چپتر 544: تهدید
چپتر 544: تهدید
پروفسور با پیشنهاد لومیان موافقت کرد و باور داشت که این کار میتواند به اثبات برخی چیزها کمک کند. پروفسور و دانشیار هر دو به سراغ گروهی دیگر رفتند و سنگتراش را پیدا کردند که به ساخت اشیاء رازآلود معروف بود.
سنگتراش که روپوش سفید دکتری به تن داشت و قابلمهای روی سرش گذاشته بود، چشمان لاجوردیاش را از میان دو سوراخی که مخصوصاً کنده شده بود، روی جادوگرانِ آکادمی متمرکز کرد.
او سر تکان داد و گفت: «اخیراً من هم خوابهای عجیبی در مورد یه بیابون میبینم. با این حال، علاوه بر بیابونِ بیپایان و پیکرهای سرگردان، صحنههای عجیبی هم توی خوابهام هست.»
همونطور که انتظار میرفت، روی مسیرهای همسایهٔ رازکاو و دانشمند تأثیر میذاره... لومیان در حالی که پروفسور بیشتر اصرار میکرد، اندکی سر تکان داد: «چه صحنههایی؟»
صدای سنگتراش درون قابلمه پیچید.
«صحنههایی از انسانهای اولیه رو میبینم که برای اولین بار خودشون آتیش درست میکنن. انسانهای باستانی که برای آسمون و زمین قربانی میدن. صحنههای مشابهِ زیادی بود، اما خیلی مبهم بودن. من توی خواب بودم و نمیتونستم با دقت بررسیشون کنم. موقعیتهای دقیق رو واضح یادم نمیاد.
«به گفتهٔ فرابشرانِ مسیرِ دانشمند، این یه پاره از تمدنه.»
با شنیدن پاسخ سنگتراش، پیشانی لومیان بهطور نامحسوسی تکان خورد.
این او را به یاد لحظهای انداخت که هنگام به چشم زدنِ چشمِ رازکاو در تریرِ دورانِ چهارم، صدایی عجیب همراه با صحنههایی شنیده بود!
همانطور که صحنهها آشکار میشدند، همسراییِ صداها یک نام را طنینانداز میکرد: استاد آسمانی!
چیزی که دریافت کردم یه پاره از تمدن بود؟ چشمِ حقیقت مربوط به مسیرِ رازکاوه. یعنی با استفاده ازش، قدرتهای مسیرهای همسایه رو فعال کرده و صداهای مربوطه رو آشکار کرده؟ اما یه پیششرط وجود داره، یه محیطِ خاص... تریرِ دورانِ چهارم بقایای قدرتهای پیشرفتهٔ مسیرهای رازکاو و دانشمند رو در خودش داره. استاد آسمانی—این اصطلاح شبیه به تیانزونِ برکتِ آسمان و زمینـه که روی مسیرهای غیببین، شاگرد و غارتگر تأثیر میذاره. در همین حال، استاد آسمانی با مسیرهای رازکاو و دانشمند ارتباط داره. لومیان پس از شوک اولیهاش در فکری عمیق فرو رفت.
فرانکا نگاهی به او انداخت. از مشارکت محدودش در بحث گیج شده بود.
پس از لحظهای، لومیان از بهت بیرون آمد. با در نظر گرفتن گمانهزنیهای پروفسور، سنگتراش و دیگران، با احتیاط گفت: «رگبار ناگهانی در تریر تجلیِ بیرونیِ یه فاجعه است، درست مثلِ صومعهٔ درهٔ عمیق.
«گمان میکنم قدرتِ سطح بالایی در طول فاجعه نشت کرده و فرابشرانِ دو مسیرِ همسایه رو تحتتأثیر قرار داده. این تأثیر برای اونایی که توی تریر هستن بارزتره، اما برای اونایی که بیرونن نسبتاً کمه.»
در این لحظه، لومیان پوزخند زد.
«متوجه شدم که دفعات و وضوحِ خوابهای بیابون برای جادوگرانِ بیرون از تریر بهطور قابلتوجهی کاهش پیدا کرده. عجیبه که هیچکدوم از جادوگرانِ داخل تریر به این موضوع اشاره نکردن.»
خرس که لباسِ پوست خرس قهوهای به تن داشت، با تأیید سر تکان داد.
پروفسور و دیگران با فرضیهٔ لومیان موافقت کردند و خیالشان راحت شد که اوضاع واقعاً رو به بهبود است.
آنها بیاختیار از رشد چشمگیرِ مشنگ پس از جان به در بردن از تلهٔ دروغ آوریل شگفتزده شدند.
سپس فرانکا دربارهٔ صاحبِ مقبرهٔ باستانی در کنار غار قارچ دیوانه در دخمههای تریر پرسوجو کرد.
هیچکس پاسخ را نمیدانست. جادوگرانِ تریر پیشنهاد دادند در تحقیقات کمک کنند، اما هیچ تضمینی برای یافتن چیزی وجود نداشت.
