چپتر 542: وضعیتِ غیرعادی
چپتر 542: وضعیتِ غیرعادی
«حل شد؟ به همین زودی؟» جورجیا شک کرد مترجم اشتباه کرده باشد. بیاختیار پرسید: «راهِ حلِ سریعی داره، یا اینکه کارش تموم شده؟»
لوگانو نگاهی دلسوزانه به مادامِ زیبا انداخت؛ همان حسی را داشت که وقتِ خواندنِ خبرِ کشتهشدنِ وارلاکِ شیطانی به دستِ کارفرمایش تجربه کرده بود.
هیولایی که محافظانِ مسلحِ عادی در زیرزمین حبسش کرده بودند، چطور میتوانست با برمن که ۶۰۰,۰۰۰ ورلدور جایزهٔ سرش بود رقابت کند؟
لوگانو با وجودِ اینکه نیازی نمیدید، حرفهای جورجیا را با احترام برای لومیان ترجمه کرد.
لومیان کلاهِ حصیریِ طلاییاش را از سر برداشت و گفت: «میتونید به خدمتکارا بگید زیرزمین رو تمیز کنن.»
با شنیدنِ ترجمهٔ لوگانو، مردمکهای جورجیا گشاد شد. با حیرت به لومیان خیره ماند و نمیدانست چه بگوید.
در همان لحظه، محافظی که نگهبانِ زیرزمین بود دواندوان بالا آمد. با دیدنِ جورجیا، فوراً به سویش خم شد، صدایش را پایین آورد و چیزی در گوشش زمزمه کرد.
حالتِ چهرهٔ جورجیا چند بار عوض شد تا اینکه لبخندی زد و به لومیان گفت: «از ماجراجوی مشهوری مثلِ شما جز این هم انتظار نمیرفت. پیش از این شک داشتم که شکارِ وارلاکِ شیطانی فقط یه شایعه باشه. اما الان کاملاً باورش کردم. قدرتِ شما اونقدر هست که آوازهش تو هر پنج دریا بپیچه.»
لحظهای مکث کرد و با لحنی پوزشطلبانه افزود: «متأسفم؛ ما هنوز وقت نکردیم شام رو آماده کنیم. ممکنه لازم باشه کمی تو سالنِ استراحت منتظر بمونید.»
لومیان با لبخند جواب داد: «اینکه من منتظر بمونم خیلی بهتر از اینه که یه بانوی زیبا رو منتظر بذارم.»
این از اصولِ اولیهٔ نزاکت بود!
به دنبالِ خدمتکارِ جورجیا واردِ سالنِ استراحت شد؛ جایی که از پیش برای لودویگ آماده شده بود تا از دسرِ پیش از شامش لذت ببرد.
جورجیا و محافظش به زیرزمین رفتند.
وقتی اتاقِ خونآلود را وارسی کرد و هیچ اثری از مارمولکِ انساننما نیافت، آهِ آسودگی کشید؛ هیولا کاملاً ناپدید شده بود.
شام در اتاقی خصوصی سرو شد که فقط در اختیارِ لومیان، همراهانش و جورجیا بود. خدمتکارِ شخصیِ بانو به آنها میرسید، غذا میکشید و شراب میریخت.
لومیان که محیطِ اطراف توجهش را جلب کرده بود، با خود سنجید که این عمارتِ پهناور چطور نیازهای ساکنانِ گوناگونش را برآورده میکند. اتاقهای خصوصیِ کوچکی که بیرونِ تالارِ بزرگِ ضیافت قرار داشتند، حریمِ خصوصیِ مهمانیها را حفظ میکردند.
صرفِ غذا برای همه لذتبخش بود. لومیان ۱۵,۰۰۰ ریسوت اسکناس گرفت؛ جورجیا آشکارا آسودهخاطر به نظر میرسید؛ لودویگ از دستپختِ سرآشپزهای ویلا حسابی راضی بود؛ و لوگانو هم برای اولین بار ضیافتی چنین اعیانی را تجربه میکرد.
