چپتر 543: همان رؤیا
چپتر 543: همان رؤیا
۰۰۷ با سرپوشِ شیر، دندانقروچهای کرد و راهِ فرانکا را بست.
«تیغهٔ پنهان، به لطفِ اطلاعاتِ شما، ممکنه همین الان به یه مأموریت اعزام بشم.»
فرانکا که درست متوجه نشده بود، پرسید: «ها؟»
اعزام به مأموریت؟ اگه شما برید بیرون، من تو تریر مشکلات رو به کی گزارش بدم؟
۰۰۷ نگاهی به مشنگ انداخت که ساکت کنارشان ایستاده بود و نفسِ عمیقی کشید.
«شاید بهعنوانِ دستیار برم فیناپوتر تا اون شیءِ مهرشده رو برگردونم.
«این ضرری برای اینتیسه و اصلاً خوب نیست که بیفته دستِ پادشاهیِ فیناپوتر.»
فرانکا که تقریباً نگرانیهای ۰۰۷ را فهمیده بود، پرسید: «فیناپوتریها اجازه میدن تو کشورشون قانون رو اجرا کنید؟ همکاریِ فرامرزی دردسر نداره؟»
۰۰۷ لحظهای درنگ کرد و گفت: «هنوز داریم روالِ کار رو طی میکنیم، اما فیناپوتریها این بار زیاد مخالف نیستن. میخوان هرچه زودتر خطراتِ پنهانِ شیءِ مهرشده رو از بین ببرن. اونا باید احتیاط کنن و نمیتونن نیروی زیادی برای محاصره و رهگیریش اختصاص بدن، برای همین ترجیح میدن از نیروی ما استفاده کنن.»
کلیسای مادرِ زمین و پادشاهیِ فیناپوتر باید هوشیار باشن. مگه کمبودِ نیرو دارن؟ این مشکلِ کشوریه که فقط یه کلیسا داره. اونا منابعِ کشوری با دو سه تا کلیسا رو ندارن. وایسا، منطقی نیست. پادشاهیِ فیناپوتر خاندانِ سلطنتی داره و فرابشرانِ کلیسا فقط تو مسیرِ ایزدِ خودشون پیش نمیرن. لومیان از حرفهای ۰۰۷ دریافت که مشکلی وجود دارد.
این موضوع باعث شد احساس کند خطراتِ پنهان در پادشاهیِ فیناپوتر دستکمی از کشورهای دارای چند ایزد و کلیسا ندارد.
فرانکا که ناگهان فکری به سرش زده بود، گفت: «که اینطور... من یه راهی دارم که مطمئن بشم نیازی نیست اعزام بشید!»
۰۰۷ با شک پرسید: «چه راهی؟»
فرانکا لبخندی زد و گفت: «اگه تو تریر مأموریتِ مهمی داشته باشید، دیگه نیازی نیست اعزام بشید.»
۰۰۷ که ناگهان احساسِ شومی به او دست داده بود، با صدایی آرام تکرار کرد: «مأموریتِ مهم...»
فرانکا فرصت را غنیمت شمرد و گفت: «ما یه قطعهٔ دیگه از عالمِ آینه رو تو یه مقبرهٔ باستانی تو طبقهٔ چهارمِ دخمهها پیدا کردیم.
«حالا یه سرنخ برای تعقیبِ مردمِ آینه تو تریر داریم. اگه اینو گزارش بدید و بگید که دارید روش تحقیق میکنید، احتمالاً دیگه سر از فیناپوتر درنمیارید.»
۰۰۷ لحظهای به فرانکا که لباسِ آدمکش به تن داشت، خیره ماند. دست بالا آورد، پیشانیاش را مالید و با لحنی جدی گفت: «خیلی ممنون، تیغهٔ پنهان!»