فرانکا از قبل این موضوع را به ۰۰۷ سپرده بود. تمرکز فعلی او، به لطفِ آموزشهای لومیان، بر کشفِ هرگونه مردمِ آینه بود که ممکن بود به جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری نفوذ کرده باشند.
پس از توافق بر سر پاداش، او گروه آکادمی را ترک کرد و به سمت هلا رفت.
پس از بحث دربارهٔ وضعیت مردمِ آینه با هلا، لومیان از گوشهای که گروه آکادمی در آن قرار داشت بیرون آمد، در حالی که آماده بود تا دانش علومِ غریبه از قلمروی مرگ را با گروه برزخ جمعآوری کند.
فرانکا بلافاصله به لومیان نزدیک شد، صدایش را پایین آورد و با لبخند پرسید: «وقتی سنگتراش خوابش رو تعریف میکرد، داشتی به چی فکر میکردی؟ به نظر میرسید چیز مهمی یادت اومده.»
مگه چیزایی که بعد از استفاده از چشمِ حقیقت زیر زمین دیدم و شنیدم رو بهش نگفته بودم؟ نباید اینطور باشه. من درمیون گذاشتنِ مسائل مربوط به استاد آسمانی با فرانکا رو فراموش نمیکنم... ناگهان دل لومیان به شور افتاد و احساس کرد نیروی روحیاش مانع این موضوع شده است.
پس از لحظهای تأمل، پاسخ داد: «موضوع نسبتاً پیچیدهست و به قدرتهای سطح بالا مربوط میشه. بعداً به خانمِ شعبدهباز نامه مینویسم تا ببینم میتونم با تو درمیونش بذارم یا نه.»
فرانکا مشتاقانه گفت: «باشه. یادت نره!»
کنجکاویاش تحریک شده بود.
در همان لحظه، هلا که هنوز لباس بیوهٔ سیاه به تن داشت، به لومیان نزدیک شد و پرسید: «پیشرفتی توی ردیابیِ اولترامن و بارد داشتی؟»
لومیان صادقانه پاسخ داد: «فعلاً نه. هنوز دارم اطلاعاتِ لازم رو جمعآوری میکنم.»
هلا اندکی سر تکان داد و پاسخ داد: «اگه به کمک نیاز داشتی، در تماس گرفتن با من یا گاندالف تردید نکن.»
هدف اصلیِ بیشترِ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، از بین بردنِ خائنانِ دروغ آوریل بود.
لومیان گفت: «فهمیدم.» او قصد نداشت بهتنهایی با اعضای اصلیِ دروغ آوریل روبهرو شود.
بیشک، بهترین حالت این بود که اعدامِ نهایی را خودش اجرا کند.
...
لومیان پس از بازگشت به دنیای واقعی، دید شب در حالِ فرارسیدن است. مقداری خوراکیِ نیمهشب برای لودویگ گذاشت و پیکِ خانمِ شعبدهباز را احضار کرد. پس از کمی رسیدگی به خود—شستنِ صورت، مسواک زدن و خاموش کردنِ چراغِ دیواری—به رختخواب رفت.
درست در همان لحظه، حسِ هشیاری در وجودش جوشید. ناگهان نشست و روی نقطهای خاص در اتاق تمرکز کرد.
بیرونِ پنجره، درخششی سرخرنگ و کمسو سوسو میزد. در گوشهای از اتاق، سایهای بهسرعت گسترده شد، تا سقف بالا رفت و شبحی شبیهِ دو شاخِ بز شکل داد.
گویی دیوی از مغاکِ تاریک بیرون آمده بود.
لومیان در حالی که به سایهٔ سیاه و غولآسا خیره شده بود، ابروهایش تکان خورد.
سایهٔ دیومانند با صدایی بم و پرهیبت طنین انداخت.
«انسانِ پست، باید به سؤالم صادقانه جواب بدی.»
به زبانِ اینتیسی حرف میزد.
لومیان آرام گردنش را به صدا درآورد و پرسید: «سؤالت چیه؟»
پیکرِ دیومانند با لحنی بم غرمبید: «جورجیا از خاندانِ پاکو تو رو برای چه کاری استخدام کرده؟»
لومیان خندید.
«مسائلِ آدما چه ربطی به دیوی مثلِ تو داره؟ من یه ماجراجوی حرفهایم. به کارفرمام خیانت نمیکنم.»
سایهٔ دیومانند غرید: «پس از خونت بهعنوانِ جواب استفاده میکنم!»
پیش از آنکه جملهاش تمام شود، هالهاش فوران کرد و نورِ سرخِ مهتاب در اتاق بیدرنگ تسلیمِ تاریکی شد و فضا را در هالهای سرد و مورمورکننده فرو برد.
گوشههای لبِ لومیان بالا رفت. با فشارِ سریعِ دستِ چپش، مانند یوزپلنگی از روی تخت جهید و خود را بهسوی سقف پرتاب کرد.
