بسازم، قدرتِ یک راهنمای ارواح میتواند روحِ هلن را به واقعیتِ ما برگرداند.
«این قدمِ اول برای بازگرداندنِ اوست.»
لومیان با دیدنِ این نوشته، نامحسوس سر تکان داد.
کاش زنده کردنِ مردهها به همین سادگی بود...
ورق زد.
«دانشِ رازآلودِ تازهای به دست آوردم:
«در دورانِ باستان، موجوداتِ هوشمند پس از مرگ به جهانِ زیرین میرفتند. آنهایی که عمیقاً مؤمن بودند یا تأثیرِ شگرفی داشتند، میتوانستند به بهشتِ ایزدِ مربوطهشان صعود کنند. با این حال، در دورانِ پنجم، مازادِ نامردگان در بیرون از جهانِ زیرین پرسه میزنند.
«مطمئن نیستم روحِ هلن به جهانِ زیرین رفته یا فقط به عالمِ ارواح بازگشته است. هنگامِ احضار باید این دو را جداگانه در نظر بگیرم؛ ترکیبِ آنها قطعاً به شکست میانجامد.
«هیولاهای دریایی با وجودِ قدرتِ سهمگینشان، توانِ حبس کردنِ روح را ندارند. هیچ اتفاقِ مشابهی در آن منطقهٔ دریایی رخ نداده است. فعلاً نیازی نیست شرایطِ خاص را در نظر بگیرم. بهعلاوه، هلن پیروِ متعصبِ خورشیدِ فروزانِ ابدی نبود.»
...
«دوباره با هلن روبهرو شدم.
«اما او خاطرهٔ مرا کاملاً از یاد برده است.
«شکل و ذاتش رفتهرفته محو میشود. تا چند سالِ کوتاهِ دیگر، فقط به یک نامردهٔ دیگر تبدیل خواهد شد.
«بیشتر از پنج سال وقت ندارم.
«چطور میتوانم آگاهیاش را دوباره بیدار کنم و خاطراتش را برگردانم؟ ظاهراً فراهم کردنِ کالبدی که بتواند روحِ درگذشته را در خود جا دهد، کافی نیست.»
...
«امواجِ مهتابیِ کنارِ فانوسِ دریاییِ شهر را فراموش نکن. آنها شاهدِ خواستگاریِ من و بله گفتنِ هلن بودند.»
...
«برنجِ دریاییِ گاسپارو را فراموش نکن؛ غذای محبوبِ هلن است. بعد از هر ماجراجویی، وقتی به بندرِ فاریم برمیگشتیم، همیشه پیشنهاد میداد دلی از عزا دربیاوریم.»
...
«غروبِ آتشفشانِ آنداتنا را فراموش نکن. همانجا بود که با هم آشنا شدیم و عهد بستیم در آینده باز هم به آنجا سر بزنیم. حتی وقتی پیر میشویم، نباید بگذاریم آن عشق کمرنگ شود...»
...
«فراموش نکن... فراموش نکن... فراموش نکن...»
...
«سرم درد میکند.»
...
«شهرکی را ویران کردم و باعثِ مرگِ دویستسیصد نفر شدم.
«دیدنِ مرگِ آن زوجها، پدر و مادرها و بچهها هیچ شادیای برایم نیاورد.
«در عوض، قلبم در تاریکی فرو رفت.
«این را گناهِ خود میدانم، اشتباهی جبرانناپذیر. آگاهم که دیگر آن برمنی نیستم که روزگاری دوستش داشتی.
«با این حال، پشیمان نیستم.»
...
«کلاهبردارها، لعنت به آنها!
«کشتنِ این کلاهبردارها حسِ رضایتی را که مدتها گم شده بود، دوباره در من شعلهور کرد.»
...
«هلن، اگر هنوز زنده بودی، شاید حالا بچهٔ خودمان را داشتیم، مگر نه؟
«چرا آن جادوگرانِ پلید همیشه از نوزادان، کودکان و بقایای آنها بهعنوانِ موادِ اصلی برای خلقِ جادوی سیاهِ خود استفاده میکنند؟
«من حتی از آنها هم پلیدتر شدهام...»
...
«هلن، راه را گم کردهام. همهٔ تلاشهایم به شکست انجامیده است.»
...
«هلن، در تلاشم تا فرمولِ معجونِ ردهٔ ۵ و موادِ مسیرِ مرگ را به دست بیاورم.»
...
«هلن، فیدل مداخله کرد. هشدار داد که این کار مرا به هیولا تبدیل میکند و خاطراتِ اصلیام را پاک خواهد کرد.
«هلن، من حاضر نیستم تو را فراموش کنم.
«هلن، لطفاً بزدلیام را ببخش.»
...
«هلن، من واقعاً با آن جزیرهنشین از جزیرهٔ رستاخیز روبهرو شدم!
«آنجا واقعاً وجود دارد!
«هریسون مرا شکست داد، اما از جانم گذشت. پرسید چرا بهزور به مسیرِ مرگ تغییرِ مسیر دادهام.
«او فاش کرد که تلاشهای قبلیام اشتباه بوده است. رستاخیزِ واقعی به این سادگی نیست.
