چپتر 536: یکی در روشنایی و یکی در تاریکی
چپتر 536: یکی در روشنایی و یکی در تاریکی
اولویتِ فوریِ لومیان پس از رسیدن به پورت سانتا، کاوش در رویدادهای آیینِ نیایشِ دریای پیشین بود، بهویژه تمرکز بر افرادی که در آن حادثه درگیر بودند. این بررسی برای پردهبرداری از هویتِ واقعیِ اعضای کلیدیِ دروغ آوریل حیاتی بود.
با این حال، این مرحله از جستوجویش خطراتِ ذاتیِ فریب و تلههای احتمالی را به همراه داشت.
پیش از آنکه از آرکانای صغیر —شوالیه شمشیرها— کمکی بخواهد، درکِ پیچیدگیهای شوخیِ سالِ گذشته از هر چیزی مهمتر بود. لومیان کمک گرفتن در چنین مسائلی را معقول نمیدانست.
دانشِ مهرومومشده پیرامونِ رویدادهای پورت سانتا آشکار میکرد که مگر شوالیه شمشیرها تصادفاً آنجا حضور میداشت، وگرنه کمکِ چندانی از دستش برنمیآمد.
در ابتدا، هدفِ لومیان جمعآوریِ اطلاعات دربارهٔ آیینِ نیایشِ دریا و حادثهٔ سالِ پیش بود، اما به نظر میرسید چنین جزئیاتی منحصر به همین مکان باشد. اعضای پیرامونیِ دروغ آوریل که نقشهای کوچکی داشتند، دیدگاههای محدودی ارائه میدادند و تنها تکههای کوچکی از این معما را در دست داشتند.
لومیان با تکانِ مچِ دستش، پاسخِ خانمِ شعبدهباز را به گلولهٔ آتشی شعلهور تبدیل کرد.
از اتاقخوابِ اصلیِ سوئیت بیرون رفت و رو به لوگانو که در اتاقِ نشیمن منتظر بود، گفت: «بیا یه هویتِ محلی برای خودمون دستوجا کنیم.»
لوگانو پس از کمی فکر به لومیان یادآوری کرد: «شما همین الانم از هویتِ لویی بری برای گرفتنِ اتاق تو متل استفاده کردید.»
یعنی وقتِ رفتنه؟
اینطوری کرایهٔ یه هفتهٔ تمام هدر نمیرفت؟
با فکر کردن به آن ۱۰.۵ ریزوت طلا، دلِ لوگانو به درد آمد.
پول خرج کردن که مشکلی نداشت؛ فقط نباید حرومش میکردن!
او بهعنوانِ شکارچیِ جایزهبگیری که سالها زندگیِ سختی را گذرانده بود، حساسیتِ زیادی به پول داشت. وگرنه آنقدر پوستکلفت نبود که از لومیان تقاضای «کار» کند.
لومیان با لبخند پرسید: «مشکلی هست؟»
در گرمای اکتبرِ پورت سانتا، لومیان لباسِ سادهای به تن داشت؛ پیراهنِ کتانِ روشن، شلوارِ قهوهای و کلاهِ حصیریِ طلاییرنگی که در دست گرفته بود.
برای لحظهای، لوگانو نمیدانست که آیا باید نگرانیِ اصلیاش، یعنی مسئلهٔ پول را به زبان بیاورد یا نه. سرانجام تصمیم گرفت بحث را پیش بکشد.
«رئیس، من چند تا روزنامه از تو خیابون گرفتم. انگار تو بندرِ فاریم شایعه شده که شما وارلاکِ شیطانی رو از پا درآوردید.»
لوگانو با خواندنِ این خبر، چند بار چشمانش را مالیده بود تا ببیند اشتباه خوانده است یا نه.
رئیسش کِی وارلاکِ شیطانی رو نابود کرده بود؟
چرا من خبر ندارم؟
تنها خاطرهٔ اتاقخوابِ اصلی که انگار بمباران شده بود، شک و تردیدش را برمیانگیخت.
لومیان با تکانِ مختصری به سرش جواب داد: «کارِ من بود.»
«...» لوگانو برای لحظهای تواناییِ مرتب کردنِ کلماتش را از دست داد.
پس از مکثی کوتاه، کنجکاویاش را پس زد و خودش را به فهمیدن زد.
«شما جایزهٔ ۶۰۰,۰۰۰ ورلدوری و یهسری غنیمتِ جنگی به جیب زدید. جای تعجب نیست که این اواخر اینقدر پول خرج میکنید...»
دیگر کرایهٔ ۲۰ تا ۳۰ ورلدوری ولخرجی به نظر نمیرسید.
لومیان با لحنی خنثی فاش کرد: «همهش رو اهدا کردم.»
لوگانو بیاختیار گفت: «چرا؟»
لومیان نگاهی به او انداخت.
لوگانو فوراً دهانش را بست و لبخندی احمقانه زد.
«باید جامون رو عوض کنیم. شهرتِ لویی بری تو دریای مه، اون رو به هدفِ آسونی تبدیل میکنه.»