در بالا، تاریکی او را در بر گرفت، گویی بازتابی از مغاک بود.
با چرخشی ناگهانی، بدنِ لومیان قیرگون شد و ضخامتش تقریباً به صفر رسید.
به موجودِ سایهای تبدیل شد و بینقص در تاریکی ادغام گشت!
لومیان درونِ شبکهٔ کمنورِ سایهها، «دیو» را دید.
موجود که کمی بیش از یک متر قد داشت، بهاندازهٔ یک کودک بود، اما پوستش مانند پیرمردی هفتاد هشتاد ساله چروکیده بود.
سرِ نامتناسب و بزرگش چشمانی بیرونزده داشت و چهرهای عجیبوغریب به نمایش میگذاشت که فراتر از دانشِ لومیان دربارهٔ جانوران بود.
لومیان در هیئتِ سایه بهسویش «شنا کرد»، با این هدف که موجودِ عجیبی را که تجلیِ دیو را پدید آورده بود، به دام بیندازد. قصد داشت آن را از تاریکی بیرون بکشد و با طلسم هارومف مهارش کند.
بسیاری از تواناییهای لومیان در هیئتِ موجودِ سایهای محدود میشد.
موجودِ کوتاه و بدخواه با پوستِ چروکیدهاش در برابرِ گرفتاری در سایه بیدفاع به نظر میرسید؛ چیزی که لومیان را که انتظارِ مقاومتی شدید داشت، غافلگیر کرد.
بیدرنگ آمادهٔ رفتن شد و سایه را رها کرد تا اسیرش را نگه دارد.
درست در همان لحظه، تاریکیِ اطرافش روشن شد و با نوری از «آسمان» درخشید.
لومیان غریزی به بالا نگاه کرد و دید که تاریکیِ خالص بهسرعت محو میشود و ستارهای غولآسا را که در خلأ معلق بود، نمایان میکند.
ستاره هالهای آبی و کمرنگ داشت و شبیهِ چشمی اهریمنی بود.
در یک آن، لومیان حس کرد خونش یخ میزند و بیاختیار از هیئتِ موجودِ سایهای خارج شد. «کوتولهٔ» کلهگنده و پر از چروک، از فرصت استفاده کرد تا از بند رها شود و بهسرعت در نورِ آبیِ کمرنگِ ستاره ادغام شد و از چشم ناپدید گشت.
پس از لحظهای، لومیان کاملاً به خود آمد. به اتاقی که حالا عادی شده بود خیره ماند و در فکر فرو رفت.
اون دیگه چه جونوری بود؟ خیلی ضعیف به نظر میرسید، اما اومده بود منو بترسونه!
با این حال، ستارهٔ چشمکزن حالتی عجیب داشت.
چرا از همون اول ستاره رو نفرستاد تا منو بترسونه؟ بعد از اینکه سرکوبم کرد، از فرصت برای حمله استفاده نکرد. با اینکه بعد از فرار از سایهها یهکم قدرتِ حرکتم رو به دست آوردم، هنوز نسبتاً کند بودم... لومیان در سکوت با خود اندیشید.
با اینکه نمیتوانست تصویرِ کامل را درک کند، برخی جزئیات آشکار شد.
بیدلیل نبود که جورجیا همینطوری یه ماجراجوی خارجی با قدرتهای فرابشری رو برای مقابله با مارمولکِ انساننما استخدام نکرد. کسی که تو سایهها کمین کرده، تو آینده دربارهٔ کلِ ماجرا ازم بازجویی میکنه. فقط یه ماجراجوی معروف مثلِ لویی بری که میتونه وارلاکهای شیطانی رو شکار کنه، از پسِ مقاومت در برابرش برمیاد.
هه هه، درآوردنِ ۱۵۰۰۰ ریسوت کارِ راحتی نیست...
اونی که تو سایههاست میدونه لویی بری ضعیف نیست، برای همین جرئت نکرده مستقیم حمله کنه. در عوض، یه هیولای کوچیک با تواناییهای خاص فرستاده تا منو بترسونه، به این امید که اطلاعات بکشه بیرون؟
چرا نرفته خونهٔ جورجیا تا از خودش بپرسه؟ به نظر نمیاد خونوادهشون هیچ قدرتِ خاصی داشته باشن...
این یه درگیریِ داخلی تو شرکتِ ماهیگیری و صنفِ ماهیگیرانه؟
آره، این یه فرصته تا بیشتر با خاندانِ پاکو تعامل کنم و فرایندِ اصلیِ آیینِ نیایشِ دریا رو بفهمم...
لومیان سر تکان داد، روی تخت دراز کشید و دوباره خوابید.
حوالیِ ۸ صبحِ روزِ بعد، لوگانو که برای خریدِ صبحانه بیرون رفته بود، شتابان برگشت و به لومیان گفت: «رئیس، اون راهبههای مبارز دنبالتون میگردن!»