«توضیح داد که نشانِ هر کس در اعماقِ مرگ نهفته است. تنها با بیرون کشیدنِ نشانِ مربوطه به واقعیت و استفاده از آن بهعنوانِ پایهای برای بازسازیِ روح و جسم است که میتوانیم به رستاخیزِ واقعی دست یابیم و دانشِ اولیه و خاطراتِ کاملِ خود را حفظ کنیم.
«هلن، از خوشحالی در پوستِ خود نمیگنجم. بارِ دیگر بارقهٔ امیدی برای زنده کردنت میبینم.»
...
«هریسون دانشی دربارهٔ قلمروی مرگ به من آموخت. با درکِ همین دانش و پس گرفتنِ نشانشان است که او و نزدیکانش میتوانند مرگها و رستاخیزهای پیاپی را از سر بگذرانند و از چنگالِ مرگبار بودن بگریزند.
«گرچه آنها بهندرت جزیرهٔ رستاخیز را ترک میکنند، اما این قاعدهای مطلق نیست. جزیرهنشینانِ عاشقِ سفر مانندِ هریسون به سرزمینهای مختلفی رفتهاند و افسانهٔ جزیرهٔ رستاخیز را در خاطراتِ شمارِ اندکی از انسانها حک کردهاند. کسانی که انگیزههای شومی داشتند، این اطلاعات را در قالبِ نقشهٔ دریاییِ جزیرهٔ رستاخیز گردآوری کردند.
«نقشهٔ گنجی که مارک به ما فروخت جعلی است، اما بخشهایی از آن به نقشهٔ اصلی برمیگردد. هریسون در جستوجوی خود جزیرهٔ رستاخیز را ترک کرد تا نقشهٔ واقعی را از بین ببرد و همهٔ کسانی را که میدانند چطور به آن دریا برسند و جزیرهٔ رستاخیز را پیدا کنند، نابود سازد.
«هلن، با تکیه بر اطلاعاتِ هریسون، سعی کردم روحی را از اعماقِ مرگ احضار کنم. موفق شدم و روحِ پلیدی به نامِ آردن را بیرون کشیدم. چون ضعیف بود، بهراحتی شکستش دادم و خونش را برای آیینِ بعدی جمع کردم.»
...
«هلن، مرا ببخش. نتوانستم احساساتم را مهار کنم.
«از وقتی با هریسون روبهرو شدم و دانشِ بازگرداندنِ واقعیِ تو را به دست آوردم، بیتابی مرا فرا گرفته است. نمیتوانم احساساتم را کنترل کنم.»
«آن جزیرهنشینان شیادانیاند که سزاوارِ مرگاند. من جانِ یک شیاد و بسیاری دیگر را گرفتم. نمیخواستم دیگر وقت تلف کنم، پس آیین را جلو انداختم.
«هلن، متأسفم. دوباره شکست خوردم. آمادگیِ کافی نداشتم.»
...
«هلن، یعنی عقلم را کاملاً از دست دادهام؟ یک جوابِ تندِ فیدل چنان جنونی در من برانگیخت که همهٔ افرادِ خانه را به قتل رساندم.
«او هم باید بمیرد، کسی که جرئت کرد من و فیدل را تهدید کند!»
...
«هلن، شکست خوردم. خیلی وقت بود چنین جراحاتِ شدیدی برنداشته بودم.
«بدنم تا حدِ زیادی نامیراست. این زخمها کشنده نیستند، اما هیچ متحدی ندارم.
«لعنت، لعنت، لعنت!»
...
«هلن، باز هم تو را از دست دادم.»
لومیان به پایانِ دفترچهٔ جلدنرم و تاریک رسید و لحظاتی طولانی به این جمله خیره ماند.
گویی به مجسمه تبدیل شده بود.
پس از چند دقیقه، لومیان بیاختیار دستِ راستش را بالا آورد تا شقیقههایش را بمالد.
نشانههای اعماقِ مرگ، جزیره رستاخیز و هریسون ذهنش را پر کرد و ناگهان پشیمان شد که چرا از فرانکا کمک نخواسته است.
برای اطمینان از مرگِ بیدردسرِ برمن، از همان ابتدا قصد نداشت روحِ وارلاک شیطانی را احضار کند. این یعنی برنامهای برای بازگشت به تریر و آوردنِ فرانکا به موقعیتِ فعلیاش نداشت.
با این حال، اکنون غریزهاش او را وامیداشت تا بیشتر در روشِ رستاخیزی که هریسون ترسیم کرده بود، کاوش کند. دلش میخواست از جزیرهای که ساکنانش مرگ و تولدِ دوبارهٔ پیاپی را تجربه میکردند، سر در بیاورد.
هووف... لومیان دفترچه را بست و نفسش را بیرون داد. کوشید دانشِ خود را از علومِ غریبهٔ مرتبط با مرگ به یاد بیاورد.
به یاد آورد که واژههای «مرگ» و «نشان» را در کنارِ هم شنیده است.
