چپتر 538: ریشه‌های تاریخی
چپتر 538: ریشه‌های تاریخی
تلنگ! تلنگ! تلنگ!
حتی از پشتِ پنجرهٔ شیشهای هم لومیان صدای برخوردِ شمشیرِ دو جوان را در بیرون میشنید.
بیاختیار ابرو بالا انداخت.
واقعاً دارن با هم میجنگن؟
با اینکه دوئل در تریر رواج داشت، بهندرت پیش میآمد کسی بدونِ تشریفات دست به سلاح ببرد. معمولاً تمامِ مراحل را طی میکردند: تعیینِ نوعِ دوئل—سلاحِ سرد یا هفتتیر—امضای قرارداد، پیدا کردنِ شاهدی معتبر، و در نهایت قرض گرفتنِ سلاح از پیشخوانِ کافه یا بار. فقط این نوع دوئلها قانونی بود و پای پلیس را وسط نمیکشید.
اما کشیدنِ شمشیرِ بلند سرِ کوچکترین اختلاف، یا مقدمهٔ شورش بود یا انتقامجوییِ یک باند. چنین سلاحهای مرگباری بهندرت در دعواهای واقعی ظاهر میشدند.
امنیتِ پورت سانتا، یا بهتر بگویم پادشاهیِ فیناپوتر، تا این حد ضعیف است؟ لومیان از این موضوع جا خورد.
از پرندهٔ پرواز گرفته تا متلِ سولو، متوجهِ علاقهٔ محلیها به حملِ تیغه و شمشیر شده بود؛ چیزی که صحنههای رمانهای کلاسیک را به یاد میآورد.
واقعاً هم قانونی بود!
در مستعمرهٔ دریاییای مثلِ بندرِ فاریم، حملِ آشکارِ چنین چیزهایی بیسابقه بود. حتی خنجر را هم باید پنهان میکردند.
با این حال، برای او این مزیتی خوشایند به شمار میرفت.
لومیان مسحورِ تماشا، تقلای نومیدانهٔ دو جوان را از پشتِ پنجره زیر نظر گرفت و گهگاه در ذهنش دربارهٔ فنونِ مبارزهشان نظر میداد.
ناگهان گروهی از خیابان دواندوان نزدیک شدند.
همه زن بودند و کلاههای پارچهایِ سیاه با نقشهای سفید، آسترِ سیاه و زرهِ چرمیِ قهوهای به تن داشتند. شنلهای تیره مزین به نقشِ دو شمشیرِ متقاطع، و هفتتیرهای برنجی که به کمر بسته بودند، پوششِ آنها را کامل میکرد.
زنی که گروه را رهبری میکرد، ظاهراً در اواخرِ دههٔ بیستِ زندگیاش بود؛ با موهای سیاه، پرپشت و بهطورِ طبیعی فر، ابروهای کلفت، چشمانِ درشت و لبانِ سرخ و برجسته—
بسیار زیبا.
با قدی بیش از یک متر و هفتاد سانتیمتر، شمشیرِ راستی از پشتش بیرون کشید و با چهرهای سرد، دو مردی را که در خیابان میجنگیدند صدا زد.
لومیان فقط کلمهٔ «ایست» را فهمید.
دو جوان واقعاً دست از کار کشیدند، کنارِ خیابان ایستادند و در حالی که هیبتشان رنگ میباخت، توبیخِ گروهِ زنان را پذیرفتند.
پس از چند دقیقه، بدونِ اینکه دستگیر شوند، هر کدام با شمشیرش جداگانه به راه افتاد.
لومیان که از این وضعیت گیج شده بود، جرعهای از قهوهٔ تورسِ خود نوشید.
سدِ زبانی واقعاً دردسرساز بود.
پس از اینکه لودویگ با سرعتی کنترلشده غذای روی میز را تمام کرد، لوگانو با چهرهای معمولی و جلبتوجهنکن بازگشت.
لومیان عجلهای نداشت بپرسد آیا تاجرِ بازارِ سیاهی برای ساختِ هویتهای جعلی پیدا کرده است یا نه. با بیخیالی پرسید: «داشتنِ سلاحِ سرد تو پورت سانتا قانونیه؟»
لوگانو کلاهِ لبهگردِ سیاهش را پایین کشید و صدایش را آورد پایین.