فرانکا وانمود کرد که متوجهِ کنایهٔ ۰۰۷ نشده است و ادامه داد: «مقبره نزدیکِ غارِ قارچهای دیوانه است. درش کاملاً بازه و هیچ نشونهٔ تابلویی نداره. لطفاً از دخمهها دربارهٔ تاریخِ ساخت، ساکنانش و خاندانِ باستانیای که بهش تعلق داره اطلاعات جمع کنید. فقط اینطوری میتونیم بفهمیم چرا اون مردمِ آینهٔ عجیبوغریب واردش شدن و اونجا به کامِ مرگ رفتن.»
۰۰۷ نفسِ عمیقی کشید و آن را آرام بیرون داد.
«شما رئیسِ بینقصی برام هستید.»
تنها کاری که بلدید اینه که به من مأموریت بدید!
فرانکا خندهای توخالی سر داد و بحث را عوض کرد.
«هیچ ایدهای دارید تو غارِ قارچهای دیوانه چه خبره؟ قارچها یه جورایی دارن تو اون مکانِ ساکت، تاریک و کاملاً مهرومومشده رشد میکنن. تازه، به نظر میرسه اونجا تنها جای طبقهٔ چهارمِ دخمههاست که توش قارچ درمیاد.»
۰۰۷ بهآرامی سر تکان داد و پاسخ داد: «یه چیزایی در موردش میدونم. یه زمانی خیلی کنجکاوِ غارِ قارچها شده بودم. تحقیق کردم و فهمیدم که اولش کاملاً عادی بوده؛ یه غارِ طبیعی بینِ مقبرههای باستانی. وقتی ساختِ دخمهها تموم شد، بعضی از جسدهای باستانی رو به اونجا منتقل کردن. تو چند هفته، پر از قارچ و بعد هم مهروموم شد.»
قدرتهای فرابشریِ ناشی از شکلگیریِ رسمیِ مهروموم با مشکلِ بعضی از اجسادِ باستانی ترکیب شده و همچین غارِ قارچهای دیوانهای رو به وجود آورده؟ لومیان متفکرانه دلیلِ این اتفاق را تحلیل کرد.
۰۰۷ با دیدنِ سکوتِ توأم با دقتِ مشنگ، مؤدبانه سر تکان داد و چرخید تا بهسوی گروهِ پناهگاه برود.
فرانکا بیاختیار خندید.
«چقدر باهات مؤدبه. اگه میدونست بیشترِ دردسرا و خستگیهاش زیرِ سرِ توئه، قیافهش دیدن داشت.»
لومیان در جواب خندید.
«ولی قضیهٔ مردمِ آینه هیچ ربطی به من نداره.»
گرمِ گفتگو، بهسوی گوشهای قدم زدند که گروهِ آکادمی در آن جمع شده بودند.
در میانهٔ راه، لومیان ناگهان رو به فرانکا کرد.
«فکر میکنی ممکنه کسی از اعضای جمعیتِ پژوهشی، مخصوصاً اونایی که تو تریر هستن، با مردمِ آینه جایگزین شده باشه؟»
فرانکا با لحنی نگران گفت: «غیرممکنه... منو نترسون!»
لومیان جلوی خودش را گرفت تا لب برنچیند؛ نمیخواست تصویرِ زیبای خواهرش را خراب کند.
«چیش غیرممکنه؟ هر شهروندِ تریر ممکنه با مردمِ آینه جایگزین بشه، حتی اگه عضوِ یه سازمانِ سرّی باشه.
«تازه، بیشترِ اعضای جمعیتِ پژوهشی فرابشرانی هستن که روحیهٔ اکتشافِ بالایی دارن. برخوردشون با حوادثِ فرابشری خیلی بیشتر از آدمای عادیه.»
فرانکا با جدیت سر تکان داد و پذیرفت که نمیتوان این خطرِ احتمالی را نادیده گرفت.
لومیان به او یادآوری کرد: «تو بهعنوانِ عضوِ کمیتهٔ بازبینی، باید با مادام هلا و بقیه در ارتباط باشی و مخفیانه اوضاع رو زیرِ نظر بگیری.»