خانمِ شعبدهباز هنگامِ پاسخ به سؤالی دربارهٔ شخصیتِ تودور در چشمهٔ زنانِ سامری، به اصطلاحِ «نشانِ مرگ» اشاره کرده بود!
یعنی این مفهومی جدا از ارواحِ باقیمانده و ردپای روحیه که مستقیماً به رستاخیز ربط داره؟
از اعماقِ مرگ... تو اعماقِ مرگ چی پنهان شده...
چیزایی که الان میدونم و صراحتاً به مرگ ربط دارن: جهانِ زیرین، چشمهٔ زنانِ سامری، رودخانه استیکس که دو جهان رو به هم وصل میکنه...
حیف شد. برام سؤاله که هریسونِ جزیره رستاخیز چه شکلیه...
دانشِ ثبتشدهٔ برمن خیلی آشفتهست. انگار هر فکری به ذهنش میرسیده مینوشته. بدونِ اون، تنظیمِ یه آیینِ رستاخیزِ کامل و اصولِ مربوط بهش خیلی سخته...
نه، فقط سخت نیست. غیرممکنه. برمن فقط چیزایی رو نوشته که میترسیده یادش بره. بقیهٔ دانشش کلاً نیست... لومیان بارِ دیگر شقیقههایش را مالید و نقشهٔ گنجِ جعلی را باز کرد. پس از بررسیِ دقیق، نتوانست تشخیص دهد کدام بخشها واقعی و کدام ساختگیاند.
قصد داشت سپیدهدم نقشه را برای فرانکا و ژنا بفرستد تا آنها با استفاده از علومِ غریبه تفاوتِ میانِ واقعی و جعلی را مشخص کنند.
...
صبحِ روزِ بعد، لومیان دهانش را با دستمال پاک کرد و به لودویگ که با ظرفهای صبحانه گلاویز بود، چشم دوخت.
تق، تق، تق. ضربهای ملایم روی در طنین انداخت.
لومیان اشاره کرد لوگانو در را باز کند و گفت: «بفرمایید تو.»
واقعاً فکر میکنی من نوکرم؟ باشه، چون پول میدی رئيسی... لوگانو در دل غرولند کرد و میزِ غذا را ترک کرد تا در را باز کند.
فیلیپ بیرونِ در بود.
فیلیپ واردِ اتاق شد و به لومیان لبخند زد.
«دو ساعت و نیمِ دیگه بادبان میکشیم. اگه چیزِ خاصی هست که میخواید بخرید، هرچه زودتر انجامش بدید.»
لومیان در حالی که برمیخاست، با لبخند جواب داد: «نه، چیزی نیست.»
فیلیپ نگاهی به بیرونِ پنجره انداخت و گفت: «راستی، شاید خبر نداشته باشید، اما وارلاک شیطانی دستگیر شده.»
لوگانو با تعجب پرسید: «جدی؟»
طیِ چند روزِ گذشته، داغترین موضوعِ بحث میانِ مسافرانِ کشتی، وارلاک شیطانی برمن بود؛ همان کسی که باعث شده بود در بندرِ فاریم بمانند.
فیلیپ با دیدنِ لومیان که ابروهایش را به نشانهٔ پرسش بالا انداخته بود، با چهرهای آسوده گفت:
«برمن نهتنها دستگیر شده، بلکه به شکلِ یه جنازه پیداش کردن.»
لومیان که کنجکاو شده بود، پرسید: «کارِ کی بوده؟»
فیلیپ سر تکان داد.
«هنوز همهٔ جزئیات رو نمیدونم. چیزی که میدونم اینه که ارتباطِ نزدیکی با کلیسای ابله داره. میگن ماجراجویی به اسمِ گرمان اسپارو پیکِ اونهاست.»
لوگانو مشتاقانه پرسید: «ممکنه خودِ اون ماجراجو دستبهکار شده باشه؟»
در دریا، طبیعتاً از زبانِ ملوانان، مسافران و باربرانِ اسکله دربارهٔ ایمان به ابله شنیده بود و هیچ شکی به آن نداشت.
فیلیپ آهی عمیق کشید و گفت: «سخته گفتنش. اما هر کسی که بتونه یه وارلاک شیطانی رو از پا دربیاره، باید دستکم بهاندازهٔ یه دریاسالارِ دزدانِ دریایی قدرتمند باشه.»
ناگهان، همهمهای از سمتِ پلکانِ کشتی به گوش رسید. مسافرانی که قرار بود در بندرِ فاریم سوار شوند، سرانجام اجازه یافتند واردِ کشتیِ پرنده پرواز شوند.
لومیان به پنجره نزدیک شد و چهرهای آشنا دید.
باتنا کنته!
او و آن ماجراجوی زنِ دوستداشتنی با هم از عرشه بالا آمدند.
لومیان پنجره را باز کرد و صدا زد: «باتنا، شما هم میرید پورت سانتا؟»
باتنا با تعجب سر بلند کرد و چشمانش روی اتاقهای طبقهٔ بالا ثابت ماند.
با دیدنِ لویی بری، نیشخندی زد و جواب داد: «دقیقاً. میرم تا آیینِ نیایشِ دریای پورت سانتا رو تماشا کنم!»