«درسته. این یه رسمِ محلیه. دولتِ پادشاهیِ فیناپوتر به این سنت احترام میذاره. تازه، برای اونا خیلی هم خوبه که آدمای بیشتری تو استانِ گایا بمیرن.»
لومیان با کنجکاوی پرسید: «چرا؟»
لوگانو دستش را روی صورتش گذاشت، گویی میترسید کسی تعقیبش کرده باشد.
لومیان با دیدنِ این صحنه، گوشوارهٔ دروغ را به سمتش انداخت.
لوگانو با عجله به دستشویی رفت و به ظاهرِ اصلیاش برگشت، هرچند اجزای صورتش ظریفتر شده بود.
تازه آن موقع بود که نفسِ راحتی کشید و توضیح داد: «تا حالا اسمِ نبردِ سوگندِ شکستهشده به گوشت خورده؟»
لومیان که تحتِ آموزشِ سختگیرانهٔ اورور شکل گرفته بود، بیاختیار جواب داد: «نبردِ سوگندِ شکستهشده که تو سالِ ۷۳۸ از دورانِ پنجم شروع شد؟ همونی که توش لنبرگ، ماسین، سگار و بقیهٔ کشورهای کوچیکِ جنوبِ مرکزی از شمالِ پادشاهیِ فیناپوتر جدا شدن و کلیسای خدای دانش و خرد از کلیسای مادرِ زمین برید؟»
لوگانو جا خورد.
«آره.»
خودش فقط ایدهٔ مبهمی از آن داشت. اما طرفِ مقابل سالِ دقیق و نتیجهٔ نهایی را هم فاش کرده بود.
پس از چند ثانیه، لوگانو صدایش را پایین آورد و گفت: «تو نبردِ سوگندِ شکستهشده، کلِ استانِ گایا، بهخصوص اونایی که نزدیکِ رشتهکوهِ داریژ بودن، سعی کردن مستقل بشن ولی شکست خوردن.
«بعدها، برای محافظت در برابرِ بومیها، با وجودِ معادنِ باکیفیتِ آهن و زغالسنگ درست تو جنوبِ کوههای داریژ، پادشاهیِ فیناپوتر فقط کارخونههای ذوبِ آهن راه انداخت و هیچ کارخونهٔ اسلحهسازیای نساخت. حتی یه بومی هم تو نیروهای مستقر در اینجا نبود؛ همهشون رو به جاهای دیگه فرستادن.»
لومیان که بیاختیار به لودویگِ در حالِ لذت بردن از دسرش نگاه میکرد، پرسید: «اینجا قبلاً اعتقاد به خدای دانش و خرد رواج داشته؟»
کلیدِ استقلالِ لنبرگ، ماسین، سگار و سایرِ کشورهای منطقهٔ جنوبِ مرکزی، ایمانِ غالبشان به خدای دانش و خرد بود، نه مادرِ زمین.
لوگانو صادقانه سر تکان داد: «نمیدونم.»
بیآنکه دلسرد شود، به موضوعِ اصلی ادامه داد:
«باید بدونی که استانِ گایای باستان عمدتاً از چهار دسته آدم تشکیل میشد. اول، کشاورزا. دوم، ماهیگیرای جاهایی مثلِ پورت سانتا. سوم، کوهنشینایی که برای زنده موندن به معدن و شکار متکی بودن. چهارم، چوپانایی که خودت باهاشون آشنایی. اون سه دستهٔ آخر خیلی خشنن و تو درگیریا بدونِ ترس شمشیر میکشن.»
لومیان سر تکان داد.
واقعاً هم همینطور بود.
چه ماهیگیر، چه کوهنشین و چه چوپان، همه در فقرِ نسبی زندگی میکردند. آنها با بیرحمیِ طبیعت میجنگیدند و با خطراتِ گوناگونی فراتر از سکونتگاههای انسانی روبهرو میشدند. حتی باید مراقبِ افرادِ بدطینتِ میانِ خودشان هم میبودند. شمشیر و تیغه برایشان ضرورت بود، نه وسیلهای تزئینی.