هنوز مشخص نبود آیا مردمِ آینهٔ مهاجرانِ زمینی خاطراتِ پیش از مهاجرتشان را حفظ میکنند یا نه. اگر چنین بود، بهراحتی میتوانستند از سدهای امنیتیِ کمیته عبور کنند. تعاملاتشان درونِ جمعیتِ پژوهشی ممکن بود تا زمانی که آسیبی نرساندهاند، کشفنشده و پنهان بماند.
فرانکا با لحنی جدی جواب داد: «فهمیدم.»
در همان لحظه، بسیاری از اعضای آشنای گروهِ لومیان در گوشهای جمع شدند؛ از جمله پروفسور، دانشیار، مدیر، جدولِ تناوبی، خرس، شیردال و ایزوتوپ.
برخی چهرههای مبدلِ متفاوتی نسبت به قبل داشتند، هرچند لومیان به لباسهای گوناگونِ آنها عادت کرده بود. آنها از آن دست آدمهایی بودند که هرگز با یک لباسِ تکراری به مجلسِ رقصِ نقابدار نمیرفتند. با این حال، فرمِ کلیِ بدن، لحنِ صحبت و برچسبهای روی سینهشان به دیگران کمک میکرد تا دقیقاً بشناسندشان.
پس از خوشوبش، لومیان و فرانکا هر کدام روی صندلی نشستند.
چند دقیقه بعد، فرانکا دستش را بالا برد و گفت: «کسی اشیاءِ درکِ زبان میفروشه؟ یکی رو میشناسم که میخواد بره فرادریا و دنبالِ خریدنِ چندتا از ایناست.»
با شنیدنِ درخواستش، عدهای ریز خندیدند و عدهای دیگر لب برچیدند. گروهِ اول میخواستند بپرسند که آیا این «دوست» در واقع خودش است یا نه، در حالی که گروهِ دوم به یادِ عضوِ کلیدیِ دروغ آوریل افتادند که فاجعههای بیشماری در جمعیتِ پژوهشی به بار آورده بود.
خرس، که در پوستِ خرسِ قهوهای پوشیده شده بود، با صدایی خفه به زبانِ فیساکیِ باستان گفت: «من یه طلسمِ کوچکِ درکِ زبان دارم که همین کار رو میکنه.»
فرانکا با علاقه پرسید: «طلسمِ کوچکِ درکِ زبان؟»
او که سالها به فیساکیِ باستان مسلط بود، در زبانهای لوئن، هایلندر و دیگر زبانهای قارهٔ شمالی نیز نسبتاً مهارت یافته بود. با این حال، از زبانهای قارهٔ جنوبی هیچ نمیدانست.
عضوِ گروهِ آکادمی با نامِ رمزِ «خرس»، با چشمانِ قهوهایرنگش نگاهی به تیغهٔ پنهان انداخت.
«آره، اساسِ کارش اینه که بدن قلب و ذهن رو موقتاً تقویت میکنه و تغییر میده تا درک، استدلال و ارتباط رو بهتر کنه. یهبخش از دانشِ زبانِ مربوطه رو هم منتقل میکنه. اثرِ هر کدوم هفت روز میمونه.»
«در حالِ حاضر، طلسمهای کوچکِ درکِ زبان سه نوع هستن. پایینترین سطح برای همهٔ زبانهای فیساکیِ باستانه. ساختنشون از همه راحتتره. فقط...»
خرس مکث کرد و بر اساسِ نرخِ ارزِ فعلی، تبدیلی انجام داد.
«۱۰۰۰ ورلدور میخواد.»
«سطحِ میانی شاملِ همهٔ زبانهای عادی میشه. قیمتش ۲۰۰۰ ورلدوره. تو بالاترین سطح، میتونی موقتاً روی یه زبانِ رازآلودِ مشخص مسلط بشی. ۵۰۰۰ ورلدور. تیغهٔ پنهان، کدومش رو میخوای؟»
فرانکا با دقت گوش داد و در نگاهِ خرس، حسِ نامحسوسی از ترحم و افسوس را دریافت.
داره به حالم دلسوزی میکنه که اون موقع جرئت کردم معجون جادوگر رو بخورم؟ فرانکا در دل فکر کرد. او بدونِ اینکه به مشنگ نگاه کند، تصمیمش را گرفت.