ماجراجوی بزرگ که هرگاه از قالبِ سرد و هیولاکُشِ خود بیرون میآمد اهلِ لافزدن و شوخی بود، فضای میزِ شام را صمیمی و شاد کرد.
این فضای دلپذیر تا زمانی که لومیان به همراهِ لودویگ و لوگانو از خیابانِ سنت لانا، پلاکِ ۲۱ خارج شدند، پابرجا بود.
لوگانو که از نوشیدنِ شرابِ سفید کمی سرخوش و گونههایش گلانداخته بود، به ساختمانِ غرق در نور نگاهی انداخت و آهِ عمیقی کشید.
«خدا میدونه کی قراره همچین خونهٔ بزرگی داشته باشم، با کلی خدمتکار و آشپز، و البته زنی مثلِ جورجیا.»
لومیان به شوخی گفت: «تأکیدت بیشتر رو همون بخشِ آخرش بود، نه؟»
لوگانو خندهٔ خجالتزدهای کرد و جواب داد: «راستش، با این تعاریفی که شما کردید، انگار منم میتونستم اون مارمولکِ انساننما رو از پا دربیارم.»
این یعنی او هم مهارتِ لازم برای انجامِ مأموریتی به ارزشِ ۳۰,۰۰۰ ورلدور را داشت!
با چند مأموریتِ موفقِ دیگر، رؤیای لوگانو میتوانست به حقیقت بپیوندد!
لومیان راهنمایش را با دقت ارزیابی کرد و گفت: «با تفنگ و گلولههای ویژهای که از قبل آماده شده باشن، و البته تجربهٔ مبارزهٔ کافی، یه کارنده واقعاً از پسش برمیاد.»
او برای اشاره به لوگانو از واژهٔ «دکتر» استفاده نکرد، چراکه این رده بیشتر قدرتهای شفابخش به همراه میآورد و در توانِ مبارزه پیشرفتِ چشمگیری ایجاد نمیکرد.
لوگانو از شنیدنِ این حرف قند در دلش آب شد و امیدِ تازهای در زندگیاش جوانه زد.
لومیان نگاهی به او انداخت و با لبخند افزود: «اما اگه تو این مأموریت رو قبول میکردی، پاداشش نهایتاً دو تا سه هزار ریسوت میشد.»
«بقیهش در واقع دستمزدیه که به خاطرِ شهرتِ ماجراجوی بزرگ پرداخت میشه و البته حقالسکوتِ چنین چهرهٔ سرشناسی.»
«برای همینه که قبل از گرفتنِ همچین مأموریتِ نونوآبداری، اول باید یکی مثلِ وارلاکِ شیطانی رو شکار کنی.»
لبخندِ روی لبانِ لوگانو رفتهرفته محو شد.
اگه میتونستم وارلاکِ شیطانی رو شکار کنم که رؤیام به حقیقت میپیوست. دیگه چه نیازی بود ماجراجو بشم!
لومیان توجهی به تغییرِ حالِ مترجم نکرد. نگاهی به ویلای بزرگِ پنجطبقه انداخت و متفکرانه گفت: «مادرِ اعظمِ این خانواده تا همین آخرِ کار هم آفتابی نشد...»
هرچند پنهان ماندنِ سایرِ اعضای خانواده قابلدرک بود، اما منطق حکم میکرد که مادرِ اعظم بهعنوانِ بزرگِ خاندان، دستکم از ماجراجویی که مشکلشان را حل کرده بود تشکر کند.
لوگانو که متوجهِ این موضوعِ غیرعادی شده بود، حرفش را تأیید کرد: «درسته. زنی به سنوسالِ جورجیا نباید بزرگِ همچین خاندانِ بزرگی باشه.»
