چپتر 533: فراموش‌شده
چپتر 533: فراموش‌شده
«اسمش لویی بریـه.»
نگاهِ فیلیپ روی آخرین جمله خشک شد.
اون؟
اون وارلاکِ شیطانی رو کشته؟
ناگهان صحنهٔ فاجعهبارِ اتاقِ ۵ در بخشِ درجهیک را به یاد آورد، انگار که گلولهباران شده بود.
یعنی درگیریِ بینِ لویی بری و وارلاکِ شیطانی برمن این خرابی رو به بار آورده بود؟
شایعه شده بود که کلیسای ابله روزِ بعد سرِ برمن رو با جایزه عوض کرده، اما اینجور کارها فوری انجام نمیشه. نصف روز تأخیر کاملاً عادیه!
لویی بری واقعاً وارلاکِ شیطانی رو کشته؟
اون واقعاً اینقدر قویه؟ من که اصلاً متوجه نشدم...
میدونم که آهنربای دردسره و خیلی چیزا قدرت و ذاتِ غیرقابلپیشبینیش رو نشون میده، اما اینکه وارلاکِ شیطانی رو شکست داده باشه غافلگیرم کرد. تازه به نظر میرسید هیچ خراشی هم برنداشته.
اون حتی اثراتِ نبرد رو فقط توی یه اتاق محدود کرده بود تا مطمئن بشه هیچکس چیزی نمیشنوه...
ممکنه همون کسی باشه که باسیل استخوانشکن رو فراری داد؟ نه، اون نزدیکِ من بود و هیچ حرکتی نکرد... مگه اینکه باسیل اونو بشناسه و بدونه چقدر خطرناکه؟
کسی که بتونه وارلاکِ شیطانی رو از بین ببره قطعاً میتونه استخوانشکن رو هم بترسونه... با اینکه باسیل با وجودِ جایزهٔ کمترش، شاید از برمن ضعیفتر نباشه. اما لویی بری این توانایی رو داره که برمن رو بدونِ هیچ ردی ساکت کنه...
پس چی باعثِ برخورد با دریانوردانِ مرگ شد؟
فیلیپ در دل زمزمه کرد.
هرچند نمیتوانست کاملاً بپذیرد جوانی که همیشه با لبخند در کافه لاف میزد، همان ماجراجوی قدرتمندی باشد که وارلاکِ شیطانی را شکست داده، اما از دامن زدن به شکوتردیدهایش نیز پرهیز کرد.
خدمهای که تلگراف را آورده بود با صدایی خفه پرسید: «رئیس، باید... باید جعلی بودنِ هویتِ لویی بری رو لو بدیم؟»
فیلیپ بیاختیار کاغذِ تلگراف را بالا برد و ضربهٔ آرامی به سرِ زیردستش زد.
«از جونت سیر شدی؟ بارها تأکید کردم، وقتی روی کشتی با چیزای غیرعادی روبهرو میشید، تا وقتی بحرانِ فوری نیست نادیدهشون بگیرید و صبر کنید تا به مقصد برسیم.»
فیلیپ لحظهای درنگ کرد؛ نگران بود که مبادا زیردستش از روی کجفهمی یا ناباوری دست به حماقت بزند. پس با دقت توضیح داد: «ما هنوز روی دریاییم. حتی اگه همین الان هویتهای جعلی رو گزارش بدیم، تأییدِ هویتِ واقعیِ لویی بری و وجودش دردی از ما دوا نمیکنه، مگه اینکه کسی از پورت سانتا راه بیفته. تازه اینجور همکاریهای بینالمللی به روزها نامهنگاریِ قبلی نیاز داره. تا کمک برسه، لویی بری احتمالاً از کشتی پیاده شده.
«گذشته از این، تأییدِ هویتِ واقعیش زمان میبره. اگه بخوایم لوش بدیم، این خطر رو به جون میخریم که لویی بری متوجه بشه و تلافی کنه. میارزه؟
«ترجیح میدم آرامشِ این چند روزِ گذشته رو حفظ کنم.»