«سه تا طلسمِ کوچکِ درکِ زبانِ سطحِ پایین، یه دونه سطحِ میانی. اِم، تخفیف هم میدی؟»
باور داشت که لومیان سرانجام هیسوکا را در قارهٔ جنوبی پیدا میکند. بهتر بود از همین حالا یک طلسمِ کوچکِ درکِ زبانِ سطحِ میانی آماده داشته باشد.
خرس سر تکان داد: «نه.»
فرانکا که استعدادی در چانهزنی نداشت، گفت: «باشه.» او از روی عادت درخواستِ تخفیف میکرد تا بعداً پشیمان نشود.
پس از آنکه فرانکا پول را پرداخت کرد و سرِ روشِ تحویل به توافق رسیدند، پروفسور که نقابِ پروانهٔ سیاهی بر چهره داشت، نگاهی به اطراف انداخت. پس از لحظهای تأمل به حرف آمد.
«دانشیار، من و چند تا از جادوگرهایی که میشناسم، اخیراً خوابهای عجیبی میبینیم. تو این خوابها، یه برهوت هست که کلی آدمِ نامشخص توش پرسه میزنن.»
«هیچکدوم از شما هم همچین خوابی دیده؟»
او این سؤال را از دیگر جادوگرانِ گروهِ آکادمی پرسید.
برهوت... آدمای سرگردان... ممکنه به پارامیتای یه مادام ربط داشته باشه؟ لومیان که پشتِ نیمنقابی نقرهایسفید پنهان شده بود، کمی اخم کرد. بعید بود یک جادوگر خوابِ پارامیتا را ببیند. آخر چرا باید چنین خوابی میدیدند؟
لومیان که نقشِ اورور را بازی میکرد، با دیدنِ اینکه دیگر جادوگران هم میگفتند خوابهای مشابهی دیدهاند اما دفعات و وضوحشان با گذشتِ زمان کمتر شده است، سر تکان داد و بهجای پاسخ دادن، سؤالی پرسید.
«شما از کِی شروع کردین به دیدنِ این خواب؟»
نکنه یه ناهنجاری باشه که حکیمِ پنهان باعثش شده؟
پروفسور ظاهراً در این مورد به یقین رسیده بود.
«ما دو تا و چند تا از دوستامون بعد از شبِ اون توفانِ وحشتناک تو تریر شروع کردیم به دیدنِ این خواب—ماه پیش.»
او میدانست که مشنگ هم در تریر است و دقیقاً میداند منظورش کدام شب است.
اون رگبارِ ناگهانی و وحشتناک همون شبی اومد که آیینِ مهمانخانه فعال شد... ممکنه تحتِ تأثیرِ نشتِ قدرتِ مهروموم باشه؟ یعنی یه قدرتِ ردهبالا از مسیرِ کاوشگر راز اون تو مهروموم شده؟ یا راهبای سقوطکردهٔ صومعهٔ درهٔ عمیق با حکیمِ پنهان ارتباط داشتن؟ نکنه این خدای پلید مخفیانه کاری کرده که یهذره از قدرتش تو دنیای واقعی جا مونده؟ لومیان در این افکار غوطهور شد و سپس گفت: «شنیدم اون شب اتفاقی برای صومعهٔ درهٔ عمیقِ تریر افتاد، مسیرِ دانشمند و مسیرِ کاوشگر راز هم که مسیرهای همسایهان.»
پروفسور، دانشیار و دیگران نگاهشان را به مشنگ دوختند. انتظار نداشتند همراهشان که بهتازگی به تریر نقلمکان کرده بود، چنین دانشِ محرمانهای دربارهٔ آن منطقه داشته باشد.
لومیان آهسته ادامه داد: «بهتر نیست از آدمای مسیرِ دانشمند هم بپرسیم و ببینیم اونا هم خوابهای مشابهی دیدن یا نه؟»
فکرِ خوبیه! فرانکا در دل او را تحسین کرد.