او از مطرح کردنِ احتمالِ نبودِ مادرِ اعظم در ویلا خودداری کرد. در چنین خاندانهای گستردهای، معمولاً بیش از یک زنِ سالخورده وجود داشت که فرزندانی به دنیا آورده باشد. اگر یک مادرِ اعظم از دنیا میرفت، خیلی زود زنِ دیگری جایگاهش را پر میکرد. از طرفی، کلیسای مادرِ زمین در قارهٔ شمالی و جنوبی به مهارت در درمانِ بیماریها شهرت داشت. میانگینِ طولِ عمر در پادشاهیِ فیناپوتر از لوئن، اینتیس، فیساک و دیگر کشورها بالاتر بود. افرادِ زیادی از مرزِ ۷۰سالگی عبور میکردند؛ بهویژه با ثروتِ خاندانِ جورجیا که امکاناتِ درمانیِ بینظیری در اختیارشان میگذاشت.
لومیان نگاهش را برگرداند و چند قدم برداشت.
«امشب برو میخانه و دربارهٔ خانوادهٔ جورجیا پرسوجو کن.»
در همان حال، ۱۰۰۰ ریسوت برای لوگانو شمرد.
«این برای خرجِ کارای این مدتت، از جمله پولِ غذای لودویگ وقتی من بیرونم.»
لوگانو که بیش از هر چیز قدردانِ دستودلبازیِ کارفرمایش بود، گفت: «چشم، سرکرده.»
نزدیکِ نیمهشب، دکتر در حالی که بوی تندِ الکل میداد، به سوئیتِ متل سولو برگشت. او لومیان را که داشت شام خوردنِ لودویگ را تماشا میکرد، خطاب قرار داد: «آمارشون رو درآوردم. جورجیا زنِ روبیو پاکوـه؛ یکی از سهامدارای شرکتِ شیلاتِ پورت سانتا و عضوِ کمیتهٔ صنفِ ماهیگیران. مادرِ اعظمِ خانوادهٔ پاکو هم مادرِ روبیو، یعنی مارتاست.»
عضوِ کمیتهٔ صنفِ ماهیگیران... حواسِ لومیان فوراً جمع شد.
این شخصی بود که از فرایندِ کاملِ آیینِ نیایشِ دریا و حادثهٔ سالِ گذشته خبر داشت.
لومیان با بیخیالی پرسید: «دیگه چی فهمیدی؟»
لوگانو مدتی آسمانریسمان بافت و بعد اضافه کرد: «راستی، مارتا زمانی دوشیزه دریا بوده.»
دوشیزه دریا... لومیان چند ثانیه تأمل کرد. (پیش از ازدواج با خانوادهٔ پاکو، گروهِ خاصی دنبالش بودن؟) پرسید: «دربارهٔ اوضاعِ این روزای مارتا چیزی فهمیدی؟»
لوگانو سر تکان داد: «نه.»
لومیان به پشتیِ صندلی تکیه داد، گویی آماده میشد تا چرت بزند، و برای اطلاعاتِ بیشتر اصرار نکرد.
روزِ بعد، در متل سولو ماند و منتظر شد تا والریو مدارکِ شناساییِ محلیاش را آماده کند.
با نزدیک شدنِ غروب، نامهرسانش، توبهکار باینفل، از دلِ خلأ بیرون آمد و نامهای به او داد.
لومیان نگاهی به جسدِ زغالشده انداخت که هنوز در شعلههای سیاه و چسبناک غرق بود، و با بیخیالی پرسید: «کی فرستادتش؟»
تنها پنج نفر از وردِ احضارِ نامهرسانش خبر داشتند.
باینفل جواب داد: «زنی بسیار نزدیک به مرگ و تاریکی.»
لومیان نامه را باز کرد و دستخطِ آشنا را خواند: «ساعتِ ۱۰ امشب گردهمایی داریم...»
نامه از طرفِ هلا بود. لومیان پیش از ترکِ تریر، نامهرسانِ هلا را احضار کرده و روشِ احضارِ نامهرسانِ خودش را به او اطلاع داده بود. با سفرهای مکرر و تغییرِ اقامتگاهش، غیرعملی بود که هر بار در متلی میماند، نامهرسانِ هلا را احضار کند. از این رو، چنین ترتیباتی داده بود تا دسترسیِ هلا به او راحتتر شود.