مردِ خدمه لحظهای درنگ کرد و در نهایت با تصمیمِ رئیس موافق بود.
فیلیپ آهِ آسودگی کشید، تلگراف را پاره کرد و با بیخیالی در سطلِ زباله انداخت.
فیلیپ پیش از ترکِ اتاق و پایین رفتن از پلهها بهسوی عرشه، دستور داد: «به گیرندهها و مترجمای تلگراف بگو این اطلاعات رو مخفی نگه دارن!»
درست همانطور که به برنامههای عاشقانهاش برای آن شب با معشوقهٔ تازهیافتهاش فکر میکرد، با دیدنِ لویی بری، شخصیتِ اصلیِ تلگراف، افکارش ناگهان متوقف شد. او آنجا کنارِ نردههای کشتی ایستاده بود و نگاهش را به دریای آبیِ آرام دوخته بود. با یک دست کلاهِ حصیریِ طلاییرنگی را بیهدف میچرخاند و در دستِ دیگرش لیوانی از شامپاینِ طلاییِ روشن داشت.
لومیان، گویی نگاهِ فیلیپ را حس کرده باشد، برگشت و چشم در چشمِ او دوخت.
لبخندِ محوی بر لبانِ لویی بری نقش بست. لیوانِ شامپاین را در دستِ راستش بالا برد، گویی به سلامتیِ او مینوشد، و سپس جرعهای با آرامش سر کشید.
بدنِ فیلیپ منقبض شد، اما مصمم بود هرگونه تغییر در حالتِ چهرهاش را پنهان کند.
لویی بری فقط داره سلام میکنه، یا از تلگراف و تصمیمِ من خبر داره؟
...
واا! واا! واا!
مرغانِ دریاییِ سرسفید با وقار زیرِ آسمانِ آبی و بکر اوج میگرفتند؛ صدایشان با مرغانِ بندرِ گاتی و بندرِ فاریم تفاوت داشت.
گاهی ارتفاع کم میکردند و از کنارِ قایقهای ماهیگیریِ چوبی با بادبانهای سفیدِ برافراشتهشان میگذشتند.
ماهیگیری که صنعتِ حیاتیِ پورت سانتا بود، ترس و احترام به دریا را در رگهای هر ماهیگیر جاری میکرد.
هرچند ممکن بود فرزندانی داشته باشند که از باورهای کلیسای مادرِ زمین روی برگردانند، اما هرگز نوادگانی را برنمیتابیدند که جرئت کنند به آیینِ مقدسِ نیایشِ دریا کفر بورزند.
لومیان با تماشای این مناظر که با بنادرِ اینتیس تفاوت داشت و رشتهکوهِ پورت سانتا که رفتهرفته در دوردست سر برمیآورد، در دل به درگاهِ ابله نیایش کرد.
سفر از بندرِ فاریم به پورت سانتا به طرزِ شگفتانگیزی بیدردسر پیش رفت
—نه توفانی در کار بود، نه دزدِ دریایی، و نه هیچ برخورد با حوادثِ فرابشری.
این وقفه چند روز آرامش برایش به ارمغان آورد. لومیان دو کتابِ پایهٔ زبانِ هایلندر را تمام کرد و اطلاعاتِ مربوط به موجوداتِ عالمِ ارواح را از نظر گذراند.
او نتوانست هیچ توصیفی از آردن، روحِ پلیدِ اعماقِ مرگ پیدا کند. مشخص نبود که آیا خانمِ شعبدهباز این اطلاعات را از قلم انداخته یا خودش هم از آن بیخبر بوده است.
لومیان که در چند روزِ گذشته استراحت کرده بود، از پنجرهٔ اتاقِ نشیمنِ کابینِ ۵ در بخشِ درجهیک قولنجِ گردنش را شکست و گفت: «نیم ساعتِ دیگه واردِ بندر میشیم.»
