چپتر 548: فرماندار دریا
چپتر 548: فرماندار دریا
لومیان پس از شنیدنِ تشخیصِ لوگانو، سرسری حدس زد: مجروح شده؟ کارِ اون مارمولکِ انساننماست؟
کنارِ کالسکه ایستاد و نگاهش بهطورِ طبیعی اطرافِ اقامتگاهِ فرماندارِ دریا را کاوید.
آنجا نزدیکِ اسکلههای روستای ماهیگیری بود؛ قایقها به دلِ دریا میزدند و تورهای ماهیگیری را به صخرهها بسته بودند. اطرافِ خانههای مجاور، زنان مشغولِ پاک کردنِ صیدِ دریا بودند و آنها را به ماهیِ شور و گوشتِ خشک تبدیل میکردند. کودکان در کوچهپسکوچههای روستا میدویدند و بازی میکردند.
هرچند اینجا با کوردو فرق داشت، اما حالوهوای صحنه تفاوتی نداشت.
روبهروی اقامتگاهِ فرماندارِ دریا میدانِ بزرگی کشیده شده بود که لومیان و بقیه همانجا انتظار میکشیدند تا مادام مارتا و روبیو پاکو بیرون بیایند.
کودکان در گوشهای جمع شده بودند، صدفهای زیادی را کنارِ هم میچیدند و نقشبازی میکردند.
بزرگترینشان که پیراهنی کتانی به تن داشت، اعلام کرد: «من فرماندارِ دریام!»
«من نگهبان میشم!»
بچههای دیگر جواب دادند: «منم مادرم.»
کوچکترینشان بالا و پایین پرید و پرسید: «من چی؟ من چی؟»
بچهای که نقشِ فرماندارِ دریا را بازی میکرد، لحظهای به فکر فرو رفت و گفت: «تو میتونی فرزندِ دریا باشی.»
فرزندِ دریا؟ اون دیگه چیه؟ لومیان با اینکه نگاهشان نمیکرد، با دقت به بحثِ بچهها گوش میداد.
شاید این بچهها معنیِ بسیاری از کلمات را نمیفهمیدند، اما رازدار نبودنشان باعث میشد ناخواسته حاملِ اطلاعات باشند. بزرگترهای روستای میلو در حضورِ چنین بچههای خردسالی چندان احتیاط نمیکردند و بچهها هم ممکن بود ناخواسته جزئیاتی را در بازیهای روزمرهشان لو بدهند.
لومیان با یادآوریِ تجربیاتش در کوردو، خوب میدانست که حرف کشیدن از بچهها و بازی با آنها چقدر ارزش دارد. این روشی زیرکانه برای سر درآوردن از مسائلِ خانوادگی به شمار میرفت.
لومیان پس از گوش سپردن به بحثِ بچهها و سنجیدنِ زمان، کلاهِ حصیریِ طلاییاش را مرتب کرد و یکراست به سوی اقامتگاهِ فرماندارِ دریا راه افتاد.
لوگانو جا خورد و شتابان به دنبالِ لومیان دوید.
دو «نگهبان» با پیراهن و شلوارِ سبزِ مایل به قهوهای که هر کدام تفنگی در دست داشتند، راهِ ورودیِ کلیسای جامع و قربانگاه را بستند و به لومیان خیره شدند.
«نگهبانها» فریاد زدند: «ایست!»
لومیان بیاعتنا به راهش ادامه داد و با خونسردی به زبانِ اینتیسی گفت: «نمیفهمم چی میگید.»
دو «نگهبان» با حرکتی سریع تفنگهایشان را بالا آوردند و غریبهای را که کلاهِ حصیریِ طلایی به سر داشت، نشانه گرفتند.
لوگانو با عجله ترجمه کرد: «نمیذارن بری تو.»
لومیان بیتوجه به راهنمایش، در حالی که به ساختمانِ سفید با آجرهای خاکستری نزدیک میشد، نه قدمهایش را تند کرد و نه کند.
برقی سرد در چشمانِ آبیِ دو «نگهبان» سوسو زد و ماشهها را کشیدند.
در همان لحظه، غریبهای که کلاهِ حصیریِ طلایی داشت از جلوی چشمشان ناپدید شد.
او در سایههای اقامتگاهِ فرماندار که زیرِ نورِ آفتاب افتاده بود، فرو رفت.
لحظهای بعد، لومیان از درونِ سایهای در سرسرای پشتِ سرشان بیرون آمد و به راهش ادامه داد.
گویی فاصلهٔ میانشان از بین رفته است.
دو «نگهبان» که حواسِ تیزی داشتند، بهسرعت چرخیدند و پشتِ سرشان را پاییدند. اما لومیان دیگر از سرسرا گذشته و واردِ ساختمان شده بود.
