چپتر 537: افسون
چپتر 537: افسون
واکنشِ اولیهٔ فرانکا و ژنا دوری کردن از تازهوارد بود. در این هزارتوی زیرزمینیِ پر از جسد، نمیتوانستند در برابرِ زندگان احتیاط را کنار بگذارند.
با این حال، شرایط اجازهٔ دوری نمیداد. مجبور بودند شمعِ سفیدِ روشنی در دست داشته باشند؛ دفاعی ناچیز در برابرِ تاریکیِ پیشروندهٔ دخمهها. اما شعلهٔ شمع آنها را انگشتنما میکرد، فانوسی نمایان در دلِ سایهها. پنهانسازیِ واقعی نیازمندِ آن بود که پشتِ درهای مهرومومشدهٔ مقبرهای باستانی پناه بگیرند.
گزینهٔ نامرئی شدن یا کمین کردن در سایهها پرخطر بود؛ مطمئن نبودند این کار به معنای خاموش کردنِ شعلهٔ شمع است یا نه.
فرانکا و ژنا پس از ردوبدل کردنِ نگاهی خاموش، تصمیم گرفتند مسیری غیرمستقیم در پیش بگیرند و فاصلهای امن را با نورِ دوردستِ شمع حفظ کنند.
در آن سکوتِ خفهکننده که گویی خودِ زمان را متوقف کرده بود، دو دیوبانو با راهنماییِ تابلوهای مسیر و خطوطِ سیاه روی سقفِ غار، با احتیاط به سمتِ غرب پیش رفتند.
وقتی به نقطهای موازی با شعلهٔ شمع نزدیک شدند، فرانکا سرش را برگرداند تا به راهروی میانِ مقبرههای باستانی نگاه کند.
به لطفِ دیدِ در شبِ استثناییاش، شخصی را که شمعِ روشن را در دست میفشرد تشخیص داد.
مردی در ردای سیاه؛ رنگهای سیاهِ تیره و روشن در موهایش در هم آمیخته بود، نیمرخی ملایم، پوستی رنگپریده و بیجان و چشمانِ قهوهایِ تیره داشت که او را از اینتیسیها متمایز میکرد.
فیناپوتری؟ بسیار شبیه، اما با تفاوتی ظریف. چرا حس میکنم آشناست؟ کی قبلاً این آدم رو دیدم؟ نکنه تو پسکوچههای حافظهٔ صاحبِ اصلیِ بدنم ردی گذاشته؟ فرانکا میلِ غیرقابلتوضیحی حس کرد که نزدیک شود و سرِ صحبت را باز کند.
نفسِ عمیقی کشید و آن را پس زد.
در تاریکیِ خاموشِ دخمهها، نزدیک شدنِ بیمهابا به غریبهها بهراحتی میتوانست درگیریِ غیرضروری ایجاد کند.
فرانکا زمانِ زیادی صرف کرده بود تا در شرایطِ مرگِ بدنِ اصلی و تجربیاتِ زندگیِ آن شخص کاوش کند. میخواست مطمئن شود هیچ مشکلِ باقیماندهای نیست که لازم باشد دربارهٔ آشنایانِ گذشته محتاط بماند.
مردی که ردای سیاه به تن داشت، با دیدنِ دو دیوبانو و اینکه قصدِ نزدیک شدن ندارند، به راهش ادامه داد و در نهایت پشتِ یک مقبرهٔ باستانی ناپدید شد.
ژنا نگاهش را برگرداند و یک گزینه را خط زد: «به دانشجوها نمیخوره.»
اگه این آدم فقط از روی کنجکاوی و هیجان نیومده باشه طبقهٔ چهارمِ دخمهها، یعنی انگیزهٔ روشنی داره. اومده دنبالِ عتیقههای سفارشی؟ اومده به جدش که تو این طبقه دفن شده ادای احترام کنه؟ یا یه فرابشره که داره تو علومِ غریبه و ساختارِ مهرومومِ دخمهها کاوش میکنه؟ شایدم مثلِ من و ژنا دنبالِ مکاشفاتِ سه ستونِ شبه. ذهنِ فرانکا احتمالاتِ مختلف را مرور کرد.