اینجا میتونست سرنخهایی از اعضای کلیدیِ دروغِ آوریل، یعنی بارد و اولترامن باشه!
البته، میتونست یه تله هم باشه.
بدنِ لومیان از شدتِ انتظار کمی لرزید.
سرانجام، پرندهٔ پرواز بهآرامی در پورت سانتا پهلو گرفت.
لومیان دست در دستِ لودویگ، در حالی که لوگانو با چمدانها دنبالشان میآمد، بهسوی پلکانِ کشتی رفتند. روی عرشه، به باتنا کنته و همراهش نولفی برخوردند که از قبل منتظرِ نوبتشان بودند.
شاید نولفی تحتتأثیرِ حرفهای لومیان دربارهٔ غنیمت شمردنِ لحظه بهعنوانِ یک ماجراجو قرار گرفته بود که با وجودِ اصرارِ اولیهاش بر داشتنِ کابینهای جداگانه، از دو روز پیش به کابینِ باتنا نقلمکان کرده بود.
چهرهٔ باتنا از اعتمادبهنفس گل انداخته بود. دست تکان داد و با صدای بلند گفت: «لویی، اصلاً بهت نمیاد ماجراجو باشی. کدوم ماجراجویی بچهش رو با خودش میبره دریا؟»
لومیان با لبخند جواب داد: «مگه محافظت از بچههای کارفرما یکی از وظایفِ رایجِ ماجراجوها نیست؟»
به یک معنا، کلیسای خدای دانش و خرد واقعاً کارفرمایش بود.
باتنا با نگاه به لودویگ که لباسِ نجیبزادهای خردسال به تن داشت و کیفمدرسهایِ قرمزرنگ و متمایزی به دوش میکشید، توضیحِ لومیان را منطقی یافت.
با این حال، بیاختیار از خود پرسید چطور پدر و مادرِ این بچه توانستهاند اینقدر بیخیال باشند و پسرشان را به ماجراجویی غریبه بسپارند؟
لومیان افزود: «در عینِ حال، پسرخواندهمم هست.»
باتنا که تازه متوجهِ قضیه شده بود، به بندرگاهِ پایین اشاره کرد.
«برنامهت چیه؟ کجا میخوای بمونی؟ با هم بریم مراسمِ دعای دریا؟»
«هنوز مطمئن نیستم. اگه خدایان بخوان، شاید دوباره راهمون به هم بیفته.» رفتارِ لومیان با رسیدن به پورت سانتا تغییر کرده و اعصابش به حالتِ آمادهباش درآمده بود. فاش کردنِ بیدلیلِ محلِ اقامتش دیگر در برنامههایش جایی نداشت.
باتنا که به حرفهای گاهوبیگاهِ غیببینمانندِ لومیان عادت کرده بود، متوجهِ چیزِ غیرعادیای نشد. آهی کشید و گفت: «امیدوارم دوباره راهمون به هم بیفته.»
باتنا با تکان دادنِ بیتفاوتِ دستش، نولفی را بهسوی پلکان راهنمایی کرد.
لومیان لبخند زد و بهعنوانِ یادآوریِ آخر گفت: «زبانِ هایلندر بلدی؟»
باتنا با اشاره به نولفی که چهرهٔ دوستداشتنی، موهای سیاه و چشمانِ قهوهایاش از تبارِ مختلطِ فیناپوتری و اینتیسیاش خبر میداد، جواب داد: «یه کم. مادرش اهلِ پورت سانتاست. اون خونِ فیناپوتر و اینتیس رو تو رگهاش داره.»
بومیِ پورت سانتا... پس برای همینه که وقتی از مراسمِ دعای دریا باخبر شدی، دلت میخواست تجربهش کنی.
لومیان سکوت کرد و پایین رفتنِ باتنا و نولفی را از پلکانِ کشتی با چمدانهایشان تماشا کرد.