بیرون از عمارت، لوگانو گیج و مبهوت ایستاده بود؛ نمیدانست خطر کند و برای ترجمه به دنبالش برود، یا جانِ خودش را در اولویت بگذارد.
لومیان پس از عبور از سرسرا، ناگهان دید که فضای پیشِ رویش تاریک شد. گنبد که ارتفاعش کمی بیشتر از ده متر بود، هالهای دستنیافتنی از خود ساطع میکرد. دیوارهای آبیِ دریایی که با نقشبرجستههای گوناگون تزئین شده بودند، نگاهش را جلب کردند. برخلافِ مجسمههای رایجِ فرشتگان و قدیسان، این نقشبرجستهها چیزهایی از دریا را به تصویر میکشیدند:
ستارههای دریایی، مرجانها، انبوهی از ماهیها، شاهمیگوها و خرچنگها.
همزمان، لومیان حس کرد نقشبرجستهها جان گرفتند و نگاهی خطرناک به او دوختند.
نه، زنده نبودند. انگار خودِ ساختمان زنده بود و بهطورِ غریزی متجاوزان را پس میزد و لایهلایه فشار وارد میکرد.
قدمهای لومیان بیدرنگ سنگین شد، گویی بارِ صدها کیلوگرم غذا را بر دوش میکشید.
در میدانِ دیدش، مارتا، بزرگِ خاندانِ پاکو، مورب روی زمین نشسته و پاهایش را زیرِ خود جمع کرده بود. روبیو پاکو با کمی فاصله به چشم میخورد. دو خدمتکار نیز زانو زده بودند و پشتشان به سرسرای ورودی بود، گویی نمیخواستند به شخصِ مهمِ خاصی نگاه کنند.
درست روبهروی گنبدِ بلند، «فرشی» از پوستِ ماهی به چشم میخورد. مردِ جوانی با ردای سفیدِ قدیمی روی آن لم داده بود، روی آرنجهایش تکیه زده بود و در سکوت مارتا را برانداز میکرد.
چهار زنِ زیبای دیگر روی «فرش» نشسته بودند. یکی پشتِ پسرِ جوان زانو زده بود و نقشِ پشتیِ او را داشت. دیگری انگورهای دیررس را پوست میگرفت و با ظرافت در دهانِ او میگذاشت. دو نفرِ باقیمانده سینیهایی از مشروب، غذا و حوله در دست داشتند و هر کدام در گوشهای ایستاده بودند. شکمهای برآمده و باردارشان بهوضوح پیدا بود و هالهای مادرانه از آنها ساطع میشد.
با ورودِ ناگهانیِ لومیان، پسرِ جوان جا خورد، صاف نشست و در آغوشِ زنی که پشتِ سرش بود پناه گرفت.
روبیو که متوجهِ وضعیتِ غیرعادی شده بود، برگشت و ماجراجویی را که استخدام کرده بود، یعنی لویی بری را دید.
مردمکهایش کمی گشاد شد و با عجله به زبانِ اینتیسی گفت: «چرا اومدید داخل؟»
تازه آن موقع بود که لومیان مکث کرد و لبخند زد.
«من یه ماجراجوی حرفهایام. خیلی وقته داخلید. نگران شدم اتفاقی بیفته.»
لومیان حینِ حرف زدن، نگاههای خطرناکی را از بخشهای مختلفِ ساختمان حس کرد.
روبیو لحظهای ساکت شد و سپس گفت: «نگران نباشید. فقط بیرون منتظر بمونید تا ما بیایم.»
لومیان خندید و گفت: «بسیار خب.» برگشت و طوری که انگار آن نگاههای خطرناک اصلاً وجود ندارند، با خونسردی به سمتِ سرسرا قدم برداشت.
در سرسرا، با دو «نگهبان» و تفنگهایشان روبهرو شد و بدونِ اینکه نگاهی به آنها بیندازد، از کنارشان گذشت.
حالتِ چهرهٔ «نگهبانان» تغییر کرد، اما از شلیک خودداری کردند و گذاشتند لومیان از اقامتگاهِ فرماندارِ دریا خارج شود.
لوگانو آهِ آسودگی کشید، شکرگزار از اینکه مردمِ روستای میلو قرار نبود به خونخواهیاش بیفتند.
با وجودِ اینکه یک فرابشر بود، روبهرو شدن با بیش از یک سربازِ مسلح همچنان مضطربش میکرد.
نگاهی به لومیان انداخت، اما تردید داشت بپرسد چرا کارفرمایش اینقدر اصرار داشت سرزده وارد شود.
لومیان دوباره کنارِ کالسکهچی نشست. پاهایش را جمع کرد؛ یکی را خم کرد و دیگری را دراز، و گذاشت دستِ راستش روی آن قرار بگیرد.
پس از حدود ده دقیقه، روبیو پاکو و مادرش، مارتا، از آن ساختمانِ کلیسامانند بیرون آمدند.