لومیان در آن نگاه، پیامِ ناگفتهای را منتقل کرد:
اینجا کی رئیسه؟ تو یا من؟
برای اهدای جایزه باید از تو اجازه میگرفتم؟
لومیان با لبخندی محو پرسید: «کی گفت قراره جابهجا بشیم؟»
لوگانو که غافلگیر شده بود، با لکنت گفت: «جابهجا نمیشیم...»
لبخندِ لومیان معنایی مرموز در خود داشت، وقتی گفت: «فکر میکنی برای چی از روحانیِ کلیسای ابله که تو گرفتنِ جایزه کمک کرد، نخواستم هویتم رو پنهان کنه؟»
لویی بری، ماجراجوی سرشناس، همچون فانوسی عمل میکرد که توجهها را به خود میکشید و چشماندازِ تهدیدهای احتمالی را آشکار میساخت. لومیان به پوششی محلی و نامحسوس نیاز داشت تا بیسروصدا در سایهها عمل کند.
لوگانو که با پیچیدگیِ انگیزههای کارفرمایش دستوپنجه نرم میکرد، اعتراف کرد: «مـ-من فکر میکردم شما فقط میخواید تو پنج دریا به اندازهٔ گرمان اسپارو مشهور بشید.» حس میکرد چیزِ بیشتری زیرِ این ظاهر پنهان است.
لومیان خندید.
«تو نسلِ ما کیه که نخواد به شهرتِ گرمان اسپارو تو پنج دریا برسه؟»
این میل به دیدهشدن، غرورش را ارضا میکرد و دلیلی موجه به دست میداد تا نگذارد تیس، اسقفِ کلیسای ابله، هویتش را کاملاً پنهان کند. انگیزهای سطحی —که آنقدر واقعی بود تا مردم باورش کنند— میتوانست بهخوبی مقاصدِ پنهان را بپوشاند.
«آه...» لوگانو که حس میکرد نمیتواند چهرهٔ واقعیِ لومیان را رمزگشایی کند یا هدفِ نهاییاش را بفهمد، در دل آهی کشید.
هی، من فقط یه کارندهام، یه دکتر، و یه شکارچیِ جایزهبگیرِ کارکشته. هوشِ من فقط در حدِ آدمای عادیه...
لومیان نگاهی به لودویگ انداخت که داشت املتِ سیبزمینی میجوید و اعلام کرد: «بریم.»
چوبلباسی را به نقطهای کور هل داد و کلاهِ حصیریِ طلایی را رویش آویزان کرد تا اگر کسی از ساختمانِ روبهرو نگاه میکرد، توهمِ شبحی نامحسوس را ایجاد کند.
لومیان پس از خروج از متل سولو، در امتدادِ خیابانِ سنگیِ خاکستریسفید بهسمتِ میخانههای پرجنبوجوشِ نزدیکِ بندر قدم زد. لوگانو در حالی که دستِ لودویگ را گرفته بود، به دنبالش رفت.
خیابانِ باستانی خانههایی لکهدار با دیوارهای سفید و کاشیهای سرخ داشت. نزدیکِ ورودیهایی شبیهِ کوردو، پیرزنان زیرِ آفتاب گپ میزدند، اما در گرفتنِ شپش کمکی نمیکردند.
رهگذران نرم قدم برمیداشتند و صدایشان را پایین میآوردند تا آرامشِ فضا را حفظ کنند.
لومیان در گفتگویی ساده با فرانچسکو، متصدیِ بارِ میخانهٔ زیرزمینیِ پرنده پرواز، از پدیدهای فرهنگی در فیناپوتر آگاه شد که با ایمان به مادرِ زمین و اهمیتِ سنتهای خانوادگی شکل گرفته بود: «فرهنگِ مادرسالاری».
درونِ هر خانواده، محترمترین مادربزرگ که زادآورترین نیای آنها بود، احترامی بیمانند داشت. آنها بهعنوانِ «والدِ» بیچونوچرا، تا حدودی بر تکتکِ اعضای خانواده تسلط داشتند. این احترام حتی بیرون از چهاردیواریِ خانهشان هم پابرجا بود، زیرا این مادربزرگها نمادِ خانواده و تجسّدِ مادرِ زمین به شمار میرفتند.
تلفیقِ باورهای مذهبی و هنجارهای اجتماعی، جایگاهی بیهمتا برای این مادربزرگهای سالخورده رقم زده بود.
لومیان با تماشای این پویایی، به فکری فرورفت.
در استانِ ریستون، زنی شوهردار که عملاً نقشِ والد را ایفا میکرد، این حق را داشت که «مادام» خطاب شود و پیشوندِ «نا» پیش از نامش بیاید. آیا ممکن بود این سنت متأثر از فرهنگِ مادرسالاریِ فیناپوتر باشد که فقط یک کوه با آنها فاصله داشت؟
چوپانانِ چادرنشین و بازرگانانی که مسافتهای طولانی را میپیمودند، ناگزیر داستانِ تجربیاتشان را با خود میآوردند. رسومِ باستانیِ رشتهکوهِ داریژ و پیرامونش که بیش از یک هزاره قدمت داشتند، بیشک اثری ماندگار بر جای گذاشته بودند.