لومیان بیواسطه از چوپانانِ مهاجر دربارهٔ حملهٔ گلهٔ گرگها و بیرحمیِ راهزنان شنیده بود و این موضوع تأثیرِ عمیقی بر او گذاشته بود.
لوگانو لیمونادی را که تازه سفارش داده بود یکنفس سر کشید و آهِ آسودگی برآورد.
«یکی از سه سازمانِ رزمیِ مادرِ زمین بهطورِ دائم تو استان گایا مستقره. اونا تو شمال در برابرِ ما و تو شمالِ شرقی در برابرِ لنبرگ نگهبانی میدن. همزمان، هدفشون نظارت رو محلیهاست.
«هه هه، برخورد با راهبههای جنگجو تو استان گایا و پورت سانتا چیزِ عجیبی نیست. رفتارِ اونا با بقیهٔ زنا فرق داره...»
چهرهٔ لوگانو رنگی از آسودگی و شیفتگی به خود گرفت.
گروهِ همین الان همون راهبههای جنگجویی بودن که نظم رو حفظ میکردن؟ لومیان تازه متوجه شد.
با لبخندی به لوگانو طعنه زد: «اونا راهبهن.»
لوگانو لبخندِ مرموزی زد و گفت: «راهبههای کلیسای مادرِ زمین عهدِ پاکدامنی نمیبندن. در عوض، قسم میخورن که تا قبل از یه سنِ خاص تا جایی که میتونن بچه بیارن. اگه ازت خوششون بیاد، خیلی پیشقدم میشن. بعضی وقتا حتی ممکنه یکم اصرار کنن. جوونای اینجا عاشقِ اینن که شجاعتشون رو جلو این راهبهها به رخ بکشن. شاید شجاعتشون چشمِ یکیشون رو بگیره.»
قسم خوردن برای آوردنِ بچههای زیاد تا قبل از یه سنِ خاص... عجیبه. با آموزههای مادرِ زمین جور درمیاد، اما آدم رو یادِ یه مادرِ دیگه میندازه. آدابورسومِ محلی، دخالتِ دولت، آموزههای دینی و رفتارهای غریزیِ جفتیابی، همه و همه در فرهنگِ عامهٔ این مکان که سلاحهای سرد در خیابانهایش حرفِ اول را میزدند، در هم تنیده شده بود. لومیان انتظار نداشت پشتِ چنین مسئلهٔ ظاهراً پیشپاافتادهای، اینهمه پیچیدگی نهفته باشد.
با کمی تأمل، به نظرش بسیار جالب آمد.
در آن لحظه، لومیان ناگهان حرفهای گذشتهٔ اورور را درک کرد.
«اگه بدونِ فشارهای زندگی به دانشگاه برگردم، تاریخ میخونم.»
پوف... لومیان نفسش را آهسته بیرون داد و رو به لوگانو کرد: «پیشرفتی داشتی؟»
لوگانو که هنوز در افکارش دربارهٔ راهبههای جنگجو غرق بود، غافلگیر شد و بهسختی توانست از عالمِ هپروت بیرون بیاید.
لومیان نوچنوچ کرد: «شما اینتیسیها...»
تازه آن موقع بود که لوگانو متوجهِ سؤال شد. لبخندِ خجالتزدهای زد و گفت:
«یه کارایی کردم. یه تاجرِ بازارِ سیاه با روابطِ خوب پیدا کردم که میتونه کمک کنه.
«میخوای ببینیش؟ اونم از نوادگانِ داریژه.»
«باشه.» لومیان قهوهاش را تمام کرد و برخاست.
...
تریر، طبقهٔ چهارمِ دخمهها.
ژنا و فرانکا هر کدام شمعِ سفیدِ روشنی در دست داشتند و با چشمانی خیره به مقبرهٔ باستانی که دهان باز کرده بود، در پیشروی تردید داشتند.
هیچکس نمیدانست چه چیزی آن داخل دفن شده است و ترس از ظهورِ چیزی سهمگین در فضا موج میزد.