در طبقهٔ چهارمِ دخمهها، دو ستونِ شبِ دیگر در انتظار بودند: ستونِ شبِ ماریان و ستونِ شبِ لیوس.
اولی، پاپِ کلیسای الههٔ شبِ جاوید در دورانِ چهارم بود و دومی، برکتیافتهٔ مرگِ باستانی. هر دو در طولِ جنگِ چهار امپراتور داخلِ تریرِ دورانِ چهارم کشته شده بودند.
فرانکا پس از در میان گذاشتنِ تحلیلش با ژنا، با دستِ راستش، همان دستی که شمع نداشت، اشاره کرد و اطمینان داد: «نگرانِ انگیزهش نباش. تأثیری رو جستوجوی ما برای سایهٔ کریسمونا نداره.»
منم نمیخواستم درگیرش بشم. تو بودی که داشتی همهٔ احتمالات رو بررسی میکردی... اون تکانه رو تو قلبت حس کردم. واقعاً همین الان میخواستی در موردِ اون آدم تحقیق کنی؟ ژنا که با ظرافتهای رفتاریِ فرانکا هماهنگ بود، افکارِ همراهش را فهمید اما ترجیح داد ریز بخندد و این کشف را پیشِ خودش نگه دارد.
فرانکا گاهی اوقات میتوانست حسابی مغرور باشد!
پس از حدودِ پانزده دقیقه پیادهروی در مسیر، به غاری طبیعی به نامِ غارِ قارچِ دیوانه رسیدند.
ورودی با تودهای متراکم از قارچهای رنگپریده و بیجان که رگههایی از سیاهی داشتند، مهروموم شده بود.
فرانکا با کنجکاوی به آنها نگاه کرد: «چرا اینقدر قارچ اینجاست؟»
پیش از آنکه ژنا بتواند جواب دهد، ادامه داد: «باشه، باشه، باشه. میدونم. الان وقتِ گشتوگذار و ماجراجویی نیست.»
ژنا که از زمانِ ورود به طبقهٔ چهارمِ دخمهها احساسِ خفگی میکرد، ناراحتیاش را با کلماتِ رکیک بیرون ریخت، گویی در فضایی محبوس شده بود که به او فشار میآورد: «لعنتی، من که جلوتو نگرفتم. شاید سایهٔ کریسمونا تو همین غارِ قارچ باشه.»
فرانکا در آستانهٔ جواب دادن بود که توجهش به پیکری جلب شد که در گوشهٔ روبهرو ایستاده بود.
پیکر که ردای سفیدِ ساده و بیآلایشی به تن داشت، موهای سیاه و لخت، اجزای چهرهٔ بینقص و هالهای مقدس داشت. زیباییاش فراتر از محیطِ تاریک، ساکت و کثیفِ اطراف بود، گویی از اعماقِ تخیلِ انسان بیرون آمده بود.
کریسمونا! این نام همزمان در ذهنِ فرانکا و ژنا طنینانداز شد.
آنها واقعاً به سایهای برخورده بودند که گمان میرفت یک فرابشرِ ردهٔ بالا باشد؛ دیوبانو، کریسمونا!
ژنا با بازیابیِ خونسردیاش، به چشمانِ پیکر خیره شد و سعی کرد به هرمسِ باستانی بگوید: «سلام.»
زیباییِ زن متعلق به این جهان نبود و توجهِ همه را میربود. لبخندی محو گوشهٔ لبانش نشست.
افسونِ او تماموکمال رها شد.
ژنا و فرانکا مسحورِ آن لبخند، خود را گمگشته یافتند و ذهنشان روی یک فکرِ واحد قفل شد: بهش نزدیک شو، بهش نزدیک شو...