لومیان در حالِ گذر از خیابانهای باستانی اما آرام زیرِ نورِ درخشانِ خورشید، حسِ غربت کرد. گویی به فصلِ پرهیاهوی کوردو بازگشته بود؛ زمانی که بزرگترها در مزارع جان میکندند، در کوهستان به گوسفندان میرسیدند، یا به سفرهای شکار میرفتند و فقط پیرزنی و کودکانِ خردسال را جا میگذاشتند.
...
تریر، طبقهٔ سومِ دخمهها.
ژنا چشمانش را بست و حواسش را گسترش داد، اما ستونِ شبِ کریسمونای سیاه خاموش ماند و از هرگونه آه یا حرکتی تهی بود.
او با ارزیابیِ جایگزینیهای آینهای، محتاطانه به ستونِ مرموز و مصون از آبوهوا نزدیک شد و کفِ دستش را رویش گذاشت.
ستونِ سیاهی که سقفِ غار را نگه میداشت، اگرچه سرد و فلزی بود، اما بافتِ سنگیاش را حفظ کرده بود.
با این حال، ذهنِ کاوشگرِ ژنا چیزی فراتر از این اطلاعات دریافت نکرد.
او سر تکان داد و به فرانکا گفت: «هنوزم کار نمیکنه.»
ژنا در افکارش، آن دو باری را که صدای کریسمونا را شنیده بود به یاد آورد و دنبالِ وجهِ اشتراکشان گشت؛ هنگامِ ارتقایش و درونِ عالمِ آینهایِ ویژهای در تریرِ دورانِ چهارم.
هر دو بار، خطر و احساساتِ شدید مخرجمشترکِ ماجرا بودند.
ژنا زمزمه کرد: «خطری که موقعِ ارتقام به ساحره تهدیدم میکرد، با میدانِ قربانیگاه سرکوب شد. نکنه کلیدش احساساتِ شدیده؟» ژنا بلندبلند فکر کرد و در خاطراتِ رویدادهای دردناکی که احساساتش را برانگیخته بودند غوطهور شد،
از جمله مرگِ مادرش، جدایی از برادرش و دیگر تجربههای تلخِ رنجآور.
با وجودِ نوساناتِ آشکار در احساساتش، ستونِ شبِ کریسمونا خاموش ماند و آن آهِ وهمآلود همچنان دستنیافتنی بود.
فرانکا پس از لحظهای تأمل، پیشنهاد داد: «حتماً باید یه رویدادِ خاص باشه تا فعالش کنه؟»
ژنا لبش را گزید و جواب داد: «شاید. چرا طبقهٔ چهارم رو امتحان نکنیم؟ لومیان از سایهای حرف میزد که شک داشت بعد از مرگِ فرشتهٔ مسیرِ دیوبانو شکل گرفته باشه. اون باید کریسمونا باشه.»
دلِ فرانکا لرزید و تأیید کرد: «درسته. تازه، اون سایه با مهروموم کنترل میشه و تواناییِ حمله به آدما رو نداره. آره، پیششرطش اینه که دقیقاً به قوانینِ دخمهها پایبند بمونیم.»
پس از بحثی کوتاه، آن دو دورِ ستونِ شبِ کریسمونا چرخیدند، شمعها را عوض کردند و از پلههای سنگیِ باستانی و لکهدار پایین رفتند. زیرِ نگاهِ خیرهٔ نقشبرجستههای خاکستریتیره و واقعگرایانهای از سرهای انسانی در دو سوی دیوارهای صخرهای، پلهپله پایین رفتند.
فرانکا سکوتِ خفهکننده را شکست و گفت: «اینجا واسه داستانای ارواح عالیه. فضاش محشره.»
ژنا نگاهی به او انداخت و با طعنه پرسید: «ترسیدی؟»
فرانکا با لجبازی جواب داد: «مگه میشه؟»
ژنا خندید.
«اگه نترسیده بودی، فقط داستانِ ارواح تعریف میکردی تا منو بترسونی. الان فقط داری آه میکشی. یعنی بیشتر میخوای به صدات تکیه کنی تا شجاعتت رو ببری بالا.»
حیفِ استعدادته که مسیرِ تماشاگر رو انتخاب نکردی... بازیگرای تئاتر حتماً باید ذهنخونیِ آدما رو یاد بگیرن؟
فرانکا میخواست بحث کند که به آخرین پلهٔ سنگیِ باستانی رسیدند.
همزمان، حسِ خفقانی آنها را در بر گرفت.
لحظهای بعد، شعلهٔ زردِ شمعی در چشمانشان سوسو زد.
شعلهٔ شمع متعلق به آنها نبود. از دوردستِ طبقهٔ چهارمِ دخمهها پدیدار شده بود.