باتنا پیش از ترکِ محلهٔ بندرگاه نظرش را گفت: «لویی نه تنها دستودلباز و خونگرمه، بلکه شوخطبعم هست. خیلی حرفهای به نظر میرسه.» نگاهی به پرندهٔ پرواز انداخت و به نولفی گفت: «همین الان محلِ اقامتشون رو نگفت. مشخصه که نمیخواد شرایطِ کارفرماش رو فاش کنه. احتمالاً اومده پورت سانتا تا اون بچه رو تا خونهش همراهی کنه.»
نولفی بهآرامی سر تکان داد.
«نباید میپرسیدی. همراهانِ یه ماجراجو فقط مالِ زمانِ حال هستن. ممکنه تو آینده دیگه راهمون به هم نیفته.»
«هاها، تحتتأثیرِ فلسفهٔ زندگیِ لویی قرار گرفتی.» باتنا متوجهِ روزنامهفروشی شد که نزدیک میشد و به نولفی پیشنهاد داد: «چند تا روزنامه دربارهٔ شایعاتِ دریایی بخر. ما چند روزه تو دریاییم و از همهجا بیخبریم.»
نولفی هم همین فکر را داشت و با استفاده از سکههای مسیِ دگان که از قبل تبدیل کرده بود، دو روزنامه خرید.
در خیابان ایستاد، روزنامهٔ محبوبِ بندرِ ساحلی، یعنی «اخبارِ پنج دریا» را باز کرد و مشغولِ خواندنِ مطالبش شد.
باتنا که با زبانِ هایلندر آشنایی نداشت، صبورانه منتظر ماند تا نولفی اخبار را هضم کند و اطلاعات را به او انتقال دهد.
ناگهان چشمانِ نولفی ریز شد و چنگش روی روزنامه محکمتر گشت.
باتنا با کنجکاوی پرسید: «چی شده؟»
نولفی پیش از گفتن مکثی کرد: «تو بندرِ فاریم شایعه شده ماجراجویی که وارلاکِ شیطانی رو شکار کرده، اسمش...»
باتنا اصرار کرد: «اسمش چیه؟»
نولفی چند ثانیه ساکت ماند و بعد گفت: «اسمش... اسمش لویی بریه.»
لویی، لویی بری؟
باتنا جا خورد.
...
لومیان، لودویگ و لوگانو صبورانه منتظر ماندند تا بیشترِ مسافران پیاده شوند و بعد خارج شدند.
همینکه لومیان از پلکانِ کشتی پایین آمد، زنی با لباسِ سیاهِ راهبهها و کلاهی همرنگِ آن توجهش را جلب کرد. زن که چمدانی قهوهای در دست داشت، به یک دوراهی پیچید.
مـ... ممکنه همون زنِ گریونی باشه که از تو عینکِ رازکاوی دیدم؟
لومیان با این فکر، متفکرانه نگاهش را برگرداند.
در حینِ حرکت، ذهنش درگیرِ برنامههای آیندهٔ نزدیک بود.
اول از همه، باید مسافرخانهای در محلهٔ بندرگاه پیدا میکرد. دوم، باید نامهای به خانمِ شعبدهباز مینوشت و رسیدنش به پورت سانتا را خبر میداد. این وضعیت به ارجمندِ آسمانی مربوط میشد و چهبسا در راستای نقشههای لوکی بود. بیاحتیاطی اصلاً جایز نبود.
نامه نوشتن به خانمِ شعبدهباز...
نامه نوشتن!
مردمکهای لومیان گشاد شد؛ سعی داشت تشخیص دهد آیا دنیای پیشِ رویش واقعی است یا نه.
در تمامِ روزهایی که سوارِ کشتی بود، مدام فراموش کرده بود به خانمِ شعبدهباز نامه بنویسد!
قصد داشت با دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظمِ خود مشورت کند و دربارهٔ اهمیتِ اتفاقاتِ مکررِ مربوط به فجایعِ پرندهٔ پرواز بپرسد.
اما کاملاً آن را از یاد برده بود!