مثلِ پروانههایی که جذبِ شعله میشوند، با اینکه از خطراتِ نهفته در زیباییاش کاملاً آگاه بودند، بیاختیار به او نزدیک میشدند.
یک قدم، دو قدم، سه قدم... دو دیوبانو با چشمانی لبریز از شیفتگی، بهسوی زنی که ردای سفیدِ سادهای به تن داشت پیش رفتند.
همانطور که پیش میرفتند، ژنا بیاختیار آهی کشید و حسِ ترحمی در دلش بیدار شد.
وقتی چنین لبخندِ زیبایی داره، چرا آه کشید؟
با اتفاقِ غمانگیزی روبهرو شده بود؟
آه...
ژنا از این حالتِ گیجی بیرون آمد و فهمید زنِ سفیدپوش احتمالاً همان کریسمونا نیست که آه کشیده و از آنها محافظت کرده بود. دستکم، کاملاً شبیهِ او نبود!
دیدش فوراً شفاف شد و موهای سیاه و نرمِ آن پیکرِ زیبا را دید که در هوا تاب میخوردند. هر تارِ مو بهطرزِ غیرعادی ضخیم شده و نوکِ آنها شکاف خورده بود، شبیهِ ماری که دهان باز کرده باشد.
دهانِ مارهای قیرگون روبهروی ژنا و فرانکا قرار داشت، انگار منتظر بودند تا آنها نزدیکتر شوند.
بندِ دلِ ژنا پاره شد. بهسرعت فرانکا را گرفت و زمزمه کرد: «یه جای کار میلنگه!»
فرانکا که در ابتدا جا خورده بود، چند ثانیه تقلا کرد تا توانست از آن طلسمِ شیفتگی رها شود.
ناگهان ایستادند و تماشا کردند که چطور آن پیکرِ مقدسِ سفیدپوش لحظهای خیره ماند و سپس دوشاخه شد و در تاریکی ناپدید گشت.
فرانکا نفسش را بیرون داد و در حالی که هنوز ترس در وجودش پرسه میزد، گفت: «چرا تو دستورالعملِ دخمهها قانونی نیست که ارتباط با کسایی رو که شمع دستشون نیست ممنوع کنه؟»
ژنا توضیح داد: «شاید آدمای عادی اگه واردِ طبقهٔ چهارم بشن، تحتتأثیرِ محیط قرار بگیرن و نتونن ترسشون رو مهار کنن و قبل از اینکه با این سایهها روبهرو بشن، سریع از اینجا برن.»
فرانکا با کلافگی نگاهش کرد و گفت: «تو زودتر از من تونستی از طلسمِ اون روحِ زن رها بشی.»
ژنا افکاری را که لحظاتی پیش از ذهنش گذشته بود، بازگو کرد.
فرانکا دستِ راستش را بالا آورد و به صورتش کشید: «ولی منم آه و حرفای کریسمونا رو تو تریرِ دورانِ چهارم شنیدم... یعنی من واقعاً راحتتر شیفتهٔ زیبایی میشم؟»
در این لحظه، ناگهان سردرگمیِ عجیبی به جانش افتاد.
«راستش، همیشه برام عجیب بوده که ستونِ شبِ کریسمونا تو دخمههاست.
«در موردِ دو ستونِ شبِ دیگه، یکیشون متعلق به پاپِ سابقِ کلیسای شبِ جاوید، ماریان، و اون یکی به اسمِ برکتیافتهٔ مرگِ باستانی، لیوسه. دومی کنسولِ مرگه که خیلی با دخمهها جور درمیاد. اولی هم باید تو مسیرِ همسایهٔ مرگ باشه. بهعبارتِ دیگه، اونا ارتباطِ نزدیکی با مرگ، خانه و مردگان دارن. کریسمونا فاجعهست که کاملاً با اونا فرق داره.