در دنیای بیرون، این دو دیوبانو میتوانستند برای درکِ وضعیت از غیببینی استفاده کنند. با این حال، در دخمهها برقراریِ ارتباطِ نزدیک با عالمِ ارواحِ عادی تقریباً ناممکن بود. نتیجه کاملاً روشن بود.
به هر حال، لومیان نمیتوانست از طریقِ پیمایش دنیای ارواح وارد شود، اما میتوانست در محدودهٔ آن «تلپورت» کند.
پس از مکثی کوتاه، فرانکا جایگزینیِ آینهای خود را به ژنا داد و با عزمی راسخ قدم به جلو گذاشت. او با تکیه بر الهاماتِ روحیاش، محتاطانه به مقبرهٔ باستانی نزدیک شد.
هرچه نزدیکتر میشدند، نورِ زرد و کمجانِ شمع تودهای از استخوانهای رنگپریده را در ورودی نمایان میکرد که با لکههای کپکِ سبزِ مایل به سیاه پوشیده شده بودند.
فرانکا شمعِ سفید را بالا برد و نورش را به اعماقِ مقبره تاباند.
اسکلتها درهموبرهم پراکنده بودند و وجببهوجبِ زمین را پوشانده بودند. در وسط، تابوتی سنگی و کج، انبوهی از استخوانهای در حالِ پوسیدن را به نمایش میگذاشت.
فرانکا لحظهای تردید کرد و سپس گفت: «به نظر خطرناک نمیاد.»
تازه آن موقع بود که ژنا نزدیک شد و جایگزینیِ آینهای را پس داد.
فرانکا به بررسیاش ادامه داد و گفت: «چیزِ باارزشی هم اینجا نیست.»
در میانِ اشیاءِ تدفین اثری از جواهرات و دیگر وسایل نبود؛ احتمالاً در طولِ ساختِ دخمهها و باز شدنِ این مقبرههای باستانی گم شده بودند. هر چیزِ دیگری هم یا پوسیده یا خُرد شده بود. حتی از نقاشیهای دیواری نیز تنها ردِّ محوی به جا مانده بود.
ژنا مدتی نگاه کرد و با تردید پرسید: «زیرِ این استخوانها چطور؟»
فرانکا جلوتر رفت و گفت: «بذار یه نگاهی بندازم.» او گذاشت تارهای نامرئیِ عنکبوت پخش شوند و استخوانهای رنگپریدهٔ ورودی را در هم بپیچند تا در جابهجاییشان کمک کنند.
ناگهان، تکهآینهای نامنظم که به نظر میرسید با رنگِ سیاه پوشیده شده است، در میانِ شعلهها پدیدار شد.
چشمانِ ژنا و فرانکا ریز شد.
این تکه شباهتِ چشمگیری به پارهٔ عالمِ آینهای داشت که در تریرِ دورانِ چهارم به دست آورده بودند!
فرانکا با خود اندیشید: «یعنی یه آدمِ آینهٔ خاص قبلاً اینجا مرده؟ سایهٔ کریسمونا اینجا ظاهر شد تا به ما خبر بده؟ ولی چرا بهمون حمله کرد؟»
ژنا نیز به همان اندازه سردرگم بود. پس از لحظهای تفکر گفت: «چرا اون آدمِ آینهٔ خاص اینجا مرده؟ صاحبِ این مقبره کیه؟ یا بهتر بگم، به کدوم خاندانِ باستانی تعلق داره؟»
فرانکا لحظهای خیره ماند و سپس با جدیت سر تکان داد.
«این میتونه موضوعِ تحقیقِ بعدیمون باشه.»
آن دو که هیچ چیزِ غیرعادیِ دیگری نیافتند، تکهآینه را در جای امنی گذاشتند. با استفاده از تارهای بیشکلِ عنکبوتِ زن شیطانی لذت، تمامِ مقبره را با دقت جستوجو کردند اما چیزی که هویتِ صاحبِ مقبره را مشخص کند، نیافتند.
فرانکا آهی کشید و گفت: «خب، وقتی برگشتیم معماش رو حل میکنیم. فعلاً بیا بریم یه اشکدانِ عتیقه برای کارفرما پیدا کنیم.»