هر نامهرسان پیوندی پیچیده با اربابش داشت. از طریقِ ارتباطِ رازآلودِ قرارداد، نامهرسان میتوانست هدفِ قرارداد را فارغ از تغییرِ مکانش ردیابی کند.
(جمعیتِ پژوهشی بازم گردهمایی داره...) لومیان باینفل را مرخص کرد و به سمتِ پنجرهٔ اتاقخوابِ اصلی رفت.
او به دوردست، به سمتِ رشتهکوهِ سایهروشن در شمالِ شرقی خیره شد.
زیرِ پستابِ خورشیدِ در حالِ غروب، کوهها گویی در آسمانِ سوزان چرت میزدند.
لومیان لحظهای در سکوت تماشا کرد، سپس گوشوارهٔ نقرهایِ دروغ را بیرون آورد و به نرمهٔ گوشِ چپش انداخت.
در یک چشمبههمزدن، موهایش دگرگون شد، به رنگِ طلایی درآمد و تا پایین بلند شد.
...
ساعتِ ۱۰ شب، در کاخِ باستانی و مخروبهٔ ملت شب ابدی، لومیان در حالی که ردایی سیاه با کلاهِ متصل پوشیده بود و نیمنقابی نقرهای-سفید با برچسبِ «مشنگ» بر چهره داشت، ظاهر شد.
او بلافاصله فرانکا را دید که لباسِ قاتل به تن داشت و کلاهش را پایین کشیده بود.
فرانکا که دیگر رابطهٔ دوستانهشان را پنهان نمیکرد، به جلو خم شد و صدایش را پایین آورد.
«گمانم پورت سانتا شیوعِ اختلال روانی نداشته، نه؟»
لومیان جواب داد: «من که تجسمِ بلا نیستم.»
سپس به فرانکا گفت: «بعداً کمکم کن تو گروههای مختلف بپرسم ببینم معجون، طلسم یا شیئی پیدا میشه که بتونم باهاش تو مدتِ کوتاهی به یه زبون مسلط بشم یا نه... منظورم تسلطِ واقعی نیست، از اونایی که فقط برای یه مدتِ کوتاه جواب میده.»
فرانکا با گیجی پرسید: «مگه مترجم نداری؟»
لومیان لبخند زد و گفت: «فقط یهو فکری به سرم زد. وقتی همه فکر میکنن زبونِ هایلندری بلد نیستم، میتونم بفهمم دارن چی میگن. شاید اینطوری دستاوردای غیرمنتظرهای داشته باشم.»
(قلبِ حقهبازت واقعاً سیاهه!) فرانکا پس از اینکه به شوخی در دل ناسزایی نثارش کرد، میخواست لبهای زیبا و لبخندِ اورور را تحسین کند، لبخندی که باید بیشتر دیده میشد، اما عقلانیتش باعث شد برای جلوگیری از تحریکِ لومیان، از این فکر دست بکشد.
او نگاهی به گوشهای از کاخ انداخت و گفت: «گروهی که بیشترین احتمال رو داره همچین چیزایی گیر بیاره، در واقع آکادمیه. ولی برای تو سخته که بپرسی. راحت ممکنه شک برانگیز بشه. از قضا، من امروز میرم پیشِ گروهِ آکادمی تا بپرسم کسی میدونه صاحبانِ مقبرههای باستانی تو دخمههای تریر کی هستن یا نه. هههه، خیلیاشون نیمچهتاریخدان به حساب میان. اگه کسی ندونه، به ۰۰۷ میگم بره تو اطلاعاتِ محرمانهٔ کلیسا بگرده.»
لومیان ابرو بالا انداخت: «چرا میپرسی؟»
فرانکا تعریف کرد که چطور او و ژنا پارهای از عالم آینهٔ جدیدی در دخمهها به دست آورده بودند.
لومیان با دقت گوش داد و پوزخند زد.
«شماها زیادی جسور نشدین؟ ژنا هم از شجاعتت الهام گرفته!»
بهمحضِ اینکه حرفش تمام شد، دید که ۰۰۷ با حالتی تهدیدآمیز نزدیک میشود.