«میتونم بفهمم چرا تو تریرِ دورانِ چهارم یه ستونِ غولآسا به نمایندگی از کریسمونا وجود داشت. چون اونجا یه عالمِ آینهٔ خاص هست. اون عالم قدرتِ الهیِ دیوبانوی نخستین رو که تو جنگِ چهار امپراتور به جا مونده، تو خودش داره. با این حال، چرا ستونِ شبِ کریسمونا تو ساختوسازِ دخمهها گنجونده شد؟ اون زمان یه فرشته که پیروِ امپراتورِ خون بود از بین رفت. چرا حتماً باید اون میبود؟»
ژنا آرام سر تکان داد و نگاهش را به نقطهای که پیکرِ مقدس ناپدید شده بود، برگرداند.
سعی کرد مسافتی را در آن جهت طی کند و ناگهان متوجه شد نقطهای که زنِ سفیدپوش در آن ایستاده بود، یک مقبرهٔ باستانی است.
برخلافِ دیگر مقبرههای طبقهٔ چهارم، درِ آن باز بود.
...
پس از ترکِ خیابانِ آکوینا که متل سولو در آن قرار داشت، لومیان کوچهٔ خلوتی پیدا کرد و گوشوارهٔ دروغ را با بیخیالی برای لوگانو انداخت.
لومیان به کافهای که در سمتِ موربِ روبهرویشان بود اشاره کرد: «کسی رو پیدا کن که تو ساختنِ هویتِ جعلی مهارت داشته باشه. ظاهرت رو تغییر بده و از قیافهٔ فعلیت استفاده نکن. من همونجا منتظرت میمونم.»
لوگانو که هیچ نشانهای از نگرانی در چهرهاش نبود، گفت: «بله، سرکرده.»
با وجودِ اینکه با این شهر آشنایی نداشت، آشنایانِ متعددی در اینجا ساکن بودند.
علاوه بر این، به زبانِ هایلندری مسلط بود.
لومیان تماشا کرد که چطور مترجم و راهنمایش تغییرِ قیافهاش را کامل کرد، دروغ را پس داد و بهسمتِ خیابانِ بارها به راه افتاد. سپس لودویگ را به داخلِ کافه برد؛ جایی که هر میز با دستهگلی تزئین شده بود.
آفتاب بهشدت میتابید و رهگذران را کمی سست و بیحال کرده بود.
لومیان بیتفاوت به این گرما، با تکیه بر دانشِ محدودش از کلماتِ هایلندری و با استفاده از اشاراتِ دست، موفق شد دو فنجان قهوهٔ تورس با شیر، یک شیرینیِ زردهٔ سانتا با خامهای که بهشکلِ برج درآمده بود، خوکِ شیرخوارِ کبابشده و اردکِ پختهشده در آبِ گلابی سفارش دهد.
لودویگ راضی بود.
لومیان در حالی که قهوهاش را مینوشید، نگاهی به کافه انداخت. متوجه شد که شش یا هفت میز عمدتاً توسطِ زوجهای بیستواندیسالهای که در حالِ قرارِ عاشقانه بودند، اشغال شده است. فقط یک زوجِ میانسال در میانشان به چشم میخورد.
با شنواییِ تیزِ لومیان، شنیدنِ تکههایی از مکالماتِ میزهای مجاور برایش دشوار نبود، هرچند بیشترِ آن را نمیفهمید. تنها چند کلمه برایش برجسته شد.
«اقیانوس... نیایش... سوار شدن... جزیره...»
نکنه دارن دربارهٔ آیینِ نیایشِ دریای ماهِ آینده بحث میکنن؟ لومیان در این فکر فرورفت و نگاهش را به بیرونِ پنجره دوخت.
در خیابان، دو مردِ جوان که شمشیرهای بلندی بر پشت داشتند، به دلیلی نامعلوم واردِ بحثِ داغی شده بودند. همانجا شمشیرهایشان را کشیدند و به نظر میرسید آمادهٔ دوئل هستند.