روبیو نگاهِ عمیقی به لومیان انداخت و گفت: «بریم. فرماندارِ دریا موافقت کرده که مادرم تو کلیسا درمان بشه.»
اون جوون فرماندارِ فعلیِ دریاست؟ ضعیف به نظر میرسید و هول کرده بود. چطور میتونه یک سال از ماهیگیرا و تاجرای دریاییِ پورت سانتا محافظت کنه؟ یا شاید توانایی نداره ولی نمادِ خاصی داره؟ نکنه شوخیِ دروغِ آوریل باعثِ حادثهای تو آیینِ نیایشِ دریای پارسال شده؟ شاید این فرماندارِ دریا نتونسته عطیه یا مقامِ دریا رو بگیره، اما اعضای صنفِ ماهیگیران موضوع رو مخفی میکنن تا وحشت به پا نشه و باهاش مثلِ فرماندارِ واقعیِ دریا رفتار میکنن. حتماً میدونه اون موقع چه اتفاقی افتاده… لومیان متفکرانه سر تکان داد.
لبخندی زد و به زبانِ اینتیسی از روبیو پرسید: «پس باید از مادرِ زمین بهخاطرِ عشق و مراقبتش تشکر کنیم یا از موافقتِ فرماندار؟»
روبیو جوابی نداد و به دنبالِ مادرش، مارتا، سوارِ کالسکه شد.
لوگانو با عجله در طرفِ دیگرِ کالسکهچی نشست و تماشا کرد که چطور اسب چرخید و تغییرِ مسیر داد و کمکم از اقامتگاهِ فرماندارِ دریا دور شد.
هوف… لوگانو از تهِ دل آه کشید.
این مأموریت به نظر خطرناک نمیاد…
غیر از اصرارِ کارفرمایش برای ورودِ سرزده به اقامتگاهِ فرماندارِ دریا، هیچ اتفاقِ غیرمنتظرهای نیفتاده بود.
لومیان خندید و گفت: «این بهخاطرِ اینه که من اینجام. اگه فقط خودت بودی، اون ناظرای پنهان تا الان اومده بودن سراغت.»
لوگانو ساکت شد و تماشا کرد که چطور کارفرمایش به عمارتِ کلیسامانندِ فرماندارِ دریا اشاره کرد و کلمهبهکلمه جملهای را به زبانِ کوهستانی به زبان آورد.
«اگه. منفجر بشه. چی. میشه؟»
لوگانو لرزید و مو بر تنش سیخ شد.
نگاهی به کالسکهچیِ حیرتزده انداخت و به زبانِ اینتیسی به کارفرمایش توصیه کرد: «احتمالاً کلِ پورت سانتا میافتن دنبالتون.»
لومیان لبخندی زد، نگاهش را برگرداند و ساکت ماند.
تازه آن موقع بود که لوگانو فهمید.
کارفرمایش داشت کسی را میآزمود!
وگرنه چرا باید از زبانِ کوهستانی استفاده میکرد، زبانی که هنوز بر آن مسلط نبود؟
او داشت واکنشهای کالسکهچی و مادام مارتا را در داخلِ کالسکه میسنجید!
لومیان با گوش دادن به گفتگوی مارتا و روبیو متوجه شد که مادر و پسر در طولِ مسیر بهندرت حرف میزنند، شاید بهخاطرِ وضعیتِ نامناسبِ سلامتیِ مارتا که گاهوبیگاه نالههای دردناکی سر میداد.
وقتی کالسکه از روستای میلو خارج شد، کالسکهچی ناگهان افسار را کشید و اسبها را متوقف کرد.
پیرمردی با عصای سیاه جلوی کالسکه ظاهر شده بود.
پیرمرد با موهای جوگندمی، چشمانی بهآبیِ دریا و لباسِ معمولیِ ماهیگیران، چهرهای چنان چروکیده داشت که چینهایش میتوانستند یک پشه را له کنند.
کالسکهچی با چهرهای منقبض و نامطمئن از اینکه چه واکنشی نشان دهد، زمزمه کرد: «آقای اورو...»
خوان اورو؟ لومیان با خود فکر کرد. رئیسِ صنفِ ماهیگیران و کدخدای سابقِ روستای میلو؟
خوان اورو با تکیه بر عصایش و به کمکِ مردِ جوانی که شبیهِ خودش بود، به کالسکهٔ خانوادهٔ پاکو نزدیک شد.
در کالسکه، روبیو و مارتا ساکت ماندند.
در همان لحظه، هفتتیری روی پیشانیِ خوان اورو ظاهر شد و لولهٔ سردش روی گوشتِ او فشرده شد.
لومیان چانهاش را کمی بالا برد و به رئیسِ صنفِ ماهیگیران نگاه کرد. با چهرهای آرام پرسید: «کی به شما اجازه داد به این کالسکه نزدیک بشید؟»